Arthur Pink | Sumienie i oskarżające serce

Sumienie jest jednym z najwspanialszych darów, jakie Bóg złożył w każdym człowieku. Jest niewidzialne, nie można go dotknąć ani zobaczyć, a jednak często przemawia z większą siłą niż najgłośniejszy głos. Potrafi zakłócić sen, odebrać spokój lub napełnić serce cichą radością. Nawet ludzie, którzy nigdy nie trzymali Biblii w rękach, wiedzą, że są rzeczy, których nie powinni robić. Dlaczego?

Arthur Pink pisze:

"Niewątpliwym faktem jest to, że sumienie posiada nad człowiekiem taki autorytet, którego nie da się wyjaśnić inaczej, jak tylko tym, że jest ono głosem Boga w jego wnętrzu... Bóg nie pozostawił siebie bez świadectwa nie tylko pośród stworzenia (Dz 14:17), ale także we wnętrzu człowieka. Nie ma rozumnej osoby, która choć raz nie odczuła uderzeń własnego sumienia."

Już apostoł Paweł napisał:

„Kiedy bowiem poganie, którzy nie mają Prawa, idąc za naturą czynią właśnie to, co nakazuje Prawo, to ludzie ci, nie posiadając Prawa, sami dla siebie są Prawem. (15)  Dają dowód, że treść Prawa jest wypisana w ich sercach, przy czym sumienie ich jest niczym świadek, który w myślach oskarża ich lub bierze w obronę,” (BWP, Rzymian 2:14–15)

Sumienie jest świadkiem Boga

Świat często mówi, że sumienie to jedynie efekt wychowania, kultury albo ewolucji. Biblia pokazuje jednak coś znacznie głębszego.

Sumienie jest świadkiem.

Nie jest ono Bogiem, ale wskazuje na Boga.

Podobnie jak kompas nie tworzy północy, lecz ją pokazuje, tak sumienie nie ustanawia dobra i zła. Ono jedynie przypomina człowiekowi, że istnieje moralny Autorytet wyższy od niego samego.

Dlatego nawet ludzie, którzy zaprzeczają istnieniu Boga, często mówią:

• „Nie mogę sobie tego wybaczyć.”

• „To było złe.”

• „Powinienem był postąpić inaczej.”

Skąd bierze się owo „powinienem”?

Jeżeli człowiek jest jedynie przypadkowym zbiorem atomów, dlaczego miałby odczuwać winę? Kamienie nie mają wyrzutów sumienia. Zwierzęta nie przeżywają moralnej skruchy. Człowiek natomiast został stworzony na obraz Boga i nosi w sobie ślad Jego moralnego prawa.

Sumienie potrafi boleć

Każdy zna ten moment.

Może powiedzieliśmy coś, czego nie powinniśmy. Może oszukaliśmy. Może skrzywdziliśmy kogoś słowem.

Nikt nas nie widział.

A jednak coś wewnątrz mówi:

„To było złe.”

Psalmista Dawid doświadczył tego po swoim grzechu:

„Dopóki milczałem, schnęły kości moje od ustawicznego narzekania mego. Bo dniem i nocą ciążyła nade mną ręka twoja.” (Psalm 32:3–4)

To nie był jedynie stres.

To było sumienie poruszone przez Boga.

Bóg w swojej łasce nie pozwala człowiekowi spokojnie żyć w grzechu. Wyrzuty sumienia są często jednym z Jego najbardziej miłosiernych narzędzi. Są jak ból w ciele, który ostrzega przed chorobą.

Ale sumienie nie jest nieomylne

Choć sumienie jest darem Boga, nie jest ono doskonałym przewodnikiem.

Może być źle ukształtowane, zbyt surowe a także stępione.

Paweł mówi o ludziach, których sumienie zostało „wypalone” (1 Tymoteusza 4:2).

Człowiek może tak długo zagłuszać głos sumienia, że przestaje go słyszeć. To jedna z najbardziej przerażających rzeczy, jakie mogą spotkać człowieka.

Tak jak alarm, którego nikt nie naprawia, w końcu przestaje ostrzegać.

Dlatego sumienie musi być nieustannie kształtowane przez Słowo Boże. Nie nasze uczucia mają decydować o tym, co jest dobre, lecz Boże objawienie.

Ewangelia oczyszcza sumienie

Jest jednak jeszcze głębszy problem.

Nawet najbardziej wrażliwe sumienie nie potrafi usunąć winy. Może oskarżać, przypominać, boleć. Ale nie potrafi przebaczyć.

Dlatego potrzebujemy Chrystusa.

Autor Listu do Hebrajczyków pisze:

„O ileż bardziej krew Chrystusa... oczyści wasze sumienie od martwych uczynków, abyście służyli Bogu żywemu.” (Hebrajczyków 9:14)

To jest dobra nowina.

Sumienie mówi:

„Jesteś winny.”

Ewangelia odpowiada:

„Chrystus zapłacił za winę wszystkich, którzy do Niego przychodzą ze skruchą i wiarą.”

Nie oznacza to, że wierzący nigdy więcej nie odczuje wyrzutów sumienia. Oznacza jednak, że nie żyje już pod potępieniem. Gdy upada, nie ucieka przed Bogiem jak Adam w ogrodzie, lecz biegnie do Ojca, który przebacza przez Jezusa Chrystusa.

