O kuropatwie | Jeremiasza 17:11

Kuropatwa i skradziony skarb

— Dziadku, pamiętasz ten werset o kuropatwie, który mi ostatnio czytałeś? Ten z Księgi Jeremiasza (17:11)?

Dziadek poprawił okulary i uśmiechnął się, odkładając kubek z kawą na stół.

— Pamiętam, wnusiu. O kuropatwie, która wysiaduje jaja, których sama nie zniosła. Jeremiasz porównuje ją do człowieka, który nieuczciwie gromadzi bogactwo. A dlaczego o to pytasz?

— Rozmawiałem dzisiaj z chłopakami w szkole. Jeden z nich opowiadał, jak jego starszy brat „zakombinował” w internecie. Kupił fałszywe boty, oszukał system w grze i sprzedał konto za niezłą kasę. Wszyscy mu zazdrościli. Mówili, że jest sprytny. Przypomniały mi się twoje słowa, ale... przez chwilę sam poczułem ukłucie zazdrości. Pomyślałem: „Może ten Jeremiasz się myli? Przecież tamten chłopak ma teraz pieniądze i wszyscy uważają go za zwycięzcę”.

Dziadek pokiwał powoli głową. Przez chwilę patrzył przez okno na jesienne liście opadające z drzew.

— To całkiem ludzkie, mój drogi. Kiedy patrzymy na czyjś sukces, często widzimy tylko jego błyszczącą stronę. Nie widzimy ceny, jaką ktoś za niego zapłacił, ani tego, co może się wydarzyć później. Ale żebyś lepiej zrozumiał, o co chodziło Jeremiaszowi, musisz poznać pewną starożytną opowieść o kuropatwie.

W dawnych czasach ludzie wierzyli, że ten ptak potrafi podkradać jaja z gniazd innych ptaków i wysiadywać je tak, jakby były jego własnymi.

— Naprawdę? — zapytał wnuk.

— Tak opowiadano. Wyobraź sobie taką sytuację: kuropatwa zdobywa cudze jaja, umieszcza je w swoim gnieździe i zaczyna je wysiadywać. Poświęca im czas, ogrzewa je własnym ciałem i wkłada w to mnóstwo energii. Wydaje jej się, że zdobyła coś cennego. Ma przecież gniazdo pełne jaj, a wkrótce będzie miała całą gromadkę piskląt!

— I co się z nimi dzieje?

— Według starożytnego wyjaśnienia, kiedy pisklęta dorastają, rozpoznają głos swojej prawdziwej matki i podążają za nią, opuszczając tę, która je wysiadywała. Kuropatwa zostaje wtedy z pustym gniazdem. Cały jej wysiłek nie przynosi tego, czego się spodziewała.

— Czyli straciła wszystko?

— Właśnie. I teraz zaczynasz rozumieć, dlaczego Jeremiasz posłużył się takim obrazem. Pomyśl o bracie twojego kolegi. On również poświęcił czas i energię na swój plan. Wykorzystał spryt, oszukał system i zdobył coś, co uważa za wielki sukces. Może nawet jest z siebie dumny. Ale Jeremiasz przypomina nam, że nie wszystko, co człowiek potrafi zdobyć, naprawdę będzie dla niego trwałym zyskiem.

Nieuczciwie zdobyte pieniądze mogą dawać poczucie bezpieczeństwa, ale to bezpieczeństwo jest złudne. Człowiek może przez jakiś czas cieszyć się swoim sukcesem, lecz nie ma nad nim pełnej kontroli. Może stracić majątek, może zostać zdemaskowany, może ponieść konsekwencje swoich czynów. A nawet jeśli zachowa wszystko do końca życia, nie zabierze tego ze sobą przed Boży sąd.

Dlatego Jeremiasz kończy swoją myśl bardzo mocnymi słowami: człowiek taki „u swego kresu okazuje się głupcem” (Jr 17:11).

— Ale dlaczego głupcem? Przecież może być bardzo sprytny. Umie oszukać innych, zarobić pieniądze i nie dać się złapać.

