poniedziałek, 16 listopada 2026

Hioba 5 — Dobra rada, która nie odpowiada na prawdziwy problem (cd. Elifaza)

 


Elifaz odpowiada Hiobowi Cz.2

Hiob 5 — dobra rada, która nie odpowiada na prawdziwy problem

Hi 5:1–7 — cierpienie głupca i powszechność ludzkiej niedoli

BWP: (1)  Wołaj więc, ale czy ktoś ci odpowie? Ku któremu się zwrócisz ze świętych? (2)  Głupiego gniew zabija, wzburzenie unicestwia szaleńca. (3)  Widziałem wprawdzie, jak głupiec już zapuszczał korzenie, lecz oto musiał nagle zniknąć ze swojego miejsca. (4)  Jego dzieci, pozbawione opieki, będą ginąć w bramie, a nikt ich nie wesprze. (5)  Głodni wykradną mu zapasy, a sam zbierze plony spośród cierni, chciwi wyciągną rękę po jego bogactwa. (6)  Nieszczęście nie rodzi się z pyłu ziemi ani z pola uprawnego cierpienie. (7)  To człowiek rodzi się do cierpienia jak płomień ognia do tego, by wznieść się ku górze. 


MSG 1-7 „Wołaj o pomoc, Hiobie, jeśli sądzisz, że ktoś ci odpowie!

    Do którego ze świętych aniołów się zwrócisz?

Gorący temperament głupca w końcu go zabija,

    a zazdrosna złość niemądrego doprowadza do zguby.

Sam to widziałem – widziałem, jak głupcy zapuszczają korzenie,

    a potem nagle ich domy spotyka klątwa.

Ich dzieci pozostają bez opieki, są maltretowane i wykorzystywane,

    nie mając nikogo, kto by się za nimi wstawił.

Głodni ludzie z ulicy plądrują ich plony,

    wyczyszczając je do cna, zabierając nawet ciernie,

    nienasyceni niczym, co tylko posiadają.

Nie obwiniaj losu, gdy sprawy idą źle –

    kłopoty nie biorą się znikąd.

To ludzkie! Śmiertelnicy rodzą się i żyją po to, by spotykały ich przykrości,

    co jest tak pewne, jak to, że iskry lecą w górę.


Elifaz pyta Hioba, czy znajdzie kogoś, kto odpowie na jego skargę. Ostrzega przed gniewem i zazdrością, opisuje człowieka niemądrego, którego pozorne powodzenie kończy się klęską. Następnie mówi, że nieszczęście nie wyrasta po prostu z ziemi — człowiek rodzi się do trudów, tak jak iskry unoszą się ku górze.

Elifaz trafnie rozpoznaje, że życie w upadłym świecie wiąże się z cierpieniem. Jednak nadal interpretuje sytuację Hioba przez pryzmat własnej teorii odpłaty.

W perspektywie biblijnej cierpienie może mieć różne przyczyny: może być konsekwencją własnego grzechu, skutkiem grzechów innych ludzi, doświadczeniem życia w upadłym świecie albo próbą, której pełnego sensu nie znamy.

Nie wolno nam przypisywać konkretnej przyczyny bez wystarczających podstaw.

Hi 5:8–16 — „Ja na twoim miejscu szukałbym Boga”


BWP: (8)  A ja bym do Boga się zwrócił, Jemu bym rzecz moją przedłożył. 

(9) Bo On czyni rzeczy wielkie i niezbadane i cuda, których nikt nie zliczy. 

(10) To On zsyła deszcz na ziemię, rozlewa wodę po szerokich równinach, (11) aby to, co poniżone, wywyższyć, a smutnych napełnić szczęściem. 

(12) To On niweczy knowania przebiegłych, a ich czynom odbiera wszelką skuteczność. 

(13)  Mędrców chwyta w ich własne pułapki, aby unicestwić ich przewrotne plany. 

(14) Za dnia białego grzęzną w ciemności, w południe chodzą po omacku jak w nocy. 

(15) Biedaka osłania przed mieczem i z rąk mocarzy uwalnia. 

(16) Maluczkich, napełnia nadzieją, a przewrotnym zamyka usta. 


MSG: „Gdybym był na twoim miejscu, zwróciłbym się prosto do Boga,

    powierzyłbym się Jego miłosierdziu.

W końcu słynie On z wielkich i nieoczekiwanych czynów;

    Jego niespodziankom nie ma końca.

