Margaret Wilson i Margaret MacLachlan poniosły śmierć w lodowatych wodach Solway Firth 11 maja 1685 roku.

 Margaret Wilson i Margaret MacLachlan poniosły śmierć w lodowatych wodach Solway Firth 11 maja 1685 roku. Ich niezłomna postawa stała się kamieniem milowym na drodze do wolności sumienia. (Solway Firth to estuarium (zatoka morska) na zachodnim wybrzeżu Wielkiej Brytanii, która tworzy naturalną granicę między Anglią a Szkocją)

Próba ognia i wody

Wiatr od zatoki Solway Firth niósł zapach soli i nadchodzącej śmierci. Dwa drewniane pale, wbite głęboko w zdradliwe błoto estuarium, czekały. Starsza kobieta, 63-letnia Margaret MacLachlan, została przywiązana dalej w głąb morza. Osiemnastoletnia Margaret Wilson stała bliżej brzegu. Oprawcy zrobili to celowo: młoda dziewczyna miała patrzeć na powolne tonięcie swojej mentorki, by strach złamał jej opór.

Major Windram, dowodzący żołnierzami, podszedł do nastolatki. W dłoni trzymał dokument – Przysięgę Wyrzeczenia (Abjuration Oath).

– Spójrz na nią, dziewczyno! – krzyknął Windram, wskazując na fale, które sięgały już piersi wdowy. – Po co umierać za coś, co można zbyć kilkoma słowami? Przysięgnij, że król Jakub jest najwyższą głową Kościoła, a wrócisz dziś do domu.

Młoda Margaret, choć drżała z zimna, spojrzała mu prosto w oczy.

– Król Jakub ma swoją koronę na ziemi, panie. Ale korona Kościoła należy wyłącznie do Chrystusa. Nie oddam cesarzowi tego, co boskie.

W tym samym czasie woda zalała twarz starszej Margaret. Ktoś z tłumu gapiów krzyknął z przerażeniem: „Spójrz, Wilson! Widzisz, co dzieje się z twoją przyjaciółką?”

Dziewczyna skinęła głową, a na jej twarzy pojawił się nieziemski spokój.

– Co tam widzę? – odpowiedziała czystym, donośnym głosem. – Widzę Chrystusa, który cierpi w jednym ze swoich członków. Myślicie, że jesteśmy tu same? On cierpi razem z nami.

Pieśń pośród fal

Przypływ nieubłaganie parł naprzód. Zimna woda dotknęła ramion młodej dziewczyny. Margaret zamknęła oczy i zamiast krzyku, z jej piersi wydobył się śpiew. Wybrała starodawny, szkocki przekład Psalmu 25:

„Grzechów mej młodości i moich przewinień*

nie pamiętaj mi, o Panie!*

Wspomnij na mnie w swoim miłosierdziu*

ze względu na dobroć Twoją…”

Żołnierze byli wstrząśnięci. Kiedy woda zaczęła zalewać jej usta, Windram wydał rozkaz. Podbiegli do niej, odwiązali ją na chwilę z pala i brutalnie wyciągnęli na brzeg, pozwalając jej wykrztusić morską wodę.

– Powiedz: „Boże chroń króla!” – błagali ją płaczący sąsiedzi, chcąc uratować jej życie.

– Życzę mu zbawienia z całego serca – odpowiedziała ledwo słyszalnym, ale stanowczym głosem. – Niech Bóg go zbawi, jeśli taka Jego wola.

– Skoro tak, podpisz przysięgę i uznaj jego władzę nad Kościołem! – naciskał Windram.

Margaret spojrzała na oficera.

– Nie. Jestem dzieckiem Chrystusa. Pozwólcie mi odejść.

Rozwścieczony Windram skinął na żołnierzy. Dziewczyna została ponownie zepchnięta w głąb lodowatej toni. Zanim morze uciszyło jej głos na zawsze, zdołała jeszcze wyrecytować słowa z Ósmego Rozdziału Listu do Rzymian:

„Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Czy utrapienie, ucisk czy prześladowanie…?”