Zastosowanie

Gdy sumienie cię oskarża, nie zagłuszaj go rozrywką, pracą ani wymówkami. Zadaj sobie pytanie:

• Czy Bóg wskazuje mi grzech, z którego powinienem sie opamiętać?

• Czy moje sumienie jest kształtowane przez Słowo Boże, czy przez kulturę i własne uczucia?

• Czy szukam jedynie uciszenia sumienia, czy prawdziwego oczyszczenia przez krew Chrystusa?

Bóg pozostawił świadectwo swojej obecności nie tylko w gwiazdach, górach i pięknie stworzenia. Pozostawił także cichy głos w ludzkim sercu. Sumienie jest niczym dzwon alarmowy, który przypomina, że istnieje Święty Sędzia.

Ale ten sam Bóg, który przemawia przez sumienie, przemówił najpełniej przez swojego Syna. Dlatego nie zatrzymuj się jedynie na głosie oskarżenia. Idź do Chrystusa, który nie tylko ujawnia grzech, lecz także przebacza go wszystkim, którzy ufają Jemu.

Bo jedynie oczyszczone przez Ewangelię sumienie może zaznać prawdziwego pokoju przed Bogiem.

______________________

1 Jana 3:19–20:

„Po tym poznamy, że jesteśmy z prawdy, i uspokoimy przed nim nasze serce. Bo jeśli nasze serce nas oskarża, Bóg jest większy niż nasze serce i wie wszystko.” (BW)

To jeden z tych fragmentów, które często są źle rozumiane. Wyrwany z kontekstu może brzmieć tak, jakby Jan mówił: „Nie przejmuj się swoim sumieniem.” Ale nie o to chodzi.

Czym jest „serce”?

W języku biblijnym serce to nie tylko uczucia. To całe wewnętrzne życie człowieka: sumienie, myśli, pragnienia i samoocena. W tym fragmencie serce pełni funkcję podobną do sumienia – oskarża człowieka o jego niedoskonałość i grzech.

Jan wie, że nawet prawdziwy chrześcijanin będzie doświadczał chwil, gdy jego serce mówi:

• „Nie jesteś wystarczająco dobry.”

• „Bóg już cię nie chce.”

• „Po tym, co zrobiłeś, nie możesz mieć pokoju.”

Takie oskarżenia mogą wynikać z rzeczywistego grzechu, ale mogą też być wyolbrzymione przez słabe, nadwrażliwe sumienie.

„Bóg jest większy niż nasze serce”

To zdanie jest ogromnym pocieszeniem.

Jan nie mówi, że serce zawsze się myli.

Nie mówi też, że zawsze ma rację.

Mówi natomiast, że ostatecznym autorytetem nie jest nasze serce, lecz Bóg.

Jeżeli człowiek żyje w opamiętaniu, ufa Chrystusowi i stara się chodzić w światłości, to nawet wtedy jego serce może go oskarżać bardziej, niż oskarża go sam Bóg.

Innymi słowy:

• sumienie jest ważnym świadkiem,

• ale nie jest najwyższym sędzią.

Najwyższym Sędzią jest Bóg.

A co, jeśli sumienie oskarża słusznie?

Tutaj trzeba zachować równowagę.

Są ludzie, którzy uspokajają swoje sumienie, choć żyją w świadomym grzechu. Ten tekst nie jest dla nich wymówką.

Cały list Jana mówi bardzo wyraźnie:

„Jeśli mówimy, że mamy z nim społeczność, a chodzimy w ciemności, kłamiemy...” (1 J 1:6)

Jeżeli sumienie oskarża z powodu niewyznanego grzechu, właściwą odpowiedzią nie jest ignorowanie go, lecz wyznanie grzechu.

„Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy...” (1 J 1:9)

A co, jeśli serce oskarża mimo opamiętania?

To właśnie wydaje się być główną myślą Jana.

Wyobraź sobie wierzącego, który:

• wyznał swój grzech,

• zaufał obietnicy przebaczenia,

• pragnie żyć dla Boga, a jednak wciąż słyszy wewnętrzny głos: „Nie jesteś godzien.”

Jan odpowiada: „Spójrz nie na swoje serce, ale na Boga. On wie wszystko.”

On wie nie tylko o twoim grzechu.

Wie również:

• że należysz do Chrystusa,

• że żałujesz grzechu,

• że pragniesz Mu służyć,

• że zostałeś usprawiedliwiony przez krew Jezusa.

Serce widzi tylko fragment obrazu. Bóg widzi całość.

Jak to pogodzić z nauką o sumieniu?

Arthur Pink miał rację, mówiąc, że sumienie jest świadkiem Boga. Nie należy go lekceważyć ani zagłuszać.

Ale Jan przypomina, że sumienie nie jest nieomylne.

Można to ująć w prosty sposób:

• Sumienie jest jak alarm. Ma ostrzec przed niebezpieczeństwem.

• Biblia jest mapą. Pokazuje, co rzeczywiście jest grzechem.

• Bóg jest Sędzią. To On wydaje ostateczny wyrok.

• Chrystus jest Zbawicielem. On usuwa winę, której samo sumienie usunąć nie potrafi.

Dlatego zdrowe chrześcijańskie życie nie polega ani na zagłuszaniu sumienia, ani na niewolniczym podążaniu za każdym jego oskarżeniem. Polega na poddawaniu sumienia Bożemu Słowu i Ewangelii.

