W słabości i znużeniu - Opowiadanie o modlitwie

Wieczór modlitewny nie był łatwy i przyjemny...

Robert, młody brat siedział w ostatniej ławce kaplicy. Modlitwa trwała. Inni wołali do Boga z gorliwością, ale jego serce było jak mokre drewno — bez ognia. Powieki ciążyły. Myśli uciekały. Ciało było zmęczone po pracy, a dusza wydawała się jeszcze bardziej zmęczona niż ciało.

Po nabożeństwie podszedł do starszego pastora.

— Szczerze... nie rozumiem siebie — powiedział cicho. — Niby chcę się modlić, ale kiedy klękam, jestem senny. Myśli się rozbiegają. Brakuje mi żarliwości, moja modlitwa przypomina powolne i trudne osuszanie wilgotnego drewna w płomieniach. Czasem jedyne co czuję to ciężar na duszy... Czy to znaczy, że duchowo jestem martwy?

Starszy człowiek spojrzał na niego ze spokojem.

— Robercie, nawet Pan Jezus bywał zmęczony.

Zapadła chwila ciszy.

— Ewangelia mówi, że usiadł przy studni w Samarii „zmęczony podróżą” (Jana 4:6). Innym razem zasnął w łodzi podczas burzy. Zmęczenie samo w sobie nie jest grzechem. Jesteśmy stworzeni z prochu...

Czy to nie jest pocieszające, że Odwieczny Syn Boży nie przyszedł jako istota niezdolna do odczuwania ludzkiej słabości.. On znał ciężar ciała.. Znał wyczerpanie po drodze.. Znał głód.. Znał noc bez snu.. Sam o sobie powiedział: Nawet lisy mają nory... a Syn Człowieczy nie ma gdzie skłonić głowy... 

Autor Listu do Hebrajczyków mówi:

 „Nie mamy bowiem arcykapłana, który by nie mógł współczuć ze słabościami naszymi... ale doświadczonego we wszystkim...”  

(Hebr. 4:15).

Są wierzący, którzy potępiają się za każde zmęczenie. Myślą, że prawdziwie duchowy człowiek nigdy nie odczuwa wyczerpania. Ale Pismo tego nie uczy.

Eliasz.. po wielkim zwycięstwie na Karmelu.. usiadł pod jałowcem i życzył sobie śmierci.. Co zrobił Bóg? Czy robił jakieś wyrzuty prorokowi? Nie.

Najpierw dał mu pospać i nakarmił go.

Czasem najbardziej duchową rzeczą, jaką człowiek może zrobić, jest odpocząć przed Panem.

Pastor pochylił się lekko i dodał:

— Ale istnieje też inne zmęczenie. Takie, które nie pochodzi jedynie z ludzkiej słabości, lecz z nieuporządkowanego życia.

To zmęczenie rodzi się wtedy, gdy człowiek bierze na siebie ciężary, których Bóg mu nie dał.

Kiedy na przykład żyje, by zadowolić ludzi bardziej niż Boga.

Kiedy mówi „tak” wszystkim wokół, ale nie pyta Boga, czego On naprawdę chce.

Marta, siostra Marii z Ewangelii była „zajęta około różnej posługi” (Łuk. 10:40), podczas gdy Maria siedziała u stóp Jezusa. Maria nie była leniwa. Problem Marty polegał na tym, że aktywność zaczęła wypierać społeczność z Chrystusem.

Ilu wierzących żyje dziś w podobny sposób?

Są aktywni. Zaangażowani. Obecni wszędzie. Pomagają wszystkim. Organizują. Służą. Biegną od pożaru do pożaru.

A jednak ich dusza jest wypalona i wysuszona na wiór.

Wróg duszy nie zawsze musi doprowadzić człowieka do jawnego grzechu. Czasem wystarczy, że doprowadzi go do ciągłego wyczerpania. Wtedy modlitwa staje się ciężarem, Biblia zamkniętą księgą, a serce traci czułość wobec Boga.

Ale tu właśnie objawia się cudowna pomoc Ducha Świętego.

Paweł pisze:

„A jeśli Duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych, mieszka w was, 

tedy Ten, który wzbudził Chrystusa Jezusa z martwych, 

ożywi i wasze śmiertelne ciała 

przez Ducha swego, który mieszka w was” 

(Rzym. 8:11).

