Pink | Najgroźniejsze oszustwo nie zawsze przychodzi z zewnątrz

 

Najgroźniejsze oszustwo nie zawsze przychodzi z zewnątrz

Jednym z największych błędów chrześcijan jest przekonanie, że największym zagrożeniem dla ich życia duchowego jest wyłącznie szatan. Pismo Święte rzeczywiście uczy, że diabeł jest przebiegły, kłamliwy i potrafi przybierać pozory dobra. Ale Biblia równie mocno ostrzega przed kimś, kto jest jeszcze bliżej nas – przed naszym własnym sercem.

John Owen napisał, że choć szatan jest niezwykle przebiegły, to ciało (grzeszna natura) również jest niezwykle pomysłowe i potrafi odgrywać wiele ról, aby osiągnąć swoje cele.

To właśnie dlatego Jeremiasz stwierdza:

„Podstępne jest serce bardziej niż wszystko inne i zepsute – któż je pozna?” (Jer. 17:9).

Nasze serce nie tylko pragnie grzechu. Ono potrafi go doskonale uzasadnić, zamaskować, a nawet ubrać w religijny strój.

Biblia pełna jest ludzi w przebraniach

Od pierwszych stron Biblii widzimy, że grzech rzadko pokazuje swoją prawdziwą twarz.

Jakub zakłada koźlą skórę, aby wyglądać jak Ezaw (Rdz 27). Oszustwo nie polega jedynie na wypowiedzeniu kłamstwa. Polega na stworzeniu fałszywego obrazu siebie.

Król Saul, który wcześniej wypędzał wróżbitów z Izraela, sam przebiera się, aby potajemnie udać się do wróżki w En-Dor (1 Sam. 28:8). Człowiek może publicznie bronić świętości, a prywatnie szukać tego, co Bóg potępia.

Żona Jeroboama zmienia wygląd, aby prorok Achiasz jej nie rozpoznał (1 Krl 14). Zapomniała jednak, że choć prorok był niemal ślepy, Bóg widział wszystko.

Pan Jezus mówił o wilkach w owczej skórze (Mt 7:15). Nie przychodzą z rogami i czerwonym płaszczem. Przychodzą z Biblią pod pachą, religijnym językiem i pozorami pobożności.

Paweł ostrzega przed ludźmi, którzy:

„podają się za apostołów Chrystusa” (2 Kor. 11:13-15).

A Juda dodaje:

„Wkradli się bowiem niektórzy ludzie…” (Jud. 4).

Fałsz najczęściej nie puka do drzwi. On się wkrada.

Ale największy aktor mieszka we mnie

Najłatwiej czytać te fragmenty i myśleć o innych.

„To o fałszywych nauczycielach.”

„To o obłudnikach.”

„To o świecie.”

Jednak reformatorzy i purytanie nieustannie przypominali, że pierwszym podejrzanym powinienem być... ja sam.

Grzeszna natura potrafi przebierać się w najbardziej zaskakujące kostiumy.

Może udawać gorliwość, podczas gdy szuka uznania ludzi.

Może udawać pokorę, podczas gdy pragnie usłyszeć pochwałę za swoją skromność.

Może udawać troskę o prawdę, podczas gdy naprawdę kocha wygrywanie sporów.

Może udawać odwagę, gdy w rzeczywistości kieruje nią pycha.

Może nawet używać języka łaski, aby usprawiedliwić brak świętości.

Dlatego tak łatwo jest oszukać innych. Ale najłatwiej oszukujemy samych siebie.

Szatan najczęściej wykorzystuje to, co już jest w nas

Diabeł nie musi tworzyć wszystkich pokus od zera.

Często wystarczy, że wykorzysta pragnienia, które już mieszkają w naszym sercu.

Jak pisze Jakub:

„Każdy bywa kuszony przez własne pożądliwości, które go pociągają i nęcą.” (Jak. 1:14)

To bardzo ważna prawda.

