Thomas Büchi - uznany praktyk konstrukcji drewnianych mówi jak budowano więźbę Notre Dame: „Około roku 1200 ścięto 1500 wielowiekowych dębów. Ułożono je czubami w stronę północy i zostawiono na rok, aby odpoczęły. Potem ociosano je z kory i zanurzono na 25 lat w bagnach – co na wieki uodpornia na działanie grzybów i szkodników. Z mokradeł wyciągnięto je dopiero około roku 1225, po czym pnie pocięto i zostawiono na kolejne 25 lat aby schły.” Techniki tej budowniczy katedr nauczyli się od natury, która tworzy „czarne dęby”.

Katedra, której nie zobaczysz

A teraz wyobraź sobie młodego cieślę we Francji w tamtych czasach. Stoi przed ogromnymi dębami przeznaczonymi na budowę katedry. Wie, że drzewa będą przygotowywane przez dziesiątki lat. Wie też coś jeszcze: nigdy nie zobaczy ukończonego dzieła.

A jednak pracuje starannie.

Nie mówi:
– Po co się starać? Mnie już przy tym nie będzie.

Nie pyta:
– Jaki będę miał z tego zysk?

Nie domaga się:
– Chcę efektów natychmiast.

On buduje dla tych, którzy przyjdą po nim.

To niezwykły obraz, bo pokazuje sposób myślenia niemal obcy współczesnemu człowiekowi.

Budowniczowie katedr rozumieli, że wielkie rzeczy wymagają czasu. Dęby przez lata dojrzewały. Drewno przez dziesięciolecia przygotowywano do swojej roli. Potem kolejne pokolenia podejmowały pracę rozpoczętą przez poprzedników.

Nikt nie próbował przyspieszać procesu.

Nikt nie oczekiwał natychmiastowych rezultatów.

Nikt nie uważał, że wszystko musi wydarzyć się za jego życia.

Tak działa również Bóg

Pismo Święte ukazuje Boga jako Budowniczego działającego przez pokolenia.

Gdy Pan zawarł przymierze z Abrahamem, obiecał mu wielki naród. Abraham jednak nie zobaczył spełnienia większości obietnic.

Mojżesz wyprowadził Izraela z Egiptu, ale nie wszedł do Kanaanu.

Dawid pragnął zbudować świątynię, lecz zrobił to dopiero jego syn Salomon.

Autor Listu do Hebrajczyków pisze:

„W wierze pomarli wszyscy ci, nie otrzymawszy tego, co głosiły obietnice, lecz ujrzeli je i powitali z dala” (Hbr 11,13).

To jest język ludzi budujących katedry.

Pracowali, choć nie oglądali końca dzieła.

Siali, choć inni mieli zbierać plon.

Wierzyli, że Bóg będzie działał także wtedy, gdy ich już nie będzie.

Pokolenia potrzebują siebie nawzajem

Dzisiaj łatwo myśleć tylko o własnym czasie życia.

Tymczasem Biblia nieustannie mówi o przekazywaniu... wiary.

Psalmista woła:

„Pokolenie pokoleniu będzie wychwalać twoje dzieła i opowiadać o twoich potężnych czynach. ” (Ps 145:4).

Dziadkowie opowiadają wnukom o Bożej wierności.

Rodzice uczą dzieci Bożego Słowa.

Starsi przekazują młodszym mądrość zdobytą przez lata.

Młodsi natomiast niosą dzieło dalej.

Żadne pokolenie nie jest samowystarczalne.

Kiedy młodzi gardzą starszymi, tracą korzenie.

Kiedy starsi lekceważą młodych, przyszłość zostaje bez przewodników.

Kościół Chrystusa jest wspólnotą pokoleń, a nie zbiorem jednostek.

Cierpliwość jest aktem wiary

Budowniczowie Notre Dame wiedzieli, że drewno musi leżeć dziesiątki lat.

Współczesny człowiek chce wszystkiego natychmiast.

Natychmiastowej kariery.

Natychmiastowego wzrostu duchowego.

Natychmiastowych odpowiedzi na modlitwy.

Tymczasem Bóg często działa jak ogrodnik, nie jak producent żywności instant.

