Blackaby | Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.

 Niech Bóg króluje pośród nas

„Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.”
Mateusza 6:10

To jedna z najbardziej radykalnych próśb, jakie możemy wypowiedzieć w modlitwie. Jezus nie uczy nas jedynie prosić: „Boże, pomóż mi, żeby wszystko ułożyło się tak, jak chcę”. Uczy nas modlić się: „Niech stanie się to, czego Ty pragniesz”.

W niebie wola Boga nie spotyka się z oporem. Bóg jest Królem, a Jego wola jest najwyższym priorytetem. Jezus poleca nam prosić, aby ten sam porządek zaczął panować na ziemi — w naszych rodzinach, małżeństwach, pracy, szkole, Kościele, a przede wszystkim w naszym własnym sercu.

Możemy modlić się: „Przyjdź Królestwo Twoje”, mając jednocześnie nadzieję, że Bóg poprze nasze królestwo. Chcemy, żeby On zmienił innych, ale niekoniecznie nas. Chcemy, żeby naprawił małżeństwo, ale niekoniecznie nasze serce. Chcemy, żeby przemienił nasze dzieci, współpracowników czy przyjaciół, ale niekoniecznie nasze własne przyzwyczajenia.

Tymczasem Jezus pokazuje inną drogę.

W Getsemane sam modlił się:

„Wszakże nie jako Ja chcę, ale jako Ty” (Mt 26:39).

To nie była rezygnacja z działania. To było poddanie własnej woli Ojcu.

Dlatego modlitwa „bądź wola Twoja” nie oznacza: „Boże, rób, co chcesz, a ja się wycofam”. Przeciwnie. Kiedy zaczynamy naprawdę pragnąć Bożej woli, Bóg często czyni nas uczestnikami tego, o co się modlimy.

Wyobraź sobie taką sytuację

Ojciec zauważa, że jego nastoletni syn coraz bardziej oddala się od Boga. Modli się:

„Panie, przyprowadź mojego syna do siebie. Daj mu poznać Chrystusa. Niech Twoje Królestwo przyjdzie do jego życia”.

Ale po kilku dniach podczas modlitwy uświadamia sobie coś niepokojącego: od dawna nie rozmawiał z synem inaczej niż poprzez polecenia i krytykę.

„Boże, zmień jego serce”.

A Bóg jakby odpowiada: „Zacznij od swojego”.

Ojciec postanawia więc nie tylko modlić się za syna, ale również zaprosić go na spacer. Nie przygotowuje wykładu. Nie zaczyna od: „Musimy porozmawiać o twoim zachowaniu”. Po prostu pyta:

— Synu, jak naprawdę się masz?

Chłopak początkowo milczy.

— Dobrze.

— Nie pytam, czy wszystko jest dobrze. Pytam, co naprawdę dzieje się w twoim sercu.

Po chwili zaczyna się znacząca rozmowa.

Ojciec słucha. Potem przeprasza za własne błędy. Nie oznacza to, że problem został rozwiązany jednego wieczoru. Ale coś się zmienia. Ojciec, który modlił się: „Niech Twoje Królestwo przyjdzie”, sam stał się narzędziem odpowiedzi na swoją modlitwę.

Tak często działa Bóg.

Może położyć nam na sercu konkretną osobę i sprawić, że zaczniemy się za nią modlić. Ale ta modlitwa może być również Jego zaproszeniem: „Stań się częścią tego, co zamierzam uczynić”.

Może będziesz musiał zadzwonić.
Może przeprosić.
Może przebaczyć.
Może powiedzieć komuś prawdę.
Może zacząć służyć tam, gdzie dotąd tylko narzekałeś.
Może otworzyć Biblię z własnym dzieckiem.
Może przestać walczyć o swoje i zacząć szukać tego, co podoba się Chrystusowi.

Modlitwa przygotowuje nas nie tylko na otrzymanie odpowiedzi od Boga, ale również na uczestniczenie w Jego działaniu.

Dlatego zanim poprosisz dzisiaj: „Panie, zmień świat”, zacznij od:

„Panie, króluj we mnie”.

Niech Jego wola będzie pierwsza w twoich myślach, słowach, relacjach, pieniądzach, pracy, małżeństwie, wychowaniu dzieci i decyzjach.

Bo Boże Królestwo nie zaczyna się od zmiany wszystkiego wokół nas.

Zaczyna się tam, gdzie człowiek mówi: 

„Panie, niech Twoja wola będzie ważniejsza od mojej”.

A potem obserwuje, co Bóg uczyni poprzez człowieka, który naprawdę pozwolił Mu królować.