John Stott trafnie zauważył, że chrześcijanin nie powinien opierać swojej pewności zbawienia na zmiennych uczuciach własnego serca, lecz na obiektywnych obietnicach Boga. Serce może się wahać, oskarżać lub mylić, ale Boży wyrok nad tym, kto jest w Chrystusie, pozostaje niezmienny. Dlatego, gdy serce oskarża po szczerej skrusze, wierzący nie zaprzecza swojemu grzechowi – przypomina sobie, że „Bóg jest większy niż nasze serce i wie wszystko”. To nie uczucia, lecz Boża łaska ma ostatnie słowo.

____________________________

Pewnego jesiennego popołudnia w starym zborze panowała cisza. Większość ludzi już wyszła po nabożeństwie. Tylko w ostatniej ławce siedział młody mężczyzna, Adam. Biblia leżała otwarta na kolanach, ale od kilku minut nie przewrócił ani jednej strony.

Starszy zboru, brat Marek, zauważył go i podszedł.

– Mogę się dosiąść?

Adam skinął głową.

– Oczywiście.

Przez chwilę obaj milczeli.

– Coś cię trapi?

Adam westchnął.

– Czytam pierwszy list Jana. Jest tam napisane: „Jeśli nasze serce nas oskarża, Bóg jest większy niż nasze serce”. Nie rozumiem tego.

– Co dokładnie?

– Wszędzie słyszę, że trzeba słuchać sumienia. Że sumienie jest głosem Boga. A tutaj wygląda, jakby Jan mówił, żeby go nie słuchać. To jak jest?

Marek uśmiechnął się.

– Dobre pytanie. Powiedz najpierw, dlaczego cię to poruszyło.

Adam długo obracał Biblię w dłoniach.

– Bo moje serce oskarża mnie bez przerwy.

– O co?

– O wszystko.

Zapadła cisza.

– Kiedy się modlę, mam wrażenie, że robię to za słabo.

– Kiedy czytam Biblię, myślę, że za mało.

– Gdy upadnę w jakimś grzechu i wyznam go Bogu, następnego dnia znowu słyszę w środku: „Nie wybaczył ci. Taki chrześcijanin jak ty nie może należeć do Boga.”

Spojrzał na Marka.

– Nie wiem już, czy to Duch Święty, sumienie czy po prostu ja sam.

Marek przez chwilę nic nie mówił.

W końcu zapytał:

– Byłeś kiedyś na badaniu słuchu?

– Tak.

– Pamiętasz te słuchawki? Czasami wydawało ci się, że coś słyszysz, choć żadnego dźwięku jeszcze nie było.

– Rzeczywiście.

– Wiesz dlaczego?

– Mózg próbował zgadywać.

– Właśnie.

Marek zamknął Biblię i położył ją na ławce.

– Sumienie jest trochę podobne do alarmu przeciwpożarowego.

Adam spojrzał z zaciekawieniem.

– Alarm jest bardzo potrzebny. Ratuje życie. Ale wyobraź sobie dwa domy.

– W pierwszym alarm w ogóle nie działa. Dom się pali, a mieszkańcy spokojnie oglądają telewizję.

– To człowiek o zatwardziałym sumieniu.

– A drugi?

– W drugim alarm włącza się za każdym razem, gdy ktoś robi tosty.

Adam się uśmiechnął.

– Taki alarm też jest problemem.

– Dokładnie.

– Za każdym razem wyje.

– Budzi wszystkich.

– Ludzie żyją w ciągłym strachu, chociaż domu nikt nie podpala.

– Czy alarm kłamie?

– Nie... ale nie działa właściwie.

– I właśnie dlatego – powiedział Marek – alarm nie jest najwyższym autorytetem. Trzeba sprawdzić, czy naprawdę jest ogień.

Adam zamyślił się.

– Chcesz powiedzieć, że sumienie może się mylić?

– Oczywiście.

– Biblia mówi zarówno o sumieniu wypalonym, które prawie niczego już nie czuje, jak i o sumieniu słabym, które potrafi oskarżać tam, gdzie Bóg nie oskarża.

– To dlatego Jan napisał: „Bóg jest większy niż nasze serce”.

Adam otworzył Biblię.

– Ale czy to nie jest niebezpieczne? Przecież ktoś może powiedzieć: „Moje sumienie mnie gryzie, ale nieważne, Bóg jest większy.”

– Dlatego trzeba czytać cały list Jana.

Marek odnalazł pierwszy rozdział.

– Co jest napisane tutaj?

Adam przeczytał:

– „Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam grzechy...”

– A więc jeśli sumienie pokazuje ci prawdziwy grzech?

– Mam go wyznać.

– Właśnie.

– A potem?

Adam zamilkł.

Marek spojrzał mu prosto w oczy.

– Potem uwierzyć Bogu bardziej niż własnym uczuciom.

– To najtrudniejsze.

– Wiem.

Znów zapadła cisza.

Po chwili Marek zapytał:

– Powiedz mi... gdybyś był sędzią i ktoś zapłacił całą karę za winnego, czy mógłbyś zgodnie z prawem żądać zapłaty drugi raz?

– Nie.

– Dlaczego?

– Bo kara została już wykonana.

– A czy Bóg jest mniej sprawiedliwy od ludzkiego sędziego?

