Przebaczenie – siedemdziesiąt razy po siedem

Pewnego dnia Piotr przyszedł do Jezusa z pytaniem, które wielu z nas zadaje po cichu w sercu:

„Panie, ile razy mam przebaczyć bratu memu, jeśli przeciwko mnie zgrzeszy? Czy aż siedem razy?” (Mt 18:21).

Piotr był przekonany, że okazuje wielkoduszność. Rabini często mówili o przebaczeniu trzy razy. Piotr podwaja tę liczbę i dodaje jeszcze jeden raz. Siedem wydaje się liczbą doskonałą.

Ale Jezus odpowiada:

„Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt razy siedem” (Mt 18:22).

Jezus nie daje tu matematycznego wzoru. Nie chodzi o prowadzenie notatnika i liczenie do 490. Chodzi o serce, które nie przestaje przebaczać.

Dlaczego przebaczenie jest tak trudne?

Ponieważ każda krzywda woła o sprawiedliwość.

Kiedy ktoś nas okłamie, zdradzi, wykorzysta lub zrani, pojawia się naturalne pragnienie odwetu. Chcemy, by ktoś zapłacił za wyrządzone zło.

I w pewnym sensie jest to słuszne. Bóg stworzył nas z poczuciem sprawiedliwości.

Problem pojawia się wtedy, gdy sami chcemy zostać sędziami.

Przebaczenie nie oznacza, że grzech przestaje być grzechem. Nie oznacza, że krzywda była mała. Nie oznacza również zapomnienia.

Przebaczenie oznacza oddanie sprawy Bogu.

Mówiąc inaczej:

„Panie, nie będę już żądał osobistej zapłaty. Powierzam tę sprawę Tobie.”

Ewangelia zaczyna się od przebaczenia otrzymanego

W biblijnym rozumieniu przebaczenie bliźnim nie jest przede wszystkim obowiązkiem, lecz owocem Ewangelii.

Jezus zaraz po rozmowie z Piotrem opowiada przypowieść o niemiłosiernym słudze (Mt 18:23-35).

Król darował słudze dług tak wielki, że nigdy nie byłby w stanie go spłacić. Ale ten sam sługa wyszedł i zaczął dusić współsługę za niewielką należność.

To obraz każdego z nas.

Nasz dług wobec Boga był nieskończenie większy niż jakakolwiek krzywda, którą wyrządzili nam ludzie.

Pod krzyżem wszyscy stajemy jako dłużnicy.

Jan Kalwin pisał, że nie możemy prawdziwie rozważać win innych ludzi, dopóki nie spojrzymy na ogrom własnej winy przed Bogiem.

Dlatego chrześcijanin przebacza nie dlatego, że ból zniknął, ale dlatego, że pamięta, ile sam otrzymał łaski.

Siedemdziesiąt razy siedem – styl życia łaski

Liczba użyta przez Jezusa przypomina słowa Lamecha z Księgi Rodzaju:

„Jeżeli Kain miał być pomszczony siedem razy, to Lamech siedemdziesiąt siedem razy” (Rdz 4:24).

Lamech reprezentuje świat upadły – świat niekończącej się zemsty.

Jezus odwraca tę zasadę.

Królestwo Boże nie ma być znane z niekończącej się zemsty, lecz z niekończącego się przebaczenia.

Świat mówi: „Pamiętaj każdą krzywdę.”

Chrystus mówi: „Pamiętaj raczej miłosierdzie, które sam otrzymałeś.”

Czy przebaczenie oznacza pojednanie?

Nie zawsze... To ważne rozróżnienie.

Przebaczenie zależy od jednej osoby – od ciebie.

Pojednanie wymaga dwóch osób.

Możesz przebaczyć komuś, kto nigdy nie przeprosił.

Możesz przebaczyć komuś, kto nawet nie uznaje swojej winy.

Nie oznacza to jednak automatycznego przywrócenia zaufania czy relacji.