Obie kobiety odeszły, znosząc męczeństwo z godnością, która na zawsze zmieniła Szkocję.

Biblijna refleksja nad ofiarą

Tragedia w Wigtown rzuca głębokie światło na biblijne pojmowanie wierności i suwerenności sumienia. Postawa dwóch Margaretek odzwierciedla słowa z Księgi Dziejów Apostolskich 5,29: „Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi”. Władza ziemska, choć ustanowiona do utrzymywania porządku, staje się tyranią, gdy próbuje zająć miejsce Boga w ludzkim sercu.

Wydarzenie to ilustruje również głęboką prawdę z Księgi Objawienia 2,10: „Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę życia”. Ich śmierć nie była klęską. Z perspektywy wiary było to duchowe zwycięstwo. Jak pisał wczesnochrześcijański pisarz Tertulian: „Krew męczenników jest posiewem Kościoła”. Katowanie ciał nie zdołało zabić ich wewnętrznej wolności.

Od morskich fal do wolności sumienia

Śmierć kobiet z Wigtown i setek innych Przymierzycieli lub Kowenanterów (Covenanters) w czasie „The Killing Times (czasy zabijania)” nie poszła na marne. Stała się katalizatorem ogromnych zmian społecznych i politycznych:

• Chwalebna Rewolucja (1688): Zaledwie trzy lata po egzekucji kobiet, despotyczny król Jakub VII (II w Anglii) został odsunięty od władzy. Nowy monarcha, Wilhelm III Orański, przyniósł kres krwawym prześladowaniom.
• Akt Tolerancyjny (1689): Nowe prawo dało wolność wyznania większości nonkonformistów protestanckich, co było milowym krokiem w odchodzeniu od państwowego przymusu religijnego.
• Ustanowienie wolności sumienia: Heroizm takich osób jak Margaret Wilson uświadomił rządzącym, że sumienie obywatela jest sferą nienaruszalną. To właśnie te tragiczne wydarzenia w Szkocji i Anglii położyły fundament pod nowoczesne koncepcje praw człowieka oraz rozdziału Kościoła od państwa, które dziś stanowią filar zachodnich demokracji.

Dzisiaj w Wigtown, w miejscu, gdzie niegdyś morze zabrało dwie wierne kobiety, stoi pamiątkowy głaz. Ich niezłomność wciąż przypomina światu jak wysoką cenę ma wolność.

Cena dzisiejszego chrześcijaństwa: Dr Augustin Sam'an i Koptowie w Egipcie

Historia zatacza koło. Choć od egzekucji na szkockim wybrzeżu minęły stulecia, współcześni chrześcijanie na całym świecie wciąż stają przed dramatycznym wyborem między kompromisem a wiernością własnemu sumieniu. Dzisiejsze areny prześladowań przeniosły się jednak z morskich estuariów do sal sądowych i przestrzeni internetowej. Świadczą o tym dramatyczne wydarzenia z przełomu 2025 i 2026 roku.

Współczesne „The Killing Times” w Egipcie

W październiku 2025 roku dr Augustin Sam'an, szanowany chrześcijański uczony i apologeta, został nagle aresztowany. Powodem były treści teologiczne, które udostępniał na swoim kanale w serwisie YouTube. Władze zarzuciły mu „znieważenie islamu”.

Machina państwowa zadziałała bezwzględnie:

• Tajny proces: Postępowanie sądowe utajniono. Rodzina oraz obrońcy dr. Augustina nie zostali oficjalnie powiadomieni o rozprawie.
• Dramatyczny wyrok: 3 stycznia 2026 roku uczony został skazany na pięć lat ciężkich robót.
• Łamanie procedur: Odmówiono mu elementarnego prawa do obrony. Dopiero 11 lutego jego prawnicy zdołali wywalczyć dostęp do akt sprawy.

