Ta strofa, bo pokazuje coś, czego niełatwo nauczyć się w życiu wiary: Boża dobroć nie zawsze wygląda jak wygoda, powodzenie i brak cierpienia. Czasem największym dobrem, jakie Bóg czyni swojemu dziecku, jest jego upokorzenie, ponieważ przez nie odzyskuje ono właściwą drogę.
Psalmista przechodzi tutaj
od dobroci Boga do dobrodziejstwa upokorzenia,
od błądzenia do posłuszeństwa,
a na końcu od wartości rzeczy materialnych do wartości Słowa.
Psalm 119:65–72 — „Dobrze mi, żem został upokorzony”
1. „Dobro wyświadczyłeś słudze swemu” — w. 65
„Dobro wyświadczyłeś słudze swemu, Panie, według słowa swego.”
Psalmista zaczyna od spojrzenia wstecz.
Nie mówi: „Wszystko było dobre.”
Mówi: „Ty dobrze czyniłeś.”
To ogromna różnica bo okoliczności mogą być trudne, ale Bóg pozostaje dobry.
Co więcej, Boża dobroć jest: „według słowa Jego”; BWP: zgodnie z tym, co powiedziałeś, o Panie.
Bóg nie jest dobry w sposób kapryśny. Jego dobroć jest zgodna z Jego obietnicą i charakterem.
To przypomina Rz 8:28:
„A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują...”
Nie wszystko, co się wydarza, jest samo w sobie dobre.
Ale Bóg potrafi posłużyć się wszystkim dla dobra swoich dzieci.
2. „Naucz mnie trafnego sądu” — w. 66
„Naucz mnie trafnego sądu i poznania, Bo uwierzyłem przykazaniom twoim!”
BWP: Obdarz mnie rozumem i umiejętnością, a będę przestrzegał przykazań Twoich.
Zwróć uwagę na kolejność.
Psalmista nie mówi: „Już uwierzyłem, więc już wszystko wiem.”
Mówi: „Uwierzyłem — dlatego naucz mnie.”
Wiara nie kończy procesu uczenia się. Wiara go rozpoczyna.
Hebrajskie słowo oznaczające „trafny sąd” wiąże się z dobrym smakiem, rozeznaniem, umiejętnością właściwej oceny.
Psalmista prosi więc:
„Boże, naucz mnie nie tylko odróżniać dobro od zła, ale także rozpoznawać, co jest mądre w konkretnej sytuacji.”
To szczególnie ważna modlitwa dla dojrzałego chrześcijanina.
Nie wystarczy znać przykazania.
Potrzebujemy mądrości, aby zastosować je w życiu.
Dlatego Hebrajczyków 5:14 mówi o dojrzałych:
„...którzy przez długie używanie mają władze poznawcze wyćwiczone do rozróżniania dobrego i złego.”
3. „Zanim zostałem upokorzony, błądziłem” — w. 67
To jeden z najważniejszych wersetów całego Psalmu 119.
„Zanim zostałem upokorzony, błądziłem, ale teraz strzegę twego słowa.”
Psalmista dokonuje niezwykle uczciwej diagnozy: problem nie tkwił tylko w jego okolicznościach. Problem był w jego drodze.
Najpierw: „błądziłem” potem: „zostałem upokorzony” a następnie: „teraz strzegę Twojego słowa.”
Upokorzenie nie było końcem. Było Bożym narzędziem korekty.
4. Czy każde cierpienie oznacza, że ktoś zgrzeszył?
Tutaj trzeba zachować ogromną ostrożność.
Psalmista mówi o swoim doświadczeniu, a nie ustanawia uniwersalnej zasady typu: „Każde cierpienie oznacza, że zgrzeszyłeś.”
Biblia zdecydowanie temu zaprzecza. Hiob jest najlepszym przykładem.
Jego przyjaciele właśnie tak rozumowali: cierpisz → musiałeś zgrzeszyć.
Bóg ich jednak zganił (Hi 42:7).