— I właśnie tutaj kryje się pułapka. Można być sprytnym w interesach, a jednocześnie zupełnie nierozsądnym w najważniejszych sprawach życia. Można wiedzieć, jak zdobyć pieniądze, ale nie wiedzieć, jak dobrze przeżyć życie. Można oszukać ludzi, ominąć przepisy, a nawet przez jakiś czas oszukiwać samego siebie. Ale Boga nie oszukasz.

— Czyli to, co zdobyte nieuczciwie, nigdy tak naprawdę nie staje się nasze?

— Możesz wejść w jego posiadanie, możesz nawet przez lata z niego korzystać. Ale nie możesz sprawić, żeby kłamstwo stało się prawdą, a kradzież uczciwym zyskiem. Nie da się zbudować trwałego życia na czymś, co od początku jest złe.

Dziadek na chwilę zamilkł, po czym zadał wnukowi kolejne pytanie:

— A teraz wyobraź sobie kogoś zupełnie innego. Człowiek ciężko pracuje, zakłada firmę, uczciwie zarabia pieniądze i po latach zostaje milionerem. Nikogo nie oszukał, nikomu niczego nie ukradł. Czy jego bogactwo jest już gwarancją, że wygrał życie?

— No... chyba tak? Przecież wszystko zdobył uczciwie.

Dziadek uśmiechnął się.

— Uczciwa praca jest dobra. Bogactwo samo w sobie nie jest grzechem. Ale nawet jeśli zarobisz miliardy najuczciwiej na świecie, przyjdzie dzień, w którym zostawisz je tutaj. Ani jednej monety nie zabierzesz ze sobą do wieczności.

— Czyli bogaty i biedny kończą tak samo?

— Jeśli chodzi o pieniądze, obaj zostawią je na ziemi. Ale jest coś znacznie ważniejszego. Zwróć uwagę, co Jeremiasz napisał kilka wersetów wcześniej. W piątym wersecie mówi o człowieku, który pokłada ufność w drugim człowieku i polega na własnej sile, a w siódmym o tym, który ufa Panu. To dwa zupełnie różne sposoby życia.

Jeden myśli: „Sam sobie poradzę. Zabezpieczę przyszłość, zgromadzę wystarczająco dużo i będę panem własnego losu”. Drugi wie, że jego życie zależy od Boga. Może mieć dużo pieniędzy albo niewiele, ale jego nadzieja nie opiera się na tym, co posiada.

— Czyli problemem nie jest to, ile ktoś ma pieniędzy, ale na czym polega?

— Dokładnie. Pieniądze mogą być dobrym narzędziem, ale fatalnym panem. Kiedy zaczynasz im ufać bardziej niż Bogu, stają się czymś w rodzaju bożka. Obiecują ci bezpieczeństwo, którego nigdy nie będą w stanie zagwarantować.

Dziadek spojrzał na wnuka i po chwili dodał:

— Wiesz, co jest w tym wszystkim najbardziej niebezpieczne? Człowiek może przez całe życie biegać za czymś, co uważa za największy skarb, a na końcu odkryć, że pomylił skarb z jego imitacją.

— Jak to?

— Wyobraź sobie, że ktoś znajduje mapę prowadzącą do ukrytego skarbu. Przez lata szuka, pokonuje przeszkody, poświęca wszystko, żeby dotrzeć do celu. W końcu znajduje skrzynię. Otwiera ją i widzi złoto. Jest zachwycony! Tyle wysiłku, tyle lat czekania i wreszcie sukces! Tylko że nie zauważył jednej rzeczy: złoto nie należy do niego. A nawet gdyby należało, nie mógłby zatrzymać go na zawsze.

— Czyli może zdobyć coś wielkiego, a mimo to przegrać?

— Właśnie. Nie wszystko, co błyszczy, jest prawdziwym skarbem. I nie wszystko, co uda ci się zdobyć, jest warte ceny, jaką za to płacisz.

Dziadek na chwilę zamilkł.

— Wiesz, co jest prawdziwym skarbem? Życie pojednane z Bogiem. Serce, które nie musi ukrywać się za kłamstwem. Czyste sumienie. A przede wszystkim Chrystus. Bo przyjdzie taki dzień, kiedy wszystkie rzeczy, o które ludzie tak bardzo walczyli, zostaną tutaj. Pieniądze, sława, stanowisko, popularność — niczego z tego nie zabierzemy ze sobą.