To nie dotyczy jedynie przyszłego zmartwychwstania. Wielu świętych doświadcza tej prawdy już teraz.

Ile razy wierzący klękał do modlitwy wyczerpany, a wstawał umocniony?

“Klękamy a wszystko ucicha wokoło, wstajemy a zorza otacza nam czoło..”

Ile razy ciało mówiło: „Nie dam rady”, a jednak Duch Boży dawał nowe siły?

Tak było z Jezusem wtedy przy studni. Był zmęczony podróżą, spragniony i głody... ale gdy zaczął mówić Samarytance o wodzie życia, jakby zapomniał o głodzie i wyczerpaniu.

— „Mam pokarm do jedzenia, o którym wy nie wiecie” — potem powie uczniom (Jana 4:32).

Społeczność z Ojcem odświeżała Jego człowieczeństwo.

Tak działa Duch Święty.

Nie zawsze usuwa słabość natychmiast. Ale daje siłę większą niż nasza własna.

I nie trzeba tu szukać wielkich bohaterów wiary... a spracowani rodzice? Wiecznie niewyspane i wyczerpane matki?! Skąd biorą siłę?

Robert spytał:

— A co z chorobami czy innymi nieszczęściami? Czy każda choroba jest atakiem szatana?

Pastor pokręcił głową.

— Nie zawsze. Księga Hioba pokazuje nam coś głębokiego. Szatan dotknął Hioba, ale tylko dlatego, że Bóg na to pozwolił.

To całkowicie zmienia perspektywę.

Czasem choroba jest walką duchową. Czasem jest Bożym zatrzymaniem człowieka. Czasem Pan przez cierpienie przywołuje swoje dziecko bliżej siebie.

Iluż to ludzi nigdy nie nauczyłoby się modlitwy, gdyby nie łoże boleści?

Ilu nigdy nie usłyszałoby Bożego głosu pośród hałasu codzienności?

    „Na ziemi mówią: przez chorobę na bocznicę odłożony.

    W niebie mówią: na stronę dla uciszenia odwołany.”

To nie znaczy, że mamy kochać cierpienie albo biernie poddawać się wszystkiemu. Ale znaczy, że nawet w słabości Bóg działa.

Historia Kościoła pełna jest ludzi, którzy byli potężni w modlitwie, choć słabi fizycznie.

Ich życie przypomina nam, że moc Boga nie objawia się jedynie w sile człowieka.

Przecież Paweł usłyszał od Pana:

 „Wystarczy ci, gdy masz moją łaskę, 

albowiem pełnia mej mocy okazuje się w słabości” (2 Kor. 12:9).

To jedna z najtrudniejszych lekcji chrześcijaństwa.

My chcemy być silni, aby służyć Bogu.

Bóg często sprawia, że człowiek odkrywa swoją słabość, aby nauczył się polegać na Nim.

Na końcu pastor powiedział cicho:

— Nie oceniaj swojej relacji z Bogiem jedynie po tym, jak się czujesz fizycznie.

Bywają ciężkie noce. Suche i głuche modlitwy. Chwile, gdy ciało odmawia współpracy.

Ale Duch Święty nie opuszcza swoich dzieci. On pomaga w słabości. On podtrzymuje omdlałe ręce. On daje siłę utrudzonemu.

Izajasz napisał:

 „Lecz tym, którzy ufają Panu, przybywa siły; 

wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły”

 (Izaj. 40:31).

To nie zawsze oznacza natychmiastowe usunięcie ciężaru.

Czasem oznacza siłę, by nie upaść pod ciężarem.

Czasem oznacza pokój pośród bólu.

Czasem oznacza cichą wytrwałość człowieka, który nadal otwiera usta do modlitwy, choć wszystko w nim jest słabe.

Ale właśnie taka modlitwa bywa najdroższa Bogu.

Czy wiesz, że Charles Spurgeon (ten wielki kaznodziaja, który bywało, że głosił 10 razy w tygodniu) przez lata zmagał się z przewlekłym bólem (reumatyzm, dna moczanowa) i głęboką depresją. Ale modlił się z głęboką pokorą i całkowitym poddaniem się woli Bożej.

