(posłuchaj opowiadania na spotify)
ŚWIADECTWO PRZYMIERZA: OD SYNAJU DO GOLGOTY
Tekst przewodni: Psalm 119:2; Ewangelia Jana 18:37; 1 List Jana 5:6-8; Apokalipsa św. Jana 11:19
Świadectwo - niekt cenimy, świadczą o naszym wysiłku... certyfikat - ktoś, coś spełnia kryteria... żadne świadectwo nie daje nam prawa stanąć w obliczu świętego Boga...
Bóg, który składa zeznanie
Jednym z podstawowych założeniem naszej wiary, fundamentem, na którym stoi Kościół Chrystusa, jest prawda o tym, że Bóg nie pozostał niemy.
Bóg, który jest nieskończony, suwerenny i niedostępny w swoim majestacie, zniżył się do nas i przemówił. Zapisał swoje słowo. Uczynił to jednak w sposób, który dla współczesnego człowieka bywa zaskakujący – użył bowiem języka sali sądowej.
Kiedy otwieramy Pismo Święte, od Księgi Wyjścia aż po ostatnie rozdziały Apokalipsy, stajemy w obliczu kosmicznego procesu.
Po jednej stronie zasiada zbuntowany świat, ludzkość uwikłana w kłamstwo i grzech.
Po drugiej stronie stoi Święty Bóg, który nie posługuje się opiniami ani domysłami.
On posługuje się świadectwem.
Dziś chcemy przejść przez tę niezwykłą, złotą nić objawienia, która spaja cały kanon Pisma. Zobaczymy, jak starotestamentowe pojęcie Bożych postanowień – hebrajskie Edut – staje się w Nowym Testamencie żywą Osobą Jezusa Chrystusa, jak przejawia się w Jego procesie przed Piłatem, jak zostaje przypieczętowane potrójnym świadectwem Ducha, wody i krwi, i wreszcie – jak triumfuje w niebiańskiej świątyni.
Przez całe to kazanie będzie nam towarzyszyć jedno greckie słowo: martyria – świadectwo. Słowo, z którego w historii Kościoła wyrosło pojęcie męczeństwa.
Niech Duch Prawdy otwiera nasze umysły na tę obiektywną rzeczywistość Bożego Przymierza. Amen.
Część I: Edut – Świadectwo wyryte w kamieniu
Zacznijmy naszą drogę od najdłuższego rozdziału Biblii, od Psalmu 119.
Słyszymy w nim słowa: EIB: „Szczęśliwi, którzy strzegą Jego postanowień” BW: Błogosławieni ci, którzy stosują się do napomnień jego, Szukają go z całego serca.
W tekście hebrajskim kryje się tu słowo Edut.
Starsze polskie przekłady, jak Biblia Gdańska czy Warszawska, tłumaczyły je dosłownie jako „świadectwa”. EIB używa pojęcia „postanowienia”, aby podkreślić ich prawny, przymierzowy charakter.
Czym jest to Edut?
Musimy cofnąć się do Księgi Wyjścia. Kiedy Bóg zawiera przymierze z Izraelem na Synaju, nie daje im zbioru luźnych porad życiowych. Daje im Dekalog – Dziesięć Słów wyrytych na dwóch kamiennych tablicach. Te tablice w tekście hebrajskim są nazwane Luchot HaEdut – Tablicami Świadectwa. Zostały one złożone w skrzyni z drzewa akacjowego, pokrytej złotem, którą nazwano Arką Świadectwa.
Dlaczego „Świadectwo”?
Ponieważ w starożytnym świecie Bliskiego Wschodu, gdy dwaj władcy zawierali przymierze, spisywano dokument w dwóch egzemplarzach. Te dokumenty były „świadkami” zawartej umowy. Jeśli jedna ze stron złamała przymierze, spisany dokument świadczył przeciwko niej w sądzie.
Kamienne tablice w Arce były Bożym, nienaruszalnym, obiektywnym świadectwem Jego świętości, Jego charakteru i Jego wymagań wobec ludu. (por. kodeks hammurabiego)
Psalmista w Psalmie 119 nie zachwyca się własną duchowością ani emocjami.
On rozkoszuje się Bożym Edut. Dlaczego? Ponieważ to Świadectwo jest stałe/wierne.
