„Pomóżcie im wykonywać to zadanie z radością”
Rozważanie na podstawie Hbr 13:17
„Okazujcie posłuszeństwo waszym duchowym przywódcom. Oni bowiem dbają o wasze dobro i odpowiadają za to przed Bogiem. Pomóżcie im wykonywać to zadanie z radością i bez narzekania. Jeśli jednak sprawicie, że popadną przez was w przygnębienie, nie będą w stanie okazywać wam potrzebnej pomocy.”
Wstęp: Dlaczego ludzie nie ufają autorytetom?
Żyjemy w czasach głębokiego kryzysu autorytetu. Ludzie nie ufają politykom, instytucjom, mediom, a często także Kościołowi. I trzeba uczciwie powiedzieć: wiele z tego kryzysu nie wzięło się znikąd. Byli przywódcy duchowi, którzy ranili zamiast prowadzić. Kontrolowali zamiast służyć. Budowali własne królestwa zamiast Królestwa Chrystusa.
Dlatego współczesny człowiek słysząc słowo „posłuszeństwo”, natychmiast się cofa. W jego głowie pojawia się pytanie: „Czy to nie jest niebezpieczne?”
Autor Listu do Hebrajczyków jednak nie wycofuje tego wezwania. Nie mówi: „Ponieważ autorytet bywa nadużywany, odrzućcie wszelki autorytet”. Biblia nigdy tak nie mówi. Zamiast tego pokazuje nam Boży model duchowego przywództwa — i Boży model odpowiedzi Kościoła.
Ten tekst nie jest pochwałą ślepego podporządkowania. To opis relacji między pasterzami a owcami pod najwyższym autorytetem Chrystusa.
1. „Oni dbają o wasze dobro”
Pierwsza rzecz, którą zauważamy, to sposób opisania przywódców.
Nie są nazwani właścicielami Kościoła. Nie są celebrytami. Nie są korporacyjnymi menedżerami. Autor mówi: „dbają o wasze dobro”.
W greckim obrazie kryje się człowiek, który czuwa nocą. Ktoś, kto nie śpi, bo troszczy się o powierzonych mu ludzi.
To język opisujący pasterza.
Prawdziwy duchowy przywódca nie pyta przede wszystkim:
- „Jak wygląda moja reputacja?”
- „Czy ludzie mnie podziwiają?”
- „Czy mam wpływ?”
On pyta:
- „Czy dusze ludzi dojrzewają?”
- „Czy ktoś nie oddala się od Chrystusa?”
- „Czy słabi nie zostali pozostawieni sami?”
F.F. Bruce zauważał, że autor Hebrajczyków mówi o odpowiedzialności niezwykle ciężkiej — odpowiedzialności za dusze ludzi powierzonych przez Boga. Pastor nie odpowiada jedynie za organizację nabożeństwa. Odpowiada przed Bogiem za sposób, w jaki prowadzi ludzi ku Chrystusowi.
To powinno zarówno otrzeźwiać przywódców, jak i budzić współczucie Kościoła wobec nich.
2. „Odpowiadają za to przed Bogiem”
Każdy lider duchowy stanie kiedyś przed Chrystusem.
Nie przed opinią ludzi.
Nie przed statystykami.
Nie przed sukcesem widzialnym na ziemi.
Przed Chrystusem.
To właśnie odróżnia biblijne przywództwo od manipulacji religijnej. Manipulator chce kontroli dla własnej korzyści. Biblijny pasterz wie, że sam jest owcą należącą do Wielkiego Pasterza.
Tim Keller często podkreślał, że chrześcijańskie przywództwo zawsze jest związane z „ukrzyżowaniem”. Nie polega na dominacji, ale na służbie na wzór Jezusa. Chrystus nie prowadził swoich uczniów przemocą. Oddał za nich życie.
Dlatego zdrowy pastor nie mówi:
„Macie mi być lojalni bez względu na wszystko.”
On mówi:
„Idźmy razem za Chrystusem.”
A zdrowy Kościół nie tworzy kultu osobowości. Wie, że każdy człowiek jest omylny, ale jednocześnie rozumie, że Bóg naprawdę działa przez ustanowionych przez siebie pasterzy.
3. „Pomóżcie im wykonywać to zadanie z radością”
To chyba najbardziej zaskakująca część tekstu.
Autor mówi, że zbór ma wpływ na serce swoich przywódców.
Można prowadzić ludzi z ciężarem, zgaszeniem i ciągłym bólem.
Ale można też służyć z radością.
To niezwykle praktyczne.
Kościół często oczekuje od pastorów:
- cierpliwości,
- mądrości,
- poświęcenia,
- dostępności,
- modlitwy,
- nauczania,
- troski.
Ale ten tekst odwraca pytanie:
„Jakim wsparciem ty jesteś dla tych, którzy ci służą?”
Nie chodzi o bezkrytyczność. Pastorzy popełniają błędy. Czasem trzeba ich napominać. Biblia daje miejsce na odpowiedzialność i korektę.
Ale istnieje też coś takiego jak kultura nieustannego szemrania, podejrzliwości i krytycyzmu. Taka atmosfera wysysa radość ze służby.
A autor mówi coś bardzo mocnego:
„Jeśli jednak sprawicie, że popadną przez was w przygnębienie, nie będą w stanie okazywać wam potrzebnej pomocy.”
Innymi słowy: duchowo zmęczony pasterz oznacza cierpiący Kościół.
4. Ewangelia ukryta w tym tekście
Na końcu trzeba zadać pytanie:
Skąd wziąć takich przywódców? I skąd wziąć takich ludzi?
Bo naturalnie:
- liderzy stają się dumni,
- ludzie stają się buntowniczy,
- pasterze bywają twardzi,
- owce bywają niewdzięczne.
Ten tekst działa tylko wtedy, gdy centrum Kościoła jest Jezus Chrystus.
Kilka wersetów później List do Hebrajczyków mówi o Jezusie jako „Wielkim Pasterzu owiec” (Hbr 13:20).
To On jest doskonałym Przywódcą:
- nigdy nie nadużył swojej władzy,
- nigdy nie szukał własnej chwały,
- nigdy nie porzucił swoich owiec.
I jednocześnie to On był najbardziej odrzuconym Pasterzem.
Ludzie szemrali przeciw Niemu.
Wątpili w Niego.
Opuszczali Go.
W końcu ukrzyżowali Go.
A jednak Jezus nadal prowadzi swój lud z cierpliwością i łaską.
Dlatego chrześcijański pastor może służyć pokornie — bo sam żyje z łaski.
A chrześcijanin może wspierać swoich przywódców — bo wie, że ostatecznie służy samemu Chrystusowi.
Zakończenie
Hbr 13:17 nie jest wezwaniem do ślepego posłuszeństwa ludziom.
To wezwanie do życia Kościoła w ewangelijnej pokorze.
Przywódcy mają pamiętać:
„To nie moje owce. To owce Chrystusa.”
A Kościół ma pamiętać:
„Ci ludzie będą kiedyś zdawać sprawę za nasze dusze.”
I kiedy obie strony patrzą na Jezusa — Wielkiego Pasterza — wtedy nawet trudna służba może być wykonywana „z radością, a nie ze wzdychaniem”.
