Francis Schaeffer | Czy to wszystko jest prawdą?

 

Opowiadanie…

„Badaj mnie, Boże, i poznaj serce moje;
Doświadcz mnie i poznaj myśli moje!
I zobacz, czy nie kroczę drogą zagłady,
A prowadź mnie drogą odwieczną!”
— Psalm 139:23–24

„Wierzę, pomóż niedowiarstwu memu.”
— Ew.Marka 9:24

Deszcz bębnił miarowo o dach starego, alpejskiego domku, a wewnątrz stodoły unosił się zapach suchego siana. Francis Schaeffer, mężczyzna w średnim wieku o przenikliwym spojrzeniu, przemierzał klepisko tam i z powrotem. Każdy jego krok zdawał się odmierzać ciężar pytania, które dręczyło go od miesięcy: czy to wszystko jest prawdą?

W cieniu pod ścianą siedział młody człowiek imieniem Thomas, agnostyk, który schronił się przed ulewą. Obserwował pastora z narastającą ciekawością.

– Wyglądasz na kogoś, kto właśnie próbuje zburzyć własny dom, Franciszku – odezwał się w końcu Thomas.

Schaeffer zatrzymał się i spojrzał na niego z łagodnym, choć zmęczonym uśmiechem.

– W pewnym sensie tak jest, Thomasie. Próbuję wrócić do fundamentów. Postanowiłem cofnąć się aż do mojego młodzieńczego agnostycyzmu, aby sprawdzić, czy to, co budowałem przez lata, ma w ogóle rację bytu.

Thomas uniósł brwi.

– Ty, chrześcijański pastor, przyznajesz się do wątpliwości? Myślałem, że waszą rolą jest mieć odpowiedzi na wszystko.

– Prawda, która boi się pytań, nie jest prawdą wartą posiadania – odpowiedział Schaeffer, siadając na snopku siana. – Problem polega na tym, że w moim środowisku widzę walkę o czystość doktryny, ale brakuje w niej miłości i radości. Co gorsza, ja sam straciłem poczucie „rzeczywistości” Boga w moim codziennym życiu. Stałem się mechaniczny. Dlatego muszę wiedzieć: czy chrześcijaństwo jest prawdą obiektywną, „prawdą wszechświata”, czy tylko miłą bajką, którą sobie opowiadamy?.

– I co znalazłeś na tych swoich spacerach w deszczu? – zapytał sceptycznie Thomas.

– Znalazłem „całkowicie wystarczające powody”, by wiedzieć, że nieskończenie osobowy Bóg istnieje. Biblia nie jest tylko zbiorem religijnych odczuć; ona jest zgodna z faktami dotyczącymi świata i nas samych. Ale odkryłem coś jeszcze, coś, co sprawiło, że w moim sercu znów pojawiła się pieśń.

– Co takiego?

– To, co nazywamy „dokonanym dziełem Chrystusa”. Przez lata nauczałem, że śmierć Chrystusa zapewnia nam przebaczenie grzechów zarówno w przeszłości jak i w przyszłości. Ale w tych dniach w górach zrozumiałem, że to dzieło musi być stosowane „chwila po chwili” w teraźniejszości. Chodzi o to, by żyć w mocy Ducha Świętego teraz, umierając dla własnego „ja” każdego dnia. Bez tej żywej rzeczywistości, nasza teologia to tylko martwe litery.

Thomas milczał przez chwilę, uderzony powagą i brakiem agresji w głosie Schaeffera.

– Większość religijnych ludzi, których znam, próbuje mnie przekonać siłą. Ty brzmisz, jakbyś naprawdę troszczył się o to, co jest prawdą, nawet jeśli miałoby to oznaczać, że się mylisz.

– Bo nie ma powodu wierzyć w chrześcijaństwo, jeśli nie jest ono prawdą – powtórzył Schaeffer z mocą. – Jeśli to prawda, to powinna nas ona ekscytować w każdym wymiarze intelektu i życia.