Rdzeń słowa edut oznacza „powtarzać”, „potwierdzać z naciskiem”.
Boże prawo stale i niezmiennie powtarza tę samą prawdę: Bóg jest Święty, a Jego lud ma być święty. Człowiek się zmienia, rządy upadają, kultura podlega modom, ale Edut Pana stoi niewzruszenie.
Ono jest świadkiem przeciwko naszemu grzechowi, ale dla człowieka zapieczętowanego przymierzem staje się rozkoszą, bo objawia wolę i charakter kochającego Ojca.
Gdy Żydzi tłumaczyli Stary Testament na język grecki, tworząc Septuagintę, słowo edut przełożyli jako martyrion. Zapamiętajmy to powiązanie: Boże przykazania w Arce to martyrion – prawne, suwerenne świadectwo Boga.
Część II: Świadectwo, które stało się Ciałem – Ewangelia Jana
Przejdźmy teraz do Nowego Testamentu, do pism apostoła Jana. Jan pisze swoją Ewangelię w sposób szczególny. Nie powtarza po prostu faktów z życia Jezusa. On konstruuje swoją księgę jak wielki, kosmiczny proces sądowy. Słowa z korzenia martyr- (świadczyć, świadectwo) pojawiają się u niego blisko pięćdziesiąt razy. (W pierwszych wiekach głoszenie „świadectwa Jezusa” tak często kończyło się śmiercią, że pojęcia „świadek” i „męczennik” stały się synonimami.) dziś tak łatwo deprecjonuje się SB… kiedyś ludzie oddawali swoje życie… dzisiaj wypierają się jego nieomylności, wystarczalności,
Świat, pogrążony w ciemności, oskarża/ odrzuca Jezusa. Świat nie chce przyjąć Syna Bożego, uważa Go za zwodziciela. W tym procesie Bóg Ojciec powołuje świadków.
Pierwszym jest Jan Chrzciciel, który – jak pisze ewangelista – „przyszedł na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości”. 1:7
Potem Jezus powołuje kolejnych świadków: swoje własne cuda/znaki, samego Ojca, który mówi z nieba, oraz Pisma Starego Testamentu – Tora i owe Edut, które świadczą o Nim.
Kulminacja tego procesu następuje w rozdziale 18., gdy Jezus staje przed namiestnikiem rzymskim, Poncjuszem Piłatem.
Przedstawiciel największego ziemskiego imperium, człowiek mający władzę skazać lub uwolnić, pyta Skazańca o Jego królewską godność. I co odpowiada Jezus? Nie mówi o armiach, nie mówi o ziemskim panowaniu. Mówi językiem przymierza:
„Ja po to się urodziłem i po to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie.” (J 18:37)
W tym jednym zdaniu Chrystus definiuje całą swoją misję. On jest żywą Arką Świadectwa. To, co na Synaju było wyryte w zimnym kamieniu – Boże Edut – teraz stoi przed Piłatem jako żywy Człowiek.
Jezus jest doskonałym, wiernym Świadkiem Boga. Objawia prawdę o Bożej sprawiedliwości i Bożym miłosierdziu.(do Filipa: Widziałeś mnie= widziałeś Ojca)
Piłat odpowiada na to pytaniem, które jest esencją sceptycyzmu każdej epoki, także naszej: „Co to jest prawda?”.
Dla Piłata prawda była relatywna, była instrumentem władzy politycznej.
Ale dla chrześcijanina prawda nie jest płynna. Prawda jest obiektywna, ponieważ Prawda to Osoba – Jezus Chrystus, który przyszedł dać o niej świadectwo.
Jezus nie dostosowuje swojego zeznania do oczekiwań sądu tego świata. On głosi prawdę suwerenną, która osądza samego sędziego (Piłata).
Część III: Trybunał Dziejów – Trzej Świadkowie w 1 Liście Jana
W jaki sposób my, żyjący dwa tysiące lat po tych wydarzeniach, możemy mieć pewność, że świadectwo Jezusa jest prawdziwe?
Jak możemy ostać się w świecie, który nieustannie podważa fundamenty naszej wiary?
Apostoł Jan odpowiada na to w swoim Pierwszym Liście, w rozdziale 5. Odwołuje się tam do starotestamentowej zasady prawnej z Księgi Powtórzonego Prawa: żaden wyrok nie może zapasć na podstawie zeznania jednego człowieka; potrzeba dwóch lub trzech świadków.
