„Świat nie był ich godny”
Hebrajczyków 11:32–38
Przychodzi klient do galerii sztuki prowadzonej przez Mosze. Zbliża się już godzina zamknięcia. Klient ogląda obrazy coraz to wybitniejszych postaci z historii i coraz to kosztowniejszych. Na końcu galerii jakaś.. widać wybitna osobistość, bez ceny. Klient pyta: a kimże jest ta eminencja i w jakiej cenie? Mosze lekko poirytowany odpowiada: proszę Pana, nie targujmy się zbytnio, za jedyne 1000 zloty może być pana przodek... :)
Autor Listu do Hebrajczyków również spieszy się ze swoimi opowieściami ale nikogo nam nie wciska...
Przez cały rozdział 11 pokazuje bohaterów wiary: Abel, Noe budujący arkę, dalej Abraham patrzący w niebo pełne gwiazd, Mojżesz stojący przed Morzem Czerwonym. Każda historia to kolejny dowód, że Bóg działa przez ludzi, którzy Mu ufają.
A potem nagle mówi:
„... cóż jeszcze mam powiedzieć? Zabrakłoby mi bowiem czasu, gdybym miał opowiadać o Gedeonie, Baraku, Samsonie, Jeftem, Dawidzie i Samuelu oraz o prorokach.” (Hebr. 11:32)
Jakby powiedział:
„Lista jest za długa. Wiara ma zbyt wiele historii.”
Ale kiedy spojrzysz na tę listę, pojawia się pytanie.
Dlaczego ci ludzie?
1. Bóg wpisuje na listę wiary ludzi z pęknięciami
Spójrzmy uczciwie.
- Gedeon – skończył życie w cieniu bałwochwalstwa (Sdz 8:27).
- Barak – bał się iść do bitwy bez Debory (Sdz 4:8).
- Samson – człowiek ogromnej siły i tragicznej słabości (Sdz 16).
- Dawid – król, który dopuścił się cudzołóstwa i morderstwa (2 Sam 11).
A jednak Duch Święty umieszcza ich w galerii wiary.
Dlaczego?
Bo Bóg nie buduje swojej historii na doskonałości ludzi, lecz na prawdziwości wiary.
Jan Kalwin napisał:
„W każdym ze świętych znajdzie się coś nagannego; a jednak wiara, choć chwiejna i niedoskonała, jest przez Boga przyjęta.”
To jest dobra wiadomość dla ludzi takich jak my.
Bo gdyby Bóg zapisywał tylko ludzi bez grzechu — rozdział 11 byłby pusty.
2. Wiara czasem podbija królestwa
Autor mówi dalej:
„którzy przez wiarę podbijali królestwa, dokonywali sprawiedliwości, otrzymywali obietnice, zamykali paszcze lwom, gasili moc ognia…”. (Hebr. 11:33–34)
To obrazy wielkich zwycięstw.
- Daniel w jaskini lwów.
- Trzej młodzieńcy w piecu ognistym.
- prorocy, którzy ocaleli od miecza.
Wiara potrafi robić rzeczy, które świat uważa za niemożliwe.
Ale teraz przychodzi najważniejszy moment.
Bo nagle tekst zmienia ton.
3. Wiara czasem nie ratuje od cierpienia
Autor kontynuuje:
„Inni zaś byli torturowani… inni doświadczyli szyderstw i biczowania… byli kamienowani, przerzynani piłą, zabijani mieczem.” (Hebr. 11:35–37)
Zauważ kontrast.
Jedni zamykają paszcze lwom.
A inni giną od miecza.
John Piper powiedział kiedyś coś bardzo trafnego:
„Wiara nie jest przekonaniem, że Bóg zawsze uratuje nas od cierpienia.
Wiara jest przekonaniem, że Bóg jest lepszy niż życie.”
To dlatego chrześcijaństwo nie jest ewangelią sukcesu.
To jest ewangelia wierności.
4. Historia anonimowego bohatera wiary
Pozwól, że opowiem historię.
Kilka lat temu pewien pastor odwiedzał mały, zapomniany cmentarz przy starym wiejskim kościele.
Nie było tam marmurowych pomników.
Nie było wielkich nazwisk.
Tylko stare, proste nagrobki.
Na jednym z nich widniał napis:
„Mary Thompson. Nauczycielka szkółki niedzielnej. 45 lat służby.”
Bez książek z jej nazwiskiem.
Bez konferencji.
Bez nagród.
Czterdzieści pięć lat służby.
Każdej niedzieli uczyła kilkanaścioro dzieci Biblii.
Nikt o niej nie pisał artykułów.
Nikt nie zapraszał jej na scenę.
Ale wiele lat później jeden z tych chłopców został pastorem.
Inny misjonarzem.
Jeszcze inny starszym w kościele.
I nagle uświadamiasz sobie coś niezwykłego:
ta kobieta zmieniła pokolenia — a świat nawet nie znał jej imienia.
To właśnie o takich ludziach mówi Hebrajczyków 11.
5. Najbardziej odwrócone zdanie w Biblii
Na końcu pojawia się zdanie, które wywraca świat do góry nogami:
„…błąkali się po pustyniach i górach, po jaskiniach i rozpadlinach ziemi — ci, których świat nie był godny.” (Hebr. 11:38)
Świat patrzył na nich i mówił:
„Przegrani.”
„Fanatycy.”
„Niepasują do epoki.”
Ale Bóg mówi:
„To nie oni byli niegodni świata.
To świat był niegodny ich.”
Tim Keller ujął to tak:
„Chrześcijanin często wygląda jak ktoś, kto przegrywa historię.
Ale w rzeczywistości należy do jedynego królestwa, które nigdy się nie skończy.”
Historia, która wciąż się pisze
Najpiękniejsze w tym tekście jest to, że lista się urywa.
Autor nie kończy jej.
Bo ona nadal trwa.
Galeria wiary ma jeszcze puste miejsca.
Może nigdy nie będziesz:
- jak Mojżesz, który rozdziela morze,
- jak Daniel w jaskini lwów,
- jak Dawid pokonujący Goliata.
Ale możesz być kimś innym.
Możesz być:
- ojcem, który wiernie prowadzi rodzinę do Chrystusa,
- matką, która modli się za dzieci przez lata,
- wierzącym, który trwa przy Ewangelii w świecie, który ją odrzuca.
I może twoje imię nigdy nie pojawi się w historii.
Ale pewnego dnia, w królestwie Boga, okaże się coś niezwykłego:
Twoja wiara była częścią tej samej historii.
Historii ludzi,
„których świat nie był godny.”