Modlitwa

Panie, przyjdź ze swoim Królestwem. Niech Twoja wola będzie wykonywana w moim życiu tak, jak jest wykonywana w niebie. 

Pokaż mi miejsca, w których nadal chcę być własnym królem. 

Zmień moje serce, moje pragnienia i moje decyzje. A kiedy położysz mi na sercu konkretnych ludzi i sprawy, daj mi nie tylko modlić się o Twoje działanie, ale również być gotowym uczestniczyć w tym, co Ty czynisz. 

Niech Twoje panowanie zacznie się ode mnie. Amen.

CHLEB POWSZEDNI

„Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.”

(Mt 6:11)

Jezus nauczył swoich uczniów modlić się nie o chleb na całe życie, lecz o chleb na dzisiaj. To niezwykle prosta prośba, ale kryje się w niej głęboka lekcja wiary: 

Bóg chce, abyśmy żyli w zależności od Niego dzień po dniu.

Jezus powiedział:

„Nie zamartwiajcie się więc o dzień jutrzejszy, gdyż dzień jutrzejszy będzie miał własne troski. Dosyć ma dzień swoich utrapień.”
(Mt 6:34)

Nie oznacza to, że chrześcijanin ma być nieodpowiedzialny, nie planować i nie myśleć o przyszłości. Biblia zachęca do mądrego planowania. Problem zaczyna się wtedy, gdy próbujemy przeżyć dzień dzisiejszy z ciężarem jutra.

Manna na jeden dzień

Izraelici na pustyni mieli pewne doświadczenie, które doskonale ilustruje tę zasadę.

Nie mieli pól, sklepów ani magazynów ale każdego ranka manna pojawiała się na ziemi. Bóg dawał im dokładnie to, czego potrzebowali.

Ale była w tym pewna próba.

Mogli zebrać więcej i powiedzieć:
„Nie wiadomo, co będzie jutro… lepiej zabezpieczyć się na przyszłość.”

Kiedy jednak przechowywali mannę wbrew Bożemu poleceniu, następnego dnia była zepsuta.

Bóg uczył ich czegoś więcej niż tylko tego, skąd będzie pochodziło ich jedzenie. Uczył ich: „Nie żyjesz tym, co masz nagromadzone. Żyjesz Mną. To nie twoja zaradność i zapobiegliwość jest twoim ratunkiem... Ja nim jestem.”.

Manna była codziennym przypomnieniem: „Ojciec nadal się o mnie troszczy.”

Każdego ranka Izraelita wychodził i znajdował dowód Bożej wierności.

Bóg nie daje nam dzisiejszej łaski na jutrzejsze problemy

Mamy tendencje do zamartwiania się rzeczami, które jeszcze nie istnieją.

„Co będzie, jeśli zachoruję?”
„Co będzie, jeśli stracę pracę?”
„Co będzie z moimi dziećmi?”
„Co będzie z moim małżeństwem?”
„Jak poradzę sobie z tym, co wydarzy się za rok?”

Oczywiście możemy i powinniśmy mądrze się przygotowywać. Ale nie możemy otrzymać dzisiaj siły potrzebnej do przeżycia jutrzejszego dnia, ponieważ jeszcze nie żyjemy jutrzejszym dniem.

Bóg daje nam łaskę na dzisiaj.

A kiedy przyjdzie jutro i jego troska, przyjdzie również Pan, który widzi i zaopatruje. (Gen 22:14)

To jest jedna z najpiękniejszych prawd wiary: Bóg już jest w naszym jutrze.

Ty jeszcze nie wiesz, co przyniesie jutro. On wie.

Ty jeszcze nie widzisz problemu, który może się pojawić. On już go widzi.

Ty jeszcze nie wiesz, jak sobie poradzisz. On już wie, jaką łaskę ci da.

Dlatego Jezus nie mówi czegoś w stylu:
„Nie martw się, bo jutro na pewno będzie łatwe”.

Mówi raczej:
„Nie martw się o jutro, bo twój Ojciec będzie tam razem z tobą.”

Dzisiejsza wiara nie zastępuje jutrzejszej

Jest jeszcze jedna ważna rzecz.

Nie możemy powiedzieć:

„Skoro zaufałem Bogu dziesięć lat temu, to już teraz sobie sam poradzę... nie muszę aż tak mocno polegać na Nim dzisiaj.”

Wiara nie jest jednorazowym aktem, który pozwala nam później żyć bez Boga.

Podobnie dzisiejsze zaufanie nie może być przechowane w magazynie, aby wystarczyło na jutro. 

