Psalm 103 Duszo, przestań zapominać

 Duszo, przestań zapominać

Jest pewna historia, którą kiedyś usłyszałem (V.Baucham) o starszym człowieku.

Przez czterdzieści lat pracował w jednej firmie.

Był sumienny. Punktualny. Uczciwy.

Ale pewnego dnia, pod koniec swojej kariery, popełnił poważny błąd w projekcie. Firma straciła pieniądze. Nie został zwolniony, ale ta historia rozeszła się po całym zakładzie.

Minęły lata.

Przeszedł na emeryturę.

Wychował dzieci.

Doczekał się wnuków.

A jednak kiedy ktoś pytał go o życie zawodowe, mówił tylko o jednej rzeczy.

Nie o czterdziestu latach wiernej pracy.

Nie o sukcesach.

Nie o tym, jak pomógł setkom ludzi.

Zawsze mówił o tym jednym błędzie.

Tak jakby całe jego życie zostało zredukowane do jednego momentu porażki.

I wielu ludzi żyje dokładnie w ten sam sposób — tylko duchowo.

Pamiętają swoje grzechy.

Pamiętają swoje porażki.

Pamiętają swoje upadki.

Ale zapominają o łasce Boga.

I właśnie do takiego serca mówi Psalm 103.

1. Kazanie, które musisz wygłosić własnej duszy

Psalm zaczyna się jak rozmowa człowieka z własnym sercem:

„Błogosław, duszo moja, Pana,

i wszystko, co we mnie, imię jego święte!

Błogosław, duszo moja, Pana

i nie zapominaj wszystkich dobrodziejstw jego!”

Zauważ: Dawid rozkazuje swojej duszy.

Dlaczego?

Bo nasza dusza ma fatalną pamięć.

Zapamiętuje:  rany, porażki, grzechy, wstyd

A zapomina o łasce.

Dlatego Dawid mówi:

„Duszo, przestań żyć tak, jakby Bóg nic dla ciebie nie zrobił.”

2. Ewangelia w pięciu zdaniach

Dawid zaczyna przypominać swojej duszy prawdę:

„On odpuszcza wszystkie twoje winy,

leczy wszystkie twoje choroby,

wybawia od zguby twoje życie,

wieńczy cię łaską i miłosierdziem,

nasyca dobrami twoje życie.”

Zauważ kolejność.

Nie zaczyna od zdrowia.

Nie zaczyna od powodzenia.

Zaczyna od przebaczenia.

Bo największym problemem człowieka nie jest to, że jest zmęczony życiem.

Największym problemem człowieka jest to, że jest grzeszny przed świętym Bogiem.

A Dawid mówi coś zdumiewającego:

Bóg przebacza wszystkie twoje winy.

Ale my — patrząc z perspektywy Nowego Testamentu — wiemy coś jeszcze.

To przebaczenie nie jest tanie.

Kosztowało krew Chrystusa.

3 William S. Plumer | „Przykłady wielkich cierpiących”.

3

Rozważanie oparte na trzecim rozdziale książki Williama S. Plumera, zatytułowanym „Przykłady wielkich cierpiących”.

Wstęp: Galeria świadków (0:00–2:00)

Rozpoczynamy nasze rozważanie od fundamentalnej obserwacji: życie ludzi wybitnie złych oraz ludzi wybitnie pobożnych jest dla nas najbardziej pouczające. Ci pierwsi służą nam za memento i ostrzeżenie, ci drudzy zaś stają się żywym zachęceniem do naśladowania ich hartu ducha. Kiedy przechodzimy przez własne ciemne doliny, instynktownie szukamy towarzystwa – kogoś, kto przeszedł tę drogę przed nami i nie upadł.

Plumer przypomina, że Pismo Święte nie kreśli obrazu „przeciętnego” człowieka, lecz stawia przed nami olbrzymów wiary i upadku, abyśmy mogli przejrzeć się w ich losach jak w lustrze. Dzisiaj skupimy się na tych, których łaska Boża podtrzymała w ogniu najcięższych prób, udowadniając, że żadne cierpienie nie jest w stanie ugasić światła, które zapalił w duszy Bóg.

