Ps 119:9-16:
9 Jak zachowa młodzieniec w czystości życie swoje?
Gdy przestrzegać będzie słów twoich.
10 Z całego serca szukam ciebie,
Nie daj mi zboczyć od przykazań twoich!
11 W sercu moim przechowuję słowo twoje,
Abym→ nie zgrzeszył przeciwko tobie.
12 Błogosławiony Tyś, Panie.
Naucz mię ustaw twoich! (zdradź mi tajemnicę Twojego szczęścia)
13 Wargami swymi opowiadam
Wszystkie wskazania ust twoich.
14 Raduję się z drogi, którą wskazują mi ustawy twoje,
Jak z wielkiego bogactwa.
15 Rozmyślam o rozkazach twoich
I patrzę na drogi twoje.
16 Mam upodobanie w przykazaniach twoich,
Nie zapominam słowa twego."
Kościół był już prawie pusty. Światła świeciły tylko z przodu sali, a deszcz cicho uderzał o okna. Młody człowiek siedział skulony w ostatniej ławce. Pastor usiadł obok niego, nie mówiąc nic przez chwilę.
— Wiesz… — odezwał się chłopak cicho — jestem zmęczony sobą. Naprawdę próbuję żyć dobrze. Walczę z grzechem, upadam, wracam do Boga, potem znowu upadam. I mam wrażenie, że moje chrześcijaństwo polega tylko na ciągłym przegrywaniu i przepraszaniu...
Pastor spojrzał na niego ze współczuciem.
— A co jeśli problem nie dotyczy tylko na twojej siły?
Chłopak zmarszczył brwi.
— To znaczy?
Pastor otworzył Biblię.
— Posłuchaj Psalmu 119. To nie jest tylko psalm o moralności. To psalm o sercu, które odkrywa coś piękniejszego niż powab grzechu. (..bo powiedzmy sobie szczerze, nie wpadalibyśmy w grzech, gdyby nie był atrakcyjny..)
Przeczytał powoli:
„Jak zachowa młodzieniec w czystości życie swoje?”
— Widzisz — powiedział — to pytanie jest głębsze, niż się wydaje. Psalmista nie pyta tylko: „Jak być grzecznym chłopakiem?”. Hebrajskie słowo mówi o drodze życia. On pyta:
„Jak człowiek ma przejść przez ten świat i nie zostać zniszczonym?”
Młody człowiek spuścił wzrok.
— Dokładnie tak się czuję. Jakby wszystko próbowało mnie wciągnąć w bagno.
— Bo tak jest — odpowiedział pastor spokojnie. — Świat nie jest neutralny wobec twojej duszy... pożądliwość, duma, cynizm, nieczystość. Kultura natychmiastowej przyjemności.
— Więc co mam zrobić? Ja naprawdę bardzo się staram...
Pastor pokręcił głową i przeczytał dalej:
„Gdy przestrzegać będzie słów twoich.”
— Zauważ, czego tu nie ma. Psalmista nie mówi: „ocalę się siłą charakteru”.
Nie mówi: „moje emocje i serce mnie poprowadzą”.
Nie mówi też: „muszę bardziej uwierzyć w siebie”.
— Tylko Boże słowo… tak? — wyszeptał chłopak.
— Tak. Ale tu jest coś jeszcze głębszego. Człowiek bez przemienionego serca nawet nie chce Bożego słowa. Można znać Biblię intelektualnie i nadal kochać grzech bardziej niż Boga i w ogóle się tym nie przejmować...
Pastor spojrzał na niego uważnie.
— Dlatego Psalm 119 nie jest instrukcją samo-ratunku. To opis serca dotkniętego łaską.
Przeczytał kolejny werset:
„Z całego serca szukam ciebie.”
— Wiesz, kto naprawdę mógł to powiedzieć doskonale?
Chłopak milczał chwilę.
— Jezus?
Pastor skinął głową.
— Tylko On szukał Ojca całym sercem bez chwili chwiejności. My szukamy Boga raz gorliwie, raz chłodno. Raz Go pragniemy, a chwilę później uciekamy ku grzechowi. Ale Jezus nigdy nie zboczył.