Na przykład zsyła deszcz na całą ziemię,

    wysyła wodę, by nawadniała pola.

Podnosi upadłych,

    daje pewne oparcie tym, którzy toną w smutku.

Uniemożliwia realizację intryg przebiegłych oszustów,

    tak że żaden z ich planów nie dochodzi do skutku.

Przyłapuje mądrali na ich spiskach —

    wszystkie te zawiłe intrygi trafiają do kosza!

Nagle są zdezorientowani, pogrążeni w ciemności;

    nie są w stanie nic dostrzec, tak by robić kolejne kroki.

Ale uciśnieni są ratowani przez Boga,

    ratowani przed morderczymi spiskami, ratowani przed żelazną pięścią.

W ten sposób ubodzy nie tracą nadziei,

    podczas gdy niesprawiedliwość jest skrępowana i zakneblowana.


Elifaz radzi Hiobowi, aby zwrócił się do Boga. Podkreśla, że Bóg czyni rzeczy wielkie i niezbadane, odwraca sytuacje, w których silni uciskają słabych, i daje nadzieję potrzebującym. Jego działanie nie zawsze jest zrozumiałe dla człowieka.

To jeden z najmocniejszych fragmentów wypowiedzi Elifaza. Rzeczywiście, w cierpieniu powinniśmy szukać Boga. Prawdziwa jest również nauka o Jego suwerennej opatrzności.

Ale dobra rada nie zawsze jest dobrą odpowiedzią na konkretną sytuację.

Hiob nie potrzebuje przede wszystkim instrukcji, jak odnaleźć Boga. On już żyje w relacji z Bogiem. Jego kryzys dotyczy tego, jak pogodzić Bożą sprawiedliwość z cierpieniem, którego doświadcza.

Elifaz mówi prawdę o Bożej mocy, ale nie potrafi dostrzec tajemnicy Bożego działania w życiu cierpiącego człowieka.

Hi 5:17–27 — „Szczęśliwy człowiek, którego Bóg karci”

BWP:  

(17) Szczęśliwy mąż doświadczony przez Boga, nie odtrącaj więc upomnień Najwyższego. 

(18) On wprawdzie rani, ale też leczy, uderza, ale i własną ręką uzdrowi. 

(19) W sześciu nieszczęściach ześle ci ratunek, w siódmym zło od ciebie oddali. 

(20) Uratuje cię od śmierci w czasie klęski głodu, osłoni przed mieczem, gdy przyjdą dni wojny. 

(21) Uchroni cię przed jadem języka, nie zmartwisz się w obliczu nieszczęścia. 

(22) Będziesz drwił i z suszy, i z głodu, nie przerazi cię wcale żadne dzikie zwierzę. 

(23)  Zawrzesz przymierze z kamieniami na polu, z dzikimi zwierzętami będziesz żył w przyjaźni. 

(24) W swoim namiocie będziesz spał bezpiecznie, nie zabraknie w twym domu niczego. 

(25) Będziesz patrzył na twe liczne latorośle, na twoje dzieci, których tyle co trawy na łące. 

(26) Do grobu zstąpisz w wieku już dojrzałym jak zbiera się snopy, gdy ich czas nadejdzie. 

(27) Wszystko to zbadane i tak jest naprawdę, myśmy to słyszeli i ty sam w to uwierz.


MSG: 

„Jakże wielkim błogosławieństwem jest więc, gdy Bóg interweniuje i naprawia cię!

    Pamiętaj jednak, byś nie gardził karą Wszechmogącego Boga!

To prawda, że On rani, ale On też opatruje ranę;

    ta sama ręka, która cię rani, uzdrawia cię.

Z jednej klęski po drugiej wybawia cię;

    bez względu na nieszczęście, zło nie może cię dotknąć —

20-26 „W czasie głodu uchroni cię przed śmiercią głodową,

    a w czasie wojny — przed śmiercią od miecza.

Będziesz chroniony przed złośliwymi plotkami

    i będziesz żył bez strachu w obliczu każdej katastrofy.

Zlekceważysz nieszczęścia i głód,

    i będziesz bez obaw spacerował wśród dzikich zwierząt.

Będziesz w dobrych stosunkach ze skałami i górami;

    dzikie zwierzęta staną się twoimi dobrymi przyjaciółmi.

Będziesz wiedział, że twoje miejsce na ziemi jest bezpieczne,

    sprawdzisz swój majątek i nie znajdziesz w nim nic złego.