Tak jak manna, wiara musi być żywa, świeża każdego dnia.

Dlatego modlimy się:

„Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.”

To modlitwa człowieka, który mówi: „Ojcze, potrzebuję Ciebie także dzisiaj.”

Nie tylko w wielkich kryzysach.

Nie tylko wtedy, gdy wszystko wymyka się spod kontroli i nie wiem, co zrobić.

Dzisiaj.

Potrzebuję Twojej mądrości dzisiaj.
Potrzebuję Twojej siły dzisiaj.
Potrzebuję Twojej łaski dzisiaj.
Potrzebuję Twojego Słowa dzisiaj.
Potrzebuję Twojego prowadzenia dzisiaj.

A jeśli jutro wydarzy się coś trudnego?

Wyobraź sobie człowieka, który idzie górskim szlakiem. Przed nim zakręt. Widzi go ale nie wie, co czeka go za zakretem. Zaczyna się niepokoić:

„Co mnie tam czeka..? Może będzie stroma ściana przepaści..? Może zgubię drogę? Może nie dam rady?”

Przewodnik odpowiada:

„Nie musisz teraz wiedzieć, co jest za zakrętem. Idź za mną. Zaufaj mi.”.

To właśnie jest chrześcijańskie życie.

Bóg nie pokazuje nam całej mapy. Daje nam następny krok.

Nie daje nam całej przyszłości do ręki. Daje nam dzisiejszą łaskę.

Nie mówi: „Będziesz wiedział wszystko”.

Mówi: „Będziesz ze Mną.” I to wystarczy.

Chrystus — prawdziwy Chleb

Jest jednak w tej modlitwie coś jeszcze głębszego. Jezus nie przyszedł tylko po to, aby zapewnić nam codzienny pokarm.

Powiedział:

„Ja jestem chlebem życia; kto do mnie przychodzi, nigdy nie będzie łaknął.”
(J 6:35)

Największą potrzebą człowieka nie jest chleb, pieniądze, bezpieczeństwo ani przewidywalna przyszłość.

Największą potrzebą człowieka jest Chrystus.

Możemy mieć pełną spiżarnię i pustą duszę.

Możemy mieć zabezpieczoną przyszłość i serce pełne lęku.

Możemy posiadać wszystko, czego potrzebujemy na jutro, a jednocześnie nie mieć pokoju dzisiaj.

Dlatego ta nasza modlitwa: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”.. uczy nas nie tylko prosić Boga o to, co potrzebne dla ciała. Uczy nas codziennie przychodzić do samego Boga.

Zaufaj Bogu dzisiaj.

Być może nie wiesz, jak poradzisz sobie z sytuacją, która dopiero nadejdzie.

Nie musisz mieć dzisiaj siły na coś, co wydarzy się jutro.

Dzisiejsza manna jest na dzisiaj.

A kiedy przyjdzie jutro, Bóg nie będzie mniej wierny niż dzisiaj.

Nie da się magazynować Bożej łaski... Co nie znaczy, że nie musisz pamiętać o wczorajszej łasce i przedwczorajszszej... 

Bóg będzie Bogiem również jutro.

Dlatego możemy modlić się:

„Ojcze, nie wiem, co przyniesie dzisiejszy dzień. Nie wiem, co przyniesie jutro. Ale wiem, że Ty już tam jesteś. Daj mi dzisiaj mój chleb. Daj mi dzisiaj swoją łaskę. Daj mi dzisiaj siłę iwiarę. A kiedy nadejdzie jutro, naucz mnie zaufać Ci na nowo.”

Nie żyj dzisiaj jutrzejszym lękiem. Żyj dzisiaj Bożą wiernością.

Świat karmi się pragnieniem posiadania „głębszej wiedzy”, która ma dać człowiekowi poczucie kontroli i duchowej wyjątkowości. Jezus natomiast uczy modlitwy człowieka zależnego: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”.

Dojrzałość duchowa nie polega na tym, że wiem więcej od innych, lecz na tym, że coraz bardziej ufam Temu, który "wyświadcza mi dobro według Słowa swego". (Psalm 119:65)

„Albowiem przez wiarę chodzimy, a nie przez widzenie.” (2 Kor 5:7)

Pink | „Odrzucili miłość prawdy”

 

„Odrzucili miłość prawdy”

Paweł nie mówi tutaj jedynie o człowieku, który nie zna prawdy. Mówi o tych, którzy ją poznali, lecz odmówili jej miłości:

„...Dlatego że nie przyjęli miłości prawdy, aby dostąpić zbawienia. I dlatego zsyła Bóg na nich ostry obłęd, tak iż wierzą kłamstwu” (2 Tes 2:10–11).