– Nie.

– To dlaczego, skoro Chrystus poniósł karę za twój grzech, twoje serce domaga się, abyś zapłacił jeszcze raz?

Adam nie odpowiedział.

Po raz pierwszy od wielu tygodni w jego oczach nie było tylko smutku. Było zdziwienie.

– Nigdy tak o tym nie pomyślałem...

Marek otworzył List Jana jeszcze raz.

– Zauważ, Jan nie mówi: „Twoje serce nigdy cię nie oskarży.”

– Mówi raczej: „Gdy już cię oskarży, pamiętaj, że ostatnie słowo należy do Boga.”

– A jeśli moje serce nadal będzie wracało do dawnych grzechów?

Marek uśmiechnął się.

– To za każdym razem odpowiedz mu tym, co powiedział Marcin Luter, gdy dręczyły go oskarżenia sumienia: „Tak, jestem grzesznikiem. Ale Chrystus umarł za grzeszników.”

Nie zaprzeczaj grzechowi.

Nie usprawiedliwiaj siebie.

Nie uciszaj sumienia na siłę.

Ale też nie pozwól, by twoje serce zajęło miejsce Boga.

Kilka minut później obaj wyszli ze zboru.

Problem Adama nie zniknął w jednej chwili. Jeszcze nieraz jego serce przypominało mu dawne upadki. Zauważył jednak coś nowego. Dotąd odpowiadał swojemu sercu własnymi uczynkami: „Będę się więcej modlił. Będę lepszy. Postaram się bardziej.”

Teraz odpowiadał Słowem Bożym.

„Tak, moje serce mnie oskarża. Ale Bóg jest większy niż moje serce. On wie wszystko. Wie o moim grzechu. Wie o mojej pokucie. Wie, że należę do Chrystusa. A skoro On ogłosił mnie usprawiedliwionym, nie będę budował swojej pewności na zmiennych uczuciach, lecz na Jego niezmiennym Słowie.”

I z czasem Adam zrozumiał coś niezwykle ważnego: sumienie jest wiernym świadkiem, ale kiepskim zbawicielem. Ono potrafi wskazać ranę, lecz tylko Chrystus może ją uleczyć.

Rosaria Butterfield | Ślepa uliczka grzechu seksualnego

 

https://www.youtube.com/watch?v=UmwSos6vdDU

Moje świadectwo o tym, jak Chrystus nauczył mnie rozumieć grzech, tożsamość i prawdziwą wolność

Przez wiele lat żyłam w przekonaniu, że odnalazłam swoje prawdziwe "ja". Nie uważałam się za osobę zmagającą się z pociągiem do kobiet. Nie postrzegałam siebie jako kogoś rozdartego wewnętrznie. Wręcz przeciwnie – moje życie wydawało mi się spójne, sensowne i szczęśliwe.

W wieku około trzydziestu lat weszłam w pierwszy związek homoseksualny. Otworzył on przede wszystkim moje serce na nowy sposób patrzenia na siebie. Nie chodziło wyłącznie o seksualność. Pociągało mnie wszystko, co wiązało się z kobiecym światem: bliskość, rozmowy, wspólnota, budowanie domu, wspólnego życia i środowiska ludzi myślących podobnie.

Byłam wykładowczynią literatury angielskiej. Fascynowała mnie filozofia postmodernizmu. Wierzyłam, że człowiek sam tworzy swoją tożsamość. Sprzeciwiałam się wszelkim wielkim narracjom, które twierdziły, że istnieje jedna prawda obowiązująca wszystkich. Chrześcijaństwo uważałam właśnie za taką opresyjną narrację.

Nie czułam się ofiarą. Nie czułam się zniewolona. Nie czułam też potrzeby zmiany.

Dopiero spotkanie z żywym Chrystusem pokazało mi, jak bardzo można się mylić co do własnego serca.

Nawrócenie nie zakończyło walki

Wielu ludzi wyobraża sobie, że nawrócenie natychmiast usuwa wszystkie niewłaściwe pragnienia. Moje doświadczenie było zupełnie inne.

Kiedy Pan otworzył moje oczy na Ewangelię, pojawiła się ogromna radość, ale również głęboki ból. Po raz pierwszy zobaczyłam swój grzech jako bunt przeciwko świętemu Bogu.

Jednocześnie pozostały pytania.

Jaka dziedzina właściwie wymaga opamiętania?

Czy grzechem są wyłącznie czyny?

A może również pragnienia?

Co zrobić z poczuciem własnej tożsamości, które przez lata budowałam wokół homoseksualizmu?

Czy wystarczy zmienić zachowanie?

Czy Bóg oczekuje czegoś znacznie głębszego?

To były pytania, na które nie znajdowałam prostych odpowiedzi.

Spotkanie z Johnem Owenem

Przyjaciel polecił mi wtedy siedemnastowiecznego purytanina, Johna Owena. Początkowo czytałam go z oporem.

To, co ja nazywałam swoją osobowością, Owen nazwał... mieszkającym we mnie grzechem.

Brzmiało to brutalnie.

A jednak z czasem zrozumiałam, że właśnie tutaj znajduje się odpowiedź na współczesny chaos dotyczący seksualności.

Owen nie sprowadza grzechu jedynie do pojedynczych czynów.

Pokazuje, że istnieje coś głębszego.

