Piper | Jak pogodzić depresję z radowaniem się w Bogu?

Mt 26:36–46 oraz Hbr 12:2

Wyobraź sobie chrześcijanina, który od miesięcy zmaga się z depresją. Czyta w Biblii:

„Radujcie się zawsze w Panu; powtarzam, radujcie się” (Flp 4:4).

PSZ: Flp 4:4: Zawsze cieszcie się z tego, że należycie do Pana. Cieszcie się! 

Zawsze bądźcie pełni radości w Panu…

I myśli sobie: „Nie potrafię. Czy to znaczy, że jestem złym chrześcijaninem? Czy moja wiara jest za słaba?”

To pytanie dręczy wielu wierzących. Tymczasem odpowiedź znajduje się… w ogrodzie Getsemane.

Tam widzimy Syna Bożego. Nie uśmiechniętego nauczyciela otoczonego tłumami, ale człowieka pogrążonego w głębokim cierpieniu.

„Począł się smucić i trwożyć… Smętna jest dusza moja aż do śmierci” 

(Mt 26:37–38 BW).

To jedno z najbardziej poruszających zdań w całej Biblii.

Jeśli Jezus mógł być „smutny aż do śmierci”, to sam głęboki smutek nie jest grzechem.

Pierwsza prawda: Smutek nie jest tym samym co niewiara

Pierwsza fala bólu, lęku czy przygnębienia nie jest grzechem. Jest reakcją człowieka żyjącego w upadłym świecie.

Grzech zaczyna się wtedy, gdy przestajemy walczyć o wiarę.

Tu leży różnica.

Nie jesteś winny dlatego, że cierpisz.

Zadaj sobie raczej pytanie: co robię ze swoim cierpieniem?

Jezus nie zaprzeczał swoim emocjom.
Nie udawał silnego.
Nie tłumił bólu.

On walczył.

I właśnie z Getsemane możemy nauczyć się sześciu sposobów prowadzenia duchowej walki.

1. Nie walcz samotnie

„Wziął z sobą Piotra oraz dwóch synów Zebedeuszowych.”

Jezus mógł odejść sam.

A jednak chciał obecności przyjaciół.

To niezwykle pokorne.

Jednym z największych kłamstw depresji jest:

“Zamknij się w sobie, w swojej komórce… Nikogo nie obchodzisz… Jeszcze kogoś zarazisz swoim smutkiem…”

Ewangelia mówi coś odwrotnego.

Bóg stworzył Kościół właśnie na takie chwile.

Czasami największym darem nie jest sama rada… ale obecność.

W rodzinie dobrze być… tam ból twój się podzieli a radość pomnoży się…

2. Otwórz swoje serce

Jezus powiedział:

„Smętna jest dusza moja aż do śmierci.”

Nie ukrywał bólu.

Nie udawał duchowego bohatera.

Nie mówił:

„Nic się nie stało… Jakoś będzie.”

Biblia nie zachęca do noszenia masek.

Psalmy pełne są ludzi mówiących Bogu:

„Dlaczego jesteś zgnębiona, duszo moja?”

Wiara nie polega na udawaniu radości.

Polega na przynoszeniu prawdziwego serca przed Boga.

3. Poproś innych o modlitwę

„Czuwajcie ze mną.”

To może wyglądać jak znak słabości… ale tak nie było… to była mądrość.

Jak często próbujemy walczyć sami!

A przecież Bóg daje nam braci i siostry właśnie po to, aby nosili nasze ciężary.

Depresja bardzo często izoluje.

Ewangelia zawsze prowadzi do wspólnoty.

(ps. skuteczność modlitwy nie jest zależna od ilości modlących się… to jest przywilej kościoła kiedy może mieć udział w twojej walce)

4. Wylej serce przed Ojcem

Jezus modli się:

„Ojcze mój, jeśli można, niech mnie ten kielich minie…”

Jak szczera jest ta modlitwa!

Nie ma w niej religijnych sloganów.

Nie ma udawania.

Jest prawdziwy ból.

Bóg nie boi się naszych łez.

Psalmista mówi:

„Wylewajcie przed Nim serca wasze.”

To właśnie robi Jezus.

5. Oprzyj się na Bożej mądrości

Najważniejsze słowa Getsemane brzmią:

„Jednak nie jako Ja chcę, ale jako Ty.”

To nie jest rezygnacja… To zaufanie.

Jezus nie rozumiał cierpienia jedynie przez pryzmat chwili.

Wiedział, że Ojciec widzi więcej.

Depresja często zawęża nasze spojrzenie.

Bóg przypomina: „Ty nie widzisz całego obrazu… Ja widzę.”

Wiara oznacza powiedzieć: “Ojcze, nie rozumiem, ale ufam Tobie.”