A zatem.. drogi Robercie, choć Twoje ciało i duch słabną z powodu choroby, pamiętaj, że nie jesteś w tym sam. 

Charles Spurgeon, choć sam potwornie cierpiał, odnajdywał w modlitwie klucz do pokoju. Bo modlitwa nie wymaga siły fizycznej ani pięknych słów i rytuałów. Spurgeon modlił się leżąc, oddając Bogu każdy jęk i każdą łzę.

Dlatego zamiast walczyć z lękiem i bólem w samotności, zamień je w szept do Boga. On przyjmie każdą Twoją obawę.

Odpocznij w prawdzie, że Bóg ma wszystko w swoich rękach. Jego suwerenność i miłość to najwygodniejsza poduszka dla zmęczonej głowy.

Zwracaj się do Niego nieustannie. On doskonale zna Twój ból, współczuje Ci i daje łaskę, by przetrwać najgorsze chwile.

Twój ból ma kres, a Boża miłość do Ciebie nigdy się nie skończy. Ufaj Mu, nawet gdy nie rozumiesz dlaczego to spotkało właśnie Ciebie.

„Modlitwa to wyciągnięta ręka dziecka po to, co Ojciec już przygotował w Swojej miłości. Nie informujemy Boga o czymś, czego On nie wie, ani nie zmieniamy Jego woli. My po prostu odpoczywamy w Jego obietnicach”. - Ch.Spurgeon

Święta ziemia pośród okruchów - Dzień Matki cd... (inspiracja: Kasia Czuderna)

 

Święta ziemia pośród okruchów

Stara Anna siedziała przy kuchennym stole, kontemplując swój wyszczerbiony kubek z taką powagą, jakby był on co najmniej kielichem przymierza. Za oknem świt nieśmiało zaglądał na podwórko, a dom trwał w tej rzadkiej, błogiej ciszy, którą matki cenią bardziej niż złoto.

Ciszę przerwało złowieszcze skrzypnięcie drzwi. Do kuchni wtoczyła się Marta. Gdyby istniał konkurs na najbardziej „duchowy” wygląd, Marta zajęłaby w nim ostatnie miejsce — włosy w artystycznym nieładzie (efekt „gniazda”), pod oczami cienie wielkości półksiężyców, a na ramieniu Lucy, która marudziła z determinacją godną lepszej sprawy.

— Mamuś, nie śpisz? — zapytała Marta głosem, który sugerował, że jej struny głosowe również potrzebują kawy. — Matki rzadko śpią głęboko, nawet gdy ich dzieci mają już własne dzieci — uśmiechnęła się Anna, przesuwając w stronę córki herbatę.

Marta opadła na krzesło, jakby właśnie przebiegła maraton z wózkiem pod górę. — Mamo, czuję się jak duchowy bankrut. Moja relacja z Bogiem leży pod stertą prania, które kisi się w pralce od wtorku. Kiedyś miałam system: Biblia, notatnik, godzina świętego spokoju. Byłam „duchową Marią”. Teraz? Modlę się, ścierając kaszkę ze ściany, a moje rozważania kończą się na trzecim słowie, bo Lucy postanawia sprawdzić wytrzymałość moich bębenków. Czuję się winna, że zamiast u stóp Jezusa, ciągle biegam jak ta „zrzędliwa Marta”.

Anna zachichotała, co nieco uraziło tragizm sytuacji Marty. — Myślisz, że Bóg jest zaskoczony twoim zmęczeniem? — zapytała starsza kobieta. — Ja też kiedyś chciałam być „perfekcyjną chrześcijanką”. Wyobrażałam sobie świętość jako klasztorną ciszę, a dostałam ciebie z kolkami o drugiej nad ranem i twojego brata, który postanowił, że Księga Izajasza będzie wyglądać lepiej, jeśli pomaluje ją niebieską kredką świecową.