Biblia nazywa to grzechem mieszkającym w człowieku.

Apostoł Paweł opisuje to niezwykle szczerze:

"Albowiem nie czynię dobrego, które chcę, ale złe, którego nie chcę, to czynię. A jeśli czynię to, czego nie chcę, już nie ja to czynię, lecz grzech, który mieszka we mnie." (Rzymian 7:19–20)

BWP: (19)  Nie czynię bowiem dobra, którego pragnę, lecz dopuszczam się zła, którego przecież nie chcę. (20)  Jeżeli zaś czynię to, czego nie chcę, to już nie ja dopuszczam się tych czynów, lecz grzech, który we mnie mieszka.

Nie jest to usprawiedliwienie grzechu. To jego diagnoza.

Nawrócony człowiek odkrywa, że w jego wnętrzu nadal działa stara natura.

Nie oznacza to jednak, że grzech stał się jego nową tożsamością. Wręcz przeciwnie.

Oznacza to, że rozpoczęła się wojna.

Pierwsza lekcja – zagłodź grzech

Owen uczył, że grzech przypomina pasożyta.

Pasożyt żyje tylko wtedy, gdy jest karmiony.

Jeżeli karmimy swoje pożądliwości obrazami, fantazjami, rozmowami, muzyką czy wspomnieniami, nie możemy oczekiwać zwycięstwa.

Dlatego pierwszą odpowiedzią nie jest silniejsza samodyscyplina.

Pierwszą odpowiedzią jest karmienie nowego człowieka.

Słowo Boże jest pokarmem dla nowego życia, ale jednocześnie trucizną dla grzechu.

Z czasem odkryłam niezwykłą wartość śpiewania Psalmów.

Psalm po Psalmie Boże Słowo zaczynało kształtować moje emocje.

Nie tylko uczyłam się nowych prawd.

Zmieniały się moje pragnienia.

Nie stało się to w jeden dzień.

Ale Duch Święty przez swoje Słowo wykonywał pracę, której sama nigdy nie mogłabym dokonać.

Druga lekcja – nazwij grzech po imieniu

Współczesna kultura uwielbia oswajać grzech.

Nadajemy mu łagodniejsze nazwy.

Mówimy o "orientacji", "autentyczności", "stylu życia", "potrzebie bliskości", "odnajdywaniu siebie".

Owen ostrzegał, że grzech jest jak mały tygrys przyniesiony do domu.

Jeżeli nazwiemy go "Puszkiem" i będziemy go głaskać, pewnego dnia odkryjemy, że wyrósł i właśnie nas pożera.

Tak działa każdy grzech. Nie tylko homoseksualizm. Pycha. Pożądliwość. Chciwość. Gniew. Zazdrość. Plotkarstwo. Każdy grzech obiecuje pokój. Każdy prowadzi do niewoli.

Największym niebezpieczeństwem jest nauczyć się z nim współżyć.

Biblia nigdzie nie zachęca wierzących do pokojowego współistnienia z grzechem.

Trzecia lekcja – grzechu nie można oswoić, trzeba go uśmiercić

Owen słynął z tego zdania:

"Uśmiercaj grzech, albo grzech uśmierci ciebie."

Brzmi ostro.

Ale właśnie tak mówi apostoł Paweł:

"Jeśli Duchem uśmiercacie uczynki ciała, żyć będziecie." (Rzymian 8:13)

Nie chodzi tutaj o ascetyzm ani o nienawiść do własnego ciała. Chodzi o codzienne odrzucanie wszystkiego, co sprzeciwia się Chrystusowi. Nasza tożsamość nie pochodzi z naszych pragnień. Nasza tożsamość pochodzi z naszej jedności z Chrystusem.

Rzymian 6 przypomina, że wraz z Chrystusem zostaliśmy ukrzyżowani, pogrzebani i wzbudzeni do nowego życia.

Krzyż nie jest jedynie przebaczeniem. Krzyż jest także końcem starego panowania grzechu. Szatan często próbuje wykorzystać nasze upadki.

Mówi:

"Popatrz na siebie.

Czy naprawdę jesteś dzieckiem Bożym?"

Najlepszą odpowiedzią nie jest zaprzeczanie grzechowi.

Najlepszą odpowiedzią jest przyznanie: "Tak. To rzeczywiście był grzech. Ale Chrystus zapłacił za niego swoją krwią. Nie należę już do grzechu ale do Chrystusa."

Czwarta lekcja – pielęgnuj nowe życie

Chrześcijaństwo nie polega jedynie na ciągłym mówieniu "nie". To tylko połowa obrazu. Druga połowa to rozwijanie nowego życia. Purytanie używali dwóch określeń:

mortification – uśmiercanie grzechu,

vivification – ożywianie nowego człowieka.

Jedno bez drugiego prowadzi do wypaczeń.

Jeżeli jedynie walczymy z grzechem, łatwo popadniemy w legalizm. 

Jeżeli natomiast mówimy wyłącznie o Bożej miłości, a nie walczymy z grzechem, kończymy w kompromisie. 

Duch Święty nie tylko odbiera stare pragnienia. On tworzy nowe.

Thomas Chalmers nazwał to "wypierającą mocą nowego uczucia".

Silniejsza miłość do Chrystusa stopniowo wypiera dawne przywiązania. Nie dzieje się to mechanicznie. Nie zawsze szybko. Ale dzieje się naprawdę.

