Psalm 119:113–120 — Gdy serce potrzebuje oparcia

 

Psalm 119:113–120 — Gdy serce potrzebuje oparcia

MSG: Nienawidzę ludzi dwulicowych,

ale kocham Twoje jasne objawienie.

Jesteś dla mnie oazą spokoju i wytchnienia;

czekam, aż Twoje Słowo mnie odnowi.

Precz z mojego życia, wy, którzy czynicie zło, 

bym mógł zachować przykazania mojego Boga. 

Stań po mojej stronie, jak obiecałeś; wtedy na pewno będę żył.

Nie zawiedź wszystkich moich wielkich nadziei.

Bądź przy mnie, a wszystko będzie dobrze;

całkowicie oddam się Twoim zasadom życia. 

Odrzucasz niegodziwych ziemi niczym bezużyteczne śmieci; 

dlatego z miłością przyjmuję wszystko, co mówisz. 

Odrzuć wszystkich, którzy odchodzą od Twoich słów; 

ich lekkomyślne bałwochwalstwo niesie śmierć. 

Drżę przed Tobą z podziwu i głębokiej czci;

Twoje wyroki wprawiają mnie w pełne szacunku milczenie.

BW: 

Ps 119:113-120: 

113 Ludzi chwiejnych nienawidzę, 

Ale zakon twój miłuję. 

114 Tyś obroną moją i tarczą moją, 

W słowie twoim mam nadzieję. 

115 Odstąpcie ode mnie, złośnicy, 

Bo chcę przestrzegać przykazań Boga mego. 

116 Wesprzyj mnie według obietnicy swojej, abym żył, 

A nie dopuść, bym doznał zawodu w nadziei mojej. 

117 Podtrzymaj mię, abym był zbawiony, 

A zawsze wpatrywać się będę w ustawy twoje! 

118 Gardzisz wszystkimi, którzy odstępują od ustaw twoich, 

Bo myśli ich są fałszywe. 

119 Uważasz za żużel wszystkich bezbożnych na ziemi, 

Dlatego kocham świadectwa twoje. 

120 Ciało moje drży ze strachu przed tobą, 

Bo lękam się twoich sądów.

Psalm 119:113–120 — Gdy serce potrzebuje oparcia

Wewnętrzny paraliż

Znasz to uczucie, gdy musisz podjąć decyzję, ale każda opcja wydaje się równie trudna? Wyobraź sobie kogoś na rozdrożu. Szeroka, bezpieczna droga kusi wygodą, choć prowadzi w ślepy zaułek. Wąska ścieżka wymaga wysiłku i ginie w mgle, ale to ona wiedzie do celu. Zewsząd słychać sprzeczne głosy doradców. Ale prawdziwym problemem nie jest jednak brak drogowskazów, ale serce, które próbuje iść w dwóch kierunkach jednocześnie. To bolesne pęknięcie i brak zdecydowania stanowią punkt wyjścia dla kolejnej strofy Psalmu 119.

Część pierwsza — Dwa kierunki serca (w. 113–115)

„Ludzi chwiejnych nienawidzę, ale zakon twój miłuję. Tyś obroną moją i tarczą moją, w słowie twoim mam nadzieję. Odstąpcie ode mnie, złośnicy, bo chcę przestrzegać przykazań Boga mego”.

Psalmista mówi o ludziach chwiejnych — dosłownie o tych, których myśli są podzielone, którzy nie potrafią zdecydowanie opowiedzieć się za jedną drogą. Nie chodzi o człowieka, który szczerze zmaga się z wątpliwościami i szuka odpowiedzi. Chodzi o postawę, która chce zachować sobie możliwość nieposłuszeństwa Bogu.

Chcemy, żeby Bóg nas pocieszał, ale nie zawsze chcemy, żeby nas korygował. Chcemy Jego obietnic, lecz nie do końca nie chcemy Jego przykazań. Pragniemy spokoju sumienia, ale niekoniecznie chcemy porzucić to, co ten pokój niszczy.

Psalmista dokonuje wyboru: „Kocham Twoje Słowo”.

Zwróćmy jednak uwagę, że jego pewność nie wynika z przekonania o własnej sile. Nie mówi: „Moja stanowczość jest moją tarczą”. Mówi: „Tyś obroną moją i tarczą moją”.