 BWP:  (10) (Szatan) Będzie się posługiwał złem we wszelkich jego postaciach, byle tylko uwieść tych, którzy idą na zatracenie, ponieważ nie przyjęli z miłością prawdy mającej doprowadzić ich do wiecznego zbawienia. (11)  I dlatego właśnie Bóg zezwala, by ulegli oszustwom, by uwierzyli kłamstwu.  

To bardzo poważne ostrzeżenie. Problemem nie zawsze jest brak informacji. Czasem problemem jest serce, które nie chce prawdy.

Można słuchać Słowa Bożego, znać wersety, rozumieć argumenty, a jednak powiedzieć: „Nie chcę, żeby to było prawdą, bo prawda wymagałaby ode mnie zmiany”.

I właśnie tutaj zaczyna się duchowe niebezpieczeństwo.

Arthur Pink napisał:

„Strzeż się, mój czytelniku: jeśli wzgardzisz Bożą Prawdą, pokochasz kłamstwa Szatana”.

Zwróćmy uwagę na kolejność: najpierw człowiek odrzuca prawdę, a potem zaczyna wierzyć kłamstwu. Kłamstwo nie zawsze przychodzi jako coś w oczywisty sposób absurdalnego.

Dlatego pytanie nie brzmi tylko: „Czy znam prawdę?”

Brzmi: „Czy ją kocham?”

Czy kocham prawdę także wtedy, gdy mnie oskarża?
Czy kocham ją wtedy, gdy odbiera mi moje usprawiedliwienia?
Czy jestem gotów zmienić swoje myślenie, gdy Słowo Boże pokazuje mi, że się mylę?

Chrześcijaństwo nie polega na tym, że znajdujemy prawdę wygodną dla siebie. Polega na tym, że poddajemy siebie prawdzie, ponieważ Jezus jest Prawdą (J 14:6).

Dlatego módlmy się nie tylko: „Panie, pokaż mi prawdę”. Módlmy się także:

„Panie, daj mi serce, które będzie prawdę kochało — nawet wtedy, gdy zaboli.”

Bo kiedy człowiek przestaje kochać prawdę, jego serce nie pozostaje puste. Prędzej czy później zaczyna kochać kłamstwo.

___________________________________

Do tego rozważania wyjątkowo dobrze pasuje Psalm 119, bo jego autor nie tylko chce znać prawdę — on miłuje Boże słowo. Właśnie to stanowi przeciwieństwo postawy z 2 Tes 2:10–11.

Psalm 119:29–30

„Oddal ode mnie drogę kłamstwa, a obdarz mnie łaską według zakonu swego. Wybrałem drogę prawdy, wyroki twoje kładę przed sobą.”

— droga prawdy kontra kłamstwo. Psalmista dokonuje świadomego wyboru — nie tylko poznaje prawdę, ale wybiera ją.

Psalm 119:104

„Z przykazań twoich nabieram rozumu, dlatego nienawidzę wszelkiej drogi kłamstwa.”

— kontrast: miłość do Bożej prawdy prowadzi do nienawiści kłamstwa. Nie da się jednocześnie kochać prawdy i pielęgnować kłamstwa.

Psalm 119:128

„Dlatego uważam za słuszne wszystkie przykazania twoje, nienawidzę wszelkiej drogi kłamstwa.”

— psalmista mówi o całym Bożym Słowie. Nie wybiera sobie fragmentów, które mu odpowiadają.

Miłość do prawdy

Psalm 119:47

„Rozkoszuję się przykazaniami twoimi, które umiłowałem.”

Psalm 119:72

„Lepszy jest dla mnie zakon ust twoich niż tysiące sztuk złota i srebra.”

Psalm 119:97

„O, jakże miłuję zakon twój! Przez cały dzień rozmyślam o nim.”

Psalm 119:113

„Nienawidzę ludzi niezdecydowanych, a zakon twój miłuję.”

Psalm 119:159

„Patrz, jak miłuję przykazania twoje, Panie, według łaski swojej ożyw mnie!”

Psalm 119:163

„Nienawidzę kłamstwa i brzydzę się nim, a zakon twój miłuję.”

Paweł mówi o ludziach, którzy „nie przyjęli miłości prawdy” i dlatego uwierzyli kłamstwu. Psalmista pokazuje odwrotną drogę:

miłość prawdy → odrzucenie kłamstwa → posłuszeństwo Bogu.

— pytanie:

Czy rzeczywiście kocham prawdę, czy tylko lubię prawdę wtedy, gdy zgadza się z tym, co już postanowiłem?