Ta walka dotyczy każdego wierzącego

Moje świadectwo dotyczy homoseksualizmu, ale zasada jest znacznie szersza. Każdy chrześcijanin posiada swoje "ulubione grzechy". Każdy nosi w sobie coś, co chce zająć miejsce Boga. Dlatego nauczanie Owena nie jest przeznaczone jedynie dla osób zmagających się z grzechami seksualnymi. Jest podręcznikiem duchowej walki dla całego Kościoła.

Jednak najpierw potrzebne jest nowe serce

John Owen podkreślał coś niezwykle ważnego. Człowiek nieodrodzony nie jest w stanie naprawdę uśmiercać grzechu. Może zmieniać zachowania. Może ograniczać pewne nałogi. Może poprawiać moralność. Nie potrafi jednak zmienić serca.

Dlatego największą potrzebą niewierzącego nie jest samokontrola. Jest nią nowe narodzenie.

Dopiero Duch Święty daje nowe życie, nowe pragnienia i nową zdolność do walki z grzechem.

Bez tego wszystkie wysiłki przypominają ścinanie chwastów, których korzeń pozostaje nienaruszony.

Ślepa uliczka i prawdziwy dom

Przez wiele lat wierzyłam, że seksualna autonomia prowadzi do wolności. Dzisiaj wiem, że prowadziła mnie do ślepej uliczki. Grzech zawsze obiecuje więcej, niż może dać. Obiecuje wolność, a daje niewolę. Obiecuje spełnienie, a pozostawia pustkę. Obiecuje tożsamość, a odbiera prawdziwe poznanie siebie.

Chrystus zrobił coś odwrotnego.

Najpierw odebrał mi wszystko, na czym budowałam swoje życie. Potem dał mi samego siebie. Z początku było to przerażające. Dzisiaj wiem, że było największym darem, jaki mogłam otrzymać.

Dziś stoję w jednej linii z Marią Magdaleną. Ewangelia przyszła do mnie z łaską, ale i z wezwaniem do nieustannej wojny z grzechem. Na tym polu bitwy Bóg dał mi niezwykłe pragnienie stania się pobożną kobietą, a z czasem – żoną pobożnego męża. 

Jedność ze zmartwychwstałym Chrystusem oznacza, że moje dawne życie zostało przybite do krzyża. Nie mogę już wrócić do tego, kim byłam. I nie chcę.

Bo odkryłam, że Ewangelia zawsze prowadzi naprzód. Nigdy wstecz. Prawdziwy dom nie znajduje się za nami. Jest przed nami.

Każdego dnia, wyłącznie dzięki łasce Bożej, uczę się żyć jako córka Króla. Moją tożsamością nie są moje dawne grzechy ani obecne pokusy. Moją tożsamością jest Chrystus. To On jest moją sprawiedliwością, moją nadzieją i moją przyszłością. 

Dlatego nawet najtrudniejsza wojna z grzechem nie kończy się rozpaczą, lecz nadzieją. Tam, gdzie grzech prowadzi do ślepej uliczki, Ewangelia otwiera drogę do życia, pokoju i radości w społeczności z Bogiem.

Pink | Owoc jest dowodem życia.. a korzeń?

 

Lampa i oliwa (Mt 25)

Dziesięć panien miało lampy. Z zewnątrz wszystkie wyglądały podobnie. Jednak pięć z nich nie miało oliwy. 

Wniosek?

Można mieć piękną lampę. Może być tam knot i wszystko, co potrzebne. Można nawet przez chwilę poświecić. Ale bez oliwy płomień gaśnie.

Tak samo dobre uczynki są światełkiem widocznym dla ludzi, ale życie pełne światła pochodzi od Boga. Bez Jego Ducha człowiek nie może świecić naprawdę.

---

Wyobraź sobie dwa strumyki. 

Jeden płynie wartko, drugi wysycha. Dzieci bawiące się przy nich mówią:
– Musimy sprawić, żeby ta wyschnięta rzeka płynęła.

Zaczynają nosić wiaderkami wodę i wylewać ją do koryta. Przez chwilę wygląda, jakby rzeka żyła. Ale po chwili woda znika.

Przechodzi obok dziadziuś i mówi:

– Nie potrzebujecie więcej wiader. Potrzebujecie źródełka.

Dopóki źródło nie wybije, rzeka pozostanie sucha.

Tak samo jest z człowiekiem. Wielu próbuje "dolewać" sobie dobrych uczynków, religijności czy moralności. Ale prawdziwe życie pojawia się dopiero wtedy, gdy Chrystus staje się źródłem wody żywej w sercu.

Sam Jezus powiedział:

„Kto wierzy we mnie... z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej.” (J 7:38)

To nie strumień tworzy źródło. To źródło tworzy strumień.

---

Wyobraź sobie gałąź odciętą od winnego krzewu.

Ktoś przywiązuje do niej kiście winogron. Z daleka wygląda pięknie. Ale wszyscy wiedzą, że te owoce nie urosły na tej gałęzi. Są tylko przywiązane.

Tak wygląda religijność bez Chrystusa.

Natomiast gałąź złączona z krzewem nie wysila się, aby produkować życie. Ona po prostu trwa w krzewie. A życie płynie z krzewu.