To ważna lekcja. Człowiek może mieć mocne postanowienia, a jednak pozostać słaby. Może znać właściwą drogę, a mimo to potrzebować pomocy, żeby nią iść.

Dlatego psalmista odsuwa od siebie wpływy, które prowadzą do zła. Nie chce pielęgnować tego, co niszczy jego wierność Bogu.

Nie oznacza to jednak pogardy dla ludzi. Możemy kochać człowieka, a jednocześnie odrzucać kłamstwo, w które wierzy, lub zło, do którego nas nakłania. Jezus sam nakazuje miłować nieprzyjaciół. Miłość nie wymaga jednak nazywania ciemności światłem.

Czy są obszary życia, w których próbujesz iść dwiema drogami? 

Czy tolerujesz coś, co stopniowo osłabia twoją miłość do Boga? 

Może nie potrzebujesz kolejnego postanowienia, lecz szczerego powrotu do Pana i konkretnej decyzji o zerwaniu ze złem.

2. Część druga — Nie tylko chcę wytrwać, ale potrzebuję, żeby Bóg mnie podtrzymał (w. 116–117)

Małe dziecko uczy się chodzić. Robi kilka kroków, chwieje się i upada. Nie potrafi jeszcze utrzymać równowagi. Kiedy ojciec wyciąga rękę, dziecko nie musi udowadniać, że jest silne. Może pozwolić się podtrzymać.

„Wesprzyj mnie według obietnicy swojej, abym żył, a nie dopuść, bym doznał zawodu w nadziei mojej. Podtrzymaj mię, abym był zbawiony, a zawsze wpatrywać się będę w ustawy twoje!”

Po zdecydowanych słowach z poprzednich wersetów pojawia się pokorna prośba: „Wesprzyj mnie”.

Psalmista wie, że miłość do Bożego prawa nie oznacza niezależności od Boga. Właśnie dlatego, że chce wytrwać, prosi o podtrzymanie.

To jeden z ważniejszych paradoksów chrześcijańskiego życia: im lepiej rozumiemy świętość Boga, tym wyraźniej widzimy własną słabość. Im bardziej pragniemy być wierni, tym mniej ufamy własnej samowystarczalności.

Zwróćmy uwagę na słowa: „Według obietnicy swojej”. Psalmista nie opiera nadziei na swoich osiągnięciach, lecz na Bożej wierności.

Nie mówi: „Podtrzymaj mnie, bo jestem wystarczająco dobry”. Mówi: „Podtrzymaj mnie, bo Ty jesteś wierny temu, co obiecałeś”.

Następnie prosi: „Podtrzymaj mię, abym był zbawiony”. Jego życie zależy od Boga. Potrzebuje Bożej pomocy nie tylko na początku drogi, lecz również po drodze i u jej kresu.

Także my potrzebujemy Bożej łaski każdego dnia. Potrzebujemy przebaczenia, kiedy upadamy, mądrości, kiedy nie wiemy, co zrobić, i siły, kiedy pokusa wydaje się zbyt mocna.

Bóg nie zachowuje nas w wierze po to, żebyśmy stali się bierni. Psalmista od razu dodaje, że chce wpatrywać się w Boże ustawy. Boża łaska nie zastępuje posłuszeństwa — umożliwia życie w posłuszeństwie.

Czy próbujesz udowodnić Bogu, że poradzisz sobie sam? 

Czy może uczysz się codziennie mówić: „Panie, chcę być Ci wierny, ale potrzebuję, żebyś mnie podtrzymywał”?

Wiara nie polega na przekonaniu, że nigdy się nie zachwiejesz. Polega na tym, że w swojej słabości zwracasz się do Boga.

3. Część trzecia — Bóg widzi to, czego człowiek często nie dostrzega (w. 118–119)

Kiedy wytapia się metal, wysoka temperatura pozwala oddzielić to, co wartościowe, od zanieczyszczeń. Z zewnątrz wszystko może wyglądać podobnie. Dopiero próba ujawnia różnicę.

„Gardzisz wszystkimi, którzy odstępują od ustaw twoich, bo myśli ich są fałszywe. Uważasz za żużel wszystkich bezbożnych na ziemi, dlatego kocham świadectwa twoje”.