Deszcz zaczął ustawać. Przez szpary w ścianach stodoły przebiło się pierwsze światło słońca. Schaeffer wstał, a w jego ruchach widać było nową energię. Thomas zauważył, że pastor wyciągnął z kieszeni skrawek papieru, na którym zaczął coś kreślić.

– Piszesz wiersz? – zapytał Thomas.

– Tak – odparł Schaeffer z błyskiem w oku. – Przez lata nie napisałem ani jednej linijki. Ale teraz, gdy rzeczywistość Boga wróciła, poezja znów zaczęła płynąć. To poezja pewności, dziękczynienia i uwielbienia.

Gdy Thomas wychodził ze stodoły, odwrócił się jeszcze raz.

– Gdzie będziesz teraz, Franciszku?

– Będziemy z żoną, Edith, otwierać drzwi naszego domu dla każdego, kto ma uczciwe pytania – odpowiedział Schaeffer. – Nie chcemy budować bezpiecznej fortecy. Chcemy być w środku świata, słuchając ludzi i szukając z nimi odpowiedzi.

W ten sposób, z kryzysu w szwajcarskich Alpach, narodziło się L’Abri – schronienie dla sceptyków, zbudowane na fundamencie odnalezionej prawdy.

______________________

Jego żona, Edith Schaeffer, wspominała, że był to bardzo trudny okres dla rodziny. Francis stawał się coraz bardziej zamyślony i milczący. Nie chodziło o bunt przeciw Bogu, ale o desperackie poszukiwanie prawdy.

Edith opisywała, że widziała męża spacerującego nocami, pogrążonego w modlitwie i rozmyślaniach. Nie próbowała go „naprawiać” prostymi odpowiedziami. Raczej cierpliwie trwała obok niego.

To samo w sobie jest piękną lekcją małżeńską: czasem największą pomocą dla osoby w kryzysie nie są szybkie rozwiązania, ale wierna obecność.

Psalm 119:1-8 cz.1 Mistrz i Jego charakterystyczne nuty

 Ps 119:1-8: BW

1 Błogosławieni ci, którzy żyją nienagannie, 

Którzy postępują według zakonu Pana! [..byTORAt JH]

2 Błogosławieni ci, którzy stosują się do napomnień jego, 

[EDotaw - EDA - עֵדָה - μαρτύριον 19x w Ps ]

Szukają go z całego serca,

3 Którzy nie czynią krzywdy, 

Ale chodzą drogami jego.

4 Tyś wydał rozkazy swoje, [pikkud - פִּקֻּד-  

Aby ich pilnie strzeżono:

5 Oby drogi moje były nakierowane 

Na przestrzeganie ustaw twoich!

6 Wtedy nie doznam wstydu, 

Gdy będę zważał na wszystkie przykazania twoje.

7 Dziękować ci będę szczerym sercem, 

Gdy się nauczę sprawiedliwych praw twoich.

8 Będę przestrzegał ustaw twoich, 

Nie opuszczaj mnie nigdy.

__________________

Istnieje bardzo poruszająca ilustracja przypisywana pianiście Ignacemu Janowi Paderewskiemu. 

Dziecko przy fortepianie

Pewna matka zabrała swojego małego syna na koncert wielkiego pianisty. Czekając na rozpoczęcie, chłopiec wymknął się jej i wszedł na scenę. Usiadł przy ogromnym fortepianie koncertowym i zaczął nieporadnie wystukiwać prostą melodię: „Twinkle, Twinkle, Little Star”. („Mrugaj, mrugaj, gwiazdko ma..”)

Publiczność była zszokowana. Ludzie zaczęli się odwracać, szeptać, niektórzy byli oburzeni.

Nagle zza kulis wyszedł mistrz — Paderewski.

Nie odsunął dziecka. Nie zganił go. Nie przerwał melodii.