Jakub przypomina:

„Przyjaciele, bądźcie cierpliwi, oczekując powrotu naszego Pana. Rolnik musi cierpliwie czekać na swe cenne plony, aż nadejdzie pora żniw. Bądźcie więc i wy cierpliwi i nabierzcie odwagi, bo czas nadejścia Pana jest już bliski.” (Jak 5:7,8).

Niektóre modlitwy dojrzewają latami.

Niektóre służby przynoszą owoce dopiero po śmierci tych, którzy je rozpoczęli.

Niektóre dzieci wracają do Boga po dziesięcioleciach modlitw rodziców.

Bóg nie spieszy się, ponieważ buduje rzeczy, które mają trwać wiecznie.

Największa katedra

Największa katedra budowana od dwóch tysięcy lat to Kościół Jezusa Chrystusa.

Pan powiedział:

„Zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą” (Mat 16:18).

Każde pokolenie dokłada do tej budowli swój kamień.

Jak powiedział Jezus: Jeden sieje, inny żnie... (Jana 4:37)

Jedni głoszą Ewangelię. 

Inni wychowują dzieci w wierze.

Jeszcze inni modlą się, służą, cierpią lub wspierają dzieło Pańskie.

Niewielu z nas zobaczy pełnię rezultatów swojej pracy.

Ale nie jesteśmy powołani do oglądania całej budowli.

Jesteśmy powołani do wierności przy naszym odcinku muru (por. Nehemiasz).

Wezwanie

Może jesteś zmęczony, bo nie widzisz owoców swojej służby.

Może modlisz się o kogoś od wielu lat.

Może wydaje ci się, że twoja praca dla Boga niewiele zmienia.

Pamiętaj o budowniczych katedr.

Oni pracowali dla przyszłości, której nie zobaczyli.

Chrześcijanin żyje jeszcze większą nadzieją. Nie tylko wierzy, że następne pokolenie będzie kontynuować dzieło. Wierzy, że sam Bóg doprowadzi je do końca.

Nie wszystko, co Bóg zaczyna przez ciebie, zostanie ukończone za twojego życia.

Ale wszystko, co zaczyna Bóg, zostanie ukończone w Jego czasie.

Dlatego „bądźcie stali, niewzruszeni, zawsze gorliwi w dziele Pańskim, wiedząc, że trud wasz nie jest daremny w Panu” (1 Kor 15:58).

Buduj wiernie. Siej cierpliwie. Ufaj Bogu.

A resztę pozostaw Temu, który widzi nie tylko jedno życie, lecz wszystkie pokolenia naraz.

1 Koryntian 3 

(8)  Ten, który sieje, i ten, który podlewa, stanowią jedno; każdy według własnego trudu otrzyma należną mu zapłatę. 

(9)  My bowiem jesteśmy pomocnikami Boga, wy zaś jesteście uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą. 

(10)  Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem fundament, ktoś inny zaś wznosi budynek. Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje. 

(11)  Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus. 

(12)  I tak jak ktoś na tym fundamencie buduje: ze złota, ze srebra, z drogich kamieni, z drzewa, z trawy lub ze słomy, (13) tak też jawne się stanie dzieło każdego: odsłoni je dzień /Pański/; okaże się bowiem w ogniu, który je wypróbuje, jakie jest. 

(14)  Ten, którego dzieło wzniesione na fundamencie przetrwa, otrzyma zapłatę; 

(15)  ten zaś, którego dzieło spłonie, poniesie szkodę: sam wprawdzie ocaleje, lecz tak jakby przez ogień. (16)  Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? 

(17)  Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest świętą, a wy nią jesteście. 

(18)  Niechaj się nikt nie łudzi. Jeśli ktoś spośród was mniema, że jest mądry na tym świecie, niech się stanie głupim, by posiadł mądrość... 

Ian H. Murray | Ojciec, który nie przestał wierzyć (o ojcu A.Pinka)

 Ian H. Murray

Ojciec, który nie przestał wierzyć

Tekst przewodni:
"Jest droga, która człowiekowi wydaje się słuszna, lecz w końcu prowadzi do śmierci." (Przyp. 14:12)

Dzień Ojca skłania nas do myślenia o mężczyznach, którzy pozostawili po sobie coś więcej niż majątek, nazwisko czy wspomnienia. Są ojcowie, którzy pozostawiają swoim dzieciom duchowe dziedzictwo. Historia Thomasa Pinka i jego syna Arthura jest właśnie taką opowieścią.

