Pewien młody pastor oznajmił starszym zboru, że chce wyjechać do Indii głosić Ewangelię. Usłyszał wtedy słowa, które mogły zgasić każdy misyjny zapał: „Jeśli Bóg chce zbawić pogan, zrobi to bez ciebie.” Brzmiało to bardzo pobożnie, ale było głębokim nieporozumieniem. William Carey wiedział, że Bóg nie tylko wyznaczył cel – zbawienie swoich wybranych – lecz również ustanowił środek prowadzący do tego celu: głoszenie Ewangelii. To przekonanie nie osłabiło jego gorliwości. Przeciwnie – uczyniło go ojcem nowożytnych misji.
Wybranie nie omija Ewangelii – ono gwarantuje, że ktoś w nią uwierzy
Jednym z najczęstszych nieporozumień dotyczących nauki o wybraniu jest przekonanie, że jeśli Bóg wybrał swoich ludzi przed założeniem świata, to głoszenie Ewangelii staje się zbędne. Tak jakby wybranie i Ewangelia były dwiema konkurencyjnymi drogami do zbawienia.
Pismo Święte uczy jednak czegoś dokładnie odwrotnego.
Wybranie nie zastępuje Ewangelii. Ono sprawia, że Ewangelia przynosi owoc.
Bóg nie tylko postanowił kto będzie zbawiony, ale również w jaki sposób zostanie zbawiony. Tym sposobem jest zwiastowanie Chrystusa ukrzyżowanego.
Paweł pisze:
„My zwiastujemy Chrystusa ukrzyżowanego, dla Żydów wprawdzie zgorszenie, a dla pogan głupstwo, natomiast dla powołanych – zarówno Żydów, jak i Greków – Chrystusa, który jest mocą Bożą i mądrością Bożą.”
(1 Kor. 1:23–24)
Wszyscy słyszą to samo przesłanie. Jedni widzą w nim głupstwo, inni zgorszenie. Ale ci, których Bóg skutecznie powołuje, odkrywają w tym samym krzyżu moc i mądrość Bożą. Różnica nie leży w treści Ewangelii, lecz w działaniu Boga wobec słuchacza.
To samo widzimy w Antiochii Pizydyjskiej:
„A poganie, słysząc to, radowali się i wielbili słowo Pańskie; i uwierzyli wszyscy, którzy byli przeznaczeni do życia wiecznego.”
(Dz. 13:48)
Nie jest napisane, że zostali przeznaczeni dlatego, że uwierzyli. Jest odwrotnie – uwierzyli dlatego, że zostali przeznaczeni do życia wiecznego. Jednak zauważmy bardzo ważny szczegół: uwierzyli po usłyszeniu zwiastowanej Ewangelii. Boże postanowienie nie ominęło głoszenia. Posłużyło się nim.
Jeszcze wyraźniej mówi o tym Paweł w 2 Liście do Tesaloniczan:
„Bóg wybrał was od początku ku zbawieniu przez uświęcenie Ducha i wiarę w prawdę. Do tego też powołał was przez Ewangelię naszą, abyście dostąpili chwały Pana naszego Jezusa Chrystusa.”
(2 Tes. 2:13–14)
To niezwykle bogaty tekst.
Bóg wybrał.
Duch uświęca.
Człowiek wierzy.
A wszystko to dokonuje się przez Ewangelię.
Wybranie i zwiastowanie nie stoją naprzeciw siebie. Są nierozłączne.
A co z Rzymian 9?
Niektórzy twierdzą, że Rzymian 9 nie mówi o indywidualnym wybraniu do zbawienia, lecz wyłącznie o wyborze Izraela do szczególnej roli w historii odkupienia. Słusznie zauważają, że Paweł odpowiada na pytanie:
„Czy Słowo Boże zawiodło, skoro tak wielu Izraelitów odrzuciło Mesjasza?”
To rzeczywiście jest główne pytanie rozdziału.
Jednak odpowiedź Pawła sięga głębiej.
Nie mówi on jedynie, że Bóg nadal posługuje się narodem izraelskim. Mówi przede wszystkim:
„Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem.”
(Rzym. 9:6)
Już tutaj Paweł odróżnia przynależność narodową od uczestnictwa w obietnicy.