Bóg przebacza grzesznikom, ale jednocześnie pozostaje świętym Sędzią. Łaska nie usuwa mądrości ani roztropności.

Największy przykład

Spójrzmy na Golgotę.

Przybity do krzyża Chrystus modli się:

„Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23,34).

Nie wypowiada tych słów po zmartwychwstaniu, gdy ból już minął.

Nie wtedy, gdy rany zostały zagojone.

Mówi je wtedy, gdy gwoździe są jeszcze w Jego dłoniach.

To jest źródło chrześcijańskiego przebaczenia.

Nie nasza siła charakteru. Nie nasza dobroć. Nie nasza cierpliwość.

Lecz Chrystus, który przebaczył swoim wrogom i umarł za nich.

_____________

Wyobraź sobie, że ktoś codziennie wrzuca kamyk do twojego plecaka. Jeden kamyk nie waży wiele. Ale po miesiącu plecak staje się ciężki.

Nieprzebaczenie działa podobnie. Każda uraza jest kolejnym kamieniem. Przebaczenie nie zmienia tego, co się wydarzyło, ale pozwala zdjąć plecak z ramion. Bóg nie chce, aby Jego dzieci całe życie nosiły ciężary dawnych krzywd.

Zakończenie

Przebaczenie nie pyta przede wszystkim: „Czy ten człowiek zasłużył na przebaczenie?”..

Pytanie Ewangelii brzmi raczej: „Czy pamiętasz, jak wiele przebaczono tobie?”

Im głębiej rozumiemy własne zbawienie z łaski, tym bardziej jesteśmy zdolni okazywać łaskę innym.

Dlatego chrześcijanin każdego dnia wraca pod krzyż. Tam widzi dwie rzeczy jednocześnie:

• ogrom swojego grzechu,

• jeszcze większą wielkość Bożego przebaczenia.

Człowiek, któremu skreślono niespłacalne zadłużenia, 

nie może już żyć, licząc cudze denary przewinienia.

Jak możemy być zbawieni? | Nikodem i nowe narodzenie

 

Jak możemy być zbawieni?

Nikodem i nowe narodzenie

"Jeśli się ktoś nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć Królestwa Bożego." (J 3:3)

Człowiek, któremu brakowało tylko jednej rzeczy

Wyobraź sobie człowieka, który osiągnął wszystko, co religia może zaoferować.

Jest szanowany.
Zna Biblię na pamięć.
Regularnie się modli.
Prowadzi moralne życie.
Jest nauczycielem innych.

Gdyby żył dzisiaj, wielu uznałoby go za wzór chrześcijanina.

A jednak pewnej nocy ten człowiek przychodzi do Jezusa z niepokojem w sercu.

Nazywa się Nikodem.

To nie był poganin szukający Boga. To nie był celnik, grzesznik czy jakiś zagubiony człowiek z marginesu społecznego.

To był człowiek religijny.

I właśnie jemu Jezus mówi jedne z najbardziej zaskakujących słów w całej Biblii:

„Musisz się narodzić na nowo.”

To nie jest instrukcja typu: „Musisz bardziej się starać.” „Musisz poprawić swoje życie, albo stać się jeszcze bardziej religijny.”

Musisz narodzić się na nowo, z góry, z Ducha…

To jest sedno chrześcijaństwa.

1. Problem człowieka jest głębszy niż złe uczynki

Nikodem zaczyna rozmowę bardzo uprzejmie:

„Rabbi, wiemy, że przyszedłeś od Boga jako nauczyciel...” (J 3:2)

Ale Jezus niemal natychmiast przerywa jego tok myślenia.

Dlaczego?

Bo Nikodem prawdopodobnie myślał, że potrzebuje więcej nowej wiedzy.

Jezus natomiast wiedział, że Nikodem potrzebuje nowego serca.

I to jest problem każdego człowieka.