Marta prychnęła herbatą. — Serio? Izajasza?! — Całego „Cierpiącego Sługę” przejechał na niebiesko — potwierdziła Anna. — Wtedy zrozumiałam, że próbowałam składać Bogu ofiarę z mojej „perfekcyjnej duchowości”. Chciałam Go kontrolować poprzez mój porządek. Ale Bóg przypomniał mi słowa: „Miłosierdzia chcę, a nie ofiary” (Mt 9,13). On nie chce twojego idealnego grafiku modlitewnego, On chce ciebie w tym, co robisz.

Anna położyła dłoń na ręce córki. — Marto, to jest właśnie Coram Deo — życie przed obliczem Boga. Czy naprawdę sądzisz, że Chrystus stoi z obrzydzeniem nad twoim chaosem? On, który urodził się w stajni, pośród zapachu siana i zwierząt? On nie czeka, aż się „ogarniesz”, żeby z tobą być. Twoje kapłaństwo realizuje się teraz w tym, że nie rzucasz klockiem w ścianę, gdy Lucy znów płacze.

Marta spojrzała na podłogę. Dywan prezentował się tragicznie: okruszki, zagubiona skarpetka i armia drewnianych klocków czekająca na bose stopy nieostrożnych domowników. — Czyli to pobojowisko… to świątynia? — zapytała niepewnie. — Tak — przytaknęła Anna. — To jest „święta ziemia”, bo tutaj codziennie umierasz dla siebie, służąc tym małym ludziom. Jezus nie był twoim Zbawicielem tylko wtedy, gdy miałaś czas na kawę i Biblię. On jest Zbawicielem zmęczonych matek, które płaczą w łazience, bo nie mają już siły.

Marta odetchnęła głębiej. Anna otworzyła swoją starą Biblię (właśnie tę z niebieską kredką) i przeczytała: — „Gdy ciało moje i serce ustaje, Bóg jest skałą serca mego” (Ps 73:26). On nie prosi o idealne warunki, Marto. On prosi, byś pozwoliła Mu być Twoją siłą, gdy Twoja własna się kończy.

Z góry dobiegały głośne rozmowy Liwii i Matiego. Marta wstała, ale tym razem bez tego ciężkiego westchnienia rozpaczy. — Idź, „Mario” — mrugnęła do niej Anna. — Mario? Przecież idę sprzątać katastrofę w sypialni. — Właśnie tak wygląda siedzenie u stóp Jezusa w twoim powołaniu: podnoszenie dziecka i ufanie, że On tam jest, pośród hałasu i okruchów.

Marta zatrzymała się w drzwiach. — Dzięki, mamo. Chyba pierwszy raz od dawna czuję, że nie muszę mieć idealnie posprzątanego domu i duszy, żeby Bóg chciał ze mną pobyć. — On już tam jest, Marto — odpowiedziała Anna, wracając do swojej herbaty. — Pewnie właśnie siedzi na twojej wymiętej kanapie... :)

Psalm 106 Bóg nie zapomina o swoim miłosierdziu

To nie będzie wyczerpujące rozważanie na temat psalmu ale tylko wstęp

Bw Psalm 106

(1)  Alleluja. Wysławiajcie Pana, albowiem jest dobry, Albowiem łaska jego trwa na wieki! 

(2)  Kto wysłowi potężne dzieła Pana, Kto ogłosi całą chwałę jego? 

(3)  Błogosławieni, którzy strzegą prawa, W każdym czasie wykonują sprawiedliwość! 

(4)  Pomnij o mnie, Panie, przez życzliwość dla ludu swego, Nawiedź mnie zbawieniem swoim, 

(5)  Bym mógł oglądać szczęście wybrańców twoich, Radować się radością ludu twego, Chlubić się razem z dziedzictwem twoim! 

(6)  Zgrzeszyliśmy jak ojcowie nasi, Zawiniliśmy, postąpiliśmy bezbożnie. 

(7)  Ojcowie nasi nie zważali na cuda twoje w Egipcie, 

Nie pamiętali wielkiej łaski twojej I buntowali się nad Morzem Czerwonym. 

(8)  A jednak wybawił ich dla imienia swego, Aby okazać moc swoją. 

…

Psalm 106 choć opowiada historię całego Izraela - jest bardzo osobisty.

To nie tylko kronika narodu. To lustro ludzkiego serca.

Psalmista nie mówi jedynie: 

„oni byli niewdzięczni”, 

ale:

 „Zgrzeszyliśmy jak ojcowie nasi” (Ps 106:6).

