„Odrzucili miłość prawdy”
Paweł nie mówi tutaj jedynie o człowieku, który nie zna prawdy. Mówi o tych, którzy ją poznali, lecz odmówili jej miłości:
„...Dlatego że nie przyjęli miłości prawdy, aby dostąpić zbawienia. I dlatego zsyła Bóg na nich ostry obłęd, tak iż wierzą kłamstwu” (2 Tes 2:10–11).
BWP: (10) (Szatan) Będzie się posługiwał złem we wszelkich jego postaciach, byle tylko uwieść tych, którzy idą na zatracenie, ponieważ nie przyjęli z miłością prawdy mającej doprowadzić ich do wiecznego zbawienia. (11) I dlatego właśnie Bóg zezwala, by ulegli oszustwom, by uwierzyli kłamstwu.
To bardzo poważne ostrzeżenie. Problemem nie zawsze jest brak informacji. Czasem problemem jest serce, które nie chce prawdy.
Można słuchać Słowa Bożego, znać wersety, rozumieć argumenty, a jednak powiedzieć: „Nie chcę, żeby to było prawdą, bo prawda wymagałaby ode mnie zmiany”.
I właśnie tutaj zaczyna się duchowe niebezpieczeństwo.
Arthur Pink napisał:
„Strzeż się, mój czytelniku: jeśli wzgardzisz Bożą Prawdą, pokochasz kłamstwa Szatana”.
Zwróćmy uwagę na kolejność: najpierw człowiek odrzuca prawdę, a potem zaczyna wierzyć kłamstwu. Kłamstwo nie zawsze przychodzi jako coś w oczywisty sposób absurdalnego.
Dlatego pytanie nie brzmi tylko: „Czy znam prawdę?”
Brzmi: „Czy ją kocham?”
Czy kocham prawdę także wtedy, gdy mnie oskarża?
Czy kocham ją wtedy, gdy odbiera mi moje usprawiedliwienia?
Czy jestem gotów zmienić swoje myślenie, gdy Słowo Boże pokazuje mi, że się mylę?
Chrześcijaństwo nie polega na tym, że znajdujemy prawdę wygodną dla siebie. Polega na tym, że poddajemy siebie prawdzie, ponieważ Jezus jest Prawdą (J 14:6).
Dlatego módlmy się nie tylko: „Panie, pokaż mi prawdę”. Módlmy się także:
„Panie, daj mi serce, które będzie prawdę kochało — nawet wtedy, gdy zaboli.”
Bo kiedy człowiek przestaje kochać prawdę, jego serce nie pozostaje puste. Prędzej czy później zaczyna kochać kłamstwo.
___________________________________
Do tego rozważania wyjątkowo dobrze pasuje Psalm 119, bo jego autor nie tylko chce znać prawdę — on miłuje Boże słowo. Właśnie to stanowi przeciwieństwo postawy z 2 Tes 2:10–11.
Psalm 119:29–30
„Oddal ode mnie drogę kłamstwa, a obdarz mnie łaską według zakonu swego. Wybrałem drogę prawdy, wyroki twoje kładę przed sobą.”
— droga prawdy kontra kłamstwo. Psalmista dokonuje świadomego wyboru — nie tylko poznaje prawdę, ale wybiera ją.
Psalm 119:104
„Z przykazań twoich nabieram rozumu, dlatego nienawidzę wszelkiej drogi kłamstwa.”
— kontrast: miłość do Bożej prawdy prowadzi do nienawiści kłamstwa. Nie da się jednocześnie kochać prawdy i pielęgnować kłamstwa.
Psalm 119:128
„Dlatego uważam za słuszne wszystkie przykazania twoje, nienawidzę wszelkiej drogi kłamstwa.”
— psalmista mówi o całym Bożym Słowie. Nie wybiera sobie fragmentów, które mu odpowiadają.
Miłość do prawdy
Psalm 119:47
„Rozkoszuję się przykazaniami twoimi, które umiłowałem.”
Psalm 119:72
„Lepszy jest dla mnie zakon ust twoich niż tysiące sztuk złota i srebra.”
Psalm 119:97
„O, jakże miłuję zakon twój! Przez cały dzień rozmyślam o nim.”
Psalm 119:113
„Nienawidzę ludzi niezdecydowanych, a zakon twój miłuję.”
Psalm 119:159
„Patrz, jak miłuję przykazania twoje, Panie, według łaski swojej ożyw mnie!”
Psalm 119:163
„Nienawidzę kłamstwa i brzydzę się nim, a zakon twój miłuję.”
Paweł mówi o ludziach, którzy „nie przyjęli miłości prawdy” i dlatego uwierzyli kłamstwu. Psalmista pokazuje odwrotną drogę:
miłość prawdy → odrzucenie kłamstwa → posłuszeństwo Bogu.