Często myślimy:

• gdybym wiedział więcej,
• gdybym miał lepsze argumenty,
• gdybym był bardziej zdyscyplinowany,
• gdybym był lepszym człowiekiem,

…wtedy byłbym bliżej Boga.

Jezus mówi:

„Nie. Twój problem jest znacznie głębszy.”

Martwy człowiek nie potrzebuje edukacji. Potrzebuje życia.

Ślepy nie potrzebuje lepszej mapy. Potrzebuje wzroku.

Tak samo grzesznik nie potrzebuje jedynie poprawy. Potrzebuje nowego narodzenia.

Chrześcijaństwo nie jest programem samodoskonalenia. Jest cudem duchowego wskrzeszenia.

Bóg nie przyszedł, by uczynić złych ludzi trochę lepszymi. Przyszedł uczynić martwych żywymi.

2. Czym jest nowe narodzenie?

Nikodem jest zdezorientowany.

„Jak może się człowiek narodzić, gdy jest stary?” (J 3:4)

Myśli dosłownie.

Jezus mówi o rzeczywistości duchowej.

Nowe narodzenie nie jest:

• zmianą poglądów,
• przyjęciem religii,
• emocjonalnym przeżyciem,
• decyzją o poprawie życia.

Jest nadprzyrodzonym dziełem Boga.

Jezus mówi:

„Co się narodziło z ciała, ciałem jest, a co się narodziło z Ducha, duchem jest.” (J 3:6)

Ciało może zrodzić tylko ciało.

Grzeszna natura może produkować jedynie to, co należy do grzesznej natury.

Dlatego człowiek nie może odrodzić sam siebie.

Nikt nie rodzi sam siebie fizycznie.

I nikt też nie rodzi sam siebie duchowo.

Nowe narodzenie jest dziełem Ducha Świętego.

Tak jak niemowlę nie przyczynia się do własnego poczęcia, tak grzesznik nie przyczynia się do własnego duchowego narodzenia.

Bóg daje życie.

3. Duch działa suwerennie

Jezus używa obrazu wiatru:

„Wiatr wieje, dokąd chce... tak jest z każdym, który się narodził z Ducha.” (J 3:8)

Nie widzisz wiatru.

Ale widzisz skutki jego działania. Widzisz poruszające się drzewa. Słyszysz szum liści. Widzisz fale na jeziorze.

Podobnie jest z Duchem Świętym. Nie widzimy samego Ducha.

Ale widzimy skutki:

• nowe pragnienia,
• nowe umiłowanie Boga,
• nowe upodobanie w świętości,
• nowy ból z powodu grzechu,
• nową radość w Chrystusie.

To są oznaki życia.

Nowe narodzenie polega na tym, iż Duch Święty daje nam nowe oczy do oglądania chwały Chrystusa.

Nagle to, co wcześniej wydawało się nudne, staje się piękne.

Nagle Chrystus staje się cenniejszy niż świat.

I to jest cud nowego serca.

4. Jak Bóg dokonuje tego cudu?

Nikodem nadal nie rozumie.

Wtedy Jezus prowadzi go do Starego Testamentu.

Przypomina historię z pustyni.

„Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy.” (J 3:14)

Izraelici byli kąsani przez jadowite węże. Umierali. Nie mogli sami się uleczyć.

Bóg polecił Mojżeszowi wznieść miedzianego węża.

Każdy, kto spojrzał z wiarą, żył.

To niezwykły obraz Ewangelii.

Ludzie są śmiertelnie zatruci grzechem.

Nie mogą sami siebie uratować.

Nie mogą zasłużyć na uzdrowienie.

Muszą spojrzeć z ufnością na Chrystusa.

Na Ukrzyżowanego.

Na Tego, który poniósł sąd należny grzesznikom.

Zbawienie przychodzi przez wiarę. Nie przez uczynki. Nie przez osiągnięcia ani religijność.

