Tripp | Pamiętaj o wieczności – bo inaczej nie zrozumiesz teraźniejszości

„Lecz oni zdążają do lepszej, to jest do niebieskiej ojczyzny. Dlatego Bóg nie wstydzi się być nazwany ich Bogiem, gdyż przygotował dla nich miasto.” (Hebr. 11:16, BW)

Znany apologeta Francis Schaeffer podczas wykładów często rysował na tablicy długą linię i na jej początku stawiał maleńką kropkę.

– Ta kropka – mówił – to siedemdziesiąt czy osiemdziesiąt lat naszego życia. Ta linia nie ma końca. To wieczność.

Po chwili dodawał:

– Większość ludzi poświęca całą energię tej kropce, a niemal w ogóle nie przygotowuje się do niekończącej się linii.

To właśnie problem, o którym mówi autor Listu do Hebrajczyków. Patriarchowie nie żyli dla kropki. Żyli dla linii.

Autor Listu do Hebrajczyków pokazuje nam ludzi wiary, którzy nigdy nie popełnili tego błędu. Abraham, Sara, Izaak i Jakub żyli na ziemi, ale sercem należeli do innej ojczyzny. Wiedzieli, że są „gośćmi i pielgrzymami”. Nie oznaczało to pogardy dla świata, lecz właściwą perspektywę… ziemia była drogą, nie celem.

To właśnie dlatego chrześcijanin potrzebuje nieustannie przypominać sobie o wieczności. Gdy zapomina o niej, zaczyna żyć tak, jakby obecne życie było wszystkim, co istnieje. A taka duchowa amnezja rodzi wiele problemów.

Skupienie na sobie

Pierwszym skutkiem zapomnienia o wieczności jest przesadne skupienie na sobie.

Grzech od początku uczy człowieka stawiać własne pragnienia w centrum. Jednak pamięć o wieczności uderza w ten sposób myślenia. Przypomina, że nie jesteśmy osią wszechświata. Nasze życie nie obraca się wokół naszych planów, wygody czy sukcesów, lecz wokół Bożej chwały i Bożych zamysłów.

Dzisiejsza kultura nieustannie powtarza: „Znajdź siebie. Spełniaj siebie. Zadbaj przede wszystkim o siebie.” Ewangelia mówi coś odwrotnego: „Zaprzyj się samego siebie, weź swój krzyż i naśladuj Chrystusa.”

Dopiero perspektywa wieczności uwalnia od tyranii własnego „ja”. Człowiek przestaje pytać: „Czy wszystko służy mojemu szczęściu?”, a zaczyna pytać: „Czy moje życie podoba się Bogu?”

Lęk i potrzeba kontroli

Drugim skutkiem jest życie między lękiem a kontrolowaniem wszystkiego.

Jeżeli obecne życie jest wszystkim, co mamy, wtedy każda strata wydaje się ostateczna. Każda porażka staje się katastrofą. Każda niepewność rodzi panikę.

Dlatego próbujemy kontrolować ludzi, okoliczności, dzieci, współmałżonka, przyszłość, zdrowie czy finanse. A tam, gdzie nie możemy kontrolować, pojawia się strach.

List do Hebrajczyków pokazuje jednak inną drogę. Patriarchowie nie otrzymali za życia wszystkiego, co zostało im obiecane. Umarli, nie widząc spełnienia obietnic. Mimo to nie uznali Boga za niewiernego. Wiedzieli, że Boża agenda jest większa niż ich ziemskie życie.

To niezwykle ważna lekcja. Wiara nie polega na tym, że rozumiem każdy Boży plan. Wiara polega na tym, że ufam Temu, który zna koniec od początku.

Arthur Pink trafnie zauważał, że Boża opatrzność często wydaje się chaotyczna, dopóki patrzymy na nią tylko z perspektywy czasu. Dopiero wieczność pokaże doskonałość wszystkich Bożych dróg.

Nadzieja zamiast zniechęcenia

Trzecim skutkiem zapominania o wieczności jest utrata motywacji i nadziei.

Żyjemy w świecie pełnym rozczarowań. Ciała się starzeją. Relacje zawodzą. Kościoły bywają słabe. Modlitwy nie zawsze otrzymują natychmiastową odpowiedź. Nieraz wydaje się, że zło zwycięża.

Jeżeli jednak to życie jest jedynym rozdziałem naszej historii, pozostaje tylko rozpacz.

Ale chrześcijanin wie coś, czego świat nie wie.

To nie jest ostatni rozdział.

To, co złamane, zostanie naprawione. To, co skrzywione przez grzech, zostanie wyprostowane. To, co umiera, zostanie odnowione. Chrystus nie tylko odkupił swój lud, ale również zmierza ku odnowieniu całego stworzenia.

Dlatego apostoł Paweł mógł napisać:

„…utrapienie nasze, które trwa tylko przez chwilę, przynosi nam przeogromną obfitość wiekuistej chwały.” (2 Kor. 4:17)

Nie dlatego, że cierpienie jest małe czy mało znaczące, lecz dlatego, że chwała jest nieskończenie większa.

Dzisiejszy świat często zachęca człowieka, aby szukał pokoju przez zanurzenie się w swoim wnętrzu, przez odkrywanie ukrytej duchowości czy też osiąganie wyższych stanów świadomości. Źródło pokoju ma znajdować się w człowieku.

Pismo Święte prowadzi nas w przeciwnym kierunku.

Nadzieja nie rodzi się z głębszego spojrzenia w siebie, lecz z patrzenia poza siebie — na Chrystusa, Jego obietnice i przyszłe Królestwo. Nie zbawia nas lepszy kontakt z własnym wnętrzem, ale pewność, że Chrystus przygotował swojemu ludowi miasto, którego budowniczym i twórcą jest Bóg (Hebr. 11:10).

Chrześcijanin nie żyje teraźniejszością dzięki technikom duchowym ani mistycznym doświadczeniom. Żyje dzięki obiektywnej obietnicy Boga, która zakotwicza duszę w przyszłej chwale.

_________

Każdego dnia warto zadać sobie to pytanie:

Czy moje decyzje pokazują, że naprawdę wierzę w wieczność?

Jeżeli tak, łatwiej będzie przebaczać, bo sprawiedliwość należy do Boga. Łatwiej będzie znosić cierpienie, bo ono nie trwa wiecznie. Łatwiej będzie służyć innym, bo nie żyję dla własnej wygody. Łatwiej będzie ufać, gdy nie rozumiem Bożych dróg, bo wiem, że jeszcze nie dotarłem do domu.

Autor Listu do Hebrajczyków nie przedstawia bohaterów wiary jako ludzi, którzy mieli łatwe życie. Przedstawia ich jako ludzi, którzy nigdy nie pomylili drogi z celem.

I właśnie dlatego Bóg „nie wstydzi się być nazwany ich Bogiem”.

Modlitwa

Panie, tak łatwo przywiązuję serce do tego świata, jakby był moim domem. Przebacz mi, gdy żyję tylko tym, co widzialne, gdy skupiam się na sobie, próbuję kontrolować przyszłość i tracę nadzieję z powodu obecnych trudności. Naucz mnie patrzeć oczami wiary na lepszą ojczyznę, którą przygotowałeś swojemu ludowi. Spraw, aby obietnica powrotu Chrystusa i przyszłej chwały kształtowała moje decyzje, moje cierpienie i moje codzienne życie. Nie pozwól mi zapomnieć, że jestem pielgrzymem, a moim prawdziwym domem jest Twoje Królestwo. W imieniu Jezusa Chrystusa. Amen.