24 kwietnia 2026 roku obrona złożyła oficjalną apelację, wskazując na rażące wady proceduralne. Organizacja Coptic Solidarity, walcząca o prawa Koptów w Egipcie, skomentowała sprawę jednoznacznie: „To nie było legalne postępowanie sądowe”. Niestety, przypadek dr. Sam'ana to wierzchołek góry lodowej. Od sierpnia 2025 roku egipskie służby masowo aresztują przedstawicieli mniejszości religijnych za ich działalność w sieci.

Duchowa ciągłość – od Margaret do Augustina

Gdy zestawimy historię 18-letniej Margaret Wilson z losem dr. Augustina Sam'ana, uderza uderzające podobieństwo ich duchowej walki.

• Paragraf zamiast pala: W XVII wieku narzędziem opresji był państwowy dekret królewski i fizyczny pal wbity w dno rzeki. Dziś są to niejasne przepisy o „bluźnierstwie” i wyroki ciężkich robót. Cel pozostaje ten sam: uciszyć głos, który nie chce podporządkować się państwowej ideologii.
• Internet jako współczesne conventicle: Margaret Wilson śpiewała psalmy na nielegalnych zgromadzeniach pod gołym niebem. Dr Sam'an głosił Ewangelię na cyfrowym placu miejskim – na YouTube. W obu przypadkach władza uznała niezależne głoszenie wiary za zagrożenie dla porządku publicznego.

Biblijne wezwanie do modlitwy i solidarności

Współczesny Kościół w obliczu takich kryzysów jest wezwany do działania opartego na Piśmie Świętym. List do Hebrajczyków 13,3 przypomina: „Pamiętajcie o więźniach, jakbyście byli razem z nimi uwięzieni”.

Nie negocjuj z grzechem - Czyli o pobłażliwości i pożądliwości

 Nie negocjuj z grzechem

Czyli o pobłażliwości i pożądliwości 

Psychologowie zauważyli, że jeśli rodzice ustąpią dziecku podczas napadu złości zaledwie kilka razy, takie zachowanie szybko się utrwala. Dziecko uczy się prostego równania: „Jeśli będę wystarczająco długo krzyczeć, dostanę to, czego chcę”.

Dlaczego tak trudno rodzicom wytrwać? Ponieważ płacz, krzyk i bunt wywołują dyskomfort. Ustąpienie przynosi natychmiastową ulgę. Problem polega na tym, że ta ulga jest krótkotrwała. Rodzic nie kupuje pokoju. Kupuje kolejny konflikt.

Mama i Jasiu są w sklepie…

— Mamo, proszę! Tylko jeszcze pięć minut na komórce!

— Powiedziałam już, że czas minął, Jasiu.

Chłopiec marszczy brwi. Najpierw prosi. Potem podnosi głos.

— To niesprawiedliwe!

Mama wciąż pozostaje spokojna i nieugięta.

— Rozumiem, że jesteś rozczarowany, ale odpowiedź brzmi: nie.

Nagle wybucha burza. Jaś rzuca się na podłogę, krzyczy, kopie nogami. Kilku klientów w sklepie odwraca głowy. Mama czuje na sobie ich spojrzenia. Twarz robi się gorąca. Chciałaby, żeby ten hałas natychmiast się skończył.

W końcu sięga po komórkę i podaje ją synowi.

— Dobrze. Jeszcze pięć minut.

Płacz urywa się natychmiast.

Jaś się uśmiecha.

Mama myśli, że właśnie odzyskała spokój.

Ale tak naprawdę nauczyła syna ważnej lekcji:

„Jeśli będę protestował wystarczająco długo, dostanę to, czego chcę”.

Kilka dni później scena się powtórzy. Tylko że tym razem krzyk zacznie się szybciej i będzie trwać dłużej.

Tak samo działa grzech. Rzadko żąda od nas wielkich kompromisów od razu. Najpierw prosi o małe ustępstwo. Potem kolejne. A każde ustępstwo uczy nasze serce niebezpiecznej lekcji: „Jeśli będę wystarczająco długo słuchał pokusy (rozważał, negocjował), w końcu jej ulegnę”.