Część 1: Cierpienie niedoścignione (2:00–4:00)

W centrum każdej chrześcijańskiej refleksji nad bólem musi stać Jezus Chrystus – „Mąż boleści, doświadczony w cierpieniu”. Autor podkreśla, że choć możemy czuć się przygnieceni własnym krzyżem, nasze udręki nie zasługują nawet na wspomnienie w tym samym dniu, w którym mówimy o Jego smutku.

Cierpienie Chrystusa było unikalne, ponieważ w Jego kielichu znajdowało się „wino Bożego gniewu” za nasze grzechy. On dźwigał ciężar, którego nikt z nas nie mógłby udźwignąć. Świadomość, że nasz Odkupiciel przeszedł przez najgłębszą otchłań, sprawia, że każda nasza próba staje się łatwiejsza do zniesienia, wiedząc, że On nas rozumie.

Część 2: Chmura świadków i triumf męczenników (4:00–6:30)

Plumer kieruje nasz wzrok na postacie biblijne: Hioba, Dawida, Jeremiasza i Pawła. To oni są ilustracjami tego, co łaska Boża potrafi uczynić, dając człowiekowi ostateczne zwycięstwo nad okolicznościami. Historia męczenników to bodaj najbardziej inspirujący rozdział ludzkich dziejów – ludzi, którzy dla sprawy Chrystusa znosili okrutną śmierć.

Pismo wylicza ich triumfy: zamykali paszcze lwów, gasili moc ognia, ze słabych stając się mocarzami w walce. Niektórzy byli kamienowani, inni przecinani piłą, błąkali się w skórach owczych, pozbawieni wszystkiego, uciskani i poniewierani – a jednak to o nich powiedziano, że „świat nie był ich godzien”. Plumer dodaje nam otuchy, zauważając, że prawdopodobnie nie spotka nas dziś żadna próba, której święci przed nami by już nie zwyciężyli.

Część 3: Blask w ciemnym pokoju – współczesny świadek (6:30–9:00)

Jednym z najbardziej poruszających fragmentów tego rozdziału jest historia młodego studenta, cierpiącego na drastyczną infekcję kręgosłupa. Jego ciało było tak wykrzywione, że nie mógł leżeć poziomo, a jego broda stale spoczywała na piersi. Choroba dotknęła nawet nerwu wzrokowego, czyniąc go tak wrażliwym na światło, że musiał przebywać w zaciemnionym pokoju z opaską na oczach.

A jednak, mimo tego skumulowanego cierpienia, jego pokój stał się miejscem nie mroku, lecz przyciągającego światła. Student ten nigdy nie szemrał, lecz często składał dziękczynienie. Choć nie widział błękitu nieba, jego wiara ukazywała mu wizje piękna nieskończenie przewyższające ziemskie krajobrazy. Plumer stawia pytanie, które powinno wybrzmieć w sercu każdego z nas: kim byłby ten człowiek w swoich latach nędzy, gdyby nie pociecha płynąca z Ewangelii?.

Zakończenie: Spójrz w górę (9:00–10:00)

Kiedykolwiek czujesz się skłonny do uznania siebie za największego z cierpiących, przypomnij sobie postacie z tego rozdziału. Henry Kirke White zauważył, że istnieją nieszczęścia, które zdają się wysuszać krew i ducha, pozostawiając człowieka bez nadziei na ratunek. To właśnie w takich chwilach następuje „zdumiewająca interwencja Bożego miłosierdzia”.

Bóg jest „Bogiem wszelkiego pocieszenia” i potrafi sprawić, że każda łaska obfituje w nas nawet wtedy, gdy nadzieja wydaje się zgaszona. Te przykłady uczą nas, że cierpienie nie jest końcem, lecz procesem, w którym nasza słabość zostaje zamieniona w Bożą moc.

Modlitwa: Panie, dziękujemy Ci za tych, którzy przeszli przed nami przez ogień i wodę, pozostając wiernymi. Prosimy o łaskę, byśmy w naszych własnych doświadczeniach potrafili karmić się „niebiańską manną” i promieniować Twoim pokojem, nawet gdy nasze oczy przesłania opaska bólu. Amen.