1. Ojciec zajęty, ale nie zbyt zajęty dla Boga

Thomas Pink był człowiekiem ciężko pracującym. Przez ponad trzydzieści lat nie miał więcej niż trzech kolejnych dni urlopu. Wracał z targu, zajmował się dokumentacją swojej firmy i często kończył pracę tuż przed północą w sobotę.

Moglibyśmy pomyśleć: „Taki człowiek nie ma czasu dla rodziny”.

Ale właśnie tutaj tkwi niezwykłość tej historii.

W niedzielny poranek nie odsypiał tygodnia pracy. Nie wysyłał dzieci do szkółki niedzielnej, samemu zostając w domu. Brał je ze sobą, aby słuchały głoszonego Słowa Bożego. Popołudniami zbierał rodzinę i czytał im Wędrówkę PielgrzymaJohna Bunyana. Każdego dnia prowadził nabożeństwo rodzinne. W domu rozbrzmiewała modlitwa, czytanie Biblii i śpiew pieśni.

Jakże łatwo dzisiaj usprawiedliwiać duchowe zaniedbania brakiem czasu.

Thomas Pink pokazuje coś innego. Problemem często nie jest brak czasu, lecz brak priorytetów.

Mojżesz mówił do Izraela:

„Będziesz wpajał te słowa swoim synom i będziesz o nich mówił, siedząc w swoim domu, idąc drogą, kładąc się i wstając.” (Pwt 6:7)

Wychowanie duchowe nie jest zadaniem kościoła zastępującym rodziców. Jest przede wszystkim powołaniem ojca i matki.

2. Dzieci patrzą bardziej na życie niż na słowa

Najbardziej poruszające w tej historii nie są rodzinne nabożeństwa.

Jest nim pewne zdanie.

Mały Arthur zapytał kiedyś ojca:

— Dlaczego tak starannie pastujesz swoje buty?

Ojciec odpowiedział:

— Poleruję je tak, jakby Pan Jezus miał je założyć.

To nie była teologia z kazalnicy.

To była teologia codzienności.

Kolosan 3:23 mówi:

„Cokolwiek czynicie, z serca wykonujcie jak dla Pana, a nie dla ludzi.”

Dla Thomasa Pinka Chrystus nie był dodatkiem do życia. Nie był obecny tylko w niedzielę. Pan Jezus był obecny przy pracy, przy stole, podczas rodzinnego nabożeństwa, a nawet przy czyszczeniu butów.

Dzieci bardzo szybko rozpoznają różnicę między religią a autentyczną wiarą.

Można mówić o Chrystusie i jednocześnie żyć tak, jakby Go nie było.

Ale można też swoim życiem nieustannie wskazywać na Niego.

3. Największy ból pobożnych rodziców

A jednak wydarzyło się coś bolesnego.

Arthur, jego brat i siostra dorastali, lecz nie wykazywali oznak duchowego życia.

Wszystkie modlitwy, wszystkie nabożeństwa rodzinne, wszystkie przeczytane rozdziały Biblii wydawały się bezowocne.

Arthur poszedł jeszcze dalej. Nie tylko odrzucił chrześcijaństwo. Przyłączył się do teozofii – ruchu religijnego czerpiącego z mistycyzmu Wschodu, reinkarnacji i nauk sprzecznych z Ewangelią. Stał się aktywnym mówcą tej organizacji.

Jakże wielu rodziców zna ten ból. Wychowują dzieci w prawdzie, modlą się o nie, prowadzą je do kościoła, uczą Słowa Bożego, a potem patrzą, jak odchodzą.

Historia Thomasa Pinka przypomina ważną prawdę:

Najlepsze wychowanie nie może zbawić człowieka.

Może przygotować grunt. Może przekazać prawdę. Może chronić przed wieloma błędami. Ale tylko Duch Święty może dać nowe narodzenie.

Jezus powiedział Nikodemowi:

„Jeśli się ktoś nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć Królestwa Bożego.” (J 3:3)

Pobożni rodzice nie są zbawicielami swoich dzieci. Chrystus jest.