Dlatego Biblia nie uczy nas negocjować z grzechem. Uczy nas umartwiać go.

Grzech nie przychodzi do nas od razu jako tyran. Najpierw proponuje negocjacje. „Tylko ten jeden raz”. „To nic takiego …to nie jest takie poważne”. „Przecież wszyscy tak robią”. „Bóg zrozumie”. Kiedy ustępujemy, serce uczy się nowego równania: pożądanie + wytrwałość = satysfakcja.

Biblia nie wzywa wierzących do negocjowania z grzechem. 

Nie mówi: „Ustal z nim rozsądny kompromis”. Apostoł Paweł pisze:

„Nie troszczcie się o ciało, by zaspokajać jego pożądliwości” (Rz 13:14).

Grzech jest złym negocjatorem. Każde nasze ustępstwo zachęca go do kolejnych żądań. To dlatego biblijna rada mówi o konieczności „umartwiania grzechu”. I nie chodzi tylko o poprawienie starej natury, ale o bezwzględne odrzucenie jej roszczeń.

Szczególnie trafnie ujął to John Owen:

„Zabijaj grzech, albo grzech będzie zabijał ciebie”.

Kiedy wierzący zaczyna walczyć z określonym grzechem, często doświadcza czegoś, co przypomina dziecięcy napad złości. Pokusa nie staje się słabsza, lecz silniejsza. Stara natura krzyczy głośniej niż wcześniej. Człowiek może nawet dojść do wniosku, że walka nie działa.

Tymczasem właśnie wtedy często rozpoczyna się prawdziwe zwycięstwo.

Gdy odmawiasz swej pożądliwości tego, czego się domaga, serce buntuje się. Ciało protestuje. Stare przyzwyczajenia walczą o przetrwanie. Jednak wierzący nie jest wezwany do negocjowania z tym buntem. Jest wezwany do trwania w posłuszeństwie.

Bóg postępuje z nami podobnie jak mądry ojciec z dzieckiem. Nie ustępuje naszym (grzesznym) żądaniom tylko dlatego, że są głośne. Nie zmienia swoich standardów dlatego, że płaczemy. Nie obniża poziomu swojej świętości, abyśmy czuli się bardziej komfortowo.

To nie jest okrucieństwo. To jest właśnie miłość.

Hebrajczyków 12 przypomina, że Ojciec dyscyplinuje tych, których kocha. Pozwala nam odczuć ból walki, abyśmy nauczyli się chodzić drogą sprawiedliwości. Boża miłość nie polega na pobłażliwości. Polega na świętej konsekwencji.

W świecie wychowania mówi się czasem: „Jasność (wyrazistość) jest życzliwością”. Podobnie jest w Bożym Królestwie. Bóg jest dla swoich dzieci nieskończenie łaskawy, ale nigdy nie jest niekonsekwentny. Jego przykazania są jasne. Jego standard jest niezmienny. Jego obietnice są pewne.

Dlatego, gdy grzech puka do drzwi twojego serca, nie siadaj z nim do stołu negocjacyjnego. Nie próbuj zawierać kompromisów. Nie szukaj wyjątków.

Chrystus nie umarł po to, abyśmy nauczyli się zarządzać grzechem. Umarł i zmartwychwstał po to, abyśmy zostali od niego uwolnieni.

A Duch Święty daje wierzącym moc, by powiedzieć nie.

Może przez pewien czas walka stanie się trudniejsza. Może pokusa będzie krzyczeć głośniej niż wcześniej. Ale wytrwaj. Nie negocjuj. Nie ustępuj.

Po drugiej stronie posłuszeństwa znajduje się pokój, którego żaden kompromis nigdy nie może dać.