Usiadł obok chłopca i zaczął grać razem z nim.

Lewą ręką dołożył głębokie, potężne basy. Prawą dopisał piękną harmonię i wariacje. Prosta, dziecięca melodia została otoczona majestatem mistrza.

A potem podobno szeptał chłopcu do ucha:  „Nie przestawaj. Graj dalej.”

Nasze życie przypomina tę prostą, nieporadną melodię: pełną błędów, niedoskonałą, ubogą wobec świętości Boga.

Psalm 119 pokazuje doskonałość Bożej „partytury”. 

Problem polega na tym, że sami nie umiemy jej wykonać.

I wtedy przychodzi Jezus Chrystus.

Nie niszczy prawa. Nie mówi, że świętość już się nie liczy. Nie usuwa fortepianu.

On siada obok grzesznika i swoją doskonałością obejmuje jego słabość.

To Chrystus nadaje sens całej melodii życia wierzącego.

To Jego sprawiedliwość przykrywa nasze fałszywe nuty.

To Jego posłuszeństwo wypełnia to, czego my nigdy nie potrafiliśmy wypełnić doskonale.

A Duch Święty nadal szepcze:

 „Nie przestawaj. Idź za Mną. Ucz się Mojej melodii.”

_______________________

Psalm 119:1–8 

Ten tekst najpierw opisuje doskonałego Człowieka — a dopiero potem pokazuje drogę ucznia. Psalm nie zaczyna się od: „postaraj się bardziej”, lecz od obrazu kogoś prawdziwie “błogosławionego”. Ostatecznie tym Człowiekiem jest Jezus Chrystus.

Bo tylko Chrystus jako jedyny jest naprawdę „nienaganny”...

Psalm zaczyna się słowami:

 „Błogosławieni ci, którzy żyją nienagannie,

 którzy postępują według zakonu Pana”.

W świetle całego Pisma to nie jest przede wszystkim opis przeciętnego wierzącego. To opis Chrystusa. Jedynie On chodził doskonale drogą Ojca. Jedynie On umiłował zakon całym sercem. Jedynie On nigdy nie zboczył z drogi wyznaczonej przez Ojca.

Psalm 119 jest często czytany moralistycznie: „muszę bardziej przestrzegać prawa”. Tymczasem chrystocentryczne czytanie widzi najpierw Tego, który zakon wypełnił za nas, a potem daje nam swoje życie.

Werset 2 używa słowa ‘edot (świadectwa, μαρτύρια). 

„Którzy stosują się do napomnień jego” — świadectwa prowadzą do Chrystusa 

To niezwykle ważne. Boże świadectwa nie są jedynie zbiorem zasad, napomnień. One świadczą o kimś.

Sam Jezus powiedział:

„Badacie Pisma… a one składają świadectwo o mnie” (J 5:39).

Cały Psalm 119 jest więc pieśnią człowieka zakochanego nie tylko w przepisach, ale w objawieniu Boga, które znajduje swoje spełnienie w Chrystusie — żywym Słowie.

Prawo nie jest drogą zbawienia, lecz objawieniem charakteru Boga

„Tora” w wersecie 1 nie oznacza jedynie kodeksu prawnego. To Boże nauczanie, instrukcja życia płynąca z przymierza.

Chrystocentrycznie: zakon pokazuje świętość Boga, obnaża naszą niemożność zbawienia siebie, prowadzi do Chrystusa, a potem, przez Ducha Świętego, staje się radością nowego serca.

To dlatego Psalm 119 jest tak pełen miłości do prawa. Człowiek odrodzony nie widzi przykazań jako więzienia, ale jako opis charakteru swojego Ojca.

Wersety 5–6 — westchnienie człowieka, który zna swoją słabość

 „Oby drogi moje były nakierowane

Na przestrzeganie ustaw twoich!”

To nie brzmi jak pycha człowieka pewnego siebie. 