Na chwilę zapadła cisza.
— Czyli nawet ten psalm prowadzi do Chrystusa…
— Wszystko prowadzi do Chrystusa — odpowiedział pastor łagodnie.
Potem przeczytał następny fragment:
„W sercu moim przechowuję słowo twoje,
abym nie zgrzeszył przeciwko tobie.”
— Ludzie często myślą, że chodzi tu tylko o zapamiętywanie wersetów. Ale „przechowywać” oznacza ukrywać jak skarb.
— Skarb? — powtórzył pytająco chłopak.
— Tak. Bo problem grzechu nie zaczyna się głównie od braku dyscypliny. Grzech zaczyna się od konkurencyjnego zachwytu.
Chłopak spojrzał na niego zaskoczony.
— Co masz na myśli?
— Każdy grzech mówi naszemu sercu: „to da ci więcej radości i sensu życia niż Bóg”. Pożądliwość obiecuje pocieszenie. “..bierz i jedz... korzystaj..dam ci to, czego pragnie twoje serce..”. Pycha obiecuje wielkość... Pieniądze obiecują bezpieczeństwo... Akceptacja ludzi obiecuje wartość...
Pastor pochylił się lekko.
— Serce zawsze idzie za tym, co uważa za największy skarb.
— Więc walka z grzechem to coś więcej niż mówienie sobie „nie”?
— O wiele więcej. Prawdziwa świętość rodzi się z większej miłości. Psalmista mówi: „Twoje słowo jest dla mnie cenniejsze.”
Pastor uśmiechnął się lekko.
— Widzisz to doskonale w Jezusie. On kochał wolę Ojca bardziej niż wygodę. Bardziej niż popularność. Bardziej niż własne bezpieczeństwo. Dlatego poszedł aż na krzyż.
Młody człowiek siedział nieruchomo.
— Nigdy tak o tym nie myślałem…
Pastor czytał dalej:
„Abym nie zgrzeszył przeciwko tobie.”
— To jedno zdanie pokazuje różnicę między religią a miłością.
— Jaką?
— Niedojrzały człowiek unika grzechu głównie dlatego, że boi się konsekwencji. Boi się wstydu. Kary. Opinii ludzi.
— A dojrzały?
— Nie chce ranić Boga, którego kocha.
W oczach chłopaka pojawiło się poruszenie.
— Czyli chodzi bardziej o relację niż o same zasady…
— Właśnie. Niewolnik pyta: „Co muszę zrobić, żeby nie zostać ukaranym?”
Syn pyta: „Jak mógłbym zranić Ojca, który mnie umiłował?”
Pastor przeczytał dalej:
„Błogosławiony Tyś, Panie. Naucz mię ustaw twoich!”
— Zobacz, jakie to piękne. Psalmista nie mówi tylko: „daj mi przepisy, zasady”.
On mówi: „naucz mnie”.
— Czyli wie, że sam z siebie nie rozumie?
— Tak. Prawdziwe poznanie Boga zawsze jest darem łaski.
Pastor zamknął na chwilę oczy.
— I tutaj pojawia się jedna z najpiękniejszych prawd Ewangelii:
Chrystus nie tylko daje Słowo. On sam jest Słowem Boga.
Chłopak słuchał uważnie.
— Czyli chrześcijaństwo nie polega głównie na przestrzeganiu reguł?
— Nie. Ono polega na poznawaniu Osoby.
Deszcz za oknem przybrał na sile.
Pastor czytał dalej:
„Raduję się z drogi świadectw twoich jak z wszelkiego bogactwa.”
— To całkowicie odwrotne niż myślenie świata — powiedział. — Świat mówi: „wolność to brak ograniczeń”.
— A Biblia?
— Biblia mówi: „największe bogactwo jest w Bogu”.
Pastor spojrzał na młodego człowieka.
— Grzech zawsze obiecuje wolność. Ale kończy się zniewoleniem. Zawsze...
— To prawda… — wyszeptał chłopak.
— A Jezus?
Nikt nigdy nie był bardziej posłuszny Ojcu niż On.
I nikt nigdy nie był bardziej wolny.