4. Ojciec, który nie przestał mówić prawdy

Najpiękniejszy fragment tej historii rozgrywa się pewnego późnego wieczora.

Arthur wracał z zebrań teozoficznych. Ojciec czekał. Nie po to, by się kłócić. Nie po to, by wygrać dyskusję.

Po prostu czekał. A gdy syn wracał, często zostawiał mu jedno krótkie słowo z Pisma. Jak strzałę. Jak ziarno. Jak światło.

Pewnego wieczoru, w roku 1908, gdy Arthur mijał ojca i spieszył do swojego pokoju, usłyszał:

„Jest droga, która człowiekowi wydaje się słuszna, lecz w końcu prowadzi do śmierci.”

Tylko jedno zdanie. Bez kazania. Bez debaty. Bez argumentacji.

Jedno zdanie ze Słowa Bożego. I właśnie ono nie dawało mu spokoju.

To przypomina nam prawdę z Izajasza 55:11:

„Tak będzie z moim słowem, które wychodzi z moich ust: nie wróci do mnie puste.”

Rodzice często myślą, że ich słowa znikają bez śladu. Ale Słowo Boże potrafi leżeć w sercu przez lata. Jak nasienie pod śniegiem. Niewidoczne. Pozornie martwe. Aż przyjdzie Boży czas.

5. Trzy dni, które zmieniły wszystko

Arthur zamknął się w swoim pokoju. Chciał przygotować przemówienie dla teozofów. Nie potrafił.

W jego umyśle nieustannie brzmiał jeden werset:

"Jest droga, która wydaje się słuszna..."

Duch Święty rozpoczął swoje dzieło. Arthur zobaczył własną zgubę. Zobaczył, że jest grzesznikiem. Zobaczył, że potrzebuje Zbawiciela. I zaczął wołać do Boga.

Przez niemal trzy dni nie opuszczał swojego pokoju. W tym czasie rodzice modlili się. Nie wiedzieli dokładnie, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami.

Ale Bóg działał.

W końcu Arthur wyszedł. Ojciec spojrzał na niego. I powiedział:

— Chwała Bogu, mój syn został uwolniony.

Jak bardzo przypomina to przypowieść o synu marnotrawnym. Ojciec czeka, wypatruje, modli się. A gdy syn wraca, ojciec oddaje chwałę Bogu.

6. To Bóg dał wzrost

Niedługo później Arthur Pink wygłosił swoje ostatnie przemówienie wśród teozofów. Tym razem nie mówił o ich wierzeniach. Głosił Ewangelię. Ogłaszał prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa jako jedynego Zbawiciela.

Jeszcze tej samej nocy zrezygnował z członkostwa w organizacji. Ludzie nazwali go szaleńcem. Ale to nie on był szaleńcem. Był człowiekiem narodzonym na nowo. Szaleńcem jest każdy, kto odrzuca ratunek w Jezusie.

Paweł napisał:

„Ja zasadziłem, Apollos podlał, lecz Bóg dał wzrost.” (1 Kor. 3:6)

Thomas Pink zasiewał przez lata. Modlił się przez lata. Czekał przez lata. Ale wzrost dał sam Bóg.

Zastosowanie

Ta historia niesie trzy ważne lekcje.

Po pierwsze: nie lekceważ wpływu codziennej pobożności. Dzieci pamiętają więcej, niż nam się wydaje.

Po drugie: nie przestawaj modlić się za tych, którzy odeszli od Boga. Dopóki żyją, Bóg może ich przyprowadzić do siebie.

Po trzecie: ufaj mocy Słowa Bożego. Jedno zdanie Biblii, użyte przez Ducha Świętego, może zrobić więcej niż tysiące ludzkich argumentów.

Być może dziś ktoś nosi w sercu ciężar syna, córki, wnuka lub przyjaciela, który odszedł od Chrystusa.

Spójrz na Thomasa Pinka. Lata modlitwy, cierpliwości. Lata pozornie bezowocnej pracy.

A potem Bóg uczynił to, czego człowiek nie potrafił.

Bo choć ojciec wiernie siał, to Syn Boży zbawił. I nadal zbawia tych, za których wierzący rodzice nie przestają się modlić.