— pytanie:
Czy rzeczywiście kocham prawdę, czy tylko lubię prawdę wtedy, gdy zgadza się z tym, co już postanowiłem?
Czy Psalm 119:63 jest opisem mojego serca: „Nienawidzę kłamstwa… a zakon twój miłuję”?
To właśnie jest antidotum na duchowe zwiedzenie. Nie wystarczy znać prawdę. Musimy ją umiłować.
___________________________________
Jak Dawid odpowie człowiekowi, który mówi: „Nie jestem pewien, czy Pismo jest wiarygodne i nieomylne”?
Dawid prawdopodobnie pokazałby, jaką postawę przyjmuje wobec Słowa Boga.
1. „Nie opieraj się na własnym rozumie”
„Panie, słowo twoje trwa na wieki, Niewzruszone jak niebiosa.”
(Ps 119:89)
Dawid nie mówi: „Słowo Boże jest prawdziwe, ponieważ ja potrafię rozwiązać każdy problem, jaki w nim znajduję.”
Jego fundament jest odwrotny: Boże Słowo jest prawdą niezależnie od tego, czy ja potrafię wszystko wyjaśnić.
Człowiek może mieć pytania. Problem zaczyna się wtedy, gdy z własnego ograniczonego rozumienia czyni sędziego nad Słowem Boga.
2. „Jeśli masz wątpliwości, nie uciekaj od Słowa — zanurz się w nim”
„O, jakże miłuję zakon twój! Przez cały dzień rozmyślam o nim.”
(Ps 119:97)
To niezwykłe, ponieważ Dawid nie traktuje trudnych miejsc jako powodu do porzucenia Pisma.
Im bardziej potrzebuje Bożego światła, tym bardziej zwraca się do Bożego Słowa.
Można więc zapytać:
Czy moje pytania prowadzą mnie głębiej do Pisma, czy stają się pretekstem, żeby od Pisma odejść?
3. „Nie wszystko, czego nie rozumiem, jest błędem”
„Wspaniałe są ustawy twoje, dlatego przestrzega ich dusza moja.”
(Ps 119:129)
Dawid wielokrotnie spotyka w Bożym Słowie rzeczy, których nie pojmuje od razu. Ale jego reakcją nie jest:
„Tego nie rozumiem, więc to nie może być prawdą.”
Jego postawa brzmi raczej:
„Boże, skoro Ty to powiedziałeś, chcę pojąć, czego jeszcze nie rozumiem.”
4. „Słowo Boga jest prawdą, nawet gdy ludzie kłamią”
„Prawda jest treścią słowa twego, a każdy wyrok sprawiedliwości twojej trwa na wieki.”
(Ps 119:160)
Dawid nie sugeruje, że „Pismo zawiera prawdę.”
Psalmista mówi: „Prawda jest treścią słowa twego.”
Dlatego nie musimy wybierać między „Jezusem” a „Pismem”. Jezus sam powiedział:
„Słowo twoje jest prawdą.” (J 17:17)
5. „Nie tylko poznaj prawdę. Pokochaj ją.”
I tutaj wracamy do 2 Tes 2:10:
„Nie przyjęli miłości prawdy, aby dostąpić zbawienia.”
Psalm 119 pokazuje pozytywną stronę tej postawy:
„Nienawidzę kłamstwa i brzydzę się nim, a zakon twój miłuję.”
(Ps 119:163)
Dawid powiedziałby więc człowiekowi wątpiącemu:
„Nie pytaj tylko: Czy Biblia jest prawdziwa? Zapytaj także: Czy jestem gotowy podporządkować się temu, co Biblia mówi, jeśli okaże się, że się mylę?”
Bo czasami problem z wiarą w nieomylność Pisma nie jest wyłącznie problemem intelektualnym. Może być również problemem woli.
I jeszcze jedno niezwykle ważne świadectwo Dawida
„Zakon ust twoich jest dla mnie lepszy niż tysiące sztuk złota i srebra.” (Ps 119:72)
Dawid mówi w gruncie rzeczy:
„Jeżeli mam wybierać między tym, co daje mi świat, a tym, co mówi Bóg — wybieram Słowo Boga.”
I dlatego jego odpowiedź dla człowieka, który zaczyna podważać wiarygodność Pisma, można streścić jednym zdaniem:
„Nie buduj swojej pewności na tym, że wszystko już rozumiesz. Buduj ją na Bogu, który przemówił — i proś Go, aby dał ci serce, które pokocha Jego prawdę.”
Największym zabezpieczeniem przed zwiedzeniem nie jest sama zdolność do rozwiązywania wszystkich trudnych pytań, ale miłość do prawdy Bożego Słowa.