Będziesz widzieć, jak dorastają twoje dzieci,

    a twoja rodzina będzie piękna i pełna wdzięku jak trawa w sadzie.

Dotrzesz do grobu w pełni wielu dobrych lat,

    jak snopy złocistego zboża podczas żniw.

27 „Tak, tak właśnie jest – daję ci słowo honoru!

    Weź to sobie do serca, a nie zboczysz z drogi”.


Elifaz przedstawia Bożą karność jako powód do nadziei. Bóg rani, ale również opatruje; dopuszcza trudności, ale może z nich wybawić. Obiecuje ochronę przed wieloma nieszczęściami, pokój, bezpieczeństwo i długie życie.

W tym fragmencie znajdujemy prawdziwą biblijną naukę: Bóg karci tych, których kocha (Prz 3:11–12; Hbr 12:5–11). Jego karcenie nie jest jednak tym samym co potępiający wyrok, i nie każde cierpienie jest dowodem, że Bóg karci człowieka za konkretny grzech.

Elifaz popełnia dwa błędy:

- Zakłada, że cierpienie Hioba jest karą wymagającą opamiętania.

- Przedstawia Boże błogosławieństwo tak, jakby pobożność gwarantowała określony rodzaj ziemskiego bezpieczeństwa.

To właśnie tę uproszczoną teologię podważa cała księga. Bóg nie obiecał swoim dzieciom, że ominą je wszystkie nieszczęścia. Obiecał natomiast, że nie opuszcza ich i że Jego ostateczny plan nie zostanie pokonany przez cierpienie.

Najważniejsze wnioski z rozdziałów 4–5

1. Nie każde cierpienie jest karą za osobisty grzech.

Elifaz bierze prawdziwą zasadę moralną i stosuje ją bez rozeznania. Biblia nie pozwala nam diagnozować winy na podstawie samego nieszczęścia.

2. Prawda bez współczucia może zranić.

Przyjaciele Hioba przybyli, aby go pocieszyć, ale ich wyjaśnienia stopniowo stają się oskarżeniami. Człowiek w żałobie często potrzebuje najpierw obecności, uważnego słuchania i cierpliwości.

3. Nie wolno mylić własnej teorii z Bożym objawieniem.

Elifaz jest przekonany, że rozumie Boże działanie. Jednak w Hi 42:7 Bóg gani jego i pozostałych przyjaciół za to, że nie mówili o Nim właściwie. 

4. Chrystus pokazuje nam, że cierpienie nie zawsze oznacza osobistą winę.

Jezus, jedyny całkowicie sprawiedliwy, dobrowolnie cierpiał za grzechy innych. Jego krzyż obala przekonanie, że cierpienie zawsze jest bezpośrednią odpłatą za własną nieprawość (1 P 3:18).

Najważniejsza myśl tych rozdziałów brzmi: można mówić prawdziwe rzeczy o Bogu, a jednocześnie błędnie interpretować to, co Bóg czyni w życiu drugiego człowieka.


niedziela, 15 listopada 2026

Księga Hioba 4 — Elifaz odpowiada Hiobowi



Teraz do głosu dochodzi pierwszy z przyjaciół Hioba – Elifaz (rozdziały 4-5). Jak w The Message brzmi jego z pozoru pobożna, ale w gruncie rzeczy raniąca Hioba przemowa?

Księga Hioba 4 — Elifaz odpowiada Hiobowi (r.4-5)

W rozdziałach 4–5 słyszymy pierwszą odpowiedź Elifaza z Temanu, jednego z przyjaciół Hioba. Hiob wcześniej przeklął dzień swoich narodzin i wyraził rozpacz (rozdział 3). Elifaz próbuje wyjaśnić mu jego cierpienie, odwołując się do własnego doświadczenia, obserwacji życia i wizji, którą przeżył.

Ważna zasada interpretacyjna: to, że słowa znajdują się w Biblii, nie oznacza, że każda wypowiedziana w niej opinia jest prawdziwa. Księga przedstawia również błędne rady i teologię, którą sam Bóg później skoryguje (Hi 42:7).