6. Patrz dalej niż dzisiejszy ból

Autor Listu do Hebrajczyków wyjaśnia tajemnicę Getsemane:

„Który zamiast doznać należnej Mu radości wycierpiał krzyż…” (Hbr 12:2 BW)

BWP, Hbr 12:2

Wpatrujmy się w Jezusa, który nas przywiódł do wiary, czyniąc ją coraz doskonalszą. On to, gdy przedkładano Mu radość, wybrał śmierć krzyżową, nie zważając wcale na jej hańbę. Teraz zasiada za to po prawej stronie tronu Bożego.

PAU, Hbr 12:2

Wpatrujmy się w Jezusa, który jest dawcą naszej wiary i jej celem. On zamiast należnej Mu radości wolał przyjąć krzyż, nie bojąc się jego hańby. Teraz zasiada po prawej stronie tronu Boga.

PSZ, Hbr 12:2

Wpatrujmy się w Jezusa, który jest początkiem i celem naszej wiary. On zgodził się ponieść haniebną śmierć na krzyżu, bo wiedział, jaka potem spotka Go radość. Teraz zaś zasiada w niebie, po prawej stronie Boga.

Jezus patrzył dalej.

Za krzyżem widział zmartwychwstanie.

Za cierpieniem — chwałę.

Za piątkiem — niedzielny poranek.

To nie znaczy, że przestał cierpieć.

To znaczy, że cierpienie nie było ostatnim rozdziałem.

Tak samo jest z wierzącym.

Nasza historia nie kończy się depresją, chorobą czy wręcz śmiercią.

Kończy się spotkaniem z Chrystusem.

A jak pogodzić depresję z radowaniem się w Bogu?

To chyba najważniejsze pytanie.

Biblia nie mówi, że wierzący zawsze odczuwa radość.

Biblia mówi, że ma radość w Panu.

Radość, to nie zawsze są emocje.

Czasem jest to decyzja wiary.

Psalmista mówi do samego siebie:

„Czemu rozpaczasz, duszo moja?… Ufaj Bogu.”

Zauważmy:

Dusza jeszcze rozpacza.

A jednak psalmista już ufa.

To znaczy, że można jednocześnie i płakać i wierzyć.

Można jednocześnie i cierpieć i trzymać się Boga.

Można jednocześnie mieć depresję i nie przestawać należeć do Chrystusa.

Apostoł Paweł opisuje swoje życie słowami:

„Jako zasmucony, ale zawsze radosny …” (2 Kor 6:10 BW)

Jak to możliwe?

Bo istnieją dwa poziomy radości.

Pierwszy, powierzchowny, zależy od okoliczności.. a drugi jest głębszy.. jest przekonaniem, że Chrystus mnie nie opuści, moje grzechy są przebaczone, Ojciec kieruje moim życiem i czeka mnie wieczna chwała.

Ta radość może istnieć nawet wtedy, gdy oczy są pełne łez.

To nie jest zaprzeczenie bólowi.

To zakotwiczenie nadziei głębiej niż ból.

Kilka ważnych zastrzeżeń

Nie każda depresja ma wyłącznie duchowe przyczyny. Biblia pokazuje, że człowiek jest jednością duszy i ciała. Prorok Eliasz po okresie ogromnego napięcia najpierw potrzebował snu, pożywienia i odpoczynku, zanim Bóg przemówił do niego w cichym powiewie (1 Krl 19). Długotrwała depresja może wymagać także pomocy lekarza lub psychoterapeuty. Skorzystanie z takiej pomocy nie jest oznaką braku wiary, podobnie jak leczenie złamanej nogi nie jest brakiem zaufania Bogu. Bóg często działa przez ludzi, których obdarzył wiedzą i umiejętnościami.

Zakończenie

Getsemane pokazuje nam coś niezwykle pocieszającego.

Nasz Zbawiciel nie tylko wie, czym jest cierpienie.

On przeszedł przez jego najciemniejszą dolinę.

Dlatego, gdy człowiek pogrążony w depresji modli się słowami: „Panie, nie mam już siły”, nie mówi tego komuś, kto nie rozumie.

Mówi to Temu, który sam wołał:

„Smętna jest dusza moja aż do śmierci.”

I właśnie dlatego autor Listu do Hebrajczyków zachęca:

„Patrzmy na Jezusa.”

Nie na swoje uczucia czy na swoją siłę. Nawet nie na swoją wiarę. Ale na Jezusa.

Bo Ten, który zwyciężył w Getsemane i na Golgocie, potrafi podtrzymać także tych, którzy dziś idą przez własną ciemną dolinę. Radowanie się w Bogu nie oznacza nieodczuwania bólu. Oznacza, że nawet pośród bólu trzymamy się Tego, który jest naszą nadzieją. I choć uczucia mogą przychodzić i odchodzić, Chrystus pozostaje ten sam – wierny, współczujący i wystarczający.