(Psalm 102) „Gdy światło świeci wbrew nocy”

Rozważanie dla tych, którzy są u kresu swoich sił i dni... 

____________________________________________________________

Wyobraź sobie starą latarnię morską na skalistym brzegu.

Nie jest już piękna.

Farba dawno przestała mieć znaczenie.

Sól morska latami wgryzała się w ściany, zostawiając ślady jak blizny.

Drzwi skrzypią przy każdym podmuchu wiatru — jakby mówiły i przypomniały, że wszystko, co stworzone, podlega zużyciu.

Tej nocy morze też nie będzie spać.

Fale uderzają o skały z uporem, który nie zna litości.

Wiatr wciska się w każdą szczelinę.

Cała konstrukcja zdaje się drżeć od naporu złowrogich sił.

Jeszcze się nie rozpada — “tylko” drży.

Ale właśnie na takie noce została postawiona.

W środku siedzi samotny latarnik.

Żaden wielki  bohater. Ot, słaby człowiek. Zmęczony. 

Oczy pieką od niewyspania.

Ręce ociężałe.

Myśli, choć wolniejsze niż kiedyś, wciąż potrafią błądzić jak te statki szukające drogi podczas sztormu.

A sztorm nie ustaje. Od wielu dni. 

Każdej nocy robi to samo:

sprawdza mechanizm, czyści szkło, pilnuje światła.

Wstaje, gdy inni śpią.

Czuwa, choć nikt tego nie widzi.

Wreszcie przychodzi ta spodziewana ale jakże niechciana noc, w której siada ciężej niż zwykle.

Patrzy na zegar jakby chciał go albo przyspieszyć, albo zatrzymać. 

Słucha wiatru.

I wtedy w jego sercu zaczynają brzmieć słowa, które dziwnie przypominają Psalm 102:

„Dni moje znikają jak dym…”

„Moje kości płoną jak ogień…”

„Serce moje jest jak spalona trawa…”

On nie cytuje psalmu dla rozrywki intelektualnej — on nim żyje.

Czuje się jak ten „samotny ptak na dachu” — czuwający, ale odłączony.

Jego dni tracą smak.

Jego siły się kończą.

I wtedy pojawia się myśl:

„Może to wszystko nie ma sensu.

Może i tak nikt tego światła nie zobaczy.

Może to wszystko na nic”.

To nie jest krzyk buntu.

To cicha erozja duszy.

Ale właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa walka.

Nie z wiatrem.

Nie z falami.

Z prawdą.

Czy jego rzeczywistość kończy się na tym, co czuje?

Czy jego zmęczenie jest ostatecznym słowem?

Psalmista również tam był — na granicy wyczerpania.

Ale nie zatrzymał się na sobie.

I nagle, jakby przerywając własne myśli, mówi:

„Lecz Ty, Panie, trwasz na wieki” (Ps 102:13)

To „lecz” nie usuwa burzy.

Nie ucisza wiatru.

Nie przywraca sił... przynajmniej nie od razu i nie na tyle, żeby znowu poczuć się młodym orłem.

Ale ustanawia prawdę ponad doświadczeniem.

Latarnik wstaje.

Nie dlatego, że poczuł cudowny przypływ energii.

Nie dlatego, że wszystko nagle nabrało sensu.

Ale dlatego, że światło nie zależy od niego.

On nie jest jego źródłem.

On nie jest jego podtrzymaniem.

On został postawiony, by przy nim czuwać.

I właśnie to robi.

Drżącymi rękami poprawia mechanizm.

Zamglonym wzrokiem przeciera szkło.

W ciszy wraca do swojej służby.

Nie jako bohater.

Jak człowiek, który uwierzył, że Bóg jest bardziej rzeczywisty niż jego zmęczenie.

Co ciekawe, Psalm 102 nie kończy się ulgą emocjonalną.