Hiob 4 — kiedy prawdziwa obserwacja staje się błędną diagnozą

Hi 4:1–6 — „Przecież wcześniej sam pocieszałeś innych”

BWP: (1)  Odezwał się wtedy Elifaz z Temanu i powiedział: (2)  Czy zniesiesz słowa, które ci powiem? Ale czy można dłużej trwać w milczeniu? (3)  Ty sam przecież pouczałeś tak wielu i umacniałeś już omdlałe ręce. (4)  Tych, co się chwiali, krzepiły twe słowa, kolanom, co się gięły, dodawałeś siły. (5)  Teraz sam się uginasz, gdy na ciebie to spadło, tyś sam przerażony, gdy ciebie dotknęło. (6)  Przestałeś już polegać na bojaźni Bożej nie pokładasz nadziei we własnej prawości?


MSG: „Czy mogę coś ci powiedzieć?

    W tej sytuacji trudno milczeć.

Sam wielokrotnie tak postępowałeś – wypowiadałeś słowa,

    które wyjaśniały sytuację i dodawały otuchy tym, którzy byli bliscy poddania się.

Twoje słowa podniosły na nogi tych, którzy się potknęli,

    wlewały nową nadzieję w serca ludzi na skraju załamania.

Ale teraz to ty masz kłopoty – cierpisz!

    Zostałeś mocno uderzony i wciąż nie możesz dojść do siebie po tym ciosie.

Ale czy twoje pobożne życie nie powinno dać ci teraz pewności siebie?

    Czy twoje wzorowe życie nie powinno dać ci nadziei?



Elifaz zaczyna ostrożnie, niemal przepraszająco. Przypomina Hiobowi, że ten wspierał ludzi w trudnych chwilach, podnosił ich na duchu i wzmacniał słabych. Teraz jednak, kiedy sam doświadcza cierpienia, traci odwagę. Elifaz sugeruje, że jego dotychczasowa pobożność powinna być dla niego źródłem nadziei.

Elifaz dostrzega rzeczywisty rozdźwięk między tym, jak Hiob wspierał innych, a tym, jak teraz przeżywa własną rozpacz. Popełnia jednak subtelny błąd: zakłada, że człowiek, który dobrze radził sobie z cudzym cierpieniem, powinien umieć równie dobrze znieść własne.

Wiara nie oznacza odporności na rozpacz. Nawet dojrzały chrześcijanin może potrzebować pocieszenia, zamiast kolejnego przypomnienia, jak powinien się zachowywać.

Hi 4:7–11 — czy cierpienie zawsze dowodzi winy?

BWP:  (7)  Wiesz przecież, że nie giną niewinni i nikt nie zabija sprawiedliwych. (8)  Gdzie spojrzę, widzę, że zło zbiera ten, co źle czyni, sieje nienawiść. (9)  Giną tacy od Bożego tchnienia, unicestwia ich Boże zagniewanie. (10)  Lwy ryczą groźnie, zawodzą lwice, kruszą się zęby lwiątek. (11)  Stare lwy giną pozbawione łupu, bezradnie się błąkają rozproszone lwiątka. 


MSG: „Zastanów się! Czy kiedykolwiek prawdziwie niewinna osoba skończyła na śmietniku?

    Czy ludzie szczerze prawi kiedykolwiek ponoszą w końcu porażkę?

Z moich obserwacji wynika, że ci, którzy uprawiają zło

    i sieją kłopoty, zbierają zło i nieszczęście.

Wystarczy jedno tchnienie Boga, a rozpadają się,

    jeden podmuch Jego gniewu i nic z nich nie pozostaje.

Potężny lew, król zwierząt, ryczy potężnie,

    ale gdy straci zęby, staje się bezużyteczny —

bez zębów nie ma zdobyczy — a młode

    odchodzą, by radzić sobie same.

Elifaz opiera swój argument na zasadzie, że niewinni nie giną w taki sposób jak ludzie czyniący zło. Według jego obserwacji ci, którzy sieją nieprawość, zbierają jej skutki. Przywołuje obrazy lwa, który traci siłę, oraz zwierząt drapieżnych, które przestają być groźne.

Istnieje moralny porządek ustanowiony przez Boga. Grzech rzeczywiście przynosi konsekwencje. Biblia naucza o Bożym sądzie, karności i odpowiedzialności.

Błąd Elifaza polega na przekształceniu ogólnej zasady w nieomylną regułę: jeżeli ktoś cierpi, musiał zrobić coś, co wywołało to cierpienie.

Księga Hioba obala takie uproszczenie już w pierwszym rozdziale. Narrator przedstawia Hioba jako człowieka prawego i bogobojnego, a czytelnik wie, że jego cierpienie nie jest prostą odpłatą za ukryty grzech.