„Najnudniejszy człowiek w zborze”

„Najnudniejszy człowiek w zborze”

– Wstawaj, Kuba! – zawołała mama spod schodów. – Za pół godziny nabożeństwo!

Kuba jęknął i przewrócił się na drugi bok.

– Znowu?

– Tak, znowu.

– Byłem przecież tydzień temu.

– I jadłeś też tydzień temu – odpowiedziała mama. – A jednak dzisiaj znów jesteś głodny.

Kuba przewrócił oczami.

– To nie to samo.

Pięć minut później siedział już przy stole, z telefonem w ręku.

– Schowaj go na chwilę – powiedział tata.

– Tato, wszyscy mają telefony.

– Wiem. Ale nie wszyscy potrafią odłożyć je choć na godzinę.

Kuba westchnął.

Nabożeństwo nie należało do jego ulubionych zajęć. Długie kazanie. Pieśni, których nie znał. Rozmowy z ludźmi starszymi od jego dziadków.

Szczególnie z jednym.

Brat Jan.

Miał ponad osiemdziesiąt lat, chodził o lasce i zawsze próbował rozmawiać z młodzieżą.

Kuba uważał go za najnudniejszego człowieka na świecie.

---

Po nabożeństwie, gdy młodzi stali przed budynkiem i rozmawiali, brat Jan podszedł powoli.

– Cześć, Kuba.

– Dzień dobry.

– Jak szkoła?

– Dobrze.

– A czego nauczyłeś się dziś z kazania?

– Hmm...

Kuba gorączkowo próbował sobie przypomnieć.

Nic.

Starszy brat uśmiechnął się łagodnie.

– To może zadam ci inne pytanie. Wiesz, ile mam lat?

– Osiemdziesiąt kilka?

– Osiemdziesiąt dwa.

– To dużo.

– Bardzo dużo – zaśmiał się Jan. – A wiesz, ile lat chodzę z Panem Jezusem?

Kuba wzruszył ramionami.

– Sześćdziesiąt trzy.

To zrobiło na nim wrażenie.

– Naprawdę?

– Naprawdę.

– To więcej niż moi rodzice żyją.

– Dokładnie.

Jan spojrzał na niego uważnie.

– Wiesz, Kuba, Biblia mówi:

„Przed siwizną wstaniesz i będziesz szanował osobę starca. Będziesz się bał swojego Boga.”
(3 Mojżeszowa 19:32)

– Chodzi o to, żeby być miłym dla starszych?

– Tak, ale nie tylko. Bóg połączył szacunek dla starszych z bojaźnią Bożą. Wiesz dlaczego?

– Nie.

– Bo kiedy człowiek przestaje słuchać ludzi, których Bóg prowadził przez całe życie, zwykle niedługo potem przestaje słuchać także Boga.

Te słowa utkwiły Kubie w głowie.

---

Kilka tygodni później młodzież miała odwiedzić kilku starszych członków zboru.

Kuba nie był zachwycony.

Ale został przydzielony właśnie do brata Jana.

Usiedli razem przy herbacie.

Na ścianie wisiało stare, pożółkłe zdjęcie.

– To pan?

– Tak.

– Ale był pan młody!

– Trudno uwierzyć, prawda? – zaśmiał się Jan.

Potem zaczął opowiadać.

O tym, jak jako nastolatek usłyszał Ewangelię.

Jak stracił pracę, bo nie chciał kłamać.

Jak modlił się o chore dziecko.

Jak Bóg odpowiedział na modlitwę.

Jak przeżył ciężkie lata, kiedy wydawało się, że wszystko się rozpada.

Jak Pan nigdy go nie zostawił.

Kuba słuchał coraz uważniej.

Telefon przez cały czas leżał w kieszeni.

Po raz pierwszy od dawna nawet o nim nie myślał.

---

Gdy wychodzili, Kuba zapytał:

– Bracie Janie... czy nigdy nie miałeś wątpliwości?

Starszy mężczyzna spojrzał przez okno.

– Miałem, i to wiele.

– I co wtedy?

– Trzymałem się tego, co wiedziałem o Bogu.

– Czyli?

– Że jest wierny i dobry w swojej świętości..