To modlitwa człowieka świadomego własnej chwiejności.

Psalmista: kocha Boże drogi, ale wie, że sam z siebie nie potrafi wytrwać.

To napięcie znajduje odpowiedź w nowym przymierzu:

Bóg nie tylko daje przykazania — On daje nowe serce.

Chrystus nie tylko przykładem — ale Tym, który nas zastępuje

Najważniejsza chrystocentryczna prawda tego fragmentu brzmi:

- Jezus nie przyszedł tylko pokazać, jak żyć.

- Jezus przyszedł żyć życiem, którego my nie przeżyliśmy.

On:

- naprawdę szukał Ojca całym sercem,

- naprawdę nie czynił nieprawości,

- naprawdę zachował wszystkie przykazania,

- naprawdę nigdy nie przyniósł wstydu Ojcu…

A jednak na krzyżu został potraktowany jak ten, który złamał zakon — aby grzesznicy mogli otrzymać Jego sprawiedliwość.

Ostatni werset jest niezwykle poruszający:

„Będę przestrzegał ustaw twoich,

Nie opuszczaj mnie nigdy”

To Chrystus przeszedł przez prawdziwe opuszczenie:

„Boże mój, czemuś mnie opuścił?”

A ponieważ On został opuszczony jako nasz zastępca, wierzący może modlić się tym Psalmem z nadzieją, że Bóg go nie porzuci.

Psalm 119:1–8 można streścić tak:

1. Prawo objawia doskonałość Boga.

2. Chrystus jako jedyny wypełnił je doskonale.

3. Ewangelia przypisuje wierzącym Jego sprawiedliwość.

4. Duch Święty zaczyna w nas to, co było doskonałe w Chrystusie.

5. Posłuszeństwo staje się owocem miłości, nie środkiem zasługi.

Dla zmęczonego wierzącego ten Psalm NIE mówi:

 „Spróbuj bardziej zasłużyć”.

On mówi:

„Patrz na doskonałego Chrystusa, a potem chodź za Nim”.

Prawdziwa świętość zaczyna się nie od obsesji na punkcie własnej wydajności duchowej, ale od zachwytu nad Tym, który umiłował Ojca doskonale.

I właśnie dlatego Psalm 119 jest tak pełen radości. Bo zakon bez Chrystusa miażdży. Ale zakon oglądany w Chrystusie staje się światłem drogi synów Bożych.

W.Plumer | Balsam dla zranionej duszy | Rozdział 4 Bóg w piecu utrapienia

Jest coś głęboko niepokojącego w cierpieniu, którego nie rozumiemy. Gdy przychodzi choroba, zdrada, upokorzenie albo niesprawiedliwość ze strony ludzi, serce człowieka natychmiast pyta: „Dlaczego?”. 

Naturalnym odruchem jest szukanie winnych — okoliczności, ludzi, „złego losu”. Jednak Pismo Święte prowadzi nas znacznie głębiej. Uczy nas, że dla dziecka Bożego nic nie jest dziełem ślepego przypadku.

Hiob powiedział: „Czy tylko dobro będziemy przyjmować od Boga, a zła przyjmować nie będziemy?” (Hi 2,10). 

A prorok Amos pyta: „Czy zdarza się w mieście nieszczęście, którego by Pan nie uczynił?” (Am 3,6). 

To trudna prawda, ale niezwykle pocieszająca: nasze utrapienia nie wywodzą z prochu, a kłopot nie wyrasta sam z ziemi. 

Nad wszystkim stoi ręka Boga.

Boża Opatrzność nad wszystkim

Biblia ukazuje Boga nie jako biernego obserwatora historii, ale jako Króla panującego nad każdym szczegółem stworzenia. Jezus powiedział, że nawet wróbel nie spada na ziemię bez woli Ojca, a włosy na naszej głowie są policzone. Jeśli tak jest z wróblem, tym bardziej z losem odkupionych dzieci Bożych.