Psalmista mówi o Bożym sądzie. To trudne słowa, ale nie możemy ich złagodzić tak, by utraciły swoje znaczenie. Bóg nie jest obojętny wobec zła. Widzi ludzkie postępowanie i sprawiedliwie je osądza.

Świat często ocenia ludzi według ich osiągnięć, majątku, popularności i wpływów. Człowiek może być podziwiany przez tysiące, a jednocześnie żyć w buncie przeciwko Bogu.

Bóg patrzy głębiej.

Obraz żużlu nie oznacza, że człowiek przestaje mieć godność jako stworzenie uczynione na obraz Boga. Pokazuje natomiast, jak bezwartościowe w perspektywie wieczności staje się życie oparte na odrzuceniu Stwórcy.

Dlaczego psalmista w odpowiedzi mówi: „Dlatego kocham świadectwa twoje”?

Ponieważ Boże Słowo pozwala mu widzieć świat w prawdzie. Nie wszystko, co błyszczy, jest cenne. Nie wszystko, co popularne, jest dobre. Nie wszystko, co przynosi chwilową przyjemność, prowadzi do życia.

To ostrzeżenie również dla nas. Możemy kochać Biblię wtedy, gdy pociesza nas w cierpieniu, ale czy kochamy ją również wtedy, gdy ujawnia nasz egoizm, pychę i nieposłuszeństwo?

Prawdziwa miłość do Słowa nie polega na tym, że zawsze znajdujemy w nim potwierdzenie własnych przekonań. Polega również na gotowości, by pozwolić Bogu nas skorygować.

Nie powinniśmy jednak patrzeć na ludzi bezbożnych z wyższością. Sami nie zostaliśmy zbawieni dzięki własnej mądrości. Potrzebowaliśmy łaski tak samo jak oni.

Co w twoim życiu wydaje się cenne, ale może odciągać cię od Boga? Uznanie innych? Sukces? Własna racja? Wygoda? 

Boże Słowo nie tylko pokazuje, co jest złe. Uczy również, co naprawdę ma wartość.

4. Część czwarta — Bojaźń, która prowadzi do Chrystusa (w. 120)

Wyobraź sobie człowieka, który staje przed królem mającym władzę nad jego życiem. Nie przychodzi z lekceważeniem ani z przekonaniem, że może dyktować warunki. Wie, przed kim stoi. Jego postawa odzwierciedla powagę tej chwili.

„Ciało moje drży ze strachu przed tobą, bo lękam się twoich sądów”.

Psalm kończy się obrazem drżącego człowieka.

To ważne: ten, który kocha Boże prawo, ufa Jego obietnicom i pragnie wytrwać, nie traktuje Boga lekko. Wie, że Bóg jest święty, a Jego sąd jest rzeczywisty.

Bojaźń Boża nie oznacza, że chrześcijanin ma żyć w przekonaniu, iż Bóg z przyjemnością chce go zniszczyć. Oznacza, że poważnie traktuje Bożą świętość, własny grzech i odpowiedzialność przed Stwórcą.

Ale tutaj pojawia się pytanie: jak grzeszny człowiek może stanąć przed świętym Bogiem i nie popaść w rozpacz?

Odpowiedzią nie jest pomniejszenie Bożej świętości ani udawanie, że grzech nie ma znaczenia. Odpowiedzią jest Jezus Chrystus.

Na krzyżu widzimy, jak poważny jest grzech, skoro Syn Boży oddał za nas życie. Widzimy też, jak wielka jest Boża miłość, skoro Chrystus przyszedł ratować grzeszników.

Jezus był wierny tam, gdzie my byliśmy chwiejni. Był posłuszny Ojcu aż do śmierci. Poniósł sąd należny grzesznikom, aby ci, którzy w Niego wierzą, mogli otrzymać przebaczenie i pojednanie z Bogiem.

Dlatego chrześcijanin nie musi wybierać między bojaźnią a nadzieją. Może traktować Boga z głęboką czcią, a jednocześnie zbliżać się do Niego z ufnością przez Chrystusa.

Łaska nie oznacza, że grzech stał się nieważny. Oznacza, że Chrystus zapłacił za grzech, a teraz prowadzi swoich ludzi do nowego życia.

Kto podtrzyma cię na drodze?