Zobacz też J 9:1–3. Jezus nie pozwala uczniom wyjaśnić ślepoty człowieka automatycznie jego grzechem lub grzechem rodziców.

Hi 4:12–21 — wizja Elifaza i granice ludzkiej mądrości

PAU Hi 4:12-21: 

12 Ukradkiem doszło do mnie słowo, moje ucho uchwyciło szmer. 13 W czasie sennych marzeń, gdy tłoczą się myśli, kiedy twardy sen ogarnia ludzi, 14 strach i lęk mnie opanowały, aż z przerażenia zadrżałem na całym ciele. 15 Lekki powiew przeszedł po mojej twarzy, włosy zjeżyły mi się na głowie. 16 Ktoś stał, ale jego twarzy nie rozpoznałem, jakaś postać tkwiła przed moimi oczami; wokoło cisza, potem słyszałem głos: 17 «Czy człowiek może być uznany przez Boga za doskonale prawego? Czy Stwórca może uznać człowieka za stworzenie bez skazy?». 18 Przecież On nie dowierza nawet swoim sługom i swoim posłańcom ukazuje ich braki. 19 Cóż więc mówić o mieszkańcach lepianek z gliny, osadzonych na piasku, które można rozgnieść jak mola? 20 Między rankiem a wieczorem ulegną zagładzie, przepadną na zawsze i nikt ich nie wspomni. 21 Na końcu przerwie się sznur ich namiotu i umrą bez osiągnięcia mądrości.


MSG: „W tajemnicy dotarło do mnie słowo —

    zaledwie szept, ale usłyszałem je wyraźnie.

Pojawiło się pewnej nocy w przerażającej wizji,

    gdy zapadłem w głęboki, spokojny sen.

Ogarnął mnie strach i przerażenie.

    Byłem przejęty śmiertelną trwogą — trząsłem się od stóp do głów.

Duch przemknął tuż przede mną —

    włosy na głowie stanęły mi dęba.

Nie potrafiłem rozpoznać, co się tam pojawiło —

    rozmyta plama… a potem usłyszałem stłumiony głos:

17-21 „Jakżeby zwykli śmiertelnicy mogli być sprawiedliwsi od Boga?

    Jakżeby ludzie mogli być czystsi od swojego Stwórcy?

Przecież Bóg nie ufa nawet swoim własnym sługom,

    nie rozpieszcza nawet swoich aniołów,

A co dopiero z tymi ciałami ulepionymi z gliny,

    kruchymi jak ćmy?

Nasze ciała są tu dziś, a jutro ich już nie ma,

    i nikt nawet tego nie zauważa — znikają bez śladu.

Kiedy wyrwane zostaną kołki namiotu, namiot się zawali —

    umieramy i nigdy nie stajemy się mądrzejsi dzięki temu, że żyliśmy.”

Elifaz opowiada o tajemniczym doświadczeniu nocnym. W ciszy usłyszał głos, który przypomniał mu, że człowiek nie może uważać się za czystszego ani bardziej prawego niż Bóg. Nawet aniołowie nie są źródłem ostatecznej doskonałości, a ludzkie życie jest kruche i przemijające.

Samo przypomnienie o świętości Boga i słabości człowieka jest prawdziwe. Problemem pozostaje jednak sposób, w jaki Elifaz wykorzystuje tę wizję.

Nie każde niezwykłe doświadczenie jest wiarygodnym źródłem teologii. Objawienie należy oceniać w świetle Bożego Słowa, a nie odwrotnie. Co więcej, nawet prawdziwa wypowiedź o Bożej świętości może zostać użyta w niewłaściwy sposób — na przykład do oskarżania człowieka, którego cierpienia nie rozumiemy.


sobota, 14 listopada 2026

Psalm 119:142 Fundament biblijnego spojrzenia na relację męża i żony.

 


Psalm 119:142 może stać się wręcz fundamentem biblijnego spojrzenia na relację męża i żony.

„Twoja sprawiedliwość jest wiecznie słuszna, Twoje objawienie jest jedyną prawdą”. MSG

"Sprawiedliwość Twoja jest wieczną sprawiedliwością - A zakon Twój jest prawdą". BW

Jeżeli Boża sprawiedliwość jest wieczna, a Jego Słowo jest prawdą, to również małżeństwa nie możemy budować na zmiennych uczuciach, chwilowych oczekiwaniach ani zmieniających się definicjach miłości.