— A co wtedy zostanie? — zapytał wnuk.

— To, co Bóg uczynił w nas przez Chrystusa. Dlatego Jezus powiedział: „Gromadźcie sobie skarby w niebie” (Mt 6:20). Nie chodzi o to, żebyś był biedny albo nie chciał niczego osiągnąć. Chodzi o to, żebyś nie sprzedał tego, co najcenniejsze, za coś, co i tak kiedyś stracisz.

Wnuk przez chwilę utkwił wzrok w ziemię.

— Czyli można wygrać wyścig, a mimo to przegrać życie?

Dziadek uśmiechnął się lekko.

— Właśnie tak. Jezus zadał kiedyś pytanie, nad którym warto się długo zastanowić: „Albowiem cóż pomoże człowiekowi, choćby cały świat pozyskał, a na duszy swojej szkodę poniósł?” (Mk 8:36).

— Chyba rozumiem. Można zdobyć wszystko, czego się pragnie, i dopiero wtedy odkryć, że zabrakło tego, czego naprawdę potrzebowało się najbardziej.

Dziadek spojrzał na wnuka z uznaniem.

— Dobrze to ująłeś. Widzisz, człowiek często przypomina kogoś, kto przez całe życie zbiera kamienie, bo myśli, że są złotem. Gromadzi je, pilnuje, porównuje z kamieniami innych i martwi się, żeby nie stracić ani jednego. Aż pewnego dnia spotyka Kogoś, kto pokazuje mu prawdziwy skarb. I dopiero wtedy rozumie, jak bardzo się pomylił.

— I... tym skarbem jest.. Jezus?

— Tak. I wiesz, co jest w Nim najpiękniejsze? Nie musisz Go zdobywać sprytem, kupować ani na Niego zasługiwać. On przyszedł szukać takich ludzi jak my. Na krzyżu zapłacił za nasze grzechy, a przez swoje zmartwychwstanie otworzył nam drogę do życia, którego nie odbierze nam ani czas, ani śmierć.

Dziadek dopił kawę i odstawił kubek.

— Dlatego nie zazdrość człowiekowi, który ma pełne gniazdo cudzych jaj. Lepiej zastanów się, czy nie przegapiasz prawdziwego skarbu, patrząc na to, co błyszczy w gniazdach innych ludzi.

Wnuk uśmiechnął się.

— Chyba już rozumiem, dziadku.

— Mam nadzieję, wnusiu. Bo na końcu życia nie będzie najważniejsze, jak wiele udało ci się zgromadzić, ale komu zaufałeś. Niebo nie jest nagrodą dla tych, którzy zgromadzili najwięcej. Jest darem Boga dla tych, którzy znaleźli swoje życie w Chrystusie.  

Tripp Gal 2:20 Pytania do dyskusji dla mężczyzn, mężów i liderów

Te pytania to materiał do szczerej rozmowy mężczyzn. 

To nie jest zwykły zestaw pytań sprawdzających znajomość tekstu. 

Chodzi o to, żebyśmy nie zatrzymali się na stwierdzeniu, że pokora, przebaczenie i służba są wartościami chrześcijańskimi, ale zobaczyli, co w praktyce oznacza życie człowieka ukrzyżowanego z Chrystusem (Ga 2:20).

Szczególnie mocno zwracam waszą uwagę na męską potrzebę kontroli, uznania, racji, szacunku i pozycji. To właśnie w tych obszarach Ewangelia często konfrontuje nasze serca.

Pytania do dyskusji dla mężczyzn, mężów i liderów

1. Co dzisiaj uważam za piękne i godne pożądania?

1. Jakie cechy mężczyzny są dzisiaj najbardziej podziwiane w naszym otoczeniu? Siła, niezależność, sukces, stanowczość, autorytet, zaradność? Które z nich są rzeczywiście biblijnymi wartościami, a które mogą stać się bożkami?