Cała strofa prowadzi nas od podzielonego serca do bojaźni przed świętym Bogiem. Po drodze odkrywamy, że potrzebujemy prawdy, ochrony, podtrzymania i przebaczenia.

Nie wystarczy wiedzieć, którą drogą powinniśmy iść. Nie wystarczy nawet szczerze pragnąć nią iść. Potrzebujemy Zbawiciela, który przebacza nasze odejścia, odnawia nasze serca i podtrzymuje nas w wierze.

Psalmista mówi: „Tyś obroną moją i tarczą moją”. W pełni chrześcijańskiego objawienia widzimy tę nadzieję w Jezusie Chrystusie. On nie tylko pokazuje nam drogę do Boga. Przez swoją śmierć i zmartwychwstanie otwiera nam do Niego drogę.

Dlatego najważniejsze pytanie nie brzmi: „Czy jestem wystarczająco silny, by nigdy się nie zachwiać?”.

Brzmi ono: Czy moja nadzieja spoczywa w Jezusie Chrystusie — Tym, który jest wierny, przebacza grzesznikom i podtrzymuje swoich ludzi aż do końca?

B. Pszczoła | Gorsze ubranie

 

Gorsze ubranie

W Luwrze znajduje się gliniana tabliczka o numerze katalogowym AO 8372, zapisana pismem klinowym. To starobabiloński list z pierwszej połowy II tysiąclecia p.n.e., w którym Iddin-Sin zwraca się do swojej matki, Zinu.

Po początkowym życzeniu zdrowia przechodzi do sprawy, która najwyraźniej bardzo go porusza: ubrania innych stają się z roku na rok lepsze, podczas gdy jego, jak twierdzi, coraz gorsze. Wypomina matce oszczędzanie na jego odzieży, chociaż w domu wełnę zużywa się jak chleb.

Przywołuje też przykład syna podwładnego swojego ojca, który ma dwa nowe ubrania. Na koniec zarzuca matce, że matka tamtego chłopca, choć go adoptowała, kocha go, podczas gdy ona nie kocha własnego syna.

Trudno nie usłyszeć w tej skardze znajomego tonu. Można go sparafrazować tak: Inni mają lepiej. To znaczy, że mnie nie kochasz!.

Kiedy przeczytałem ten list, od razu przypomniało mi się moje dzieciństwo.

Kiedy byłem mały, w naszym domu się nie przelewało. Ponieważ byłem młodszy i mniejszy od siostry, rodzice uznali, że mogę nosić ubrania po niej. Starali się kupować rzeczy, które pasowałyby zarówno dziewczynce, jak i chłopcu, ale część mojej garderoby była jednak powiedzmy dziewczęca.

Najbardziej bolało mnie coś innego: ona dostawała nowe ubrania, a ja już trochę znoszone. W mojej dziecięcej głowie rodziła się myśl: Widocznie jestem dla rodziców mniej ważny.

Trochę inaczej było z biblijnym Józefem:

A Izrael kochał Józefa najbardziej ze wszystkich synów swoich, ponieważ urodził mu się na starość. Sprawił mu też długą szatę z rękawami.

1 Moj 37:3 

Tutaj Biblia mówi wprost: ojciec kochał Józefa bardziej niż pozostałych synów, a ta szczególna szata była widocznym znakiem jego wyróżnienia. W następnym wersecie czytamy, że bracia dostrzegali tę różnicę i nienawidzili Józefa.

W tej rodzinie faworyzowanie jednego dziecka było rzeczywistością. Nie każde znoszone ubranie świadczy jednak o mniejszej miłości choć dziecko może właśnie tak je odczytać. Patrzy na to, co dostaje ono, i na to, co dostają inni. Z tych obserwacji próbuje wywnioskować, jak ważne jest dla rodziców.

Niestety, czasem rozczarowanie rodzicami kierujemy przeciwko komuś innemu: rodzeństwu albo koledze, który dostał więcej. Zamiast powiedzieć: Boli mnie, że czuję się mniej ważny, zaczynamy atakować osobę, z którą się porównujemy. Nasz ból może być prawdziwy, ale krzywdzenie drugiego człowieka nie uleczy go.

Jedną z naszych najgłębszych potrzeb jest potrzeba bycia kochanym i ważnym dla najbliższych. Dlatego czasem za sporem o ubranie kryją się pytania o coś znacznie większego: Czy mnie widzisz? Czy o mnie pamiętasz? Czy jestem dla ciebie ważny?.