Jan pisze: „Trzej bowiem są ci, którzy dają świadectwo: Duch, woda i krew, a ci trzej są jednomyślni”.1J5:7
Rozważmy ten niebiański trybunał, który Bóg powołał, aby upewnić nasze serca. Kim są ci trzej świadkowie?
Po pierwsze: Woda. Odnosi się ona do chrztu Jezusa w Jordanie. Kiedy Jezus wszedł do wody, Bóg Ojciec rozdarł niebiosa i ogłosił: „To jest mój Syn umiłowany”. Woda Jordanu świadczy o historycznym początku publicznej misji Chrystusa, autoryzowanej przez samego Boga.
Po drugie: Krew.
To świadectwo Golgoty. Jan pisał swój list przeciwko wczesnym heretykom, którzy twierdzili, że Chrystus nie był prawdziwym człowiekiem, że nie cierpiał naprawdę, że Boski Duch opuścił Go przed krzyżem.
Jan odpowiada z całą stanowczością: Jezus przyszedł „nie tylko w wodzie, lecz w wodzie i we krwi”. Krew, która wypłynęła z Jego boku, gdy rzymski żołnierz przebił Go włócznią, jest ostatecznym, historycznym, namacalnym świadectwem Jego ofiary zastępczej.
Prawdziwy Bóg stał się prawdziwym Człowiekiem i naprawdę przelał krew za nasze usprawiedliwienie. Pamiętamy z Ewangelii, że Jan stał pod krzyżem i widział krew oraz wodę wypływające z boku Pana, i zapisał: „A ten, który to widział, zaświadczył o tym, i prawdziwe jest jego świadectwo”.19:35
Po trzecie: Duch. Świadectwo wody i krwi to wydarzenia z przeszłości. Potrzebujemy kogoś, kto te dowody wprowadzi do sali sądowej naszego serca dzisiaj. Tym świadkiem jest Duch Święty. Jezus nazwał Go „Duchem Prawdy”.
Duch Święty nie przynosi nowego objawienia, nie mówi od samego siebie. On bierze to, co Chrystusowe, i objawia nam. To Duch Święty poprzez natchnione Słowo Boże daje wewnętrzne, suwerenne świadectwo w sercach wybranych (testimonium Spiritus Sancti internum), wywołując w nas wiarę, że Jezus jest Synem Bożym, a Jego krew naprawdę zmywa nasze grzechy.
Ci trzej świadkowie są jednomyślni. Mówią jednym głosem.
Kto odrzuca to świadectwo – pisze Jan w kolejnym wersecie – ten „czyni z Boga kłamcę”. To poważne słowa. Stanąć przed Bożym trybunałem i powiedzieć, że potrójne świadectwo Boga jest nieważne, to najwyższy wyraz ludzkiej pychy.
Ale dla nas, wierzących, to potrójne świadectwo jest kotwicą duszy. Nasza wiara nie opiera się na mitach, na ludzkich emocjach czy mistycznych uniesieniach. Opiera się na twardym, prawnym, historycznym świadectwie Boga: na wodzie Jordanu, krwi Golgoty i mocy Ducha Świętego.
Część IV: Odsłonięcie Arki – Świadectwo w Apokalipsie
Gdzie prowadzi nas ta droga? Co dzieje się z Bożym Świadectwem na końcu historii? Spójrzmy do Księgi Apokalipsy. W rozdziale 11., w momencie gdy brzmi trąba siódmego anioła, ogłaszająca ostateczny triumf Boga, Jan zapisuje proroczą wizję:
„I otworzyła się świątynia Boga w niebie, i ukazała się Arka Jego Przymierza w Jego świątyni...” (Ap 11:19)
Dla nas, ufających Chrystusowi jest to moment zapierający dech w piersiach. Dla każdego Żyda Arka Przymierza – Arka Świadectwa – była zaginiona od stuleci, od czasu najazdu Babilończyków. Świątynia w Jerozolimie w czasach Jezusa miała puste Miejsce Najświętsze. Za zasłoną nie było nic. Istniała wielka tęsknota za utraconym Świadectwem Boga.