Dwóch Orędowników - śmierć pastora Samuela - opowiadanie

 

Dwóch Orędowników - pastor Samuel

Stary pastor Samuel mieszkał na skraju niewielkiego miasteczka. Przez ponad czterdzieści lat głosił Ewangelię, odwiedzał chorych, pocieszał wdowy i prowadził nabożeństwa nawet wtedy, gdy ciało odmawiało mu już sił. W jego domu półki uginały się od książek teologicznych, a szuflady pełne były pożółkłych notatek do kazań.

Ludzie często powtarzali: – Jeśli ktoś jest blisko nieba, to właśnie nasz pastor Samuel.

Lecz teraz leżał cicho w swoim pokoju, przykryty cienkim kocem. Oddech miał płytki, dłonie drżące, a oczy coraz częściej zamknięte. Lekarz powiedział rodzinie, że zostało niewiele czasu.

Wieczorem przy jego łóżku zgromadziło się kilku dawnych uczniów. Jeden z nich, młody kaznodzieja o imieniu Daniel, ścisnął dłoń starca i powiedział wzruszonym głosem:

– Pastorze, tyle dobra uczyniłeś dla ludzi. Dzięki twoim kazaniom wielu poznało Chrystusa. Wspierałeś ubogich, modliłeś się za setki osób. Jak wielka musi być teraz twoja pewność, że Pan przyjmie cię do swojej chwały.

Starzec jakby ożył... powoli otworzył oczy... patrzył przez chwilę w milczeniu na zgromadzonych, jakby szukał właściwych słów.

W końcu odpowiedział cicho:

– Synu… gdy człowiek stoi blisko wieczności, wszystkie własne zasługi zaczynają wyglądać bardzo blado.

W pokoju zapadła cisza.

– Myślałem kiedyś – mówił dalej – że po tylu latach służby będę umierał jak żołnierz wracający z wielkiego zwycięstwa. Ale im bliżej jestem Boga, tym wyraźniej widzę, jak niedoskonałe były moje modlitwy, jak chłodne moje serce i jak wiele pychy kryło się nawet w dobrych uczynkach.

Daniel zmarszczył lekko brwi w zdziwieniu.

Pastor ciągnął dalej:

– Wiecie, co daje mi dziś pokój? Nie moje kazania. Nie książki. Nawet nie lata służby. Moją nadzieją jest to, że mam dwóch Orędowników.

Młodzi spojrzeli po sobie ze zdziwieniem.

– Dwóch? – zapytał ktoś.

Na twarzy starca pojawił się łagodny uśmiech.

– Tak. Jeden jest w niebie, drugi mieszka we mnie.

Potem, zbierając resztki sił, wyszeptał:

– Chrystus stoi po prawicy Ojca i wstawia się za mną. Nie dlatego, że dobrze żyłem, ale dlatego, że On umarł za grzeszników. Gdybym miał stanąć przed Bogiem z własną sprawiedliwością, byłbym zgubiony.

Przerwał na chwilę, ciężko oddychając.

– A Duch Święty… On przez całe moje życie uczył mnie wołać do Boga. Nawet wtedy, gdy nie umiałem się modlić. Nawet wtedy, gdy pozostawały tylko łzy i westchnienia.

Starzec zamknął oczy.

– Czasem ludzie słuchali moich modlitw i mówili: „O, jak pięknie pastor się pomodlił..”. Ale Bóg widział prawdę. Widział, że gdyby Duch Święty nie podtrzymywał mojego serca, dawno przestałbym się modlić.

Po policzku Daniela spłynęła łza.

– Pastorze… więc jak.., z czym człowiek powinien stanąć przed Bogiem?

Samuel spojrzał na niego długo i odpowiedział niemal szeptem:

– Tylko z Chrystusem.

Przez chwilę oddychał ciężko, jakby walczył z bólem. Potem nagle powiedział:

– Kiedyś przeczytałem pewien obraz, którego nigdy nie zapomniałem. Wyobraź sobie, Danielu, że Boże Prawo staje przed grzesznikiem i pyta go:

Starzec mówił wolno, ale każde słowo zdawało się zapadać głęboko w serca słuchaczy.