Potem przeczytał ostatnie wersety:
„Rozmyślam o rozkazach twoich
Pastor uśmiechnął się ciepło.
— Zobacz... to język zakochanego serca.
— Hmm. czyli Biblia nie ma być tylko obowiązkiem?
— Właśnie tutaj wielu wierzących się gubi. Czytają Biblię tylko po to, żeby „odhaczyć” duchowy obowiązek. Żeby uspokoić sumienie. Żeby szybko poczuć się lepiej.
Pastor położył dłoń na Biblii.
— Ale Psalm 119 pokazuje coś głębszego: Słowo Boże ma prowadzić cię do zachwytu nad Bogiem.
Pastor przez chwilę milczał, jakby chciał, żeby te słowa zapadły głęboko w serce młodego człowieka.
— Wiesz dlaczego świat tak bardzo walczy o twoją uwagę? — zapytał cicho.
Chłopak wzruszył ramionami.
— Nie wiem…
— Bo to, na co patrzysz najdłużej, zaczyna kształtować to, kim jesteś. Człowiek zawsze staje się podobny do tego, czym najbardziej się zachwyca.
Młody człowiek zmarszczył lekko brwi.
— Jak to?
Pastor uśmiechnął się delikatnie.
— Spójrz na ludzi zakochanych. Na początku potrafią godzinami słuchać drugiej osoby. Zaczynają używać podobnych słów, podobnie myśleć, czasem nawet podobnie się śmiać. Dlaczego? Bo zachwyt ma moc przemiany.
Po chwili dodał:
— Albo zobacz młodego chłopaka, który uwielbia jakiegoś sportowca albo inną gwiazdę. Ogląda każde jego wystąpienie. Cytuje jego wywiady. Ubiera się podobnie. Próbuje trenować jak on. Całe życie zaczyna się kręcić wokół tego podziwu.
— To prawda… coś w tym jest — powiedział chłopak cicho.
— Serce działa właśnie tak. Ono nie żyje w próżni. Zawsze coś czci. Zawsze za czymś biegnie. A pytanie nigdy nie brzmi: „Czy będziesz się czymś zachwycał?”
Pytanie brzmi: „Czym będziesz się zachwycał najbardziej?”
Pastor spojrzał mu prosto w oczy.
— I dlatego sam zakaz grzechu nigdy nie wystarcza.
— Czyli co...?
— Jeśli serce nadal uważa grzech za atrakcyjniejszy od Chrystusa, wcześniej czy później do niego wróci...
Te słowa zawisły ciężko w powietrzu.
— Pomyśl o człowieku, który próbuje uwolnić się od uzależnienia tylko siłą woli. Przez jakiś czas może wytrzymać. Ale jeśli w środku nadal wierzy: „to daje mi kopa i przywraca smak życia”, to walka będzie go powoli miażdżyć.
— Rozumiem, że problem leży głębiej niż samo zachowanie…
— Owszem, grzech to nie tylko zły czyn. To fałszywa obietnica. Każdy grzech mówi: „będziesz szczęśliwszy dzięki Mnie” — powiedział pastor, wskazując lekko w górę.
Młody człowiek spuścił wzrok.
— Nigdy tak o tym nie myślałem…
— Dlatego świętość nie rodzi się głównie z lęku przed grzechem — ciągnął pastor spokojnie. — Lęk może chwilowo zatrzymać ręce i nogi od złego. Ale tylko miłość przemienia serce.
— Możesz wyjaśnić?
Pastor skinął głową.
— Wyobraź sobie dwóch mężczyzn. Obaj wyjeżdżają sami w delegację i obaj mają okazję zdradzić żonę.
— Jeden powstrzymuje się dlatego, że boi się, iż zostanie przyłapany. Boi się konsekwencji. Wstydu. Rozpadu rodziny.
— A drugi?
Pastor spojrzał w dal.
— Drugi kocha swoją żonę tak bardzo, że sama myśl o zdradzie go boli. Nie chodzi tylko o złamanie zasad. Chodzi o zranienie osoby, którą kocha.
Chłopak powoli pokiwał głową.