Pan Jezus wyraził to w następujący sposób:

„Ja jestem krzewem winnym, wy jesteście latoroślami. Kto trwa we mnie, a Ja w nim, ten wydaje wiele owocu; bo beze mnie nic uczynić nie możecie.” (Jana 15:5, BW)

Jakże łatwo odwrócić tę kolejność! Wydaje nam się, że jeśli będziemy wystarczająco dobrzy, cierpliwi, pobożni i gorliwi, wtedy staniemy się prawdziwymi chrześcijanami. Jakby owoce mogły stworzyć życie.

Ale Ewangelia mówi coś dokładnie odwrotnego... To nie owoce dają życie korzeniowi. To korzeń daje życie owocom. 

To nie nasze uczynki rodzą Chrystusa w nas. To Chrystus rodzi dobre uczynki.

To nie nasze posłuszeństwo sprawia, że Bóg nas przyjmuje. Bóg przyjmuje nas wyłącznie ze względu na doskonałą sprawiedliwość Chrystusa, a dopiero potem zaczyna przemieniać nasze życie.

Warto podkreślać te różnice.

Martwe drzewo można ozdobić. Można przywiązać do niego setki jabłek. Z daleka będzie wyglądało imponująco. Jednak pierwszy silniejszy wiatr obnaży prawdę.

Tak samo człowiek może nauczyć się religijnego języka, poprawnych zachowań, regularnego chodzenia do kościoła czy znajomości Biblii. Może wyglądać jak drzewo pełne owoców.

Ale jeśli nie jest złączony z Chrystusem przez wiarę, pozostaje duchowo martwy.

Z drugiej strony młode drzewko, które dopiero zapuściło korzenie, może jeszcze nie mieć wielu owoców. Jednak ogrodnik się nie niepokoi. Widzi zdrowy korzeń. Wie, że owoc przyjdzie we właściwym czasie.

Tak samo działa łaska Boża. Najpierw Bóg daje nowe życie. Potem pojawiają się owoce.

Najpierw Duch Święty wszczepia grzesznika w Chrystusa. Potem rodzi się skrucha. A następnie pojawia się miłość do Boga, głód Słowa, pragnienie świętości.

To nie człowiek swoim wysiłkiem produkuje życie. Życie płynie z Chrystusa.

Dlatego reformatorzy tak mocno podkreślali, że dobre uczynki są konieczne, ale nie jako przyczyna zbawienia. Są jego dowodem. Są świadectwem, że drzewo żyje.

Owoc nie tworzy korzenia... To korzeń tworzy owoc.

Ta prawda chroni nas przed dwiema wielkimi pułapkami.

Pierwszą jest pycha.

Gdy zauważamy w swoim życiu posłuszeństwo, łatwo pomyśleć: „Bóg kocha mnie bardziej, bo dobrze sobie radzę.”

Nie. Bóg przyjął nas wyłącznie dzięki sprawiedliwości Chrystusa. Nasze uczynki niczego do tego nie dodają.

Drugą skrajną pułapką jest rozpacz.

Patrzymy na swoją słabość i mówimy: „Nie jestem wystarczająco dobry. Nigdy nie będę należał do Chrystusa.”

Ale Jezus nie powiedział: „Najpierw wydawajcie owoce, a potem przyjdźcie do Mnie.”

Powiedział:

„Kto trwa we mnie... ten wydaje wiele owocu.” (Jana 15:5, BW)

Owoc jest skutkiem trwania... Nigdy jego warunkiem.

Dlatego chrześcijanin nie odpoczywa w swoich owocach. Nie liczy ich każdego dnia z lękiem, jakby od ich liczby zależało Boże przyjęcie.

Odpoczywa w Chrystusie.

A pozostając blisko Niego — przez Słowo, modlitwę i wszystkie środki łaski, które Bóg ustanowił — doświadcza, że życie Zbawiciela nieustannie przepływa do jego serca.

I właśnie dlatego pojawiają się owoce.

Nie dlatego, że gałąź bardzo się stara.

Ale dlatego, że jest złączona z żywym Krzewem Winnym.

Owoc jest dowodem życia.

Lecz to Chrystus jest Korzeniem, z którego to życie nieustannie wypływa.

„Duch ochoczy” - opowiadanie

 „Duch ochoczy”

Jesienny wieczór otulał mury seminarium delikatną mgłą. W bibliotece panowała cisza, przerywana jedynie szelestem kartek i cichym tykaniem starego zegara. Michał, student pierwszego roku teologii, siedział pochylony nad greckim Nowym Testamentem. Obok leżała Biblia hebrajska i kilka otwartych komentarzy.

Westchnął głęboko.

– Im więcej czytam – powiedział do siedzącego naprzeciw starszego wykładowcy, profesora Jana – tym bardziej mam wrażenie, że wiem mniej.

Profesor uśmiechnął się.

– To dobry początek mądrości. Co cię dziś zatrzymało?

– Psalm 51.

– Dawid po swoim największym upadku?

– Tak. Zwłaszcza te słowa: „Duchem ochoczym podeprzyj mnie.” Zacząłem porównywać je z greckim Nowym Testamentem. Czytałem o πίμπλημι i πληρόω. Jedno oznacza nagłe napełnienie Duchem do szczególnego zadania, drugie bardziej trwałe życie pod Jego wpływem. I zacząłem się zastanawiać czy ja to dobrze rozumiem…

Profesor zamknął książkę.