Te historie dają nam możliwość nauki:

Jeśli jesteś rodzicem zwracaj uwagę na to, jak dzieci odbierają Twoje decyzje. Sprawiedliwość nie zawsze oznacza kupowanie wszystkim tego samego. Dzieci mają różne potrzeby. Każde jednak potrzebuje Twojej uwagi, czasu i pewności, że jest kochane. Wyjaśniaj swoje decyzje i słuchaj, kiedy dziecko mówi, że czuje się pomijane. To, co dla Ciebie jest rozsądną oszczędnością, dla niego może wyglądać jak mniejsza miłość.

Jeśli jesteś dzieckiem, które otrzymuje więcej lub jest wyróżniane pamiętaj, że nie czyni Cię to lepszym od innych. Nie musisz czuć się winny z powodu otrzymanych rzeczy, ale warto być uważnym na uczucia rodzeństwa. Nie wykorzystuj wyróżnienia do wywyższania się. Jeśli widzisz, że ktoś jest pomijany, możesz stanąć po jego stronie.

Jeśli nosisz ubrania po kimś sam ten fakt nie dowodzi, że rodzice mniej Cię kochają. Może wynikać z ograniczonych możliwości, oszczędności albo chęci dobrego wykorzystania rzeczy. Twoje rozczarowanie zasługuje jednak na wysłuchanie. Możesz powiedzieć: Kiedy zawsze dostaję rzeczy po innych, czuję się mniej ważny. Taka rozmowa daje szansę na zrozumienie.

I jeszcze jedna myśl dla nas wszystkich: ubranie nie stanowi o naszej wartości. Może sprawić, że ktoś potraktuje nas lepiej, ale nie uczyni nas lepszymi ludźmi. Nowa szata nie dodaje nam wartości, a znoszona.. nie odbiera jej.

Nasza wartość przed Bogiem nie zależy od zawartości szafy. Nasz charakter ujawnia się natomiast w tym, jak traktujemy innych zarówno tych, którzy mają więcej, jak i tych, którzy mają mniej od nas. I głównie.. chodzi o miłość. Ubrania.. to szczegół.

_________________

Moje trzy grosze…

Chrystocentrycznie możemy spojrzeć na te historie jeszcze głębiej. Wszyscy znamy pokusę porównywania się z innymi. Patrzymy na to, co otrzymali, i zastanawiamy się, czy jesteśmy równie ważni. Czasem zazdrościmy, czasem czujemy się odrzuceni, a czasem próbujemy udowodnić swoją wartość tym, co posiadamy.

Ewangelia prowadzi nas jednak do Tego, który nie mierzy naszej wartości zawartością szafy ani pozycją wśród ludzi. Jezus Chrystus, Syn umiłowany Ojca, przyszedł na świat nie po to, by otoczyć się ziemskim bogactwem, lecz by stać się sługą. Ogołocił samego siebie, przyjął postać sługi i uniżył się aż do śmierci krzyżowej (Flp 2:6–8).

Na krzyżu widzimy, jak daleko sięga Boża miłość. Chrystus nie przyszedł dlatego, że byliśmy lepsi od innych. Przyszedł ratować grzeszników, którzy nie mieli Mu nic do zaoferowania. A tym, którzy przez wiarę należą do Niego, Bóg daje coś nieporównanie cenniejszego niż najpiękniejsze ziemskie ubranie: usprawiedliwienie w Chrystusie i godność dzieci Bożych. (por. co robi ojciec, kiedy wraca syn marnotrawny... szata, pierścień, obuwie dla syna, który był umarły a ożył..)

Biblia prowadzi nas jednak jeszcze dalej — aż do Objawienia Jana. Widzimy tam wielki tłum zbawionych, stojących przed tronem Boga i przed Barankiem. Są odziani w białe szaty, a jeden ze starszych wyjaśnia Janowi: „To są ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i wyprali szaty swoje, i wybielili je we krwi Baranka” (Obj 7:14).

Naszą nadzieją nie jest szata, którą sami potrafimy sobie uszyć, ani dobroć, którą moglibyśmy zasłużyć na Bożą przychylność. Białe szaty przypominają nam, że zbawienie zawdzięczamy Barankowi — Jezusowi Chrystusowi, który przelał swoją krew za grzeszników. To On oczyszcza nas z grzechu i daje nam sprawiedliwość, której sami nigdy nie moglibyśmy osiągnąć.

