Nie pozwól, aby cudzy grzech kierował twoim sercem
Psalm 119:133–134
Czy zdarzyło ci się kiedyś pomyśleć: „Gdyby on mnie tak nie traktował, nie musiałbym tak reagować”?
Może chodziło o współmałżonka, który nie słucha, rodzica, który ciągle krytykuje, albo kogoś, kto zawiódł twoje zaufanie. Pod wpływem czyichś słów stajemy się szorstcy. W odpowiedzi na obojętność zamykamy serce. Kiedy ktoś nas rani, zaczynamy pielęgnować urazę.
Niekiedy nie zauważamy, że człowiek, który nas skrzywdził, zaczyna również kształtować nasz charakter. Jego zachowanie staje się usprawiedliwieniem dla naszego.
_________
W 1947 roku Corrie ten Boom, chrześcijanka, która przeżyła obóz koncentracyjny Ravensbrück, przyjechała do Niemiec, aby opowiadać ludziom o Bożym przebaczeniu.
Pod koniec jednego ze spotkań zauważyła mężczyznę, który podchodził do niej przez salę. Kiedy go rozpoznała, wróciły wspomnienia obozu. Był jednym ze strażników, którzy znęcali się nad więźniarkami. Corrie pamiętała jego twarz, okrucieństwo i cierpienie, którego była świadkiem. W Ravensbrück zmarła również jej ukochana siostra Betsie.
Teraz ten sam człowiek stał przed nią. Wyciągnął rękę i powiedział, że został chrześcijaninem. Usłyszał jej przesłanie o Bożym przebaczeniu i pragnął, aby mu przebaczyła.
Corrie głosiła ludziom, że Chrystus przebacza grzesznikom. Ale teraz, kiedy miała przebaczyć człowiekowi, który wyrządził jej tak wielką krzywdę, nie potrafiła wyciągnąć ręki.
W jej sercu pojawiły się gniew i pragnienie odwetu. Wiedziała, co powinna zrobić, ale nie znajdowała w sobie siły, aby to uczynić.
Wtedy pomodliła się w duchu: „Jezu, pomóż mi!”.
Podjęła decyzję, by wyciągnąć rękę, prosząc Chrystusa o pomoc. Później opisywała, jak doświadczyła Bożej pomocy w tej chwili i jak mogła powiedzieć temu człowiekowi: „Przebaczam ci, bracie! Z całego serca”.
Zwróćmy uwagę na coś niezwykle ważnego. Corrie nie musiała udawać, że strażnik nie wyrządził jej krzywdy. Nie zapomniała cierpienia swojej siostry.
Ale nie chciała też, aby zło, którego doświadczyła, na zawsze zawładnęło jej własnym sercem.
Nie zawsze możemy zmienić człowieka, który nas krzywdzi. Ale możemy prosić Boga, aby jego grzech nie zaczął panować nad naszym sercem.
Corrie potrzebowała pomocy Chrystusa, aby zrobić to, czego sama nie potrafiła. My również jej potrzebujemy.
______
Właśnie w takiej sytuacji warto zatrzymać się przy dwóch wersetach Psalmu 119.
Psalmista modli się:
„Umocnij kroki moje w słowie twoim i nie daj nade mną władzy żadnej przewrotności!” (Ps 119:133, BW).
A następnie:
„Wyzwól mnie z ucisku ludzkiego, a będę strzegł ustaw twoich” (Ps 119:134, BW).
Te dwie prośby uczą nas, jak zachować wierność Bogu w relacjach, które wystawiają nasze serce na próbę.
1. Nie pozwól, aby cudze postępowanie kierowało twoim sercem
Psalmista prosi: „Umocnij kroki moje w słowie twoim”.
Nie wystarczy wiedzieć, co jest dobre. Potrzebujemy Bożej pomocy, aby czynić dobro również wtedy, gdy jesteśmy zmęczeni, zranieni lub sprowokowani.