– „Człowieku, czy zachowałeś moje przykazania?”

– A grzesznik odpowiada: „Nie. Przekroczyłem je myślą, słowem i czynem.”

Pastor przymknął oczy, jakby widział tę scenę przed sobą.

– Wtedy Prawo mówi dalej: „Czy poniosłeś karę, którą ogłosiłem przeciw grzechowi? Czy umarłeś?”

Samuel ścisnął drżącą dłonią krawędź kołdry.

– I wtedy wierzący odpowiada: „Tak. Umarłem.”

W pokoju zrobiło się zupełnie cicho.

– „Jak to umarłeś?” – pyta Prawo. – „Przecież żyjesz.”

Na twarzy starca pojawił się delikatny uśmiech.

– A grzesznik odpowiada: „Umarłem tam, poza murami Jerozolimy. Umarłem w moim Zastępcy. Gdy Chrystus zawisł na krzyżu, poniósł moją karę. W Nim zapłaciłem dług.”

Pastor otworzył oczy i spojrzał serdecznie na Daniela.

– Rozumiesz? Właśnie dlatego Chrystus jest naszym Orędownikiem. On nie błaga Ojca, by zignorował sprawiedliwość. On pokazuje, że sprawiedliwość została zaspokojona.

Z coraz większym trudem nabierał powietrza.

– Prawo Boże nie może już potępić tego, kto jest w Chrystusie. Kara została wykonana. Gniew został wylany. Dług został spłacony.

Daniel wyszeptał:

– „Teraz więc nie ma już żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie…”

Starzec skinął lekko głową.

– Tak… właśnie dlatego umierający chrześcijanin może mieć pokój. Nie dlatego, że był dobrym człowiekiem, ale dlatego, że Chrystus był doskonałym Zbawicielem.

Przez chwilę wszyscy milczeli. W pokoju słychać było jedynie trzask drewna w piecu.

Nagle pastor spojrzał gdzieś w dal, jakby jego myśli powędrowały ku Golgocie.

– A wiecie, co jeszcze łamie moje serce, gdy myślę o Chrystusie?

Nikt się nie odezwał.

– To, że On stworzył drzewo, na którym miał umrzeć.

Młodzi spojrzieli po sobie.

Starzec mówił dalej coraz ciszej:

– Ludzie związali Mu na ramionach krzyż i poprowadzili Go na Kalwarię. Dla Rzymian był to tylko element hańby. Skazaniec miał nieść drewno własnej egzekucji. Ale oni nie rozumieli, kogo prowadzą.

Pastor podniósł drżącą rękę.

– Syn Boży stworzył świat swoim słowem. To On sprawił, że wyrosło drzewo, z którego zrobiono krzyż. To On dawał deszcz i słońce temu drzewu przez dziesiątki lat. I On podtrzymywał przy życiu ludzi, którzy później wbijali gwoździe w Jego dłonie.

Daniel zamknął oczy.

– Pastorze…

– Rozumiesz tę miłość? – wyszeptał starzec. – Chrystus od wieczności wiedział o Golgocie. Wiedział o gwoździach. Wiedział o kielichu gniewu Bożego. A jednak nie cofnął się ani o krok.

Po jego policzku spłynęła łza.

– „Innych ratował, siebie samego ratować nie może” — szydzili ludzie pod krzyżem. Ale prawda była inna. Mógł uratować siebie. Jednym słowem mógł zetrzeć swoich oprawców w proch. Lecz wtedy my bylibyśmy zgubieni.

W pokoju nikt już nie próbował powstrzymywać łez.

– On nie chciał ratować siebie… bo chciał ratować grzeszników.

Samuel spojrzał na młodych kaznodziejów zgromadzonych wokół łóżka.

– Nigdy nie głoście ludziom Ewangelii tak, jakby była tylko religijnym systemem. To historia Boga, który umiłował swoich wrogów aż po śmierć. Historia Króla chwały niosącego drewno własnej egzekucji.