Czy Psalm 119:63 jest opisem mojego serca: „Nienawidzę kłamstwa… a zakon twój miłuję”?

To właśnie jest antidotum na duchowe zwiedzenie. Nie wystarczy znać prawdę. Musimy ją umiłować.

___________________________________

Jak Dawid odpowie człowiekowi, który mówi: „Nie jestem pewien, czy Pismo jest wiarygodne i nieomylne”?

Dawid prawdopodobnie pokazałby, jaką postawę przyjmuje wobec Słowa Boga.

1. „Nie opieraj się na własnym rozumie”

„Panie, słowo twoje trwa na wieki, Niewzruszone jak niebiosa.”
(Ps 119:89)

Dawid nie mówi: „Słowo Boże jest prawdziwe, ponieważ ja potrafię rozwiązać każdy problem, jaki w nim znajduję.”

Jego fundament jest odwrotny: Boże Słowo jest prawdą niezależnie od tego, czy ja potrafię wszystko wyjaśnić.

Człowiek może mieć pytania. Problem zaczyna się wtedy, gdy z własnego ograniczonego rozumienia czyni sędziego nad Słowem Boga.

---

2. „Jeśli masz wątpliwości, nie uciekaj od Słowa — zanurz się w nim”

„O, jakże miłuję zakon twój! Przez cały dzień rozmyślam o nim.”
(Ps 119:97)

To niezwykłe, ponieważ Dawid nie traktuje trudnych miejsc jako powodu do porzucenia Pisma.

Im bardziej potrzebuje Bożego światła, tym bardziej zwraca się do Bożego Słowa.

Można więc zapytać:

Czy moje pytania prowadzą mnie głębiej do Pisma, czy stają się pretekstem, żeby od Pisma odejść?

---

3. „Nie wszystko, czego nie rozumiem, jest błędem”

„Wspaniałe są ustawy twoje, dlatego przestrzega ich dusza moja.”
(Ps 119:129)

Dawid wielokrotnie spotyka w Bożym Słowie rzeczy, których nie pojmuje od razu. Ale jego reakcją nie jest:

„Tego nie rozumiem, więc to nie może być prawdą.”

Jego postawa brzmi raczej:

„Boże, skoro Ty to powiedziałeś, chcę pojąć, czego jeszcze nie rozumiem.”

---

4. „Słowo Boga jest prawdą, nawet gdy ludzie kłamią”

„Prawda jest treścią słowa twego, a każdy wyrok sprawiedliwości twojej trwa na wieki.”
(Ps 119:160)

Dawid nie sugeruje, że „Pismo zawiera prawdę.”

Psalmista mówi: „Prawda jest treścią słowa twego.”

Dlatego nie musimy wybierać między „Jezusem” a „Pismem”. Jezus sam powiedział:

„Słowo twoje jest prawdą.” (J 17:17)

---

5. „Nie tylko poznaj prawdę. Pokochaj ją.”

I tutaj wracamy do 2 Tes 2:10:

„Nie przyjęli miłości prawdy, aby dostąpić zbawienia.”

Psalm 119 pokazuje pozytywną stronę tej postawy:

„Nienawidzę kłamstwa i brzydzę się nim, a zakon twój miłuję.”
(Ps 119:163)

Dawid powiedziałby więc człowiekowi wątpiącemu:

„Nie pytaj tylko: Czy Biblia jest prawdziwa? Zapytaj także: Czy jestem gotowy podporządkować się temu, co Biblia mówi, jeśli okaże się, że się mylę?”

Bo czasami problem z wiarą w nieomylność Pisma nie jest wyłącznie problemem intelektualnym. Może być również problemem woli.

I jeszcze jedno niezwykle ważne świadectwo Dawida

„Zakon ust twoich jest dla mnie lepszy niż tysiące sztuk złota i srebra.” (Ps 119:72)

Dawid mówi w gruncie rzeczy:

„Jeżeli mam wybierać między tym, co daje mi świat, a tym, co mówi Bóg — wybieram Słowo Boga.”

I dlatego jego odpowiedź dla człowieka, który zaczyna podważać wiarygodność Pisma, można streścić jednym zdaniem:

„Nie buduj swojej pewności na tym, że wszystko już rozumiesz. Buduj ją na Bogu, który przemówił — i proś Go, aby dał ci serce, które pokocha Jego prawdę.”

Największym zabezpieczeniem przed zwiedzeniem nie jest sama zdolność do rozwiązywania wszystkich trudnych pytań, ale miłość do prawdy Bożego Słowa.