Kończy się teologią:

„Dawno temu założyłeś ziemię i niebiosa…

One przeminą, ale Ty zostaniesz…

Ty jesteś ten sam, a lata Twoje się nie skończą” (Ps 102:26–28)

Autor Listu do Hebrajczyków odnosi te słowa do Jezusa Chrystusa.

To znaczy:  Ten, który się nie zmienia — jest fundamentem wszystkiego.

________________

Człowiek się chwieje.

Serce wysycha.

Dni mijają jak dym.

Ale Bóg nie.

To nie człowiek podtrzymuje światło.

To Bóg podtrzymuje człowieka przy świetle i dzięki świetłu.

To nie nasza wytrwałość ostatecznie zabezpiecza koniec.

To Boża niezmienność i wierność przymierzu sprawiają, że Jego lud wytrwa.

Bo ta sama łaska, która przynosi ocalenie - zachowuje, podtrzymuje, działa.

I to też jest powód, dla którego latarnik ciągle wstaje i wraca do światła, i zachowuje życie.

Nie dlatego, że jest wystarczająco silny.

Ale dlatego, że Bóg, który powiedział „trwam na wieki”, jest również Bogiem, który przywraca do życia, podtrzymuje to życie i doprowadza je do końca.

Tak jak noc nie decyduje o świetle.

Tak zmęczenie nie decyduje o końcu.

Decyduje Ten, który jest ten sam — i który sprawia, że nawet wśród naszego drżenia Jego światło nadal świeci.

Hebrajczyków 11:32–38 „Świat nie był ich godny”

 „Świat nie był ich godny”

Hebrajczyków 11:32–38

Przychodzi klient do galerii sztuki prowadzonej przez Mosze. Zbliża się już godzina zamknięcia. Klient ogląda obrazy coraz to wybitniejszych postaci z historii i coraz to kosztowniejszych. Na końcu galerii jakaś.. widać wybitna osobistość, bez ceny. Klient pyta: a kimże jest ta eminencja i w jakiej cenie? Mosze lekko poirytowany odpowiada: proszę Pana, nie targujmy się zbytnio, za jedyne 1000 zloty może być pana przodek... :)  

Autor Listu do Hebrajczyków również spieszy się ze swoimi opowieściami ale nikogo nam nie wciska...

Przez cały rozdział 11 pokazuje bohaterów wiary: Abel, Noe budujący arkę, dalej Abraham patrzący w niebo pełne gwiazd, Mojżesz stojący przed Morzem Czerwonym. Każda historia to kolejny dowód, że Bóg działa przez ludzi, którzy Mu ufają.

A potem nagle mówi:

„... cóż jeszcze mam powiedzieć? Zabrakłoby mi bowiem czasu, gdybym miał opowiadać o Gedeonie, Baraku, Samsonie, Jeftem, Dawidzie i Samuelu oraz o prorokach.”  (Hebr. 11:32)

Jakby powiedział:

„Lista jest za długa. Wiara ma zbyt wiele historii.”

Ale kiedy spojrzysz na tę listę, pojawia się pytanie.

Dlaczego ci ludzie?

1. Bóg wpisuje na listę wiary ludzi z pęknięciami

Spójrzmy uczciwie.

• Gedeon – skończył życie w cieniu bałwochwalstwa (Sdz 8:27).
  
  
• Barak – bał się iść do bitwy bez Debory (Sdz 4:8).
  
  
• Samson – człowiek ogromnej siły i tragicznej słabości (Sdz 16).
  
  
• Dawid – król, który dopuścił się cudzołóstwa i morderstwa (2 Sam 11).
  
  

A jednak Duch Święty umieszcza ich w galerii wiary.

Dlaczego?

Bo Bóg nie buduje swojej historii na doskonałości ludzi, lecz na prawdziwości wiary.

Jan Kalwin napisał:

„W każdym ze świętych znajdzie się coś nagannego; a jednak wiara, choć chwiejna i niedoskonała, jest przez Boga przyjęta.”

To jest dobra wiadomość dla ludzi takich jak my.

Bo gdyby Bóg zapisywał tylko ludzi bez grzechu — rozdział 11 byłby pusty.