I oto Jan widzi niebo. Świątynia zostaje otwarta. Zasłona zostaje rozdarta raz na zawsze przez dzieło Chrystusa. Co tam się znajduje? Arka Jego Przymierza. Boże Edut nie zginęło. Ono jest w niebie, bezpieczne, nienaruszone, strzeżone przez samego Boga.
Ale ta wizja ma dwa oblicza. Z jednej strony, natychmiast po ukazaniu się Arki, Jan widzi „błyskawice, głosy, gromy, trzęsienie ziemi i wielki grad”. To dokładne powtórzenie obrazu spod góry Synaj. Dlaczego?
Ponieważ Arka w niebie przypomina, że nadchodzi Sąd Ostateczny. Bóg będzie sądził świat według swojego niezmiennego Prawa, według swojego Edut.
Każde kłamstwo, każdy grzech, każdy bunt zostanie osądzony przez to święte świadectwo. Dla NIE-zapieczętowanych krwią Chrystusa, widok niebiańskiej Arki jest porażający – oznacza sprawiedliwy wyrok potępienia.
Ale dla Kościoła, dla wybranych Bożych, ta wizja jest źródłem największej pociechy!
Arka w niebie oznacza, że Boże obietnice przymierza są wieczne. Bóg nie zapomniał o swoim ludzie. Nasze usprawiedliwienie jest bezpieczne w niebiańskiej świątyni.
Jezus Chrystus, nasz Arcykapłan, wszedł tam ze swoją własną krwią – krwią tego potrójnego świadectwa – i skropił nią przebłagalnię.
Prawo, które nas potępiało, zostało zaspokojone przez sprawiedliwość Chrystusa.
Powołani na świadków
Drodzy Bracia i Siostry, jaka jest nasza rola w tym kosmicznym procesie?
Skoro poznaliśmy Boże Edut w Psalmie, skoro zobaczyliśmy Jezusa stojącego przed Piłatem, skoro Duch Święty przekonał nas przez wodę i krew, i skoro wiemy, że w niebie stoi bezpieczna Arka Przymierza – to jakie jest wezwanie dla nas na dzisiaj?
Jezus przed odejściem do Ojca powiedział do swoich uczniów: „Będziecie moimi świadkami” – martyres.
W ST świadkiem Bożego charakteru były kamienne tablice zamknięte w złotej skrzyni.
W Nowym Testamencie to my, Kościół Jezusa Chrystusa, stajemy się żywą Arką Świadectwa.
To w naszych sercach, według obietnicy Nowego Przymierza z Księgi Jeremiasza, Bóg wypisał swoje prawo.
To my, napełnieni Duchem Świętym, mamy iść w ten świat i składać jasne, bezkompromisowe, obiektywne świadectwo o prawdzie.
Żyjemy w czasach, które przypominają tamten pałac Piłata.
Świat wokół nas pyta z pogardą lub rezygnacją: „Co to jest prawda?”.
Świat twierdzi, że każdy ma swoją własną prawdę, że moralność jest płynna, a Boże postanowienia to przestarzałe anachronizmy.
W takim świecie Kościół nie może milczeć, nie może się łasić do mentalności tego wieku, nie może rozwadniać Ewangelii. Mamy stać jak wierni świadkowie. Nasze życie, nasze słowa, nasza wierność doktrynie i Boży przykazaniom mają być dla świata jasnym sygnałem: Bóg mówi prawdę. Jego Słowo jest lampą dla naszych stóp.
Pamiętajmy jednak o cenie tego świadectwa. Greckie martys stało się synonimem męczennika.
W Apokalipsie wierzący zwyciężają oskarżyciela „przez krew Baranka i przez słowo swojego świadectwa, bo nie umiłowali swojego życia aż do śmierci” 12:11.
Wierność Bożemu Edut może kosztować nas utratę reputacji, odrzucenie przez bliskich, marginalizację w społeczeństwie, a w wielu miejscach na świecie – wciąż kosztuje życie.
Ale nie musimy żyć w zastraszeniu. Nasz Świadek Wierny i Prawdziwy, Jezus Chrystus, przeszedł tę drogę przed nami. On zwyciężył. Świątynia w niebie jest otwarta. Arka Przymierza tam stoi. Nasze imiona są zapisane w Księdze Życia Baranka.