Szatan kusi. Świat zachęca. Ale to nasze serce odpowiada.

Dlatego prawdziwa walka duchowa nie polega jedynie na rozpoznawaniu zewnętrznych zagrożeń, lecz na codziennym umartwianiu grzesznej natury.

Jedynym lekarstwem jest światło Chrystusa

Bóg nie wzywa nas przede wszystkim do większej podejrzliwości wobec innych, ale do większej szczerości wobec siebie.

Psalmista modli się:

„Badaj mnie, Boże, i poznaj moje serce; doświadcz mnie i poznaj moje myśli. Zobacz, czy nie kroczę drogą zagłady, a prowadź mnie drogą odwieczną.” (Ps. 139:23–24)

To modlitwa człowieka, który wie, że sam nie potrafi dostrzec wszystkich masek swojego serca.

Duch Święty nie tylko pociesza. On również obnaża. Rozświetla zakamarki duszy, pokazuje motywacje, których sami byśmy nie zauważyli, i prowadzi do pokuty.

___________

Najgroźniejsze przebranie nie zawsze nosi fałszywy nauczyciel.

Czasem noszę je ja.

Dlatego każdego dnia potrzebuję Ewangelii. Potrzebuję Chrystusa, który nie tylko przebacza moje jawne grzechy, ale także obnaża moje ukryte motywacje. Potrzebuję Jego Słowa, które – jak mówi autor Listu do Hebrajczyków – „jest żywe i skuteczne… zdolne osądzić zamiary i myśli serca” (Hbr 4:12).

Im bliżej Chrystusa żyjemy, tym mniej zależy nam na pielęgnowaniu pozorów. Coraz bardziej pragniemy być tymi samymi ludźmi przed innymi, jakimi jesteśmy wtedy, gdy stoimy sami przed Bogiem. I właśnie tam zaczyna się prawdziwa świętość – nie w doskonałym wizerunku, lecz w sercu nieustannie poddawanym oczyszczającej łasce Zbawiciela.

~ w oparciu o: Arthur Pink, “Gleanings in Joshua”

„Syty dni” - cieszyć się życiem a nacieszyć…

W Biblii wyrażenie „syty dni” nie oznacza człowieka, który miał łatwe lub długie życie, ale kogoś, kto doszedł do jego celu i kresu w pokoju z Bogiem.

1. Co znaczy „syty dni”?

W Starym Testamencie kilkakrotnie czytamy o śmierci wielkich Bożych ludzi:

• Abraham: „I skonał Abraham w późnej, szczęśliwej starości, stary i syty dni…” (Rdz 25:8).
• Izaak (Rdz 35:29).
• Dawid: „…umarł w późnej starości, syty dni, bogactwa i sławy…” (1 Krn 29:28).
• Hiob: „Potem umarł Hiob stary i syty dni.” (Hi 42:17).

Hebrajskie wyrażenie śewa jamim (dosł. „nasycony dniami”) niesie obraz człowieka, który nie umiera z poczuciem, że życie zostało mu brutalnie przerwane, ale że otrzymał od Boga pełnię tego, co było mu przeznaczone.

To nie tyle ilość lat, ile wewnętrzne nasycenie Bożą dobrocią.

Dlatego Mojżesz, choć umiera mając 120 lat, nie jest nazwany „sytym dni”, natomiast Hiob po wszystkich cierpieniach już tak. Akcent pada nie na długość życia, lecz na jego dopełnienie.

2. Czy to znaczy, że człowiek miał wszystkiego dość?

Nie. To nie jest zmęczenie życiem.

To raczej człowiek, który może powiedzieć podobnie jak apostoł Paweł:

„Dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem.” (2 Tm 4:7)

Nie dlatego, że wszystko było łatwe, lecz dlatego, że Bóg doprowadził go do końca wyznaczonej drogi.

3. „Cieszyć się życiem” a „nacieszyć się życiem”

To są dwie różne rzeczy.