2. Wiara czasem podbija królestwa

Autor mówi dalej:

„którzy przez wiarę podbijali królestwa, dokonywali sprawiedliwości, otrzymywali obietnice, zamykali paszcze lwom, gasili moc ognia…”. (Hebr. 11:33–34)

To obrazy wielkich zwycięstw.

• Daniel w jaskini lwów.
  
  
• Trzej młodzieńcy w piecu ognistym.
  
  
• prorocy, którzy ocaleli od miecza.
  
  

Wiara potrafi robić rzeczy, które świat uważa za niemożliwe.

Ale teraz przychodzi najważniejszy moment.

Bo nagle tekst zmienia ton.

3. Wiara czasem nie ratuje od cierpienia

Autor kontynuuje:

„Inni zaś byli torturowani… inni doświadczyli szyderstw i biczowania… byli kamienowani, przerzynani piłą, zabijani mieczem.”   (Hebr. 11:35–37)

Zauważ kontrast.

Jedni zamykają paszcze lwom.

A inni giną od miecza.

John Piper powiedział kiedyś coś bardzo trafnego:

„Wiara nie jest przekonaniem, że Bóg zawsze uratuje nas od cierpienia.

Wiara jest przekonaniem, że Bóg jest lepszy niż życie.”

To dlatego chrześcijaństwo nie jest ewangelią sukcesu.

To jest ewangelia wierności.

4. Historia anonimowego bohatera wiary

Pozwól, że opowiem historię.

Kilka lat temu pewien pastor odwiedzał mały, zapomniany cmentarz przy starym wiejskim kościele.

Nie było tam marmurowych pomników.

Nie było wielkich nazwisk.

Tylko stare, proste nagrobki.

Na jednym z nich widniał napis:

„Mary Thompson. Nauczycielka szkółki niedzielnej. 45 lat służby.”

Bez książek z jej nazwiskiem. 

Bez konferencji.

Bez nagród.

Czterdzieści pięć lat służby. 

Każdej niedzieli uczyła kilkanaścioro dzieci Biblii.

Nikt o niej nie pisał artykułów.

Nikt nie zapraszał jej na scenę.

Ale wiele lat później jeden z tych chłopców został pastorem.

Inny misjonarzem.

Jeszcze inny starszym w kościele.

I nagle uświadamiasz sobie coś niezwykłego:

ta kobieta zmieniła pokolenia — a świat nawet nie znał jej imienia.

To właśnie o takich ludziach mówi Hebrajczyków 11.

5. Najbardziej odwrócone zdanie w Biblii

Na końcu pojawia się zdanie, które wywraca świat do góry nogami:

„…błąkali się po pustyniach i górach, po jaskiniach i rozpadlinach ziemi — ci, których świat nie był godny.” (Hebr. 11:38)

Świat patrzył na nich i mówił:

„Przegrani.”

„Fanatycy.”

„Niepasują do epoki.”

Ale Bóg mówi:

„To nie oni byli niegodni świata.

To świat był niegodny ich.”

Tim Keller ujął to tak:

„Chrześcijanin często wygląda jak ktoś, kto przegrywa historię.

Ale w rzeczywistości należy do jedynego królestwa, które nigdy się nie skończy.”

Historia, która wciąż się pisze

Najpiękniejsze w tym tekście jest to, że lista się urywa.

Autor nie kończy jej.

Bo ona nadal trwa.

Galeria wiary ma jeszcze puste miejsca.

Może nigdy nie będziesz:

• jak Mojżesz, który rozdziela morze,
  
  
• jak Daniel w jaskini lwów,
  
  
• jak Dawid pokonujący Goliata.
  
  

Ale możesz być kimś innym.

Możesz być:

• ojcem, który wiernie prowadzi rodzinę do Chrystusa,
  
  
• matką, która modli się za dzieci przez lata,
  
  
• wierzącym, który trwa przy Ewangelii w świecie, który ją odrzuca.
  
  

I może twoje imię nigdy nie pojawi się w historii.

Ale pewnego dnia, w królestwie Boga, okaże się coś niezwykłego:

Twoja wiara była częścią tej samej historii.

Historii ludzi,

                        „których świat nie był godny.”