„Odwróć oczy moje od marności”
Rozważanie na podstawie Psalmu 119:25-32 + 33–40
Wyobraź sobie pielgrzyma idącego stromą górską ścieżką.
Widać od razu, że jest wyczerpany. Potyka się. Ledwie oddycha. Patrzy pod nogi i widzi tylko kurz, kamienie i błoto. W pewnej chwili upada tak nisko, że jego twarz dotyka ziemi.
Tak właśnie zaczyna się ten fragment Psalmu 119:
„Dusza moja przylgnęła do prochu; ożyw mnie według słowa swego” (w. 25).
Nie widzimy tu Dawida triumfującego. Jest raczej człowiekiem potrzebującym łaski. Leży w prochu i woła o życie.
I właśnie od tego miejsca rozpoczyna się niezwykła podróż.
Nie jest to droga od porażki do sukcesu.
To droga od duchowej martwoty do duchowego życia.
Od człowieka patrzącego w ziemię do człowieka patrzącego na Boga.
1. Bóg podnosi człowieka z prochu
W wersetach 25–32 Dawid wielokrotnie prosi:
Ożyw mnie.
Naucz mnie.
Daj mi zrozumienie.
Umocnij mnie.
To język człowieka, który wie, że sam sobie nie poradzi, nie pomoże.
Widzimy tutaj piękną prawdę Ewangelii.
Zanim człowiek zacznie biec za Bogiem, Bóg musi go podnieść.
Martwy nie może sam siebie ożywić.
Ślepy nie może sam sobie przywrócić wzroku.
Grzesznik nie może sam zmienić swojego serca.
Dlatego Dawid nie mówi: „Spróbuję bardziej.”
Mówi: „Ożyw mnie.”
To samo dzieje się w zbawieniu.
Najpierw działa łaska.
Najpierw Chrystus przychodzi do człowieka.
Najpierw Duch Święty ożywia serce.
Dopiero potem człowiek odpowiada wiarą i posłuszeństwem.
Pod koniec tej pierwszej części następuje zmiana.
Dawid mówi:
„Wybrałem drogę prawdy” (w. 30).
„Przylgnąłem do świadectw Twoich” (w. 31).
„Pobiegnę drogą przykazań Twoich” (w. 32).
Jeszcze chwilę wcześniej leżał w prochu.
Teraz biegnie.
Co się zmieniło?
Bóg go ożywił.
2. Ale teraz zaczyna się głębsza praca
Werset 33 otwiera nową część psalmu.
Dawid nie prosi już tylko o ratunek. Prosi o przemianę.
To trochę tak, jakby powiedział:
„Panie, skoro mnie podniosłeś, uczyń mnie takim człowiekiem, jakim mam być.”
Zauważmy kolejność.
„Naucz mnie drogi ustaw Twoich” (w. 33) - Tu potrzebny jest umysł.
„Daj mi zrozumienie (rozum)” (w. 34) - Do tego potrzebne jest poznanie.
„Prowadź mnie ścieżką przykazań Twoich” (w. 35) - Tu znowu potrzebne są nogi posłuszeństwa.
Ale potem Dawid schodzi jeszcze głębiej. Nie zatrzymuje się na zachowaniu. Dociera do źródła zachowania. Do serca.
„Nakłoń serce moje ku świadectwom Twoim” (w. 36).
Bo problem człowieka nigdy nie jest wyłącznie problemem czynów. Problem jest głębszy. Problemem jest to, czego pragniemy. Co kochamy. Za czym tęsknimy. Czego nieustannie szukamy.
I wreszczcie Dawid schodzi jeszcze głębiej. Dawid schodzi do bram serca. Czyli do czego?.. Do oczu.
3. „Odwróć oczy moje od marności”
To centrum całego fragmentu.
„Odwróć oczy moje, aby nie patrzyły na marność, ożyw mnie na drogach Twoich” (w. 37).
Zwróć uwagę na niezwykłą kolejność.
Nie mówi tylko: „Powstrzymaj moje ręce.”
Nie mówi: „Powstrzymaj moje nogi.”
Mówi: „Odwróć moje oczy.”
Dlaczego?
Bo grzech często zaczyna się od spojrzenia.