2. Czy zdarza mi się bardziej podziwiać mężczyzn, którzy potrafią podporządkować sobie innych, niż takiego, który potrafi im służyć?

3. Co jest dla mnie trudniejsze: przyznać się do błędu czy stracić szacunek innych ludzi? Dlaczego?

4. Czy moja definicja silnego mężczyzny bardziej przypomina Chrystusa ukrzyżowanego, czy człowieka, który za wszelką cenę musi udowodnić swoją siłę?

2. Ga 2:20 – co znaczy, że jestem ukrzyżowany z Chrystusem?

5. Paweł mówi: „Z Chrystusem jestem ukrzyżowany”. Co konkretnie powinno umrzeć w życiu mężczyzny, który należy do Chrystusa? Jakie ambicje, oczekiwania, przyzwyczajenia czy sposoby reagowania?

6. Paweł dodaje: „Żyję więc już nie ja”. Czy potrafię wskazać obszary mojego życia, w których nadal zachowuję się tak, jakbym sam był panem? Gdzie najtrudniej mi oddać Chrystusowi kontrolę?

7. Co w praktyce oznacza zdanie: „Żyje we mnie Chrystus” w relacji z żoną, dziećmi, współpracownikami i ludźmi, którym przewodzę?

8. Czy moja tożsamość jest bardziej zakorzeniona w tym, kim jestem w Chrystusie, czy w tym, co osiągnąłem, ile zarabiam, jaką mam pozycję i jak postrzegają mnie inni?

9. Dlaczego mężczyźnie, który chce być szanowany, tak trudno czasami okazać pokorę? Czy pokora rzeczywiście oznacza słabość?

10. Jak zmieniłoby się moje małżeństwo i przywództwo, gdybym przestał traktować własne ego jako coś, czego muszę nieustannie bronić i karmić?

Pytanie pogłębiające:

Czy potrafię powiedzieć: „Nie muszę wygrać tej rozmowy, nie muszę mieć ostatniego słowa, nie muszę udowadniać swojej wartości, ponieważ moja sprawiedliwość i tożsamość są w Chrystusie”?

3. Krzyż w małżeństwie – jak traktuję najbliższych?

11. Kiedy żona kwestionuje moje zdanie, nie docenia moich wysiłków albo zwraca mi uwagę, jaka jest moja pierwsza reakcja? Słucham, bronię się, atakuję, wycofuję się czy próbuję przejąć kontrolę?

12. Czy moja żona może bez obawy powiedzieć mi, że ją zraniłem, że czegoś nie rozumie albo że się ze mną nie zgadza?

13. Czy zdarza mi się używać swojej pozycji męża, znajomości Biblii, argumentów teologicznych lub odpowiedzialności za rodzinę, aby zakończyć dyskusję i postawić na swoim?

14. Czy potrafię przeprosić żonę bez dodawania: „Ale ty też…”? Czy umiem uznać swoją winę bez natychmiastowego usprawiedliwiania się?

15. Czy moja żona doświadcza mojej miłości jako czegoś, co daje jej bezpieczeństwo, czy raczej jako czegoś, co uzależnione jest od tego, czy spełnia moje oczekiwania?

16. Co w moim małżeństwie byłoby dzisiaj konkretnym przejawem życia już nie dla siebie, ale dla Chrystusa?

Pytanie szczególnie trudne:

Czy moja żona widzi we mnie coraz więcej podobieństwa do Chrystusa, który oddał samego siebie za Kościół, czy raczej mężczyznę, który oczekuje, że inni będą się poświęcać, aby jemu było dobrze?

4. Krzyż w przywództwie – jak traktuję ludzi, za których odpowiadam?

17. Czy bardziej zależy mi na tym, żeby ludzie, którym przewodzę, dojrzewali duchowo, czy na tym, żeby dobrze wykonywali moje polecenia?

18. Jak reaguję, kiedy ktoś z mojego zespołu, służby lub rodziny popełnia błąd? Czy pomagam mu wzrastać, czy wykorzystuję jego porażkę, by podkreślić własną wyższość?

