Tripp | Gdy nie rozumiesz swojej historii..

Tripp (zobacz opowiadanie na Spotify): 

Historia, której jeszcze nie skończyłeś czytać

Gdy nie rozumiesz swojej historii

„Ufaj Panu z całego swojego serca i nie polegaj na własnym rozumie.” (Przypowieści Salomona 3:5, BW)

Czy zdarzyło ci się kiedyś oglądać film od połowy?

Widzisz człowieka uciekającego przez las. Słychać strzały. Za chwilę ktoś go chwyta. Nie wiesz jednak, kto jest bohaterem, kto złoczyńcą, ani dlaczego to wszystko się dzieje. Każda próba wyjaśnienia fabuły jest tylko domysłem.

Tak właśnie wygląda nasze życie.

My żyjemy w środku historii, a Bóg zna ją od pierwszej do ostatniej strony.

Chcemy wiedzieć więcej, niż możemy

Jednym z największych ciężarów człowieka jest pragnienie zrozumienia wszystkiego.

Dlaczego Bóg dopuścił tę chorobę?

Dlaczego ta osoba mnie zraniła?

Dlaczego modlitwa pozostaje bez odpowiedzi?

Dlaczego właśnie teraz?

Wydaje nam się, że gdybyśmy tylko poznali odpowiedź, odzyskalibyśmy pokój.

Tymczasem Pismo Święte prowadzi nas w zupełnie innym kierunku. Nie daje nam pełnej wiedzy, ale pokazuje Tego, który wie wszystko.

Bóg przypomina Hiobowi, kim jest człowiek

Po wielu rozdziałach cierpienia i pytań Bóg przemawia do Hioba z wichru.

Nie tłumaczy wszystkich powodów jego cierpienia.

Nie odsłania rozmowy z szatanem.

Nie wyjaśnia szczegółowo swojego planu.

Zamiast tego zadaje pytania:

„Gdzie byłeś, gdy zakładałem ziemię? Powiedz, jeśli masz rozum.” (Hioba 38:4, BW)

Czy potrafisz zatrzymać morze?

Czy rozkazujesz świtowi?

Czy znasz wszystkie gwiazdy?

Czy karmisz lwy?

Czy wyznaczasz drogę błyskawicy?

To nie jest upokorzenie Hioba.

To jest lekarstwo na jego pychę.

Bóg przypomina mu prostą prawdę:

Jesteś stworzeniem. Ja jestem Stwórcą.

Granica między człowiekiem a Bogiem jest ogromna. My znamy fragment układanki. On widzi cały obraz.

Józef widział tylko jeden rozdział

Świetnym przykładem jest historia Józefa.

Sprzedany przez własnych braci.

Zakuty w kajdany.

Niesłusznie oskarżony.

Zapomniany w więzieniu.

Gdyby zapytać Józefa w chwili, gdy karawana kupców znikała za horyzontem:

– Co robi Bóg?

Prawdopodobnie odpowiedziałby:

– Nie wiem.

Gdyby zapytać Jakuba:

– Co stało się z twoim synem?

Odpowiedziałby:

– Umarł.

Bracia byli przekonani:

– Pozbyliśmy się go na zawsze.

Każdy był pewny swojej interpretacji.

Każdy się mylił.

To, co wydawało się końcem, było początkiem Bożego planu ocalenia całego narodu.

Dopiero wiele lat później Józef mógł powiedzieć:

„Wy wprawdzie knuliście przeciwko mnie zło, ale Bóg obrócił to w dobro.” (I Mojżeszowa 50:20, BW)

To zdanie można było wypowiedzieć dopiero na końcu historii.

Abraham jest pierwszym wielkim biblijnym świadkiem tego, że wiara polega na zaufaniu Bogu wtedy, gdy nie rozumiemy Jego działania.

Abraham na górze Moria – wiara, która nie zna odpowiedzi

Jest jeszcze jedna historia, która niezwykle wyraźnie pokazuje, jak niewiele widzimy w porównaniu z Bogiem.

Wyobraź sobie Abrahama.

Od dwudziestu pięciu lat czekał na obiecanego syna. Bóg wielokrotnie zapewniał go, że właśnie przez Izaaka powstanie naród liczniejszy niż gwiazdy na niebie.