Cieszyć się życiem oznacza korzystać z Bożych darów każdego dnia.

Dlatego Księga Kaznodziei wielokrotnie zachęca:

„Nie ma nic lepszego dla człowieka niż jeść i pić oraz doznawać zadowolenia ze swojej pracy…” (Kazn 2:24)

To jest codzienna wdzięczność.

Natomiast nacieszyć się życiem oznacza dojść do momentu, w którym człowiek może powiedzieć: „Panie, otrzymałem od Ciebie życie jako dar. Przeżyłem je z Tobą. Jestem gotów odejść.”

Przykładem jest starzec Symeon: „Teraz puszczasz sługę swego, Panie, według słowa swego w pokoju.” (Łk 2:9)

Nie dlatego, że znudziło mu się życie, ale dlatego, że zobaczył spełnienie Bożej obietnicy.

Bez Chrystusa niemożliwym jest nacieszyć się życiem.

4. Czy chrześcijanin powinien „nacieszyć się życiem”?

Tak, ale w zupełnie innym sensie niż świat.

Świat mówi: „Naciesz się życiem, zanim umrzesz.”

Biblia mówi: „Żyj tak blisko Boga, aby gdy nadejdzie śmierć, nie odczuwać, że coś najważniejszego zostało utracone.” 

Chrześcijanin nie jest syty przyjemności tego świata, ale syty Bożej wierności… jest pełen łaski Chrystusa. 

5. Najgłębszy sens

Jest jeszcze głębszy wymiar. Nawet Abraham, Dawid czy Hiob nie byli ostatecznie nasyceni samymi ziemskimi dniami. Autor List do Hebrajczyków mówi, że oczekiwali „lepszej ojczyzny”, to jest niebiańskiej (Hbr 11:16).

Dlatego dla wierzącego „być sytym dni” oznacza coś więcej niż długie i udane życie. Oznacza dojść do kresu z sercem nasyconym Chrystusem, tak że może powiedzieć słowami psalmisty:

„Kogo innego mam w niebie, jeśli nie Ciebie?…”

Pełnia tego nasycenia nastąpi dopiero w obecności Chrystusa. Jak wyznaje Dawid:

„Nasycę się, gdy się obudzę, widokiem oblicza Twego” (Ps 17:15).

To pokazuje, że ostatecznie człowiek nie jest stworzony po to, by nacieszyć się życiem, lecz by nasycić się Bogiem. Dopiero wtedy jego dni – czy będzie ich trzydzieści, siedemdziesiąt czy sto dwadzieścia – osiągają swoją prawdziwą pełnię.

Wy jesteście światłością świata (Mt 5:14)

Księżyc, który chciał świecić sam

Pewien chłopiec zapytał kiedyś swojego dziadka:

– Dziadku, dlaczego księżyc świeci tylko w nocy?

Dziadek uśmiechnął się i odpowiedział:

– Właściwie to księżyc wcale nie świeci.

Chłopiec spojrzał na niego zdziwiony.

– Jak to? Przecież widzę go każdej nocy!

Dziadek wziął latarkę i skierował jej światło na lustro. Cały pokój natychmiast rozjaśnił się odbitym światłem.

– Widzisz? Lustro nie wytwarza światła. Ono tylko odbija światło, które na nie pada. Tak samo jest z księżycem. Gdyby słońce przestało świecić, księżyc natychmiast pogrążyłby się w ciemności.

Po chwili dodał:

– Wyobraź sobie, że księżyc powiedziałby: „Spójrzcie, jaki jestem jasny! To moja zasługa.” Byłoby to śmieszne. Wszystko, co ma, zawdzięcza słońcu.

Podobnie jest z chrześcijaninem.

Jezus powiedział: „Ja jestem światłością (φῶς ) świata” (J 8:12), a chwilę później oznajmił swoim uczniom: „Wy jesteście światłością (φῶς ) świata” (Mt 5:14).