Również Jezus odrzucił automatyczne łączenie cierpienia z osobistym grzechem w przypadku człowieka niewidomego:
„Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego... stało się tak, aby mogło się na nim objawić działanie Boga.” (J 9:3).
Ale Psalm 119 pokazuje inną prawdę:
Bóg może wykorzystać cierpienie jako narzędzie wychowania.
Jest różnica między: „cierpisz, ponieważ jesteś złym człowiekiem”
a: „Bóg może wykorzystać twoje cierpienie, aby uczynić cię bardziej podobnym do Chrystusa.”
5. „Dobry jesteś i dobrze czynisz” — w. 68
Psalmista właśnie powiedział: „Zostałem upokorzony.”
A teraz mówi: „Dobry jesteś.”
Nie mówi: „Dobry jesteś, kiedy wszystko idzie dobrze.”... albo: „Dobry jesteś, jeśli mnie oszczędzasz.”
Ale: „Dobry jesteś.”
To jest wiara, która przeszła przez próbę.
I dlatego ponownie prosi:
„Naucz mnie ustaw twoich!”
Zauważ, jak często pojawia się tutaj: „Naucz mnie.”
Boże działanie w naszym życiu powinno prowadzić nie tylko do zmiany sytuacji, ale przede wszystkim do zmiany nas.
6. „Zuchwali zmyślają przeciwko mnie kłamstwa” — w. 69
Nagle pojawia się konflikt z ludźmi. Psalmista jest oczerniany.
„Zmyślają przeciwko mnie kłamstwa.”
Ale jego odpowiedź jest niezwykła: „Ja całym sercem strzegę ustaw twoich.”
Nie próbuje przede wszystkim oczyścić swojego imienia. Nie odpowiada kłamstwem na kłamstwo. Nie pozwala, żeby cudza niesprawiedliwość zmieniła jego charakter.
To jest bardzo bliskie nauczaniu Chrystusa:
„Błogosławieni jesteście, gdy wam złorzeczyć i prześladować was będą i kłamliwie mówić na was wszelkie zło ze względu na mnie.” (Mt 5:11)
A Piotr mówi o Jezusie:
„On, gdy mu złorzeczono, nie odpowiadał złorzeczeniem; gdy cierpiał, nie groził...” (1 P 2:23).
7. „Serce ich jest nieczułe jak tłuszcz” — w. 70
Tłuszcz jest czymś grubym, pozbawionym wrażliwości.
Psalmista przeciwstawia dwa serca:
ich serce — otępiałe
moje serce — rozkoszuje się Słowem.
To pokazuje, że problem z Bożym prawem nigdy nie jest wyłącznie problemem intelektualnym.
Można znać Biblię i nie kochać Boga.
Można znać przykazania i mieć „tłuste serce”.
Dlatego psalmista nie mówi: „Mam lepszą argumentację.”
Mówi: „Mam rozkosz w Twoim zakonie.”
Chrześcijaństwo nie polega tylko na tym, że człowiek wie, co Bóg nakazuje.
Chodzi o to, że zaczyna kochać Tego, który nakazuje.
8. „Dobrze mi, żem został upokorzony” — w. 71
To zdanie jest wręcz szokujące:
„Dobrze mi, żem został upokorzony, abym się nauczył ustaw twoich.”
Nie mówi: „Upokorzenie było przyjemne.”
Lecz: „Dobrze mi zrobiło.”
To ogromna różnica.
Człowiek może przejść przez coś, czego nigdy nie chciałby przeżyć ponownie, a jednak po latach powiedzieć:
„Bóg wykorzystał to, aby mnie czegoś nauczyć.”
To jest perspektywa Hebrajczyków 12:10–11:
„...On zaś czyni to dla naszego dobra, abyśmy mogli uczestniczyć w jego świętości. Wszelkie karcenie nie wydaje się chwilowo przyjemne, lecz bolesne, później jednak wydaje błogi owoc sprawiedliwości tym, którzy przez nie zostali wyćwiczeni.”