Psalm 119:41–48 (waw) Przedsmak wieczności (Pink)

 „Przedsmak wieczności”

„Niech przyjdzie na mnie łaska twoja, Panie, 

zbawienie twoje według obietnicy twojej… 

I będę rozmyślał o przykazaniach twoich, które miłuję. 

Podniosę ręce ku przykazaniom twoim, które miłuję, 

i będę rozważał ustawy twoje.” 

(Psalm 119:41, 47–48)

Wyobraź sobie dziecko, które pierwszy raz zagląda przez uchylone drzwi ogromnej biblioteki. Widzi tylko kilka półek, kilka ksiąg, może nawet przeczyta kilka stron. Już jest zachwycone. Ale wtedy ktoś mówi:

– To dopiero pierwszy pokój. Za nim jest nieskończenie więcej kolejnych.

Tak właśnie wygląda życie chrześcijanina wobec Bożego Słowa.

A. Pink napisał:

„Nie da się wyrazić, jak cenne jest to, że On prowadzi mnie do swojej prawdy. Im więcej studiuję Słowo Boże, tym bardziej staje się ono dla mnie drogocenne i tym bardziej zadziwiają mnie niewyczerpane skarby w nim zawarte. Jakże chwalebna jest myśl, że całą wieczność spędzimy z Chrystusem, a On, nasz Nauczyciel, będzie odsłaniał przed nami wielkie tajemnice swojego Słowa… To, co właśnie zobaczyłem, jest jedynie przedsmakiem, który sprawia, że pragnę dnia, gdy skończę z tym wszystkim, co ziemskie.”

Psalmista nie prosi jedynie o informacje

W Psalmie 119 autor nie modli się: „Panie, daj mi więcej wiedzy.”

On modli się: „Niech zstąpi na mnie Twoja łaska…”

Bo rozumienie Biblii nie jest przede wszystkim wynikiem wysokiego IQ czy też wykształcenia teologicznego. Jest darem łaski.

Jezus powiedział:

„Nikt nie może przyjść do mnie, jeśli go Ojciec nie pociągnie.” (J 6:44)

A Duch Święty prowadzi wierzących do całej prawdy (J 16:13).

Dlatego największym nauczycielem Biblii nie jest profesor, lecz sam Bóg.

Każdy chrześcijanin zna to doświadczenie. Czytasz fragment, który znałeś od lat. Nagle Duch Święty otwiera oczy. Ten sam tekst zaczyna świecić nowym światłem. Nie dlatego, że się zmienił, lecz dlatego, że Bóg otworzył twoje serce.

Boże Słowo nigdy się nie wyczerpuje

Im więcej wierzący poznaje Biblię, tym bardziej odkrywa, jak niewiele jeszcze rozumie.

To paradoks. Początkujący często myśli, że już wiele wie. Dojrzały chrześcijanin coraz częściej mówi:

„Jak głęboka jest mądrość Boga!”

Psalmista mówi:

„Będę rozmyślał o przykazaniach Twoich.”

Słowo „rozmyślał” oznacza nie pobieżne czytanie, lecz ciągłe przeżuwanie prawdy.

Tak jak krowa wielokrotnie przeżuwa pokarm, tak wierzący wielokrotnie wraca do jednego wersetu.

I za każdym razem odkrywa coś nowego. Nie dlatego, że Biblia się zmienia. Ale dlatego, że jest odbiciem nieskończonej mądrości Boga i zbawienia w Jezusie Chrystusie.

Nigdy nie wyczerpiemy Tego, który jest nieskończony.

Miłość poprzedza zrozumienie

Psalmista dwa razy mówi: „Przykazania, które miłuję.”

Nie mówi tylko: „które znam” albo „które studiuję”. Ale: „które kocham.”

Miłość do Bożego Słowa jest znakiem nowego serca.

Naturalny człowiek może podziwiać Biblię jako literaturę.

Może analizować jej historię, znać grekę i hebrajski.

Ale tylko nowe serce zaczyna kochać to, co mówi Bóg.

Dlatego prawdziwe poznanie zawsze prowadzi do umiłowania Boga.

Biblia jest zapowiedzią wiecznej szkoły Chrystusa

Jedna z najpiękniejszych myśli Pinka brzmi:

„Wieczność spędzimy z Chrystusem, a On będzie odsłaniał przed nami tajemnice swojego Słowa.”

Często wyobrażamy sobie niebo jako miejsce odpoczynku. I słusznie. Ale Biblia pokazuje również coś więcej. Będziemy nieustannie poznawać Boga.

Paweł mówi:

„Teraz poznaję po części, lecz potem poznam tak, jak jestem poznany.” (1 Kor. 13:12)

Nieskończony Bóg oznacza nieskończone poznawanie.