Stójmy więc niewzruszenie przy Bożych postanowieniach. Niech Duch, woda i krew świadczą w nas i przez nas, ku chwale Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego.
_______________________________
Wielki ewangelist Dwight L. Moody, gdy w grudniu 1899 roku umierał otoczony rodziną. Nie było w nim lęku, nie było kluczenia ani próby negocjowania z nieuchronnym wyrokiem śmierci.
Przebudził się na chwilę, a jego oczy były jasne i pełne pokoju. Odsunął lekarzy i bliskich, wypowiadając słowa, które stały się jego ostatecznym, potężnym świadectwem:
„Ziemia się oddala, niebiosa otwierają się przede mną! Nie proście, bym tu został. Widziałem już twarz Jezusa i jestem nasycony. Jeśli to jest śmierć, to jest ona słodka. Nie ma tutaj żadnej ciemnej doliny! Bóg mnie wzywa, a ja muszę iść. To jest dzień mojej koronacji!”
Jego syn, stojący przy łóżku, pomyślał, że ojciec śni. Lecz Moody odpowiedział z pełną świadomością: „Nie, Will, to nie jest sen. To rzeczywistość”.
Soli Deo Gloria. Amen.
OPOWIADANIE
– Tato, dlaczego Dawid tak często mówił o Bożych świadectwach? – zapytał syn, obracając w dłoniach swoją Biblię. – Przecież to brzmi trochę jak jakieś stare przepisy.
Ojciec uśmiechnął się i przez chwilę patrzył przez okno.
– Właśnie tak myśli wielu ludzi. Słyszą słowo „prawo”, „przykazania”, „świadectwa” i wyobrażają sobie grubą księgę zakazów. Ale gdybyś zapytał Dawida, czym są dla niego świadectwa Boga, odpowiedziałby zupełnie inaczej.
– Jak?
– Chodź, wyobraź sobie pewną noc.
Młody pasterz siedzi na wzgórzu pod Betlejem. Owce śpią. Nad nim rozciąga się ogromne niebo pełne gwiazd. Cisza jest tak głęboka, że słychać jedynie wiatr przesuwający się po trawie.
Dawid patrzy w górę.
Widzi tysiące świateł rozsianych po niebie.
Nie ma teleskopu. Nie zna nazw galaktyk. Nie wie nic o miliardach gwiazd. Ale wie jedno: to wszystko nie mogło powstać samo.
„Niebiosa opowiadają chwałę Boga” – napisze później.
Jednak po chwili jego myśli biegną dalej.
Bo choć gwiazdy pokazują, że Bóg istnieje, nie mówią mu, jaki ten Bóg jest.
Nie powiedzą mu, czy Bóg jest miłosierny.
Nie powiedzą mu, czy przebacza grzesznikom.
Nie powiedzą mu, jak żyć.
Do tego potrzebne jest coś więcej.
Potrzebne jest Boże świadectwo.
Dlatego Dawid napisze:
„Świadectwo PANA jest wierne, mądrości uczy prostaczka.”
– Widzisz, synu – powiedział ojciec – dla Dawida świadectwa Boga były jak list od samego Króla wszechświata. Nie były zwykłymi słowami. Były tym, co Bóg postanowił powiedzieć człowiekowi o sobie.
– Ale dlaczego były dla niego aż tak ważne?
– Bo Dawid szybko odkrył coś, czego większość ludzi uczy się przez całe życie.
Odkrył, że człowiek bardzo łatwo się gubi.
Pomyśl tylko.
Jako młody chłopak został namaszczony na przyszłego króla.
To musiało być ekscytujące.
Mógł pomyśleć:
„Jestem kimś wyjątkowym.”
„Jestem lepszy od innych.”
„Wiem, co robić.”
Ale Boże świadectwa przypominały mu, że jest tylko człowiekiem zależnym od Boga.
Potem przyszedł Goliat.
Cały naród drżał ze strachu.
Żołnierze patrzyli na olbrzyma i widzieli niemożliwą do wygrania walkę.
Dawid patrzył na Boże świadectwo i widział Boga, który wcześniej otworzył Morze Czerwone, pokonał faraona i prowadził swój lud przez pustynię.
Wiesz, jaka była różnica?
Jedni patrzyli na okoliczności.
Dawid patrzył na to, co Bóg powiedział.
