Zadośćuczynienie jako okup – cena, której nie mogliśmy zapłacić

 Zadośćuczynienie jako okup – cena, której nie mogliśmy zapłacić

Wyobraź sobie tę scenę. Mat.20:20

Matka. Dwóch synów. Ambicja większa niż odwaga.

Podchodzi do Jezusa z ukłonem i prośbą, która brzmi… bardzo znajomo.

„Panie, spraw, aby moi synowie zasiedli po Twojej prawej i lewej stronie”.

A Jezus nie zaczyna od kazania.

Zadaje pytanie.

„Czy wiecie, o co prosicie?”

Czy my wiemy?

Czy naprawdę rozumiemy, o co prosimy, gdy mówimy: „Panie, chcę iść za Tobą”?

Jezus prowadzi ich głębiej:

„Czy możecie wypić kielich, który Ja mam wypić?”

Oni odpowiadają szybko. Za szybko.

„Tak, możemy”.

A my?

Czy jesteśmy gotowi na Chrystusa chwały… jeśli po drodze jest krzyż?

Królestwo, które działa odwrotnie

Gdy uczniowie zaczynają się oburzać, Jezus robi coś kluczowego.

Nie tylko koryguje ich ambicje – On przewraca definicję wielkości.

„Nie tak będzie między wami”.

To zdanie powinno nas zatrzymać.

W świecie: władza, pozycja, wpływ, przewaga.

W Królestwie: służba, uniżenie, oddanie.

A potem pada zdanie, które jest sercem Ewangelii:

„Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i oddać swoje życie jako okup za wielu.”

Zatrzymajmy się tu.

Okup.

Cena.

Zapłata.

Za kogo?

Za wielu.

Za winnych.

Za dłużników.

Za nas.

Komu został zapłacony okup?

To pytanie od wieków rozpalało Kościół.

Czy Jezus zapłacił diabłu, by nas uwolnić?

Brzmi dramatycznie. Ale czy biblijnie?

Pomyślmy uczciwie:

Czy Stwórca wszechświata musi negocjować z jednym ze swoich zbuntowanych stworzeń?

Gdyby Jezus zapłacił diabłu, to kto byłby ostatecznym władcą?

Kto dyktowałby warunki?

Biblia prowadzi nas w inną stronę.

Nasze grzechy są długiem wobec Boga.

“Daruj nam nasze długi” (Mt 6:12)

Problemem nie jest tylko zniewolenie przez szatana.

Problemem jest święta sprawiedliwość Boga, wobec której stoimy winni.

Szatan nie jest właścicielem długu.

Jest strażnikiem więzienia, do którego sami weszliśmy przez grzech.

Historia, która pomaga to zobaczyć

Wyobraź sobie człowieka skazanego na dożywocie.

Wyrok jest sprawiedliwy. Dowody niepodważalne.

Nie ma apelacji.

I nagle sędzia wstaje, zdejmuje togę, schodzi z ławy,

i mówi:

„Wyrok pozostaje. Ale to ja go wykonam”.

Nie przekupuje strażnika.

Nie negocjuje z innymi więźniami.

Sam ponosi karę.

To jest krzyż.

Bóg nie przymyka oka na grzech.

Nie obniża standardów.

Sam płaci cenę, której od nas wymaga Jego sprawiedliwość.

„Tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił” (2 Kor 5:21).

Od czego naprawdę zostaliśmy uwolnieni?

Uciekamy od władzy diabła nie dlatego, że diabeł dostał zapłatę.

Uciekamy, bo nasz dług wobec Boga został spłacony.

Gdy dług znika, więzienie traci podstawę prawną.

Dlatego Kolosan 2 mówi, że:

„dokument dłużny został przybity do krzyża”.

Nie zerwany.

Nie odłożony na później.

Przybity. Publicznie. Ostatecznie.

Dwa błędy, których musimy unikać

Wobec szatana łatwo skręcić w jedną z dwóch stron:

1. Bagatelizować go – jakby nie miał żadnej mocy.
   
   
2. Demonizować go – jakby był równy Bogu.
   
   

Prawda jest pośrodku.

Szatan ma realną, ale ograniczoną władzę.

I ta władza została złamana na krzyżu.

„Syn Boży objawił się po to, aby zniszczyć dzieła diabła” (1 J 3:8).

Dlatego chrześcijanin nie żyje w strachu.

Nie żyje też w naiwności.

Żyje w wolności kupionej krwią.

Zastosowanie: co to zmienia dziś?

Pozwól na kilka pytań, które nie są teoretyczne:

• Skoro zostałem wykupiony, dlaczego wciąż żyję jak dłużnik?
  
  
• Skoro Jezus zapłacił cenę, dlaczego próbuję coś Bogu „odpracować”?
  
  
• Skoro Król oddał życie jako sługa, jak ja traktuję władzę, wpływ, relacje?
  
  

Krzyż nie tylko nas zbawia.

Krzyż przestawia nasze ambicje.

Nie pytamy już:

„Jak wysoko mogę zajść?”

Ale:

„Komu mogę dziś służyć – bo mnie już wykupiono?”

Do dalszego rozważania

• Rdz 3:14–15
  
  
• Ps 89:1–28
  
  
• Kol 2:13–14
  
  
• 1 J 3:8
  
  

Ten, który zapłacił okup, nie tylko więzienie otworzył —
On wyprowadził cię na wolność i chce, żebyś za Nim chodził.

Abraham i Sodoma… Potrzeba krzyża – gdy sprawiedliwość spotyka miłosierdzie

 Potrzeba krzyża – gdy sprawiedliwość spotyka miłosierdzie

PAU, Ps 85:11

Spotkają się Łaska i Wierność, 

ucałują się Sprawiedliwość i Pokój.