Przez spojrzenie z wiarą na Chrystusa.

5. Największy werset o zbawieniu

W tym miejscu pojawiają się słowa znane niemal każdemu chrześcijaninowi:

„Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.” (J 3:16)

Zwróć uwagę na kilka rzeczy.

Kto inicjuje zbawienie?

Nie człowiek. Bóg. „Tak Bóg umiłował...”

Początkiem zbawienia nie jest miłość człowieka do Boga.

Początkiem jest miłość Boga do człowieka.

Co daje Bóg?

Swojego Syna. Nie anioła. Nie proroka czy jakiegoś nauczyciela.

Syna. Najcenniejszy dar nieba.

Komu?

„Każdemu, kto wierzy”.

Drzwi Ewangelii są szeroko otwarte.

Żaden grzesznik nie jest zbyt zepsuty.

Żaden buntownik nie jest zbyt daleko.

Żaden upadek nie jest zbyt głęboki.

Każdy, kto wierzy jest zaproszony.

Co otrzymuje?

Życie wieczne. Nie tylko życie po śmierci.

Życie Boże rozpoczęte już teraz.

Relację z Chrystusem, która nigdy się nie skończy.

6. Dlaczego ludzie nie przychodzą do Chrystusa?

Jezus kończy rozmowę bardzo poważnym ostrzeżeniem.

„Ludzie bardziej umiłowali ciemność niż światłość.” (J 3:19)

To zdanie odsłania ludzkie serce.

Problem nie polega na braku światła. Światłość przyszła.

Problem nie polega na braku dowodów. Dowody były obecne.

Problem leży w sercu.

Ludzie nie odrzucają Chrystusa dlatego, że jest nieprzekonujący.

Odrzucają Go dlatego, że Jego światło obnaża ich grzech.

Złodziej działa gdy jest ciemno, nie chce światła.

Kłamca nie chce aby prawda ujrzała światło.

Buntownik nie chce światła.

Naturalne serce człowieka kocha ciemność.

Dlatego potrzebujemy nowego narodzenia.

Potrzebujemy, aby Duch Święty zmienił nasze upodobania.

Abyśmy zaczęli kochać to, czego wcześniej nie kochaliśmy.

Abyśmy zaczęli widzieć piękno Chrystusa.

Religijny człowiek i Zbawiciel

Wyobraź sobie jeszcze raz tę noc.

Jerozolima zasypia… Ulice opustoszały…

Nikodem siedzi naprzeciw Jezusa. Przyszedł z pytaniami. Przyszedł z wiedzą i potrzebą konfrontacji.. Przyszedł ze swoją religijnością.

A Jezus mówi mu coś, czego nigdy się nie spodziewał:

„Nikodemie, nie potrzebujesz tylko lepszej religii.
Nie potrzebujesz tylko większej wiedzy ani poprawionego życia.

Potrzebujesz nowego serca.
Potrzebujesz nowego narodzenia.”

To samo przesłanie rozbrzmiewa dzisiaj.

Pytanie nie brzmi:

• Czy jesteś wystarczająco religijny?
• Czy chodzisz do kościoła?
• Czy znasz Biblię?
• Czy jesteś moralnym człowiekiem?

Pytanie brzmi:

Czy narodziłeś się na nowo?

Czy Duch Święty otworzył twoje oczy na piękno Chrystusa?

Czy spojrzałeś z wiarą na Ukrzyżowanego Syna Bożego?

Czy twoją nadzieją jest Chrystus, czy ty sam?

Bo zbawienie nie przychodzi przez reformę starego człowieka.

Zbawienie przychodzi przez cud nowego narodzenia.

A ten cud prowadzi nas do jednej odpowiedzi:

Spójrz na Chrystusa. Wierz w Chrystusa. Ufaj Chrystusowi. A każdy, kto wierzy w Niego, ma życie wieczne. Nie stanie na sądzie. Przeszedł ze śmierci do życia…