Nawet wydarzenia, które ludziom wydają się przypadkowe, są pod Jego kontrolą. 

Król Achab zginął od strzały wypuszczonej „na oślep”, ale ta strzała trafiła dokładnie tam, gdzie wcześniej zapowiedział Bóg. Człowiek widzi przypadek — Bóg widzi wykonanie swojego wyroku.

To oznacza, że także nasze cierpienia mają miejsce pod Jego suwerennym nadzorem. Nie ma bólu, którego Bóg nie widział. Nie ma łzy, której by nie policzył. Nie ma upokorzenia, które wymknęło się spod Jego panowania.

Dawid i Szimei — wiara, która widzi dalej

Jednym z najbardziej poruszających obrazów tej prawdy jest historia Dawida uciekającego przed buntem Absaloma. Król, złamany zdradą własnego syna, opuszcza Jerozolimę. Wtedy pojawia się Szimei z domu Saula — człowiek pełen nienawiści. Rzuca kamieniami, przeklina Dawida publicznie, poniża go wobec wszystkich.

Abiszaj, wierny wojownik Dawida, nie może tego znieść. Chce natychmiast zabić Szimejego. W jego oczach był to po prostu zły człowiek, który zasługiwał na karę. Ale Dawid widział głębiej.

Powiedział: „Zostawcie go, niech przeklina, bo Pan mu kazał”.

To zdanie odsłania niezwykłą duchową dojrzałość. Dawid nie zaprzeczał, że Szimei czyni zło. Nie usprawiedliwiał jego grzechu. Ale rozumiał, że ponad ludzką złością stoi Bóg, który używa nawet gniewu człowieka dla swoich świętych celów.

Dawid widział w Szimeim nie ostateczne źródło bólu, ale narzędzie w ręku Boga. Rozumiał, że Pan go upokarza, oczyszcza i prowadzi przez dolinę cierpienia dla większego dobra.

To jedna z najtrudniejszych lekcji wiary: dostrzec rękę Ojca nawet tam, gdzie ranią nas ludzie.

Bóg używa nawet złych ludzi

Pismo wielokrotnie pokazuje, że Bóg posługuje się nawet niegodziwymi ludźmi dla realizacji swoich planów. Asyria została nazwana „rózgą Jego gniewu”. Babilon był narzędziem sądu nad Judą. Judasz zdradził Chrystusa zgodnie z własną nikczemnością, a jednak przez jego czyn dokonało się odkupienie świata.

To nie znaczy, że Bóg jest autorem grzechu. Ludzie grzeszą dobrowolnie i ponoszą odpowiedzialność za swoje czyny. Ale Boża suwerenność jest tak wielka, że nawet ludzka złość nie wymyka się Jego planowi.

Dla wierzącego jest to ogromna pociecha. Oznacza bowiem, że nasze życie nie jest oddane chaosowi ani kaprysom ludzi. Nawet wtedy, gdy zostajemy zranieni przez innych, jesteśmy nadal w rękach Ojca.

Józef powiedział do swoich braci: „Wy wprawdzie knuliście przeciwko mnie zło, ale Bóg obrócił to w dobro”.

To jest język wiary. Nie zaprzecza złu, ale widzi ponad nim Boga.

Serce Ojca w karceniu

Jednak najważniejsze pytanie brzmi: jaki jest cel tych doświadczeń?

Biblia odpowiada jasno — Bóg „nie z serca trapi synów ludzkich”. Innymi słowy, On nie znajduje przyjemności w cierpieniu swojego ludu. Każde uderzenie Jego rózgi wypływa albo z Jego sprawiedliwości, albo z Jego miłości.

Autor Listu do Hebrajczyków mówi, że Ojciec karci tych, których miłuje, abyśmy „stali się uczestnikami Jego świętości”. Bóg nie karci jak rozgniewany tyran, ale jak mądry Ojciec.