W Objawieniu pojawia się także wezwanie, by radować się, ponieważ nadeszły zaślubiny Baranka, a Jego oblubienica „przyoblekła się w czysty, lśniący bisior” (Obj 19:7–8). Ten obraz kieruje nas ku ostatecznej nadziei: Chrystus nie tylko przebacza swojemu ludowi, ale prowadzi go do siebie, aby na zawsze żył w Jego obecności.

Dlatego nie musimy już budować swojej wartości na tym, czy mamy więcej, czy mniej niż inni. Nie musimy pomniejszać drugiego człowieka, aby samemu poczuć się ważniejszym. W Chrystusie możemy uczyć się cieszyć z dobra, które otrzymują inni, i dostrzegać tych, którzy czują się pominięci.

Najważniejsze pytanie nie brzmi więc: kto ma lepszą szatę? Brzmi: czy należysz do Chrystusa, który daje nam szatę zbawienia? Ziemskie ubrania z czasem się zużyją, przestaną być modne i stracą swoją wartość. Ale ci, którzy należą do Baranka, mają obietnicę, której nic nie zdoła odebrać: staną przed Bogiem odziani w białe szaty, oczyszczeni Jego krwią i przyjęci dzięki Jego łasce.

A człowiek, który coraz głębiej poznaje tę łaskę, nie musi już walczyć o swoją wartość kosztem innych. Może kochać, ponieważ sam został umiłowany, i służyć innym, ponieważ jego największym skarbem nie jest to, co nosi na sobie, lecz Ten, do którego należy.

Lupo | Głos, który mówi: „Nie jesteś sam”

 Tekst powstał na podstawie artykułu Mercy Lupo

Głos, który mówi: „Nie jesteś sam”

O rodzicielstwie, bliskości i miłości Boga

1. Mały człowiek, wielki świat

Jest późny wieczór. W domu wreszcie zapada cisza. Ale nie w pokoju dziecka.

Tam trwa mały koncert.

Najpierw płacz. Potem kołysanie. Kilka kroków w jedną stronę, kilka w drugą. Rodzic sprawdza pieluszkę, zastanawia się, czy dziecko nie jest głodne, i w końcu zaczyna śpiewać.

Nie jest to występ, który otrzymałby owację na stojąco. Głos jest zmęczony, melodia nie zawsze trafia w odpowiednie dźwięki, a zwrotka kończy się wcześniej, niż powinna.

Ale mały słuchacz nie ocenia wykonania.

Nie pyta: „Mamo, czy ćwiczyłaś przed lustrem? Tato, czy znasz zasady prawidłowego oddychania podczas śpiewu?”.

Ale.. zna ten głos.

To głos, który towarzyszył mu podczas karmienia, który słyszał, gdy ktoś brał go na ręce i który coraz częściej kojarzy mu się z bezpieczeństwem.

Badania nad rozwojem niemowląt wskazują, że śpiewanie dzieciom może pomagać im regulować napięcie i wspierać więź z opiekunem. Znajomy rytm, melodia i głos działają uspokajająco, a sam śpiew pomaga rodzicowi zwolnić i skupić się na dziecku.

Nie jest to magiczny sposób na każdy płacz. Dziecko może nadal potrzebować jedzenia, pomocy z powodu bólu albo po prostu czasu. Jednak śpiew pozostaje prostym gestem troski.

Zanim dziecko zrozumie słowa, może już doświadczać miłości, którą te słowa wyrażają.

Czy nie przypomina nam to czegoś z naszej relacji z Bogiem?

Zanim potrafiliśmy nazwać swoje potrzeby, On już znał naszą zależność od Jego dobroci. Zanim umieliśmy wypowiedzieć modlitwę, potrzebowaliśmy Jego łaski. A zanim mogliśmy cokolwiek Mu ofiarować, Bóg objawił swoją miłość w Jezusie Chrystusie.

„My kochamy, ponieważ On pierwszy otoczył nas miłością” (1 J 4:19).

W chrześcijańskim rodzicielstwie jest coś pięknego: przez codzienną troskę możemy pokazywać dziecku obraz miłości, która wychodzi naprzeciw potrzebom drugiego człowieka.