To brzmi niemal jak sprzeczność. Ale nią nie jest.

Dla uzupełnienia… W Ewangelii Jana Jezus mówi również o Janie Chrzcicielu:

„On nie był światłością, lecz miał złożyć świadectwo o światłości.” (J 1:8)

W następnym wersecie mówi: „Prawdziwa światłość, która oświeca każdego człowieka, przyszła na świat.…” (J 1:9)

Jan Chrzciciel nie jest nazwany φῶς w sensie ostatecznym. Natomiast Jezus bez wahania mówi do swoich uczniów: „Wy jesteście światłością (φῶς ) świata.” To niezwykły zaszczyt wynikający z ich więzi z Nim. Nie oznacza to, że zastępują Chrystusa, lecz że stają się widzialnym odbiciem Jego światła.

Chrześcijanin nie świeci własnym światłem. Jest jak księżyc odbijający światło słońca. Im bliżej Chrystusa żyje, tym jaśniej świeci. Im bardziej od Niego odchodzi, tym bardziej pogrąża się w ciemności.

I właśnie dlatego słowa Jezusa są tak poruszające. Owszem, mówi o sobie: „Patrzcie na Mnie, Ja jestem Światłość świata.” Mówi również: „Teraz świat będzie patrzył na Mnie… przez was.” A to ogromny przywilej, ale i ogromna odpowiedzialność. 

Jest to jedno z tych zdań Jezusa, które burzy nasz wygodny sposób myślenia.

Najpierw słyszymy słowa, które wydają się oczywiste:

„Ja jestem światłością świata” (J 8:12).

To Chrystus jest jedynym źródłem światła. To On rozprasza ciemność grzechu, objawia Boga i prowadzi do życia. Nikt z ludzi nie jest światłem sam z siebie. Każdy z nas z natury chodził w ciemności (Ef 2:1-3), dopóki Bóg nie rozświetlił naszego serca światłem Ewangelii (2 Kor 4:6).

A potem Jezus mówi coś zdumiewającego:

„Wy jesteście światłością świata” (Mt 5:14).

Jak to możliwe?

To nie znaczy, że stajemy się drugim Chrystusem ani że posiadamy światło sami z siebie. Księżyc świeci tylko dlatego, że odbija światło słońca. Podobnie chrześcijanin świeci jedynie dlatego, że żyje w zjednoczeniu z Chrystusem. 

Reformatorzy często podkreślali, że wszystko, czym jesteśmy, otrzymujemy przez zjednoczenie z Chrystusem. Jego życie staje się źródłem naszego życia. Jego światło staje się światłem widocznym w naszym postępowaniu.

To właśnie sprawia, że słowa Jezusa są tak niepokojące.

My często chcielibyśmy ograniczyć chrześcijaństwo do prywatnej relacji z Bogiem. Wierzyć po cichu. Nie wychylać się. Nie rzucać w oczy. Tymczasem Jezus mówi, że to niemożliwe.

„Miasto położone na górze nie może się ukryć.”

Nie powiedział: powinniście spróbować być światłem. Powiedział: jesteście światłością świata. To jest opis nowej tożsamości każdego odrodzonego człowieka.

Światło nie podejmuje decyzji, czy będzie świecić. Taka jest jego natura.

To oznacza, że Ewangelia nigdy nie zatrzymuje się na naszym osobistym zbawieniu. Bóg nie ratuje ludzi jedynie po to, aby pewnego dnia znaleźli się w niebie. Ratuje ich również po to, aby już teraz byli żywym świadectwem Jego łaski. Kościół ma być miejscem, w którym świat może zobaczyć charakter Chrystusa — Jego świętość, miłość, prawdę, przebaczenie i sprawiedliwość.

To również oznacza, że nasze codzienne decyzje mają znaczenie większe, niż przypuszczamy.

-Kiedy przebaczasz zamiast pielęgnować urazę – świeci światło Chrystusa.