– Czy dlatego się nie bał?
– Nie dlatego, że był odważniejszy od innych.
Dlatego, że bardziej ufał świadectwu Boga niż własnym oczom.
Ale poczekaj.
Największa lekcja przyszła później.
Wyobraź sobie Dawida uciekającego przed Saulem.
Przez lata mieszkał w jaskiniach.
Bywał głodny.
Bywał ścigany.
Nieraz zasypiał nie wiedząc, czy dożyje rana.
I wtedy mógł zadawać sobie pytania:
„Czy Bóg mnie opuścił?”
„Czy Boże obietnice były prawdziwe?”
„Czy Samuel się pomylił?”
W takich chwilach człowiek odkrywa, na czym naprawdę buduje swoje życie.
Jedni budują na emocjach.
Inni na okolicznościach.
A Dawid budował na świadectwie Boga.
Dlatego mógł powiedzieć:
„Świadectwo PANA jest wierne.”
Nie mówił tego siedząc na tronie.
Mówił to jako człowiek, który nieraz płakał w ciemności.
Ojciec na chwilę zamilkł.
– Wiesz, synu, jest jeszcze coś piękniejszego.
– Co?
– Dawid nie uważał Bożych świadectw za ciężar.
Wyobraź sobie, że daję ci mapę prowadzącą do wielkiego skarbu.
Czy narzekałbyś na mapę?
– Nie.
– Dlaczego?
– Bo prowadzi do skarbu.
– Właśnie.
A większość ludzi patrzy na Boże przykazania tak, jakby były kajdanami.
Dawid patrzył na nie jak na drogowskazy.
Dlatego w Psalmie 119 mówi rzeczy, które dla wielu brzmią wręcz dziwnie.
Mówi, że kocha Boże prawo.
Rozmyśla nad nim dniem i nocą.
Cieszy się nim bardziej niż bogactwem.
To tak, jakby ktoś dziś powiedział:
„Bardziej cieszę się z Bożego Słowa niż z wygranej na loterii.”
Dla wielu byłoby to niezrozumiałe.
Dla Dawida było oczywiste.
Bo wiedział, że złoto nie uratuje duszy.
A Boże świadectwo prowadzi do życia.
– Ale przecież Dawid też zgrzeszył – zauważył syn.
– I właśnie dlatego tak dobrze rozumiał wartość Bożego świadectwa.
Kiedy zgrzeszył z Batszebą, nie uratowała go królewska korona.
Nie uratowała go armia.
Nie uratowała go sława.
Uratowało go to, że Boże świadectwo nadal mówiło prawdę.
Prawdę o jego grzechu.
Ale także prawdę o Bożym miłosierdziu.
Gdy prorok Natan stanął przed nim, Dawid nie próbował zmieniać Bożych standardów.
Nie powiedział:
„Czasy się zmieniły.”
Nie powiedział:
„Każdy popełnia błędy.”
Upadł przed Bogiem i wołał o przebaczenie.
Bo człowiek, który naprawdę kocha Boże świadectwo, nie chce go naginać do siebie. Chce sam zostać przemieniony.
– Tato, a co było dla Dawida najcenniejsze w tych świadectwach?
Ojciec zamknął swoją Biblię.
– Myślę, że nie same słowa.
– Jak to?
– Bo za każdym słowem widział Osobę.
Za każdym przykazaniem widział Boga.
Za każdym nakazem słyszał głos swojego Pasterza.
Dla niego świadectwa nie były martwym tekstem zapisanym na pergaminie.
Były spotkaniem z żywym Bogiem.
Dlatego gdy czytasz Psalmy, masz wrażenie, że Dawid nie zakochał się w literach. On zakochał się w Autorze.
I chyba właśnie dlatego tak często mówił o świadectwach Boga.
Bo człowiek, który naprawdę poznał Boga, nie pyta:
„Jak mało mogę słuchać Jego Słowa?”
Pyta raczej:
„Jak mogę być jeszcze bliżej Tego, który do mnie przemawia?”
A wtedy świadectwa Boże przestają być zbiorem zasad.
Stają się światłem na drodze.
Kompasem podczas burzy.
Kotwicą w cierpieniu.
I głosem Ojca prowadzącym swoje dziecko bezpiecznie do domu.