— Rozumiesz różnicę? Z zewnątrz obaj mogą zrobić to samo. Ale serce każdego z nich jest zupełnie inne.
Pastor otworzył Biblię i powiedział łagodnie:
— Właśnie dlatego największym problemem człowieka nie jest brak dyscypliny. Największym problemem jest brak większej miłości.
— Większej.. niż grzech?
— Tak. Thomas Chalmers nazwał to „wypierającą mocą nowego uczucia”. Stare pragnienia nie znikają głównie dlatego, że człowiek zaciska zęby. One zaczynają tracić władzę, gdy serce odkrywa coś piękniejszego.
— Chrystusa…
— Właśnie. Kiedy zaczynasz widzieć Jezusa nie tylko jako religijny obowiązek, ale jako największy skarb duszy — grzech powoli traci swój blask.
Pastor zamknął Biblię.
— To dlatego Psalm 119 jest pełen zachwytu. Psalmista nie mówi tylko:
„Twoje prawo mnie kontroluje.”
On mówi: „Mam upodobanie.” „Raduję się.” „Rozmyślam.”
— Czyli świętość zaczyna się od zachwytu?
— Tak. Ludzie często próbują walczyć z grzechem, patrząc bez przerwy na sam grzech. Analizują go, boją się go, skupiają się na nim obsesyjnie. Ale serce nie zmienia się przez ciągłe wpatrywanie w ciemność.
Pastor pochylił się lekko.
— Ono zmienia się przez oglądanie większego światła.
— Chrystusa…
— Tak. Im bardziej widzisz Jego piękno, cierpliwość, świętość, miłość i wartość — tym bardziej wszystko inne zaczyna blednąć.
Chłopak siedział nieruchomo.
Pastor mówił dalej cicho:
— Dlatego nie pytaj codziennie tylko: „Jak mogę mniej kochać grzech?”
Pytaj: „Jak mogę bardziej widzieć Chrystusa?”
— A jeśli moje serce nadal jest podzielone? — zapytał cicho młody człowiek. — Część mnie chce Boga… ale druga część ciągle ciągnie do rzeczy, które mnie niszczą.
Pastor uśmiechnął się łagodnie, jak człowiek, który sam zna tę walkę.
— Witaj w życiu każdego prawdziwie wierzącego.
Za oknem deszcz powoli ustawał. W kościele było cicho.
— Duch Święty nie zmienia człowieka jednym błyskiem, po którym już nigdy nie ma walki. On działa jak świt.
Chłopak podniósł wzrok.
— Świt?
— Tak. Kiedy wstajesz bardzo wcześnie rano, ciemność nie znika nagle. Najpierw pojawia się cienka linia światła na horyzoncie. Potem coraz więcej rzeczy zaczyna być widocznych. To, co wcześniej było tylko cieniem, nabiera kształtu. Aż w końcu wschodzi słońce i noc traci władzę.
Pastor na chwilę zamilkł.
— Tak właśnie Duch Święty pokazuje Chrystusa przez Słowo. Coraz wyraźniej. Coraz głębiej. I powoli dzieje się cud.
Spojrzał na Biblię leżącą między nimi.
— To, co kiedyś wydawało się niezbędne do życia… zaczyna smakować jak popiół w ustach. Grzech, który kiedyś obiecywał wolność, zaczyna pachnieć jak pusty, duszny pokój po długiej nocy.
Młody człowiek słuchał w milczeniu.
— A Jezus… — pastor mówił ciszej — przestaje być tylko postacią z kazań. Przestaje być teorią, religijnym obowiązkiem albo odpowiedzią na pytania katechizmowe.
W jego głosie pojawiło się ciepło.
— Staje się jak woda dla człowieka umierającego z pragnienia.
Jak dom dla kogoś, kto latami błąkał się po ciemnych zaułkach.
Jak światło po bardzo długiej nocy.
Łzy napłynęły młodemu człowiekowi do oczu.
Pastor spojrzał na niego łagodnie.
— I wtedy zaczynasz rozumieć coś, czego wcześniej nie dało się wyjaśnić samymi słowami: świętość to nie przede wszystkim ciężar nakazów. To serce, które znalazło większy Skarb.