-Kiedy mówisz prawdę, choć kłamstwo byłoby wygodniejsze – świeci światło Chrystusa.

-Kiedy okazujesz cierpliwość wobec trudnej osoby – świeci światło Chrystusa.

-Kiedy wyznajesz swój grzech zamiast go ukrywać – świeci światło Chrystusa.

Nie chodzi o to, by ludzie podziwiali nas. Kilka wersetów dalej Jezus wyjaśnia cel:

„Tak niech świeci wasza światłość przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i oddawali chwałę Ojcu waszemu, który jest w niebie.” (Mt 5:16)

To jest sedno. Światło naturalnie pokazuje wszystko dookoła no i na samą lampę. Ale światło nie pochodzi z lampy jako takiej ani płomienia świeczki (trochę fizyki dla dzieci - płynny wosk zamienia się w niewidzialny gaz). Światło wskazuje na Tego, od którego pochodzi. [Jeśli chodzi o fizykę... wyjaśnienie dla dzieci: Jak elektrony tworzą światło?

Wyobraź sobie atom jak małe boisko. Elektrony biegają po wyznaczonych torach (poziomach energii). Kiedy dostarczysz atomowi energię (np. ciepło lub prąd), elektrony "wskakują" na wyższy tor. Na wyższym torze elektrony nie czują się stabilnie. Po chwili wracają na swoje miejsce. Wracając, oddają nadmiar energii w postaci wystrzelonego fotonu, czyli światła.]

A teraz biblijnie: 

Pierwsze słowa Boga „Niech stanie się światłość” (Rdz 1:3) pokazują, że światło powstaje wyłącznie z woli Boga. Nie jest ono częścią Boga (odrzucenie panteizmu), ale Jego suwerennym dziełem stworzonym z niczego (creatio ex nihilo).

Światło przed słońcem: Jan Kalwin podkreślał, że stworzenie światła pierwszego dnia, a słońca dopiero czwartego, ma cel teologiczny. Pokazuje to ludziom, że słońce jest tylko narzędziem, a prawdziwym i niezależnym źródłem wszelkiego dobra i życia jest sam Bóg.

Objawienie i poznanie: Kalwin używał metafory światła do opisania działania Ducha Świętego i Pisma Świętego. Człowiek po grzechu pierworodnym żyje w duchowej ciemności. Dopiero „światło wiary” i „okulary Pisma Świętego” pozwalają mu właściwie poznać Boga i otaczający świat.

Chrystus jako Światłość: ... Jezus Chrystus jest ostatecznym, wcielonym Światłem (J 1:9). Rozprasza On ciemność ludzkiego grzechu i niewiedzy, przynosząc zbawienie wybranym.

Wróćmy do naszego "świecenia"... Dlatego chrześcijańskie życie nie polega na nieustannym staraniu się, by wyglądać lepiej od innych. Polega na coraz głębszym trwaniu w Chrystusie. Im bliżej Niego jesteśmy, tym bardziej Jego światło staje się widoczne w nas. Jak powiedział apostoł Paweł: „Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2:20).

To właśnie jest Boży plan dla swojego Kościoła. Świat pogrążony w moralnej i duchowej ciemności nie zobaczy Chrystusa fizycznymi oczami. Zobaczy Go w życiu ludzi, którzy należą do Niego. Nie dlatego, że są doskonali, ale dlatego, że Duch Święty nieustannie upodabnia ich do Syna Bożego.

Pytanie więc nie brzmi: czy jestem światłem? Jeśli należysz do Chrystusa, On już tak o tobie powiedział.

Pytanie brzmi raczej: czy moje życie odsłania Chrystusa, czy raczej Go zasłania? Czy ludzie, patrząc na mnie, widzą jedynie moje ambicje, wygodę i własne królestwo, czy dostrzegają choćby promień światła prowadzący do jedynego prawdziwego Światła świata – Jezusa Chrystusa?