19. Czy potrafię służyć, kiedy nikt tego nie widzi i nikt mi za to nie podziękuje?

20. Czy jako lider potrafię przyjąć krytykę od osoby mniej doświadczonej, młodszej albo stojącej niżej w strukturze odpowiedzialności?

21. Czy ludzie wokół mnie mogą być sobą, zadawać trudne pytania i przyznawać się do błędów, czy muszą uważać, żeby nie naruszyć mojego autorytetu?

22. Czy moje przywództwo przypomina bardziej Chrystusa, który umywał uczniom nogi, czy człowieka, który oczekuje, że inni będą mu usługiwać?

5. Krzyż w trudnych reakcjach – co ujawnia moje serce?

23. Co najczęściej wyprowadza mnie z równowagi: brak szacunku, niesprawiedliwość, krytyka, nieposłuszeństwo, utrata kontroli, niewdzięczność?

24. Kiedy ktoś mnie rani, czy bardziej pragnę jego dobra i pojednania, czy tego, żeby poczuł, jak bardzo mnie skrzywdził?

25. Czy potrafię przebaczyć, nie udając jednocześnie, że krzywda nie miała miejsca? Jak odróżniam przebaczenie od rezygnacji z mądrych granic?

26. Czy mój gniew służy czasami jako narzędzie wymuszania posłuszeństwa na innych?

27. Czy potrafię powiedzieć prawdę bez pogardy, skorygować kogoś bez upokarzania go i postawić granicę bez nienawiści?

28. Kiedy ostatnio moje zachowanie pokazało, że bardziej zależy mi na własnym komforcie niż na dobru drugiego człowieka?

6. Łaska, upadek i przemiana

29. Dlaczego tak często próbujemy ukrywać swoje słabości, szczególnie przed innymi mężczyznami? Czy boimy się, że przyznanie się do grzechu odbierze nam autorytet?

30. Jaka jest różnica między mężczyzną, który walczy z grzechem, a mężczyzną, który nauczył się go usprawiedliwiać?

31. Czy potrafię powiedzieć Bogu i innym: „Zgrzeszyłem. Nie mam usprawiedliwienia. Potrzebuję łaski Chrystusa”?

32. Czy Ewangelia jest dla mnie rzeczywistym źródłem przemiany, czy raczej znam ją jako zbiór prawd, które potrafię wyjaśnić innym?

33. Co robię po porażce: wracam do Chrystusa, wyznaję grzech i podejmuję walkę, czy raczej ukrywam się, obwiniam innych i buduję kolejne usprawiedliwienia?

7. Osobista konfrontacja – trzy pytania na zakończenie

Proponuję, żeby każdy mężczyzna miał chwilę ciszy i odpowiedział sobie na te trzy pytania. Nie trzeba od razu odpowiadać publicznie.

1. Co we mnie musi umrzeć?

Jaka część mojego ego, pychy, potrzeby kontroli, gniewu lub samowystarczalności najbardziej przeszkadza Chrystusowi być widocznym w moim życiu?

2. Gdzie Chrystus ma być bardziej widoczny?

W jakiej konkretnej relacji – z żoną, dziećmi, współpracownikiem, człowiekiem z kościoła – powinienem zacząć żyć inaczej?

3. Jaki jeden konkretny krok podejmę?

Czy powinienem kogoś przeprosić, komuś przebaczyć, zrezygnować z potrzeby postawienia na swoim, wysłuchać kogoś, komu dotąd nie dawałem dojść do głosu, albo wyznać grzech, który ukrywam?

Dodatkowe pytania dla liderów grupy

Te pytania mogą być szczególnie owocne, jeśli w spotkaniu uczestniczą starsi, liderzy służb, pastorzy lub mężczyźni odpowiedzialni za innych.

- Czy można być skutecznym liderem chrześcijańskim, a jednocześnie mieć nieukrzyżowane ego?

- Czy mój autorytet opiera się bardziej na pozycji, wiedzy i sile osobowości, czy na charakterze ukształtowanym przez Ewangelię?

- Czy potrafię dopuścić, aby ktoś inny zrobił coś lepiej ode mnie, otrzymał uznanie i zajął moje miejsce?