Możemy wiedzieć, że powinniśmy mówić prawdę, a jednak skłamać, aby uniknąć konfliktu. Możemy wiedzieć, że mamy przebaczać, a mimo to przez lata wracać myślami do krzywdy. Możemy znać przykazanie, by nie odpłacać złem za zło, a jednak szukać słów, które zranią drugą osobę równie mocno, jak ona zraniła nas.
Dlatego psalmista dodaje: „Nie daj nade mną władzy żadnej przewrotności!”.
Hebrajskie słowo użyte w tym miejscu, awen (ʾāwen), może oznaczać nieprawość, zło, nikczemność, a w niektórych kontekstach także szkodę lub niegodziwe postępowanie. Nie chodzi więc po prostu o pomyłkę, słabość czy nieporadność. Psalmista prosi, aby nieprawość nie zapanowała nad jego życiem.
[W Psalmie 119:133 hebrajskie słowo אָוֶן (ʾāwen) ma szeroki zakres znaczeniowy. „Przewrotność” jest możliwym, tradycyjnym oddaniem, ale warto wyjaśnić je również jako nieprawość, która może zapanować nad człowiekiem i kierować jego postępowaniem.]
W kontekście całego wersetu prosi Boga, by jego kroki były kierowane Słowem, a nie złem, które mogłoby przejąć nad nim kontrolę.
To ważne również w naszych relacjach. Kiedy ktoś nas poniża, możemy zacząć poniżać w odpowiedzi. Kiedy ktoś manipuluje, możemy sami sięgać po manipulację. Kiedy doświadczamy niesprawiedliwości, możemy uznać, że wolno nam postępować nieuczciwie, skoro inni tak robią.
Wtedy cudze zło zaczyna wyznaczać granice naszego dobra.
Psalmista prosi o coś innego: „Panie, nie pozwól, aby nieprawość mną zawładnęła. Umocnij mnie, abym nawet w trudnych okolicznościach postępował zgodnie z Twoim Słowem”.
Nie oznacza to biernego znoszenia krzywdy. Miłość nie wymaga akceptowania przemocy, manipulacji czy niesprawiedliwości. Czasem wymaga konfrontacji, postawienia granic i szukania pomocy.
Możemy bronić prawdy, nie stając się okrutni. Możemy stawiać granice, nie żywiąc nienawiści. Możemy domagać się sprawiedliwości, nie szukając zemsty.
Nie jesteś odpowiedzialny za grzech drugiego człowieka, ale jesteś odpowiedzialny przed Bogiem za to, jak na niego odpowiadasz.
2. Proś Boga o uwolnienie, ale nie tylko o zmianę okoliczności
Psalmista modli się:
„Wyzwól mnie z ucisku ludzkiego, a będę strzegł ustaw twoich”.
Nie udaje, że krzywda nie istnieje. Nie mówi, że powinien po prostu zmienić swoje nastawienie. Prosi Boga o uwolnienie od niesprawiedliwego traktowania.
To ważne, ponieważ przebaczenie nie oznacza nazywania zła dobrem, a cierpliwość nie oznacza rezygnacji z ochrony przed krzywdą. Możemy modlić się o przemianę drugiego człowieka, szukać pomocy i podejmować działania potrzebne do zapewnienia bezpieczeństwa sobie lub bliskim.
Jednak w tej modlitwie jest coś więcej. Psalmista nie mówi tylko: „Uwolnij mnie, abym wreszcie miał spokój”. Łączy prośbę o ratunek z pragnieniem posłuszeństwa Bogu.
Nie chce, aby ucisk odciągnął go od Pana. Nie chce, by walka z cudzym grzechem doprowadziła go do własnego grzechu.
Może właśnie tego potrzebujemy w naszych relacjach: nie tylko uwolnienia od trudnego człowieka, lecz także uwolnienia od zgorzknienia, które stopniowo wypełnia nasze serce.
Możemy słusznie pragnąć, aby ktoś się zmienił, ale nie powinniśmy uzależniać własnego posłuszeństwa Bogu od tego, czy ta zmiana nastąpi.