Potem otworzył swoją Biblię.

– Posłuchaj.

„Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki.”
(Hebrajczyków 13:8)

– Ja się zmieniałem – powiedział Jan. – Moje siły się zmieniały. Moje zdrowie się zmieniało. Ale Chrystus nigdy się nie zmienił. Paweł pisał do młodego Tymoteusza: wiem komu powierzyłem całe swoje życie... a On mnie nigdy nie zawiódł.. 

Kuba milczał.

Nagle zrozumiał coś ważnego.

Ten człowiek wcale nie był nudny.

Był raczej jak żywa biblioteka Bożej wierności.

---

Kilka miesięcy później wydarzyło się coś jeszcze.

W niedzielny poranek mama zawołała:

– Kuba! Za pół godziny wychodzimy!

– Już schodzę!

Mama spojrzała zdziwiona.

– O, szybki jesteś dzisiaj..

– Tak.

– Coś się dzieje ciekawego?

Kuba uśmiechnął się.

– Nic takiego. Po prostu chcę być wcześniej.

– Naprawdę?

– Tak.

Mama zaśmiała się.

– To chyba cud.

---

Tego dnia, jak zawsze w niedzielę, w zborze śpiewano pieśni uwielbienia.

Ludzie w różnym wieku śpiewali razem.

Małe dzieci i ich rodzice. Studenci i seniorzy.

Kuba spojrzał na brata Jana siedzącego kilka rzędów dalej.

Nagle przypomniał sobie słowa psalmisty:

„Uradowałem się, gdy mi powiedziano: Pójdziemy do domu PANA!”
(Psalm 122:1)

Po raz pierwszy naprawdę zaczął rozumieć te słowa.

Nie chodziło tylko o budynek.

Nie chodziło tylko o spotkanie ludzi.

Chodziło o spotkanie z Bogiem.

---

Zastosowanie

Zastanów się:

Czy znasz w swoim zborze starszą osobę, której nigdy naprawdę nie słuchałeś?

Czy nabożeństwo jest dla ciebie obowiązkiem, czy przywilejem?

Czy przychodzisz, aby „odsiedzieć godzinę”, czy aby spotkać Boga?

Biblia mówi:

„Siwe włosy są koroną chwały; znajduje się ją na drodze sprawiedliwości.”
(Przysłów 16:31)

Starsi wierzący są świadectwem tego, że Bóg prowadzi swoich ludzi przez całe życie.

---

Wezwanie

Być może myślisz, że problemem są nudne kazania, długie nabożeństwa albo starzy ludzie, którzy ciągle chcą rozmawiać.

Ale może problem leży głębiej.

Może jeszcze nie odkryłeś, kim naprawdę jest Chrystus.

Kiedy człowiek poznaje Jezusa jako swojego Zbawiciela, zaczyna kochać to, co On kocha: Jego Słowo, Jego lud, Jego Kościół, Jego dzień chwały...

Dlatego najważniejsze pytanie nie brzmi: „Czy szanujesz starszych?”

Ani: „Czy chodzisz na nabożeństwa?”

Najważniejsze pytanie brzmi: „Czy kochasz Pana Jezusa Chrystusa?”

Bo gdy Chrystus staje się skarbem serca, wtedy Jego dom przestaje być nudnym obowiązkiem, a staje się miejscem radości. A ludzie, którzy przez dziesiątki lat chodzili z Nim wiernie, stają się dla nas nie ciężarem, lecz bezcennym darem Boga.

P.D.Tripp | Psalm 73 Sekret zadowolenia

 Choć bardzo cenię sobie Psalm 73:25-26, słowa psalmisty budzą we mnie głęboki niepokój. Pisze bardzo dobitnie:

„Kogo mam w niebie oprócz Ciebie? I nie ma na ziemi niczego, czego bym pragnął poza Tobą. Moje ciało i serce mogą zawieść, ale Bóg jest siłą mojego serca i moim udziałem na zawsze”. 

Są to słowa napisane przez kogoś, kto poznał sekret zadowolenia, i żałuję, że to nie ja jestem autorem tego psalmu. Ale szczerze mówiąc, są dni, kiedy pragnę wielu rzeczy poza Panem. Dlaczego? Ponieważ grzech wywiera trzy rodzaje wpływu na moje serce i wiem, że nie jestem w tym osamotniony.