Często nasze serca przywiązują się do wartości świata, do pychy, samowystarczalności lub ukrytego grzechu. Dlatego Pan prowadzi nas przez ogień utrapienia. Nie po to, aby nas zniszczyć, ale aby oczyścić.

Jak złotnik wkłada złoto do pieca, tak Bóg wkłada swoje dzieci w ogień doświadczeń. Ogień nie niszczy złota — usuwa żużel. Tak samo cierpienie oczyszcza wiarę, obnaża pychę, uczy modlitwy i odrywa od horyzontu ziemi.

Bo... niektóre prawdy o Bogu poznaje się tylko w ciemności.

Właściwa odpowiedź serca

Jak więc wierzący człowiek powinien reagować na utrapienie?

1. Pokorą

Pierwszą odpowiedzią powinno być uniżenie. Zamiast oskarżać Boga, człowiek wierzący uznaje, że otrzymał znacznie mniej “razów”, niż na to zasługiwały jego grzechy. Każdy dzień łaski jest darem.

2. Bez buntu

Bunt przeciwko Bożemu prowadzeniu jest niebezpieczny, ponieważ sugeruje, że to my wiemy lepiej niż Bóg. Tymczasem nawet najmniejszy grzech jest większym złem niż największe cierpienie doczesne.

3. Poddaniem

Dziecko, które wtula się w ojca podczas karcenia, znajduje bezpieczeństwo właśnie w jego ramionach. Tak samo wierzący ma biec do Boga, a nie od Boga.

Największym błędem w cierpieniu jest obrazić się na Boga i oddalić się od Tego, który jedynie może uleczyć serce.

4. Chrystus — najwyższy wzór cierpiącego

Ostatecznie wszystkie drogi prowadzą nas do Jezusa Chrystusa. On był jedynym naprawdę sprawiedliwym Człowiekiem, a jednak został wzgardzony, odrzucony, opluty i ukrzyżowany.

I właśnie On „nie groził, gdy Mu złorzeczono, lecz powierzał sprawę Temu, który sprawiedliwie sądzi”.

Chrystus widział ponad rękami ludzi rękę Ojca. Wiedział, że kielich cierpienia został Mu podany przez Boga.

Jeżeli więc bezgrzeszny Syn Boży przeszedł przez cierpienie, dlaczego my mielibyśmy uważać drogę krzyża za coś dziwnego?

Uczeń nie jest większy od Mistrza.

Ale właśnie tutaj pojawia się największa nadzieja. Ten sam Chrystus, który przecierpiał krzyż, zmartwychwstał. A więc cierpienie nie jest ostatnim słowem Boga nad życiem wierzącego. Ostatnim słowem jest chwała (piękno, dostojeństwo, znaczenie...).

Zastosowanie

Gdy następnym razem spotka cię bolesne doświadczenie — niesprawiedliwość, strata, odrzucenie czy upokorzenie — nie zatrzymuj wzroku wyłącznie na ludziach lub okolicznościach. Spójrz wyżej.

To nie znaczy, że zło przestaje być złem. Ale oznacza, że ponad nim stoi Ojciec, który nigdy nie traci kontroli nad losem swoich dzieci.

Może dziś nie rozumiesz drogi, którą cię prowadzi. Może jak Dawid słyszysz wokół siebie głosy oskarżenia i pogardy. Ale wiara mówi:

„To jest Pan; niech czyni, co Mu się wydaje dobre”.

A Ten, który prowadzi przez piec utrapienia, nigdy nie opuszcza swoich wybranych. On oczyszcza, ale nie niszczy. Rani, ale i leczy. Upokarza, ale po to, aby przybliżyć człowieka do siebie.

I dlatego nawet w dolinie cierpienia wierzący może powiedzieć:

„Dobrze mi, że zostałem utrapiony, abym się nauczył Twoich ustaw”.