- Czy nie wykorzystuję służby dla Boga do zaspokajania własnej potrzeby znaczenia, uznania i kontroli?

- Czy ludzie, którym przewodzę, uczą się ode mnie zależności od Chrystusa, czy raczej zależności ode mnie?

Jedna myśl - na koniec

Nie pytaj tylko, czy jesteś dobrym mężem, ojcem albo liderem. Zapytaj samego siebie: czy w moim sposobie bycia mężem, ojcem i liderem coraz wyraźniej widać Chrystusa.

Bo można być silnym mężczyzną, a jednocześnie niewolnikiem własnego ego. 

Można znać Biblię, a nie umieć przyznać się do błędu. 

Można przewodzić innym, a nie umieć służyć. 

Można wymagać szacunku, a samemu nie okazywać łaski.

Galacjan 2:20 stawia nas przed inną rzeczywistością: nie ja jestem już centrum mojego życia. Chrystus żyje we mnie.

To oznacza, że nie muszę za wszelką cenę wygrać, kontrolować, dominować i udowadniać swojej wartości. 

Mogę być pokorny, ponieważ moja wartość jest w Chrystusie. 

Mogę służyć, ponieważ nie muszę budować własnej pozycji. 

Mogę przebaczać, ponieważ sam żyję z przebaczenia. 

Mogę przyznać się do grzechu, ponieważ moja nadzieja nie leży w mojej doskonałości.

Prawdziwie silny mężczyzna to nie ten, który potrafi podporządkować sobie innych, ale ten, którego życie jest coraz bardziej podporządkowane panowaniu Chrystusa.

O pięknie - na cztery głosy

 

Rozmowa o ciele, wolności i prawdziwej tożsamości

Wieczorem przy jednym stole siedziały cztery osoby. Początkowo rozmowa toczyła się spokojnie. Wszystko zmieniło się, gdy Laura odłożyła filiżankę i spojrzała wyzywająco na Annę.

Laura — niezależna, pewna siebie, nieufna wobec religijnych autorytetów. Uważa, że chrześcijaństwo przez wieki uczyło kobiety wstydzić się własnego ciała. Wierzy, że prawdziwa wolność zaczyna się wtedy, gdy człowiek przestaje szukać prawdy na zewnątrz i odkrywa ją we własnym wnętrzu.

Anna — szczerze wierząca chrześcijanka, która ceni skromność, ale z czasem zaczęła utożsamiać ją z określonym wyglądem. Wciąż zdarza się jej mierzyć własną pobożność (a tym samym wartość) tym, jak bardzo różni się od innych kobiet, szczególnie  takich jak Laura.

Michał — dociekliwy i bezpośredni. Nie zadowala się odpowiedziami, które dobrze brzmią, ale nie wytrzymują konfrontacji z rzeczywistością.

Jan — starszy pastor. Nie zabiera głosu pochopnie. Wie, że nie każda dyskusja potrzebuje kolejnego argumentu. Czasami trzeba pozwolić, by człowiek usłyszał samego siebie.

---

1. Czy Bóg stworzył ciało, którego powinniśmy się wstydzić?

Laura (z wyraźną irytacją): Mam już dość tego, że religia wciąż próbuje mówić kobietom, co mają robić ze swoim ciałem. Zakryj ramiona, wydłuż spódnicę, nie przyciągaj uwagi. A potem słyszymy, że Bóg nas kocha. Naprawdę trudno mi pogodzić jedno z drugim.

Anna (siadając jeszcze bardziej sztywno): A trudno ci zrozumieć, że nie wszystko, co nam się podoba, jest dobre? Biblia przecież mówi o skromności.

Laura (odwracając się w jej stronę): Właśnie o tym mówię! Zawsze znajdzie się jakiś zakaz. Dlaczego kobiece ciało miałoby być problemem?

Michał (spokojnie, ale stanowczo): Zanim zaczniemy się kłócić o ubrania, odpowiedzmy na jedno pytanie. Gdzie Biblia mówi, że ludzkie ciało jest złe samo w sobie?

Anna już otworzyła usta, lecz nie odpowiedziała.

Laura uśmiechnęła się triumfalnie.