2. Mała owca i głos pasterza

Jezus powiedział:

„Owce moje głosu mojego słuchają i Ja znam je, a idą za mną” (J 10:27).

Wyobraź sobie owcę pośród wielu innych owiec z różnych stad. Dookoła słychać nawoływania innych pasterzy i odgłosy stada. A jednak rozpoznaje głos swojego pasterza. Ten głos nie jest dla niej jedynie dźwiękiem. Jest związany z kimś, kto prowadzi ją do wody, szuka dla niej pożywienia i chroni ją przed niebezpieczeństwem.

Właśnie dlatego obraz pasterza tak często pojawia się w Biblii.

Dawid, który jako młody człowiek pilnował owiec, wiedział, co znaczy troszczyć się o bezbronne stworzenie. Kiedy później napisał Psalm 23, wyznał:

„Pan jest pasterzem moim, niczego mi nie braknie”.

Dawid nie twierdził, że „ciemna dolina” go nie dotyczy. Wiedział, że takie doliny istnieją. Jego nadzieja polegała na tym, że nawet tam nie będzie sam.

Rodzic również nie może usunąć wszystkich trudności z życia dziecka. Może jednak pomóc mu przejść przez to, czego samo jeszcze nie potrafi udźwignąć: wziąć je na ręce, mówić spokojnie, śpiewać znajomą melodię i odpowiadać na jego potrzeby.

A kiedy dziecko dorasta, potrzebuje czegoś więcej niż kołysanki. Potrzebuje usłyszeć prawdę o Bogu, poznać Jego Słowo i odkryć Jezusa jako dobrego Pasterza.

Nasz głos.. jest ograniczony. Głos Chrystusa.. prowadzi do życia wiecznego.

3. Spokojny rodzic nie oznacza rodzica idealnego

Pomyśl o jednej z tych nocy, kiedy dziecko budzi się po raz kolejny.

Spoglądasz na zegar. Wiesz, że rano trzeba wstać do pracy. Czujesz zmęczenie w ramionach i napięcie w całym ciele. Płacz staje się coraz trudniejszy do zniesienia.

Współczesna psychologia rozwojowa opisuje zjawisko współregulacji: małe dziecko stopniowo uczy się regulować emocje, korzystając z pomocy spokojnego, dostępnego dorosłego. Dlatego warto, kiedy to możliwe, zwolnić, wziąć oddech, sprawdzić potrzeby dziecka i mówić łagodniej.

Jeśli czujemy, że tracimy kontrolę, możemy bezpiecznie odłożyć dziecko do łóżeczka i poprosić o pomoc.

Biblia mówi:

„Owocem zaś Ducha są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność” (Ga 5,22)… sam dźwięk tych słów jest kojący.

Cierpliwość nie oznacza jednak braku zmęczenia. Oznacza uczenie się takiej odpowiedzi na zmęczenie, która nie rani drugiego człowieka.

Przypomnij sobie Mojżesza prowadzącego lud przez pustynię. Ciężar odpowiedzialności stał się dla niego tak wielki, że potrzebował pomocy innych. Ta historia przypomina, że rodzicielstwo nie musi być samotnym dźwiganiem wszystkich obowiązków.

Możesz poprosić współmałżonka o zmianę przy dziecku, przyznać, że potrzebujesz odpoczynku, albo powiedzieć: „Nie radzę sobie teraz dobrze. Potrzebuję pomocy”.

To rozsądna troska o rodzinę.

Czasami, kiedy śpiewasz dziecku, sam zaczynasz oddychać spokojniej. Melodia nie rozwiązuje każdego problemu, ale pomaga wrócić do tego, co w danej chwili najważniejsze: rozpoznać potrzebę dziecka i odpowiedzieć na nią z czułością.

4. Bóg nie wymaga pięknego głosu

Wielu rodziców nie śpiewa, ponieważ są przekonani, że nie mają do tego talentu.

Nie znają kołysanek, nie pamiętają słów, fałszują i czują się niezręcznie.

Ale niemowlę nie organizuje konkursu muzycznego.

Dla niego znajomy głos może być cenniejszy niż perfekcyjne wykonanie z nagrania. Nie musisz śpiewać głośno ani długo. Możesz nucić, powtarzać jedną melodię albo śpiewać podczas przewijania i kołysania.