Zatem mamy w tym psalmie opis stałej tendencji serca człowieka: człowiek otrzymuje łaskę, doświadcza Boga, cieszy się Nim — a potem powoli zaczyna dryfować, szukać życia gdzie indziej.

Zwróć uwagę na pewien duchowy proces:

1. Bóg działa.

2. Człowiek doświadcza dobra.

3. Pamięć o Bogu słabnie.

4. Serce zaczyna pożądać innych rzeczy.

5. Człowiek szuka życia poza Bogiem.

6. Pojawia się niewola, pustka albo rozproszenie.

Psalmista mówi:

 „Szybko jednak zapomnieli o Jego czynach, 

Nie czekali na Jego radę.” (Ps 106:13).

To „zapomnienie” w Biblii nie oznacza utraty informacji. Izrael pamiętał fakty o Egipcie. Chodzi o coś głębszego: Bóg przestał być centrum ich pragnień, przestał być źródłem ich bezpieczeństwa i tożsamości.

Czy nie jest to częsta sytuacja człowieka, który kiedyś służył Bogu z miłością, a dziś szuka siebie w samorealizacji.

Problem nie zawsze zaczyna się od jawnego buntu. Często zaczyna się od przesunięcia granicy wrażliwości serca. Podobnie jak z sensorem np. dymu... przestawiony, nie włącza się w chwili zagrożenia... I tak oto serce nie tylko pyta ale kwestionuje swoją tożsamość... 

- „Kim jestem?”

- „Czy moje życie mnie satysfakcjonuje, czy jestem spełniony?”

- „Czy nie tracę za dużo dając się ograniczyć Bogu i Jego ‚radzie’?”

- „Może muszę spróbować odnaleźć własną drogę?”

Te pytania mogą brzmieć niewinnie, ale Psalm 106 pokazuje, że serce bardzo szybko zamienia Boga jako źródło życia na inne źródła poczucia sensu.

Izrael nie przestał istnieć religijnie z dnia na dzień. Oni po prostu:

 „Zamienili swoją Chwałę Na posąg cielca jedzącego trawę! 

Zapomnieli o Bogu, swym Wybawcy, 

Który dokonał wielkich dzieł w Egipcie,” (Ps 106:20).

To takie ludzkie... zamieniamy Boga Żywego na coś bardziej „namacalnego”, na coś widzialnego, coś, co można kontrolować. Zapominamy o Bogu, który związał się z nami przymierzem i zamieniliśmy przymierze na samostanowienie.

Czyż współczesna postać bożka pod nazwą „samorealizacja” nie działa podobnie. 

Człowiek nie mówi od razu: „Nienawidzę Boga”.

Raczej: „Muszę odnaleźć prawdziwego siebie”. „Muszę żyć prawdziwie (dla siebie)”. „Muszę być sobą”.

Ale biblijne pytanie brzmi: kim/czym jest „ja” oddzielone od Boga?

Grzech nie polega tylko na łamaniu zasad, ale na przesunięciu centrum życia. Jan Kalwin pisał, że ludzkie serce jest „fabryką bożków”. 

Nawet dobre rzeczy — rozwój, pragnienie szczęścia, odpoczynek, sukces, bezpieczeństwo — mogą stać się substytutem Boga.

Dlatego ten psalm jest tak przejmujący. Pokazuje bowiem, że człowiek może widzieć cuda, poznać prawdę, służyć Bogu, a jednak zacząć szukać życia gdzie indziej.

Niemniej jednak, ten psalm nie kończy się rozpaczą.

W centrum Psalmu 106 nie stoi tylko grzech Izraela, ale wierność Boga:

 „Wielokrotnie ich wybawiał” (Ps 106:43).

Czy odkrywasz w sobie duchowe oddalenie? Jeśli tak, to Biblia nie mówi: „Jeśli zacząłeś szukać siebie poza Bogiem, wszystko skończone”.

Raczej: „Wróć i przypomnij sobie, gdzie naprawdę było życie”.

Bo problemem nie jest samo pragnienie pełni życia. 

Problemem jest szukanie jej poza Bogiem.