Następnie pokazuje Boży wybór Izaaka zamiast Ismaela oraz Jakuba zamiast Ezawa. Nie chodzi jedynie o ich historyczne zadania. Paweł wyjaśnia, że wszystko to miało miejsce:
„aby utrzymało się w mocy postanowienie Boże według wybrania.”
Kulminacją argumentacji są słowa:
„…naczynia miłosierdzia, które uprzednio przygotował ku chwale, to jest nas, których też powołał nie tylko spośród Żydów, ale i spośród pogan.”
(Rzym. 9:23–24)
Zwróćmy uwagę na dwa wyrażenia.
Po pierwsze: „nas”.
Paweł nie mówi o abstrakcyjnych narodach, lecz o konkretnych ludziach powołanych spośród Żydów i pogan.
Po drugie: „przygotował ku chwale”.
To nie jest opis historycznej funkcji narodu. W Liście do Rzymian „chwała” oznacza ostateczne zbawienie wierzących (por. Rzym. 8:30). Ci sami, których Bóg powołuje, zostają przeznaczeni do chwały.
To zresztą naturalna kontynuacja poprzedniego rozdziału.
W Rzymian 8 Paweł napisał:
„A których przeznaczył, tych i powołał; a których powołał, tych i usprawiedliwił; a których usprawiedliwił, tych i uwielbił.”
Kilka wersetów później mówi o tych, których Bóg „przygotował ku chwale” i „powołał”. To ten sam język, ta sama myśl i ten sam plan zbawienia.
Fałszywy wybór
Często przedstawia się sprawę tak, jakbyśmy musieli wybrać między wybraniem korporacyjnym a indywidualnym.
Paweł tego wyboru nie stawia.
Pytanie rzeczywiście jest zbiorowe: czy Bóg pozostał wierny Izraelowi?
Odpowiedź jest jednak zakorzeniona w Bożym suwerennym miłosierdziu wobec konkretnych ludzi.
Bóg zawsze ratował swój lud nie przez samą przynależność narodową, lecz przez łaskę okazywaną tym, których powoływał do siebie. Tak było w czasach Abrahama, Mojżesza, proroków i tak jest również w czasach Kościoła.
Zastosowanie
Ta prawda daje Kościołowi niezwykłą odwagę.
Gdyby skuteczność Ewangelii zależała ostatecznie od ludzkiej woli, moglibyśmy jedynie mieć nadzieję, że ktoś kiedyś odpowie.
Ale ponieważ Bóg ma swój lud, Ewangelia nigdy nie jest głoszona na próżno.
To właśnie dlatego Paweł mógł znosić prześladowania i nie ustawać w zwiastowaniu. Wiedział, że Chrystus ma swoich ludzi, którzy jeszcze nie uwierzyli, ale uwierzą, gdy usłyszą Jego głos w Ewangelii.
Wybranie nie osłabia misji Kościoła.
Ono jest jego największą zachętą.
Bóg nie tylko wyznaczył cel – zbawienie swoich wybranych – ale również ustanowił środek prowadzący do tego celu: głoszenie Chrystusa ukrzyżowanego.
Dlatego Kościół z ufnością zwiastuje Ewangelię wszystkim ludziom, wiedząc, że przez to zwiastowanie Duch Święty skutecznie powoła tych, których Ojciec od wieczności przeznaczył do życia wiecznego. To właśnie dlatego Ewangelia jest „mocą Bożą ku zbawieniu każdego, kto wierzy” (Rzym. 1:16). Nie dlatego, że człowiek sam z siebie uczyni ją skuteczną, ale dlatego, że Bóg przez nią realizuje swój odwieczny plan łaski.
Charles Spurgeon powiedział kiedyś:
„Gdyby wybrani mieli żółty pasek na plecach, chodziłbym po świecie i podnosił im koszule. Ale ponieważ go nie mają, głoszę Ewangelię każdemu, wiedząc, że Bóg zna swoich.”
Nie wiemy, kogo Bóg wybrał. Dlatego głosimy wszystkim. Bóg natomiast przez to zwiastowanie przyprowadza swoich ludzi do wiary.