1. Właściciel zamiast szafarza

Wyobraź sobie dozorcę muzeum, któremu powierzono opiekę nad bezcenną galerią obrazów. Jego zadaniem jest troszczyć się o eksponaty, pilnować porządku i pomagać zwiedzającym. Pewnego dnia zaczyna jednak myśleć:

– Dlaczego ja mam tylko pilnować tego miejsca? Przecież codziennie tu jestem. To właściwie moje muzeum.

Najpierw przestawia obrazy tak, jak mu się podoba. Potem zdejmuje niektóre ze ścian i zabiera do swojego mieszkania. W końcu zaczyna pobierać opłaty od zwiedzających do własnej kieszeni.

Problem polega na tym, że nigdy nie był właścicielem. Był tylko zarządcą. Im bardziej zachowuje się jak właściciel, tym większy chaos wprowadza i tym bardziej niszczy to, co zostało mu powierzone.

Tak właśnie działa grzech. Bóg powierzył nam życie, czas, ciało, rodzinę, pieniądze i zdolności, abyśmy nimi zarządzali dla Jego chwały. Grzech szepcze mi jednak:

– To twoje życie.
– Twoje pieniądze.
– Twój czas.
– Twoje ciało.
– Rób z nimi, co chcesz.

Wtedy przestaję być szafarzem, a zaczynam udawać właściciela. Zamiast pytać: „Panie, czego Ty chcesz?”, pytam: „Co będzie najlepsze dla mnie?”. Zamiast podporządkowywać świat Bogu, próbuję podporządkować Boga, ludzi i okoliczności sobie.

To właśnie było istotą pierwszego grzechu w Edenie. Adam i Ewa nie chcieli już żyć jako stworzenia zależne od Stwórcy. Chcieli sami decydować, co jest dobre, a co złe. Chcieli zasiąść na tronie, który należy wyłącznie do Boga. A każdy nasz grzech jest w gruncie rzeczy kolejną próbą zajęcia tego samego tronu.

2. Poziomo zamiast pionowo

Spróbuj wyobrazić sobie człowieka umierającego z pragnienia nad brzegiem morza.

Wcześniej, jako rozbitek przez wiele dni dryfował po oceanie. Słońce paliło niemiłosiernie, a jego gardło było wyschnięte. Wokół widział tylko wodę – tysiące litrów wody.

– Jeśli napiję się jeszcze trochę, poczuję ulgę – myślał.

Zaczyna więc pić wodę morską. I rzeczywiście, przez chwilę wydaje mu się, że pragnienie słabnie. Ale im więcej pije, tym bardziej jest spragniony. Sól tylko pogarsza jego stan. To, czego rozpaczliwie potrzebuje, było tuż obok niego, w małym źródełku, w niewielkiej odległości – ale nie w tej słonej wodzie. Potrzebował słodkiej, świeżej wody, której morze nie mogło mu dać.

Tak działa grzech. Odczuwam głód sensu, miłości, pokoju, bezpieczeństwa i wieczności. Są to prawdziwe potrzeby. Problem NIE polega na tym, że ich szukam, lecz na tym, GDZIE ich szukam.

Mówię sobie:

„Jeśli znajdę odpowiednią osobę, będę szczęśliwy.”

„Jeśli zdobędę więcej pieniędzy, będę spokojny.”

„Jeśli ludzie będą mnie podziwiać, będę kimś.”

„Jeśli osiągnę sukces, moje życie nabierze sensu.”

I przez chwilę wydaje mi się, że znalazłem ukojenie. Ale po pewnym czasie wraca to samo pragnienie. Dlaczego? Ponieważ nie zostałem zaprojektowany do noszenia ciężaru, który może udźwignąć tylko Bóg.

Jak powiedział Augustyn:

„Stworzyłeś nas dla siebie, a niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie.”

Grzech sprawia, że szukam w wymiarze poziomym – w ludziach, rzeczach, osiągnięciach i przyjemnościach – tego, co można znaleźć jedynie w wymiarze pionowym, w pojednaniu i społeczności z Bogiem. To tak, jakby próbować nakarmić się zapachem chleba albo ogrzać się obrazkiem ognia. Można się zachwycić, można na chwilę odwrócić uwagę od głodu, ale tylko prawdziwy chleb nasyca, a tylko prawdziwy ogień daje ciepło.