I wtedy nagle słyszy polecenie, które wydaje się zaprzeczać wszystkim wcześniejszym obietnicom:

„Weź syna swego, jedynaka swego, Izaaka, którego miłujesz... i złóż go tam w ofierze całopalnej.” (I Mojżeszowa 22:2, BW)

Jak to możliwe?

Czy Bóg zmienił zdanie?

Czy Jego obietnice zawiodły?

Czy Abraham źle usłyszał?

Pismo nie odpowiada na te pytania. Pokazuje jedynie człowieka, który następnego ranka wstaje, siodła osła i rusza w drogę.

Przez trzy dni idzie z synem na górę Moria.

Trzy dni.

Trzy dni milczenia.

Trzy dni pytań bez odpowiedzi.

Trzy dni, podczas których Abraham nie widzi ani jednego rozwiązania.

Zwróć uwagę, jak niewiele wiedział.

Nie wiedział, że Bóg zatrzyma jego rękę.

Nie wiedział, że baran jest już przygotowany w zaroślach.

Nie wiedział, że ta góra stanie się proroczym obrazem innej góry, na której wiele wieków później Ojciec naprawdę nie oszczędzi swojego umiłowanego Syna.

Wiedział tylko jedno:

Bóg jest wierny.

Autor Listu do Hebrajczyków odsłania nam, co działo się w sercu patriarchy:

„Sądził, że Bóg ma moc wskrzeszać nawet umarłych.” (Hebrajczyków 11:19, BW)

Abraham nie znał rozwiązania.

Znał Boga.

I właśnie dlatego mógł iść naprzód.

To niezwykle ważna lekcja dla każdego wierzącego.

Wiara nie polega na tym, że rozumiemy Boży plan.

Wiara polega na tym, że znamy Boży charakter.

Nie opiera się na odpowiedziach, lecz na Osobie.

My często mówimy:

„Panie, pokaż mi cały plan, a wtedy Ci zaufam.”

Bóg odpowiada:

„Zaufaj Mi, a kiedyś zobaczysz cały plan.”

To ogromna różnica.

Bóg zawsze widzi więcej

Wyobraź sobie człowieka idącego nocą z latarką. Jej światło oświetla zaledwie kilka kroków przed nim. Nie widzi zakrętu, mostu ani celu podróży. Gdyby miał polegać wyłącznie na tym, co widzi, szybko ogarnąłby go strach.

Tymczasem ktoś obserwuje całą drogę z wysokiej góry. Widzi początek, każdy zakręt i bezpieczny koniec.

Tak wygląda różnica między nami a Bogiem.

My widzimy kilka najbliższych kroków.

Bóg widzi całą drogę od początku aż do końca.

Dlatego Abraham mógł iść naprzód, choć nie rozumiał. Nie dlatego, że znał przyszłość, ale dlatego, że ufał Temu, który przyszłość zaplanował.

Dopiero na końcu historii usłyszał słowa:

„Nie podnoś ręki na chłopca...” (I Mojżeszowa 22:12, BW)

A potem nazwał to miejsce:

„Pan zaopatrzy.” (I Mojżeszowa 22:14, BW)

Zauważ jednak, że Abraham nazwał to miejsce dopiero po doświadczeniu.

Nigdy wcześniej.

Tak często działa Bóg również w naszym życiu.

Dopiero patrząc wstecz, dostrzegamy, że przez cały czas prowadził nas swoją niewidzialną ręką.

To, co wydawało się sprzecznością, okazało się drogą do wypełnienia Jego doskonałego planu.

Dlatego, gdy dzisiaj nie rozumiesz swojej historii, przypomnij sobie Abrahama. On również szedł drogą, której nie rozumiał. Ale na końcu odkrył, że Bóg ani przez chwilę nie przestał być wierny.

I ten sam Bóg prowadzi również ciebie.

Ta historia nabiera jeszcze głębszego znaczenia, gdy spojrzymy na nią przez pryzmat Chrystusa. Na górze Moria Bóg oszczędził syna Abrahama i dał zastępczą ofiarę w postaci barana. Na Golgocie nie oszczędził własnego Syna (Rz 8:32), lecz wydał Go za nas wszystkich. Abraham wracał z góry z Izaakiem, ponieważ Bóg zapewnił zastępstwo. My wracamy spod krzyża pojednani z Bogiem, ponieważ Chrystus stał się naszym doskonałym Zastępcą. To właśnie krzyż jest ostatecznym dowodem, że nawet wtedy, gdy Boże drogi są dla nas niezrozumiałe, Jego serce jest niezmiennie pełne mądrości, łaski i miłości.