Pomyśl o wdowie z Sarepty, opisanej w 1 Księdze Królewskiej 17. Miała niewiele mąki i oliwy. Spodziewała się, że wraz z synem umrze z głodu. Nie dysponowała wielkimi zasobami, a jednak Bóg działał pośród tej kruchej codzienności.

Ta historia nie obiecuje, że każda trudność rodziny zniknie w cudowny sposób. Przypomina jednak, że Bóg potrafi działać także przez to, co wydaje się skromne: przez prosty gest, krótką modlitwę, jedną piosenkę i zwyczajną troskę.

Nie potrzebujesz pięknego głosu, aby śpiewać dziecku. Wystarczy, że podarujesz mu melodię, którą będzie mogło rozpoznać jako znak bliskości.

5. Najważniejsza pieśń, którą dziecko powinno usłyszeć

Pewnego dnia twoje dziecko wyrośnie z kołysanek.

Nie będziesz już chodzić z nim po pokoju, trzymając je na rękach. Zamiast tego będziesz rozmawiać z człowiekiem, który ma własne pytania, obawy i marzenia.

Wtedy potrzebne będą inne słowa: takie, które nauczą je odróżniać dobro od zła, przyznawać się do winy i szukać prawdy.

Przede wszystkim jednak potrzebuje usłyszeć Dobrą Nowinę, Ewangelię.

Możesz nauczyć dziecko modlitwy, czytać mu historie biblijne i śpiewać pieśni o Jezusie. Nie możesz jednak zbawić go własnymi siłami. Możesz natomiast wskazywać mu Tego, który jest Zbawicielem.

Kiedy Jezus chodził po ziemi, uczniowie próbowali powstrzymywać ludzi przynoszących do Niego dzieci. Jezus powiedział:

„Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie i nie zabraniajcie im” (Mk 10:14).

Nie potraktował dzieci jak nieistotnego dodatku do życia dorosłych. Przyjął je i błogosławił.

Ten sam Jezus przyszedł na świat, aby ratować grzeszników. Na krzyżu wziął na siebie sąd, na który zasługujemy, a przez swoje zmartwychwstanie otworzył drogę do pojednania z Bogiem.

To najważniejsza wiadomość, jaką możemy przekazać dzieciom: ich nadzieja nie musi opierać się na doskonałości rodziców. Mogą poznać Boga, który jest święty, wierny i pełen miłosierdzia.

Rodzice mogą pokazywać Ewangelię w codziennym życiu. Kiedy przepraszają, uczą prawdy o grzechu. Kiedy przebaczają, pokazują moc łaski. Kiedy czytają Biblię, modlą się i śpiewają, kierują uwagę dziecka ku Jezusowi.

Zakończenie: zaśpiewaj jeszcze raz

Może dziś wieczorem znowu będziesz zmęczony/a.

Może dziecko nie zaśnie od razu. Może będzie trzeba powtórzyć tę samą melodię dziesięć razy, a zamiast spokoju usłyszysz jeszcze więcej płaczu.

Zadbaj o jego potrzeby. Weź je na ręce, jeśli tego potrzebuje i jest to bezpieczne. Zaśpiewaj, jeśli to pomaga. Poproś o wsparcie, kiedy brakuje ci sił.

Nie każda łza oznacza, że robisz coś źle, a nie każdy trudny wieczór jest porażką. Rodzicielstwo składa się z wielu małych chwil, w których uczysz dziecko, że może szukać pomocy, słuchać prawdy i doświadczać troski.

Być może za wiele lat nie będzie pamiętać melodii śpiewanej przy łóżeczku. Jednak dziś możesz podarować mu coś cennego: spokojny głos, czuły gest i słowa, które prowadzą do Jezusa.

Dobry Pasterz nie tylko prowadzi swoje owce w jakiś akademicki, czy też wojskowy sposób... On otoczył nas swoją miłością i oddał za nas życie.

Śpiewaj więc swojemu dziecku, jeśli możesz. Okazuj mu miłość w zwyczajnych chwilach. A ponad wszystkim wskazuj mu na Jezusa — Tego, którego miłość przewyższa każdą ludzką troskę i którego wierna obecność nie kończy się wraz z ostatnią kołysanką.