Pięć ważnych zastosowań.

1. Miłość nie może zależeć wyłącznie od uczuć

Współczesna kultura często przedstawia miłość jako stan emocjonalny. Kocham, dopóki czuję bliskość, jestem szczęśliwy i otrzymuję to, czego potrzebuję. Kiedy uczucia słabną, pojawia się pytanie, czy związek ma jeszcze sens.

Ale biblijna miłość jest czymś więcej niż uczuciem.

„Miłość jest cierpliwa, miłość jest dobrotliwa (...) wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, wszystkiego się spodziewa, wszystko przetrzyma” (1 Kor 13:4,7).

Nie oznacza to, że mamy udawać uczucia, których nie ma, ani tolerować krzywdzenia. Oznacza natomiast, że miłość nie jest tylko reakcją na zachowanie współmałżonka. Jest również świadomą postawą posłuszeństwa Bogu.

Pytanie: Czy kocham współmałżonka również wtedy, gdy nie otrzymuję od niego tego, czego oczekuję?

2. Nie możemy zmieniać Bożych zasad, żeby usprawiedliwiać własne zachowanie

W małżeństwie łatwo tworzymy własne definicje sprawiedliwości.

Mąż może powiedzieć: „Mam prawo być opryskliwy, bo jestem przemęczony i wszystko jest na mojej głowie”.

Żona może powiedzieć: „Mam prawo odsunąć się emocjonalnie, bo tyle razy mnie zawiódł”.

Oczywiście zmęczenie, zranienie i rozczarowanie są rzeczywiste. Nie wolno ich bagatelizować. Ale cierpienie nie daje nam prawa do grzechu.

Jakub pisze:

„Gniew człowieka bowiem nie czyni tego, co jest sprawiedliwe u Boga” (Jk 1:20).

Boże standardy obowiązują zarówno wtedy, gdy jesteśmy zadowoleni ze współmałżonka, jak i wtedy, gdy jesteśmy nim głęboko rozczarowani.

Nie możemy usprawiedliwiać pogardy, manipulacji, wybuchów gniewu, milczenia używanego jako kara czy egoizmu tym, że druga osoba nas zraniła.

Pytanie: Czy w konflikcie bardziej zależy mi na tym, żeby wykazać winę współmałżonka, czy żeby samemu postąpić zgodnie z Bożą prawdą?

3. Wierność oznacza coś więcej niż pozostawanie razem

Boża wierność jest trwała. Nie jest uzależniona od zmieniających się okoliczności.

Podobnie małżeńska wierność nie powinna być uzależniona wyłącznie od tego, czy aktualnie jesteśmy zadowoleni z relacji.

Paweł pisze:

„Mężowie, miłujcie żony swoje, jak i Chrystus umiłował Kościół i wydał zań samego siebie” (Ef 5:25).

Zwróćmy uwagę na wzór: Chrystus nie umiłował Kościoła dlatego, że Kościół zawsze był piękny, wierny i łatwy do kochania. Jego miłość jest ofiarna.

Mąż nie jest powołany do dominowania, lecz do miłości, która bierze odpowiedzialność i służy. Żona zaś jest powołana do szacunku i postawy podporządkowania Chrystusowi (Ef 5:22–24,33).

Wierność nie oznacza jednak zgody na przemoc, zastraszanie czy trwanie w sytuacji zagrożenia. Biblijna wierność nie usprawiedliwia krzywdzenia.

Pytanie: Czy moja wierność współmałżonkowi jest widoczna w codziennych decyzjach, czy tylko w deklaracjach?


4. Boża prawda jest ważniejsza niż potrzeba usprawiedliwienia siebie

Jednym z największych problemów w małżeńskich konfliktach jest to, że każdy z nas chce przede wszystkim udowodnić, że ma rację.

Pamiętamy słowa współmałżonka, jego reakcje, zaniedbania i błędy. Potrafimy dokładnie wyjaśnić, dlaczego zachowaliśmy się tak, a nie inaczej. W naszej opowieści to najczęściej druga osoba jest problemem, a nasze zachowanie jedynie reakcją na jej postępowanie.

W ten sposób przestajemy szukać prawdy, a zaczynamy bronić własnej niewinności.