Przebaczenie nie zawsze od razu usuwa ból. Pojednanie nie zawsze jest możliwe, a odbudowa zaufania wymaga niekiedy czasu i widocznej zmiany postępowania. Mimo to możemy już dziś prosić Boga, aby krzywda nie odebrała nam wierności.
3. Spójrz na Chrystusa
Czy naprawdę można kochać, kiedy ktoś nas rani? Mówić prawdę bez okrucieństwa? Przebaczać, nie udając, że zło nie miało znaczenia?
Jeśli spojrzymy wyłącznie na siebie, szybko odkryjemy, jak bardzo nam tego brakuje. Dlatego musimy spojrzeć na Jezusa.
Został zdradzony przez bliskiego ucznia, odrzucony przez ludzi, którym służył, fałszywie oskarżony i skazany na śmierć. A jednak nie pozwolił, aby grzech innych odciągnął Go od woli Ojca.
Pierwszy List Piotra 2:23 mówi o Nim:
„On, gdy mu złorzeczono, nie odpowiadał złorzeczeniem, gdy cierpiał, nie groził, lecz poruczał sprawę temu, który sprawiedliwie sądzi”.
Jezus nie nazywał zła dobrem. Mówił prawdę i demaskował obłudę, ale nie odpowiadał grzechem na grzech. Pozostał wierny Ojcu nawet wtedy, gdy ta wierność prowadziła Go na krzyż.
Chrystus jest jednak czymś więcej niż przykładem do naśladowania.
Gdybyśmy mieli tylko Jego przykład, moglibyśmy poczuć się jeszcze bardziej winni. Przecież wiemy, jak często odpowiadamy gniewem na gniew, dumą na zranioną dumę, a obojętnością na obojętność.
Potrzebujemy Zbawiciela.
Na krzyżu Jezus poniósł karę za grzechy wszystkich, którzy należą do Niego. Także za nasze grzechy popełniane w relacjach: za egoizm, ostre słowa, pychę i odmowę przebaczenia.
Nie przychodzimy do Chrystusa jako ludzie, którzy zawsze właściwie reagują na krzywdę. Przychodzimy jako grzesznicy potrzebujący przebaczenia.
A ponieważ Chrystus przyjmuje nas przez łaskę, możemy przestać usprawiedliwiać własny grzech zachowaniem innych. Możemy uznać swoją winę, szukać przebaczenia i prosić Ducha Świętego o przemianę serca.
W Chrystusie nie jesteśmy skazani na powtarzanie tych samych reakcji. Jego łaska uczy nas mówić prawdę bez okrucieństwa, stawiać granice bez nienawiści i przebaczać bez nazywania zła dobrem.
Zakończenie: czyje słowo kieruje twoimi krokami?
Może od pewnego czasu twoje myśli krążą wokół jednej osoby. Wciąż wracasz do rozmowy, która cię zraniła. Czekasz na przeprosiny, zastanawiasz się, jak udowodnić, że masz rację, albo wyobrażasz sobie, co powiedzieć przy następnym konflikcie.
Być może rzeczywiście zostałeś potraktowany niesprawiedliwie. Bóg nie wymaga od ciebie, abyś zaprzeczał prawdzie. Ale warto zapytać: czy w tej relacji nadal kieruję się Słowem Boga, czy raczej jest tak, że coraz bardziej kieruję się tym, co zrobił mi ten drugi człowiek?
Nie zawsze możesz zmienić drugą osobę. Nie zawsze naprawisz relację ani nie otrzymasz przeprosin, na które czekasz. Możesz jednak przyjść do Chrystusa.
Proś Go o sprawiedliwość i ochronę. Proś o uwolnienie od ucisku, ale także od nienawiści i zgorzknienia. Proś, aby umocnił twoje kroki w swoim Słowie i nie pozwolił, by nieprawość zapanowała nad tobą.
Nie pozwól, aby cudzy grzech stał się twoim przewodnikiem. Pozwól, aby prowadziło cię Słowo Boga, a twoje serce znajdowało odpocznienie w Chrystusie.