Potem dodał niemal szeptem:

– A kiedy Duch Święty naprawdę otwiera człowiekowi oczy, wtedy modlitwa przestaje być pustym obowiązkiem. Serce zaczyna wołać: „Jak mogłeś mnie tak umiłować, Panie?”

Po chwili pastor uniósł słabą dłoń i wyszeptał:

– Kiedy za chwilę stanę przed Panem, nie przypomnę Mu żadnego kazania. Nie pokażę Mu ludzi, których prowadziłem. Nie będę mówił o swoich poświęceniach. Zabiorę ze sobą jedynie modlitwę celnika:

„Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu”.

I po chwili dodał:

– Ale oto cud Ewangelii… nawet ta modlitwa nie pochodziła ostatecznie ze mnie. Duch Święty wzbudził ją w moim sercu, a Chrystus zaniósł ją przed tron Ojca.

Jeden z obecnych młodzieńców nie wytrzymał i zapytał drżącym głosem:

– Pastorze… a jeśli moja wiara jest słaba?

Starzec uśmiechnął się blado.

– Synu, zbawia nas nie siła naszej wiary, ale siła naszego Zbawiciela. Gdy twoje ręce słabną, Chrystus nadal cię trzyma. A Duch nadal woła w tobie: „Abba, Ojcze”.

Za oknem wiatr poruszał gałęziami drzew. Pokój był prosty, cichy i ubogi. A jednak ci, którzy tam byli, mieli wrażenie, jakby niebo zbliżyło się do ziemi.

Tamtej nocy pastor Samuel odszedł do Pana.

Na jego biurku znaleziono później kartkę z jednym krótkim zdaniem zapisanym drżącą ręką:

„Moją nadzieją nie jest to, że ja trzymam się Chrystusa, ale że Chrystus trzyma mnie.”

___________________

Dwóch Orędowników

„Podobnie i Duch wspiera nas w niemocy naszej; nie wiemy bowiem, o co się modlić, jak należy, ale sam Duch wstawia się za nami w niewysłowionych westchnieniach.” — Rzymian 8:26

„Chrystus Jezus jest po prawicy Boga i wstawia się za nami.” — Rzymian 8:34

W życiu chrześcijanina są chwile, gdy modlitwa wydaje się niemal niemożliwa. Człowiek klęka, ale serce jest ciężkie. Usta milczą albo powtarzają jedynie kilka urwanych słów. Wiara zdaje się słaba, myśli rozproszone, a dusza zmęczona własnym grzechem i walką. W takich chwilach łatwo pomyśleć: „Bóg pewnie nie chce już słuchać mojej modlitwy”.

Lecz właśnie wtedy Słowo Boże odsłania przed nami jedną z najcudowniejszych prawd Ewangelii: wierzący nigdy nie stoi przed Bogiem sam. Ma dwóch Boskich Orędowników.

Chrystus — Orędownik przed Ojcem

Apostoł Paweł mówi, że Chrystus „jest po prawicy Boga i wstawia się za nami”. To obraz niebiańskiego Arcykapłana, który po dokonanym dziele odkupienia stanął przed Ojcem jako reprezentant swojego ludu.

Jego wstawiennictwo opiera się nie na naszej gorliwości, ale na Jego ukończonym dziele. On nie mówi Ojcu: „Przyjmij ich, bo dobrze się modlą”. Raczej wskazuje na swoje przebite ręce i mówi: „Zapłaciłem za nich”.

Dlatego wstawiennictwo Chrystusa jest niezmienne. Nie zależy od naszych duchowych wzlotów i upadków. Gdy Piotr upadał, Jezus powiedział:

„Ja prosiłem za tobą, aby nie ustała twoja wiara” (Łk 22:32).

Jak wielkie pocieszenie dla wierzącego: zanim ty zacząłeś się modlić, Chrystus już modlił się za ciebie.