Dlatego Jezus NIE powiedział: „Dam wam trochę więcej szczęścia”, lecz:

„Ja jestem chlebem życia” (J 6:35),

„Jeśli kto pragnie, niech przyjdzie do Mnie i pije” (J 7:37).

To, czego dusza szuka w tysiącu miejsc, ostatecznie znajduje tylko w Nim.

3. Porównywanie zamiast miłości

Znowu... wyobraź sobie dwóch sąsiadów mieszkających obok siebie. Każdy z nich ma własny ogród. Każdy codziennie otrzymuje od króla wodę, nasiona i narzędzia. Wszystko, czego potrzebują, by jego ogród kwitł. Ale jeden z nich zamiast cieszyć się tym, co dostał, nieustannie zagląda przez płot.

– Dlaczego jego ogród jest większy?
– Dlaczego ma więcej róż?
– Dlaczego jego drzewa są wyższe?

Każdy poranek zaczyna od porównywania. Każdy wieczór kończy narzekaniem. Z czasem przestaje nawet zauważać dary, które codziennie dostarcza mu król. Nie patrzy już na rękę Dawcy. Patrzy tylko na ogród sąsiada.

W końcu jego własny ogród zaczyna zarastać chwastami, bo więcej czasu poświęca na ocenianie innych niż na pielęgnowanie tego, co sam otrzymał.

Tak działa grzech. Kiedy ja jestem w centrum mojego świata, życie staje się nieustannym konkursem. Nie pytam już: „Jak dobry był Bóg dla mnie?”. Pytam: „Czy dostałem tyle co inni?”. Nie liczę błogosławieństw, lecz różnice. Nie jestem wdzięcznym dzieckiem Ojca, lecz zazdrosnym sędzią porównującym swoje życie z życiem innych.

A jednak lekarstwo nie polega przede wszystkim na większym wysiłku. Psalmista nie mówi: „Sam zmusiłem swoje serce do zadowolenia”. Raczej odkrywa na nowo piękno Boga:

„Kogo innego mam w niebie, jeśli nie Ciebie? I na ziemi w nikim innym nie mam upodobania. (...) Bóg jest opoką serca mego i działem moim na wieki” (Ps 73:25-26).

Dlatego odpowiedzią jest codzienna łaska.

To trochę jak manna na pustyni. Bóg nie dał Izraelowi zapasu na czterdzieści lat. Każdego ranka musieli wyjść i zbierać świeży pokarm. Tak samo ty i ja nie żyjemy wczorajszą łaską. Każdego dnia na nowo przychodzimy do Boga i mówimy:

„Panie, dzisiaj moje oczy znów będą patrzyły przez płot. Dzisiaj znów będę skłonny porównywać się z innymi. Daj mi dzisiaj łaskę, bym bardziej cieszył się Tobą niż tym, co mają inni. Spraw, byś Ty był moim udziałem.”

Im częściej patrzę na Króla, tym mniej czasu spędzam na liczeniu róż w cudzych ogrodach. A człowiek zachwycony Bogiem przestaje zazdrościć innym, ponieważ odkrywa, że w Chrystusie otrzymał skarb większy niż wszystko, co mógłby posiadać.

Każdego dnia musisz pokornie przyznać, że masz skłonność do skupiania się na sobie. Każdego dnia musisz pokornie przyznać, że twoje pragnienia często dotyczą bardziej świata stworzonego niż Pana. Każdego dnia musisz pokornie przyznać, że masz skłonność do porównywania się z bliźnim, zamiast go kochać.

Biblia obiecuje, że Bóg udzieli łaski pokornym (List św. Jakuba 4:6 i 1 List św. Piotra 5:5:  Bóg przeciwstawia się ludziom pysznym i zarozumiałym, a pokornym okazuje swą łaskę). Kiedy poprosisz o pomoc, On ci ją udzieli, a ty będziesz coraz bardziej uwolniony od żarłocznego dążenia, które jest przygnębiającą rzeczywistością tak wielu ludzi.