Ewa najpierw zobaczyła owoc.
Achan najpierw zobaczył złoto.
Dawid najpierw zobaczył Batszebę.
Jezus powiedział: „Światłem ciała jest oko” (Mt 6:22).
Oko jest bramą duszy.
To, na co patrzymy, wpływa na to, o czym myślimy.
To, o czym myślimy, wpływa na to, czego pragniemy.
A to, czego pragniemy, zaczyna kierować naszym życiem.
4. Współczesny człowiek żyje w świecie walczącym o jego oczy
Nigdy wcześniej w historii ludzie nie byli bombardowani tyloma obrazami.
Ekrany. Reklamy. Media społecznościowe. Filmy. Wiadomości. Powiadomienia.
Wszystko krzyczy: „Patrz tutaj!”, „Spójrz na to!”, „Zobacz jeszcze to!”...
Wielkie firmy wydają miliardy, aby zdobyć kilka sekund naszej uwagi.
Ponieważ wiedzą coś bardzo ważnego:
Kto zdobędzie twoje oczy, ten często zdobędzie twoje serce.
Dawid rozumiał to kilka tysięcy lat temu.
Dlatego modląc się o samokontrolę dociera do sedna i mówi: „Odwróć oczy moje.”
5. Czym jest marność?
W języku Biblii marność to coś pustego.
Coś, co obiecuje wiele, ale daje niewiele jesli cokolwiek.
Coś, co wygląda jak skarb, ale okazuje się pyłem.
Marnością może być grzech, to oczywiste...
Ale marnością mogą być także rzeczy dobre, jeśli zajmują miejsce Boga.
Kariera. Pieniądze. Popularność. Rozrywka. Podziw ludzi.
Można przeżyć całe życie, patrząc na rzeczy, które nie mają wiecznej wartości.
A na końcu odkryć, że serce jest puste.
Jak powiedział Salomon:
„Marność nad marnościami, wszystko marność.”
6. Ale nie wystarczy tylko odwrócić oczy..
To niezwykle ważne.
Dawid nie kończy modlitwy słowami:
„Odwróć oczy moje od marności.”
Dodaje:
„Ożyw mnie na drogach Twoich.”
I to jest Ewangelia.
Chrześcijaństwo nie polega tylko na odwracaniu się od czegoś.
Polega na zwracaniu się ku Komuś.
Jeżeli wyrzucisz świat z serca, ale nie napełnisz go Chrystusem, świat wróci.
Jeżeli odwrócisz wzrok od marności, ale nie spojrzysz na Jezusa, pozostanie pustka.
Bóg nie tylko zabiera.
Bóg daje coś lepszego.
Nie tylko odciąga od marności.
Pociąga ku chwale Chrystusa.
7. Jezus jest doskonałą odpowiedzią na tę modlitwę
Pomyślmy o Chrystusie. Szatan pokazał Mu królestwa świata. Bogactwo. Władzę. Chwałę. Sukces... ale to wszystko bez krzyża.
Jezus nie dał się zwieść marności.
Jego oczy były skierowane na wolę Ojca.
Autor Listu do Hebrajczyków mówi:
„Który dla wystawionej sobie radości wycierpiał krzyż” (Hbr 12:2).
Jezus widział coś większego. Widział chwałę Ojca. Widział odkupienie swojego ludu. Widział cel, który był wart każdej ceny. Dlatego zwyciężył tam, gdzie my często przegrywamy.
Psalm 119:25–40 pokazuje drogę każdego wierzącego.
Najpierw leżymy w prochu.
Potem Bóg nas ożywia.
Następnie uczy nas swojej drogi.
Kształtuje nasze serce.
A w końcu dociera do miejsca, od którego tak wiele się zaczyna: do naszych oczu.
Dlatego ta modlitwa powinna stać się codzienną modlitwą każdego chrześcijanina:
„Panie, odwróć moje oczy od tego, co przemija.
Odwróć moje oczy od tego, co karmi pychę.
Odwróć moje oczy od tego, co osłabia moją duszę.
Odwróć moje oczy od marności.
A skieruj je na Chrystusa, który jest piękniejszy niż wszystko, co ten świat może zaoferować.
Ożyw mnie na drogach Twoich.” Amen.