Tymczasem Ewangelia uczy nas czegoś zupełnie innego. Nie musimy udowadniać swojej sprawiedliwości, ponieważ nasza nadzieja nie opiera się na tym, że zawsze postępujemy właściwie, ale na sprawiedliwości Chrystusa.

Dlatego możemy przestać ukrywać własny grzech i uczciwie stanąć w prawdzie przed Bogiem.

Paweł pisze:

„Dlatego odrzuciwszy kłamstwo, mówcie prawdę, każdy z bliźnim swoim” (Ef 4:25).

Dotyczy to również małżeństwa. Potrzebujemy odwagi, by zobaczyć nie tylko to, w czym zawinił współmałżonek, ale również to, w czym sami zgrzeszyliśmy.

Być może najważniejszymi słowami, jakie możemy wypowiedzieć podczas małżeńskiego konfliktu, są:

„Masz rację. Zgrzeszyłem. Nie powinienem był tak postąpić. Przebacz mi”.

Bez dodawania: „ale ty też…”.

Bez tłumaczenia: „zrobiłem to, bo mnie sprowokowałaś”.

Bez przerzucania odpowiedzialności: „przykro mi, że tak to odebrałaś/łeś-”.

Prawdziwa skrucha nie polega na tym, że przyznajemy się do winy dopiero wtedy, gdy druga strona również uzna swoją. Polega na tym, że pozwalamy Bożej prawdzie osądzić najpierw nasze własne serce.

Pytanie do refleksji: Czy pozwalam Bożemu Słowu pokazywać mi mój własny grzech, czy częściej używam go jako argumentu przeciwko współmałżonkowi?


5. Chrystus jest fundamentem, gdy małżeństwo przechodzi kryzys

Ludzie się zmieniają. Zmienia się wygląd, zdrowie, sytuacja finansowa, temperament, możliwości i emocje. Przychodzą choroby, rozczarowania, trudności wychowawcze i okresy oddalenia.

Jeżeli fundamentem małżeństwa jest wyłącznie to, co aktualnie czujemy, związek będzie bardzo niestabilny.

Dlatego potrzebujemy czegoś trwalszego niż nasze emocje.

„A tak już nie żyję ja, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2:20).

To niezwykle ważne również dla małżeństwa.

Krzyż oznacza śmierć dla egoizmu, potrzeby dominacji, pielęgnowania uraz i przekonania, że zawsze muszę postawić na swoim.

Nie chodzi o to, żeby jedna osoba zawsze ustępowała drugiej. Chodzi o to, żeby oboje uczyli się ustępować Chrystusowi.

Małżeństwo nie jest miejscem, w którym mamy udowodnić, że zasługujemy na miłość. Jest miejscem, w którym możemy uczyć się miłości płynącej z Ewangelii.

Co pozostaje, gdy uczucia się zmienią?

Wróćmy do Psalmu 119:142:

„Sprawiedliwość twoja jest sprawiedliwością wieczną, 

a zakon twój jest prawdą”.

Możemy nie mieć wpływu na wszystkie zmiany, które przyniesie życie. 

Nie możemy zagwarantować, że współmałżonek zawsze będzie postępował właściwie. 

Nie możemy zatrzymać upływu czasu ani sprawić, żeby każdy dzień przynosił takie same emocje.

Ale możemy zdecydować, na czym budujemy nasze małżeństwo.

Nie na własnej sprawiedliwości. Nie na przekonaniu, że mamy rację. Nie na oczekiwaniu, że druga osoba zawsze spełni nasze potrzeby.

Budujmy je na niezmiennym Bogu, Jego prawdzie i łasce Chrystusa.

Bo trwałe małżeństwo nie powstaje z dwojga ludzi, którzy nigdy się nie zmieniają, ale z dwojga ludzi, którzy uczą się być wierni niezmiennemu Bogu.

Trzy pytania do rozmowy małżeńskiej

  1. Czy nasze małżeństwo bardziej opiera się na Bożych zasadach, czy na naszych wzajemnych oczekiwaniach?

  2. Czy potrafimy przyznać się do grzechu, nie dodając zaraz usprawiedliwienia w postaci winy współmałżonka?

  3. Co konkretnie musiałoby się zmienić w moim zachowaniu, aby Chrystus był bardziej widoczny w naszym małżeństwie?

Nie pytaj tylko: „Czy mój współmałżonek jest taki, jakiego potrzebuję?”. 

Pytaj również: „Czy ja staję się takim współmałżonkiem, jakim Chrystus chce, żebym był?”.