Potrzebował pomocy, by żyć, nie by umrzeć. Tragedia 22-letniego Samuela w cieniu austriackiego prawa
Dzień dwudziestych drugich urodzin kojarzy się z młodością, planami na przyszłość i świętowaniem życia. Dla Samuela Prinza-Reiterera z Austrii 30 stycznia stał się jednak dniem końca. Młody mężczyzna zmarł w wyniku legalnego w tym kraju wspomaganego samobójstwa. Jego historia stawia dramatyczne pytania o granice współczesnego prawa, społeczną odpowiedzialność i chrześcijańskie spojrzenie na wartość ludzkiego życia.
Samuel nie był pacjentem terminalnym. Nie zmagał się z chorobą, która w nieunikniony sposób prowadziła do szybkiej śmierci. Cierpiał na zespół przewlekłego zmęczenia (ME/CFS), który rozwinął się u niego po przebyciu COVID-19. Codzienne funkcjonowanie stało się dla niego niezwykle wyczerpujące, a ból i bezsilność odbierały mu chęć do dalszej walki. Dwanaście dni przed śmiercią opublikował w internecie poruszający wpis, w którym wyznał, że nie widzi przed sobą żadnej drogi naprzód i często ma wrażenie, że „pozostała już tylko jedna opcja”.
Gdy państwo zamiast nadziei podaje śmierć
Z perspektywy ludzkiej empatii i chrześcijańskiej moralności wołanie dwudziestojednolatka, który stracił nadzieję, powinno spotkać się z natychmiastową mobilizacją otoczenia - lekarzy, terapeutów, rodziny i wspólnoty. Młody człowiek w kryzysie zasługuje na to, by zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby pomóc mu odzyskać sens i siły do życia.
W Austrii stało się jednak inaczej. Zgodnie z obowiązującymi tam przepisami - jednymi z najbardziej liberalnych na świecie - państwo zatwierdziło wniosek Samuela i pomogło mu odebrać sobie życie. Austriackie prawo dopuszcza wspomagane samobójstwo nie tylko u osób umierających, ale także u cierpiących na choroby przewlekłe, a nawet wyłącznie z powodu zaburzeń psychicznych. W ciągu zaledwie trzech lat od wejścia w życie tej ustawy liczba wspomaganych samobójstw wzrosła w Austrii o 267 procent. Stanowią one dziś niemal co siódmy zgon samobójczy w kraju, a wśród kobiet - prawie co trzeci. W 2025 roku w ten sposób życie zakończyła osoba jeszcze młodsza od Samuela, mająca zaledwie dwadzieścia lat.
Biblijne wezwanie: „Ratuj prowadzonych na śmierć”
Historia Samuela zmusza do konfrontacji współczesnej kultury z fundamentalnymi prawdami Pisma Świętego. W świetle Biblii każde ludzkie życie jest bezcennym darem Stwórcy, a człowiek - niezależnie od stanu zdrowia, sił fizycznych czy kondycji psychicznej - nosi w sobie obraz samego Boga (Rdz 1:27). Pismo Święte przypomina, że to w ręku Boga jest dusza wszelkiego stworzenia i tchnienie każdego człowieka (Hi 12:10), a przykazanie „Nie zabijaj” (Wj 20:13) stoi na straży nienaruszalności życia - zarówno cudzego, jak i własnego.
Biblia nie jest jednak księgą oderwaną od realiów ludzkiego bólu. Doskonale zna ciężar skrajnego wyczerpania i rozpaczy. Prorok Eliasz pod krzewem jałowca, cierpiący Hiob czy król Dawid wołający z głębokości w Psalmach - wszyscy oni doświadczali momentów, w których życie wydawało się nie do zniesienia, a śmierć jawiła się jako jedyne ukojenie. Jednak odpowiedzią Boga na kryzys swoich sług nigdy nie było odebranie im życia, lecz obecność, pokrzepienie, odpoczynek i przywrócenie nadziei. „Bliski jest Pan tym, których serce jest złamane, i wybawia utrapionych na duchu” - zapewnia Psalm 34:19.
Chrystus - jedyna prawdziwa odpowiedź na ludzkie cierpienie
Dla chrześcijan tragedia Samuela jest wezwaniem, by w obliczu rozpaczy świata wskazywać na Jezusa Chrystusa. To On powiedział o sobie: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14:6) oraz „Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie i miały je w obfitości” (J 10:10). Chrystus nie jest Bogiem dalekim od ludzkiego bólu - na krzyżu sam doświadczył skrajnego wyczerpania, opuszczenia i ciemności, aby żaden cierpiący człowiek nie musiał już nigdy przechodzić przez swoje cierpienie sam.
Zmartwychwstały Jezus nie oferuje ucieczki w niebyt, lecz swoją żywą obecność i siłę w słabości. Do każdego, kto czuje się przygnieciony ciężarem choroby i beznadziei, kieruje słowa pełne czułości: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11:28). W krzyżu i zmartwychwstaniu Chrystusa śmierć została pokonana, a cierpienie - choć pozostaje bolesną tajemnicą - zyskało sens i perspektywę wieczności.
Kościół, jako Ciało Chrystusa, jest powołany do tego, by być przedłużeniem Jego miłosiernych rąk w świecie, który coraz częściej wybiera kulturę śmierci. Ojciec Samuela, potwierdzając śmierć syna, stanął przed dramatem, którego nie powinien doświadczyć żaden rodzic. Samuel nie potrzebował procedury, która ułatwi mu odejście z tego świata. Potrzebował ludzi, którzy przyniosą mu nadzieję płynącą z Ewangelii, pomogą mu nieść jego brzemię (Ga 6:2) i wskażą na Zbawiciela, który potrafi wyprowadzić życie nawet z najgłębszej ciemności.