To chyba najlepszy komentarz do Psalmu 119:71.
9. Józef — niezwykła ilustracja tej prawdy
Historia Józefa pokazuje, jak można spojrzeć na cierpienie z perspektywy Bożej opatrzności.
Bracia sprzedali go. Zostaje niewolnikiem, jest fałszywie oskarżony, trafia do więzienia.
A potem, po wielu latach, powie do swoich braci:
„Wy wprawdzie knuliście zło przeciwko mnie, ale Bóg obrócił to w dobro...” (1 Mojż. 50:20).
Józef nie powiedział: „To, co zrobiliście, było dobre.”
Powiedział: „Bóg był większy od waszego zła.”
To dokładnie duch Psalmu 119.
10. „Lepszy jest dla mnie zakon ust twoich niż tysiące sztuk złota” — w. 72
Tutaj dochodzimy do szczytu strofy.
Psalmista porównuje dwie rzeczy: Boże Słowo i bogactwo.
I mówi:
„Słowo jest więcej warte.”
To nie znaczy, że pieniądze są złe.
Chodzi o hierarchię wartości.
Psalmista odkrył coś, czego człowiek często uczy się dopiero przez cierpienie:
można stracić rzeczy i nie stracić tego, co najważniejsze.
Dlatego Psalm 119:72 jest w pewnym sensie odpowiedzią na doświadczenie z wersetów 67 i 71.
Upokorzenie nauczyło go czegoś, czego pieniądze nie mogłyby go nauczyć:
największym skarbem jest Boże Słowo, ponieważ prowadzi do samego Boga.
Bardzo mocna linia całej strofy
Można ją zapamiętać jako cztery kroki:
1. BŁĄD: „Zanim zostałem upokorzony, błądziłem.” (67)
2. UPokorzenie: „Dobrze mi, żem został upokorzony.” (71)
3. NAUKA: „Abym się nauczył ustaw twoich.” (71)
4. SKARB: „Lepszy jest dla mnie zakon ust twoich niż tysiące sztuk złota i srebra.” (72)
Czyli: Błąd → upokorzenie → nauka → nowa hierarchia wartości.
I właśnie dlatego doświadczenie, które miało człowieka złamać, może — w rękach Boga — stać się narzędziem jego uświęcenia.
Biblijne przykłady do tej strofy
Dawid — upokorzenie po grzechu z Batszebą doprowadziło go do Psalm 51:
„Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste.”
Manasses — „gdy znalazł się w niedoli, zaczął błagać Pana, Boga swego, i ukorzył się wielce” (2 Krn 33:12).
Piotr — jego upadek i gorzkie łzy stały się częścią jego przemiany (Łk 22:61–62; J 21:15–19).
Józef — cierpienie nie zniszczyło jego wiary, lecz w Bożej opatrzności przygotowało go do późniejszego zadania (1 Mojż. 50:20).
Paweł — „cierń w ciele” stał się lekcją: „Moc bowiem w słabości się doskonali” (2 Kor 12:7–10).
Jezus Chrystus — najdoskonalszy przykład. „Nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał” (Hbr 5:8). Nie oznacza to, że wcześniej był nieposłuszny, lecz że Jego doskonałe posłuszeństwo zostało wypróbowane i objawione poprzez cierpienie.
Pytanie, które warto sobie postawić
Czy potrafię powiedzieć o swoim trudnym doświadczeniu nie tylko: „Dlaczego Bóg mi to zrobił?”, ale także: „Panie, czego chcesz mnie przez to nauczyć?”
Bo Psalmista nie kończy: „Panie, zabierz moje upokorzenie.”
Kończy: „Naucz mnie ustaw twoich.”
I być może właśnie to jest jedna z najdojrzalszych modlitw człowieka, który przechodzi przez cierpienie:
„Boże, jeśli nie chcesz jeszcze zmienić mojej sytuacji, zmień mnie przez tę sytuację.”