Bo u ciebie jest źródło życia, 

W światłości twojej oglądamy światłość. (Ps 36:10)

Ostrzeżenie Jezusa jest wciąż aktualne: co przyjdzie człowiekowi z tego, że cały świat zyska jeśli swoją duszę zatraci? Psalm 106 ostrzega, że człowiek może próbować „odzyskać siebie”, tracąc jednocześnie własną duszę. Ale równocześnie przypomina, że Bóg pozostaje miłosierny wobec tych, którzy wołają do Niego uczciwie.

Dobrym, bardzo dobitnym obrazem do Psalmu 106 jest historia syna marnotrawnego.

To właściwie Psalm 106 zapisany w życiu jednej osoby.

Syn nie odchodzi od ojca dlatego, że ojciec był okrutny. Dom był pełen chleba, bezpieczeństwa i miłości. Problem pojawia się głębiej: syn zaczyna wierzyć, że prawdziwe życie znajduje się.. poza ojcem.

Najpierw następuje wewnętrzne „zapomnienie”.

Ojciec przestaje być dla niego skarbem.

Relacja staje się ograniczeniem.

Bliskość wydaje się czymś oczywistym i zwyczajnym.

Serce zaczyna marzyć o „sobie samym, o samorealizacji”.

I wtedy padają straszne słowa:

 „Daj mi część majątku, która na mnie przypada”.

To właściwie znaczy: “Nie potrzebuję cię..”

„Chcę twoich darów, ale bez ciebie”.

„Chcę pełni życia, bez relacji”.

„Chcę wolności od ciebie, aby odnaleźć prawdziwego siebie”.

Czyż nie to właśnie pokazuje Psalm 106?

Izrael chciał Bożych darów: wybawienia, chleba, ochrony, ziemi... ale sercem nie chciał samego Boga.

Syn marnotrawny wierzy, że „odnajdzie siebie” daleko od ojca. 

Że dopiero wtedy stanie się naprawdę wolny. 

Ale im bardziej oddala się od domu, tym bardziej traci siebie. Traci nie tylko majątek, ale też godność, pokój, radość i prawdę o sobie.

Na końcu siedzi między świniami — głodny człowiek, który kiedyś cieszył się życiem przy stole ojca. To jest biblijny obraz samorealizacji bez Boga.

Myślał: „Wreszcie będę sobą”.

A kończy jako ktoś coraz bardziej obcy... nawet samemu sobie.

Bo człowiek nie został stworzony, by odnaleźć siebie w sobie.

Został stworzony, by odnaleźć siebie w Bogu, w Chrystusie.

Dlatego przełom w tej przypowieści następuje w niezwykłym momencie:

 „A wejrzawszy w siebie...” (Łk 15,17).

To nie była psychologiczna „podróż do wnętrza”.

Tam nikomu jeszcze nie udało się odkryć ukrytej wielkości. Jemu też..

On odkrył ruinę swojego serca — ale też, dzięki Bogu, przypomniał sobie ojca.

To właśnie robi Psalm 106.

To nie jest tylko oskarżenie.

To przypomnienie skąd Bóg nas wyprowadził, gdzie naprawdę jest życie, jak łatwo serce tworzy bożki, i jak wielkie jest Boże miłosierdzie.

A najbardziej poruszające w tej historii jest to, że ojciec nie przestał być ojcem, gdy syn odszedł. I tak samo w Psalmie:

 „Wspomniał o nich przez wzgląd na swe przymierze 

I zlitował się w swej wielkiej łasce. 

Wzbudził miłosierdzie dla nich 

U wszystkich, którzy ich zniewolili. 

Wybaw nas, PANIE, nasz Boże, 

I zgromadź nas spośród narodów, 

Abyśmy mogli dziękować Twemu świętemu imieniu 

I szczycić się tym, że wielbimy Ciebie! 

Błogosławiony niech będzie PAN, Bóg Izraela, 

Od wieków aż na wieki! 

A cały lud niech powie: 

Alleluja! Niech tak się stanie!” (Ps 106:45-48).

Człowiek może zapomnieć Boga... Izajasz mówi (49:15): choćby matka zapomniała o swym dziecku ja nie zapomnę o tobie... Bóg nie zapomina swego miłosierdzia.