SNP, Ps 85:11

Aby łaska mogła spotkać prawdę,

A sprawiedliwość ucałować pokój.

1. Abraham między obietnicą a sądem – tło dylematu

Abraham nie prowadzi tej rozmowy z Bogiem z dystansu. Stoi przed Nim jako człowiek obietnicy. Dopiero co usłyszał, że z jego potomstwa powstanie wielki naród, że przez niego będą błogosławione wszystkie ludy ziemi. Zna Boga jako wiernego, łaskawego i bliskiego. A teraz ten sam Bóg objawia mu zamiar zniszczenia Sodomy i Gomory.

To nie jest teologiczna debata przy stole. To moment głębokiego napięcia duchowego.

Abraham wie, jak zepsute są te miasta. Wie też, że Bóg jest święty. A jednak pojawia się pytanie, które nie daje mu spokoju: czy sprawiedliwość Boża może pochłonąć także sprawiedliwych? Czy sąd nie zmiecie razem winnych i niewinnych?

Dlatego Abraham zaczyna się targować. Nie zuchwale, lecz z drżeniem. Każde kolejne pytanie wypowiada coraz ciszej, jakby sprawdzał granice własnej odwagi. Nie broni Sodomy — broni charakteru Boga, którego poznał.

I wtedy pada zdanie, które odsłania serce całej historii:

„Czyż Ten, który jest sędzią całej ziemi, nie postąpi sprawiedliwie?” (Rdz 18:25)

To nie jest próba poprawiania Boga. To akt wiary. Abraham zakłada, że Bóg musi być wierny samemu sobie, nawet jeśli konsekwencje Jego sprawiedliwości są przerażające.

2. Sprawiedliwość Boga – problem czy nadzieja?

Pismo Święte nie pozostawia wątpliwości: Bóg jest doskonale sprawiedliwy.

„Wszystkie Jego drogi są sprawiedliwe” (Pwt 32:4).

Nie uniewinnia bezbożnych (Wj 23:7).

A my wszyscy zgrzeszyliśmy (Rz 3:23).

To stawia nas w dramatycznej sytuacji. Jeśli Bóg jest naprawdę sprawiedliwy, nie może po prostu „przymknąć oka” na grzech. Gdyby to zrobił, zaprzeczyłby własnej naturze. Sprawiedliwość wymaga, by zło zostało osądzone.

I właśnie tutaj rodzi się największy problem Ewangelii:

Jak Bóg może być sprawiedliwy i jednocześnie zbawić winnych?

Gdyby Biblia mówiła tylko o sprawiedliwości, nasz los byłby przesądzony. Ale objawia nam także Boga miłosiernego. I nie jest to miłosierdzie kosztem sprawiedliwości, lecz miłosierdzie, które spełnia jej wymagania.

3. Krzyż – jedyna odpowiedź na pytanie Abrahama

Abraham nie zna jeszcze tej odpowiedzi w pełni. Widzi jedynie cień przyszłego rozwiązania. My znamy je po imieniu: krzyż Chrystusa.

Na krzyżu Bóg nie oszczędza grzechu — osądza go. Ale nie niszczy grzesznika — bierze karę na siebie. Sprawiedliwość zostaje w pełni zaspokojona, a miłosierdzie w pełni objawione.

Krzyż jest dowodem, że Sędzia całej ziemi zawsze postępuje sprawiedliwie. I właśnie dlatego możemy Mu zaufać.

To nie jest tanie przebaczenie. To nie jest „pokój, pokój”, gdy pokoju nie ma. To zbawienie, które kosztowało Boga wszystko.

4. Zastosowanie – życie w cieniu krzyża

Po pierwsze: krzyż demaskuje naszą iluzję bycia „w porządku”.

Jeśli zbawienie wymagało śmierci Syna Bożego, to znaczy, że nasz grzech jest znacznie poważniejszy, niż chcemy przyznać. Krzyż niszczy duchową pychę i wygodne chrześcijaństwo bez pokuty.

Po drugie: krzyż uwalnia nas od lęku przed sądem.

Jak pisał Keller, Ewangelia mówi jednocześnie dwie rzeczy: jesteś bardziej grzeszny, niż sądziłeś, i bardziej kochany, niż kiedykolwiek miałeś odwagę wierzyć. Jeśli sprawiedliwość została już wypełniona w Chrystusie, nie musimy żyć w ciągłym strachu przed potępieniem.

Po trzecie: krzyż staje się źródłem naszej radości w Bogu.

W duchu Johna Pipera: Bóg jest najbardziej uwielbiony w nas wtedy, gdy jesteśmy najbardziej zadowoleni w Nim. A nic nie rozpala tej radości bardziej niż świadomość, że sprawiedliwy Bóg stał się naszym Zbawicielem.

Po czwarte: krzyż kształtuje naszą codzienną wierność.

Jeśli Bóg nie ominął „trudnej drogi”, nie obiecuje nam życia bez kosztu. Prawdziwe uczniostwo oznacza zaparcie się siebie, rezygnację z wygodnego kompromisu i gotowość do posłuszeństwa nawet wtedy, gdy jest ono niewygodne.

Krzyż nie tylko zbawia — krzyż wychowuje.

Uczy nas ufać Bogu wtedy, gdy Jego drogi są dla nas niezrozumiałe.

I pozwala nam z przekonaniem powtarzać za Abrahamem:

Sędzia całej ziemi zawsze postąpi sprawiedliwie.