Nigdy nie nadejdzie chwila, w której Chrystus powie:

„To już wszystko. Nic więcej nie mam wam do pokazania.”

Każdy dzień wieczności będzie nowym odkrywaniem Jego chwały.

Nowym zachwytem. Nowym uwielbieniem. Nową radością.

Dzisiejsze czytanie Biblii jest przedsmakiem nieba

A. Pink mówi, że każde nowe odkrycie w Biblii sprawia, iż bardziej tęskni za dniem, kiedy będzie z Chrystusem.

To przypomina degustację przed wielką ucztą. Mały kawałek potrawy nie zaspokaja głodu. On go zwiększa. Tak samo działa Boże Słowo.

Każdy moment, gdy Duch Święty rozświetla jakiś fragment, jest jak promień przyszłej chwały. Jest zaproszeniem. Jest obietnicą. Jest przedsmakiem tego, co dopiero nadejdzie.

Dlatego chrześcijanin nie czyta Biblii jedynie po to, by przygotować kazanie, odpowiedzieć na kwestię w dyskusji czy zgromadzić wiedzę.

Czyta ją, aby spotkać Chrystusa.

A każde takie spotkanie wzbudza tęsknotę za pełnią.

Zastosowanie

Psalmista kończy ten fragment słowami:

„Będę chodził drogą wolności, bo szukam przykazań Twoich.”

Świat mówi, że wolność polega na uwolnieniu się od Bożych przykazań.

Psalmista mówi coś odwrotnego.

Prawdziwa wolność rodzi się z życia w Bożej prawdzie.

Im bardziej poznajemy Boga, tym bardziej Go kochamy.

Im bardziej Go kochamy, tym chętniej jesteśmy Mu posłuszni.

A im bardziej jesteśmy Mu posłuszni, tym więcej doświadczamy prawdziwej wolności.

Może dziś otwierasz Biblię z poczucia obowiązku. 

Poproś Boga słowami psalmisty: „Niech przyjdzie na mnie Twoja łaska”. 

Proś Ducha Świętego, aby nie tylko pomógł ci zrozumieć tekst, ale przede wszystkim zobaczyć w nim Chrystusa. Każdy fragment Pisma jest jak okno otwierające się na Jego chwałę. Im dłużej w nie patrzysz, tym bardziej odkrywasz, że to, co dziś widzisz, jest dopiero początkiem. 

Pewnego dnia wiara ustąpi miejsca oglądaniu, a Ten, którego dziś poznajemy przez zapisane Słowo, będzie osobiście prowadził swój lud w niekończącym się poznawaniu swojej chwały. 

Wtedy każde pytanie znajdzie odpowiedź, każda obietnica ukaże swoją pełnię, a zachwyt nad Chrystusem będzie wzrastał bez końca. To, czego doświadczamy podczas cichego czytania Biblii, jest zaledwie pierwszym promieniem wschodzącego dnia wieczności.

BWP:  
(41)  O Panie, niech zstąpi na mnie miłosierdzie Twoje, okaż mi Twą pomoc, tak jak obiecałeś. 

(42)  Wówczas tym, co mnie hańbą, będę mógł powiedzieć, że zaufałem Twojemu słowu. 
(43)  Nigdy ust moich nie pozbawiaj prawdy, polegam bowiem zawsze na wyrokach Twoich. 

(44)  Zawsze też pragnę przestrzegać Twych pouczeń, zawsze, po wszystkie czasy. 

(45)  Wejdę wtedy swobodnie na szeroką drogę, bo szukam pouczeń Twoich. 

(46)  I będę świadczył o Tobie nawet przed królami, i nigdy się nie powstydzę. 

(47)  Radują mnie szczerze Twoje przykazania i kocham je z serca całego. 

(48)  Wyciągam moje ręce w stronę Twych przykazań, które ukochałem, i tęsknię za Twoim prawem.

Adamczyk:
Wtedy dopiero na to liczyć mogę,
Że w łasce Twojej, dostąpię zbawienia,
Zgodnie ze Słowem wskazanym przez Drogę,
Zgodnie z nadzieją czystego wielbienia.

Pozwól mi zatem to głosić ustami
(I nie odbieraj takiej możliwości):
Że Prawo Twoje z jego wyrokami,
Obowiązuje aż po kres wieczności.

A ci co kroczą w myśl jego wskazania,
Chodzą przestronną Drogą: Nie – zwężoną!
To są wartości godne ogłaszania
Królom i ludom z głową podniesioną!

(Odczuwam rozkosz, gdy o tym ogłaszam,
Gdyż Prawo Twoje, Boże, pokochałem.
Zatem się tego, o Panie, dopraszam,
Bym – jak mówiłem – żył nim, tak jak chciałem).