On jest naszym „Parakletem” — Adwokatem, Obrońcą, Tym, który stoi przy nas w sądzie Bożej sprawiedliwości. Jedyną podstawą naszej pewności nie jest siła naszej wiary, ale doskonałość Chrystusa. Gdyby zbawienie zależało od jakości naszych modlitw, nikt nie ostałby się przed Bogiem. Ale ono zależy od doskonałego Pośrednika.

Duch Święty — Orędownik w nas

Jednak Paweł mówi też o drugim wstawienniku: Duchu Świętym.

Chrystus wstawia się za nami w niebie. Duch Święty wstawia się w nas.

Chrystus przedstawia nas Ojcu. Duch natomiast działa w sercu wierzącego, wzbudzając wołanie dziecka Bożego. Dlatego Paweł mówi:

„Otrzymaliście Ducha synostwa, w którym wołamy: Abba, Ojcze!” (Rz 8:15).

To my wołamy — ale Duch jest Tym, który wzbudza to wołanie.

Człowiek naturalny może wypowiadać religijne słowa, ale nie potrafi prawdziwie wołać do Boga jak dziecko do Ojca. Tylko Duch Święty może skruszyć serce, rozpalić pragnienie Boga i nauczyć duszę modlitwy.

Biblijna teologia zawsze podkreślała całkowitą zależność człowieka od łaski. Nie tylko potrzebujemy łaski do zbawienia, ale również do modlitwy. Nawet nasze najlepsze modlitwy są skażone słabością, egoizmem i niewiedzą. Nie wiemy, „o co się modlić, jak należy”.

I właśnie tutaj objawia się czułość działania Ducha Świętego. On bierze nasze chaotyczne westchnienia, nasz ból, nasze łzy i przedstawia je Ojcu zgodnie z wolą Bożą.

Modlitwa jako uczestnictwo w życiu Boga

Wstawiennictwo Chrystusa trwa niezależnie od nas. Ale Duch Święty działa przez nas.

To dlatego wierzący jest wezwany, aby „modlić się w Duchu Świętym” (Jud 20). Nie chodzi tutaj przede wszystkim o emocjonalne uniesienie ani o niezwykłe doświadczenia, lecz o modlitwę płynącą z życia poddanego Duchowi.

Duch chce myśleć przez nasze myśli, wzruszać nasze serca, kierować naszymi pragnieniami. Chce nawet „wzdychać” w nas.

Jakże często człowiek próbuje modlić się własną siłą. Układa poprawne zdania, lecz serce pozostaje daleko od Boga. Tymczasem prawdziwa modlitwa rodzi się tam, gdzie człowiek uznaje swoją duchową biedę.

Celnik z przypowieści Jezusa nie miał pięknej teologicznej formuły. Powiedział jedynie:

„Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu” (Łk 18:13).

A jednak była to modlitwa wzbudzona przez Ducha i przyjęta przez Boga.

Dwaj Orędownicy i pewność zbawienia

Rzymian 8 nieprzypadkowo mówi o obu Orędownikach w rozdziale kończącym się triumfalnym pytaniem:

„Któż nas odłączy od miłości Chrystusowej?” (Rz 8:35).

Nasza pewność nie opiera się na sile naszego uchwycenia Boga, ale na tym, że Bóg uchwycił nas.

Syn Boży wstawia się za nami w niebie.
Duch Boży działa w nas na ziemi.

Jeden przedstawia przed Ojcem zasługi swojej krwi.
Drugi sprawia, że grzesznik woła o łaskę.

Jeden podtrzymuje naszą pozycję przed Bogiem.
Drugi podtrzymuje nasze serce w drodze do Boga.

Jakże wielkim pocieszeniem jest wiedzieć, że nawet wtedy, gdy wierzący ledwie potrafi szeptać modlitwę, niebo nie milczy. Chrystus modli się za niego nieustannie, a Duch Święty modli się w nim.

Dlatego chrześcijanin może przyjść do Boga nawet z pustymi rękami i złamanym sercem. Bo jego nadzieja nie leży w doskonałości własnej modlitwy, lecz w doskonałości swoich dwóch Boskich Orędowników.