My również żyjemy w środku opowieści

Często próbujemy interpretować swoje życie zbyt wcześnie.

Jedna utrata pracy.

Jedna diagnoza.

Jedno rozstanie.

Jedna porażka.

I już wydajemy wyrok:

„Bóg mnie opuścił.”

„Moje życie zostało zniszczone.”

„Nic dobrego już mnie nie czeka.”

Ale skąd możemy to wiedzieć?

Czy znamy następny rozdział?

Czy widzimy to, co Bóg przygotowuje za rok? Za dziesięć lat? W wieczności?

Jesteśmy jak pasażer siedzący w pociągu, który widzi jedynie krajobraz za swoim oknem. Maszynista zna całą trasę. Projektant kolei znał ją jeszcze przed jej wybudowaniem.

Tak samo jest z Bogiem.

Dziecko i haft

Małe dziecko patrzy na spód haftowanego gobelinu. Widzi tylko plątaninę nitek – supełki, poplątane kolory i pozorny chaos.

Mama jednak patrzy z drugiej strony.

Tam znajduje się piękny obraz.

Problem nie polega na tym, że obraz nie istnieje.

Problem polega na tym, że dziecko patrzy z niewłaściwej perspektywy.

My niemal zawsze oglądamy życie od spodu.

Bóg zawsze patrzy od strony gotowego dzieła.

Wiemy więcej, niż nam się wydaje

To prawda, że nie wiemy, co wydarzy się jutro.

Ale jako wierzący wiemy coś znacznie ważniejszego.

Wiemy, dokąd prowadzi cała historia.

Piotr pisze:

„Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa... który według wielkiego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywej... ku dziedzictwu nieznikomemu i nieskalanemu, i niewiędnącemu, zachowanemu w niebie dla was, którzy mocą Bożą strzeżeni jesteście przez wiarę ku zbawieniu.” (1 Piotra 1:3–5, BW)

Zwróć uwagę na niezwykłą obietnicę.

Nie tylko czeka na nas wieczne dziedzictwo.

Już teraz jesteśmy strzeżeni mocą Bożą.

To oznacza, że między dzisiejszym dniem a wiecznością nie ma ani jednego wydarzenia, które wymknęłoby się spod Bożej kontroli.

Nie znamy następnego rozdziału.

Ale znamy Autora.

I wiemy, że nigdy nie porzuca dzieła swoich rąk.

Patrząc na krzyż

Największym dowodem tej prawdy jest krzyż Chrystusa.

Dla uczniów Wielki Piątek był całkowitą klęską.

Mesjasz umarł.

Nadzieja zgasła.

Wszystko wydawało się skończone.

Nie wiedzieli, że właśnie wtedy Bóg dokonywał największego zwycięstwa w historii świata.

To, co wyglądało na porażkę, było triumfem łaski.

To, co wyglądało na chaos, było doskonale zaplanowanym odkupieniem.

Jeżeli więc Bóg potrafił przemienić krzyż – największą niesprawiedliwość w dziejach – w największe dobro dla swojego ludu, czy nie potrafi poprowadzić także historii naszego życia?

Zastosowanie

Może dziś stoisz w miejscu, którego nie rozumiesz.

Być może modlisz się o odpowiedź, a niebo wydaje się milczeć.

Pamiętaj:

Nie jesteś powołany do tego, by znać wszystkie odpowiedzi.

Jesteś powołany, aby ufać Temu, który zna je wszystkie.

Nasz pokój nie rodzi się z pełnej wiedzy.

Rodzi się z poznania Boga.

Im większy staje się Bóg w naszych oczach, tym mniejsze stają się nasze lęki.

Bo choć nie znamy wszystkich rozdziałów naszej historii, znamy jej zakończenie.

A skoro Chrystus zwyciężył śmierć, skoro przygotował dla swoich dzieci niezniszczalne dziedzictwo i skoro każdego dnia strzeże nas swoją mocą, możemy spokojnie powiedzieć wraz z psalmistą:

„Czasy moje są w ręku twoim.” (Psalm 31:16, BW)

I właśnie ta prawda daje pokój nawet wtedy, gdy nie rozumiemy tego, co dzieje się dzisiaj.