– A konkretnie..?

– Czy ja przypadkiem przez całe życie nie modliłem się o niewłaściwe rzeczy?

– To znaczy?

– Zawsze prosiłem Boga o wielkie chwile. O szczególne przeżycia. O niezwykłe kazania. O odwagę przed usługiwaniem. Ale Dawid… on po swoim upadku nie prosi najpierw o moc. Nie mówi: „Panie, daj mi znowu przemawiać jak dawniej.”

Profesor skinął głową.

– No właśnie, a co mówi?

– „Stwórz we mnie serce czyste… odnów we mnie ducha prawego… nie odbieraj mi Ducha Świętego… duchem ochoczym podeprzyj mnie.”

Zapadła chwila ciszy.

– Widzisz kolejność? – zapytał profesor.

Michał zamyślił się.

– Najpierw serce.

– Dalej?

– Potem duch prawy.

– Jeszcze?

– Obecność Ducha Świętego.

– A dopiero potem…

– Duch ochoczy.

Profesor uśmiechnął się.

– I dopiero po tym wszystkim Dawid mówi: „Wtedy będę nauczał przestępców dróg Twoich.”

Michał spojrzał przez okno.

– Nigdy tego nie zauważyłem.

Profesor podszedł do regału i wyjął niewielki tom komentarza.

– W Dziejach Apostolskich Łukasz często używa słowa πίμπλημι. Piotr zostaje napełniony Duchem i przemawia. Zachariasz zostaje napełniony i prorokuje. Paweł zostaje napełniony i stawia czoła Elimasowi.

– To niezwykłe chwile.

– Tak. Ale Paweł, pisząc do Efezjan, nie mówi: „Szukajcie niezwykłych chwil.” Mówi: „Bądźcie napełniani Duchem.” To codzienność. To życie pod Bożym panowaniem.

Michał zamknął oczy.

– Obawiam się, że całe życie myliłem owoce z korzeniem.

Profesor spojrzał na niego uważnie.

– Rozwiń tę myśl.

– Chciałem głosić odważnie, zanim nauczyłem się pokornie uniżać. Chciałem być użyteczny, zanim nauczyłem się być posłuszny. Marzyłem o chwilach podobnych do Piotra z dnia Pięćdziesiątnicy, ale zapominałem o Dawidzie, który płakał nad swoim grzechem.

Profesor długo nic nie mówił.

W końcu odezwał się cicho:

– Wiesz, czym właściwie jest „duch ochoczy”?

– Gotowością do służby?

– Tak… ale jeszcze głębiej. To serce, które nie musi być ciągnięte do Boga.

Michał uniósł wzrok.

– Nigdy tak o tym nie myślałem.

– Człowiek może być posłuszny z obowiązku, ze strachu lub z przyzwyczajenia. Ale Dawid modli się o coś więcej. Modli się o serce, które chce być posłuszne.

Profesor otworzył Biblię.

– Pomyśl o synu marnotrawnym. Czy ojciec chciał tylko, aby wrócił do domu? Nie. Chciał odzyskać syna. Posłuszeństwo bez miłości jest ciężarem. Miłość rodzi ochotę, pragnie bliskości Ojca.

Michał spuścił głowę.

– Czasami czytam Biblię, bo wiem, że powinienem.

– A Dawid modli się: „Panie, spraw, abym chciał.”

Znowu zapadła cisza.

Po chwili profesor zapytał:

– Jak myślisz, dlaczego po swoim upadku Dawid nie prosi o odzyskanie korony?

– Bo utrata społeczności z Bogiem bolała bardziej niż utrata wszystkiego innego.

– Nie prosi o zwycięstwa militarne? Dlaczego?

– Bo zrozumiał, że największa bitwa toczy się w sercu.

– Nie prosi też o nowy autorytet?

– Bo bez czystego serca autorytet jest niebezpieczny.

Profesor zamknął Biblię.

– Właśnie dlatego Psalm 51 jest tak ponadczasowy. Grzech zabiera ochotę zbliżania się do Boga. Zostawia obowiązek. Chrystus przywraca nie tylko przebaczenie, ale także radość zbawienia. A Duch Święty nie tylko uzdalnia do wielkich chwil świadectwa, lecz przemienia nasze wnętrze tak, że zaczynamy pragnąć Boga bardziej niż własnej chwały.

Michał powoli wstał od stołu.

– Myślę, że dziś zrozumiałem coś ważnego.

– Co takiego?

Student spojrzał na otwartą Biblię.

– Dawid nie modlił się przede wszystkim o mocne ręce.. a raczej o nowe serce.

Profesor skinął głową.

– A kiedy Bóg daje nowe serce, daje również ochotnego ducha. Taki człowiek nie biegnie za Bogiem dlatego, że musi. Biegnie dlatego, że odkrył, iż nie ma większej radości niż iść za Tym, który pierwszy okazał mu miłosierdzie.

Michał zgasił lampkę nad swoim biurkiem. Wychodząc z biblioteki, nie zabrał ze sobą odpowiedzi na wszystkie pytania. Ale zabrał modlitwę, która odtąd miała często wracać na jego usta:

„Panie, spraw abym nie tylko więcej dla Ciebie robił.

Spraw, abym bardziej pragnął Ciebie samego.

Podeprzyj mnie duchem ochoczym.”