Laura: No właśnie. Może w końcu ktoś przyzna, że problem nie leży w samym ciele, ale w religijnych interpretacjach.

Michał (otwierając Biblię): Nie wyciągajmy wniosków zbyt szybko. Spójrzmy, od czego Biblia zaczyna.

Przeczytał:

„I stworzył Bóg człowieka na obraz swój, na obraz Boga stworzył go; jako mężczyznę i niewiastę stworzył ich”. (1 Mojżeszowa 1:27)

Następnie przeczytał kilka wersetów dalej:

„I widział Bóg wszystko, co uczynił, a oto było bardzo dobre”. (1 Mojżeszowa 1:31)

Michał: Bóg stworzył człowieka jako mężczyznę i kobietę. Nie stworzył duszy, która przez pomyłkę została zamknięta w ciele. Ciało nie jest wypadkiem przy pracy Stwórcy. Należy do Jego dobrego stworzenia.

Laura (z ożywieniem): Czyli jednak! Człowiek jest dobry taki, jaki jest. Nie potrzebuje religii, która będzie go poprawiać.

Jan (po raz pierwszy zabierając głos): Powoli, Lauro. To, że Bóg stworzył człowieka dobrym, nie oznacza, że wszystko, co człowiek dziś myśli, czuje i robi, jest dobre.

Laura (chłodno): I właśnie tutaj zaczyna się problem. Zawsze musicie dodać jakieś „ale”. Człowiek ma ufać sobie, dopóki jego doświadczenie nie zaprzecza waszym zasadom.

Jan: A ty zakładasz, że twoje doświadczenie jest wystarczającym sądem nad tym, co dobre i prawdziwe, tak?

Laura chciała odpowiedzieć, lecz Michał ponownie otworzył Biblię.

Michał: Posłuchajmy, co Biblia mówi o człowieku przed upadkiem:

„A byli oboje nadzy, Adam i żona jego, lecz nie wstydzili się”. (1 Mojżeszowa 2:25)

Michał: Nagość istniała przed grzechem. Nie była czymś brudnym ani grzesznym.

Anna (ciszej): Ale potem zaczęli się zakrywać.

Michał odnalazł 1 Mojżeszową 3:7 i przeczytał:

„Wtedy otworzyły się oczy obojga i poznali, że są nadzy; spletli więc liście figowe i zrobili sobie przepaski”.

Jan (z powagą): Właśnie wtedy pojawiły się wstyd, lęk i ukrywanie się przed Bogiem. Człowiek, który wcześniej żył w otwartej relacji ze swoim Stwórcą, zaczął się przed Nim chować.

Laura: Ale dlaczego od razu nazywać to grzechem? Może człowiek po prostu zaczął samodzielnie myśleć, otworzyły mu się oczy, zobaczył więcej i przestał być naiwny.

Jan (patrząc jej prosto w oczy): To bardzo stara interpretacja. Dokładnie to wąż obiecał człowiekowi... poznanie i niezależność od Boga. Obiecał, że człowiek stanie się kimś więcej, jeśli przestanie ufać Słowu Stwórcy.

Laura: A może właśnie o to chodziło? Żebyśmy przestali ślepo słuchać zewnętrznych autorytetów i odkryli prawdę w sobie?

Jan: Tylko że w ogrodzie człowiek wcale nie wyzwolił się dzięki temu poznaniu. Ukrył się przed Bogiem. Zamiast wolności przyszły strach, wzajemne oskarżenia i zerwane relacje.

Zapadła cisza.

Jan (łagodniej): Bóg nie powiedział, że ludzkie ciało jest obrzydliwe. Problemem nie jest ciało. Problemem jest grzech, który dotknął całego człowieka — jego myśli, pragnienia, relacje i sposób, w jaki patrzy na samego siebie.

Laura odwróciła wzrok. Nie zgadzała się z Janem, ale nie mogła już twierdzić, że Biblia po prostu potępia ciało.

2. Piękno nie jest grzechem. Ale może stać się bożkiem

Anna (próbując odzyskać pewność siebie): Dobrze. Niech będzie, że ciało samo w sobie jest dobre. Ale Nowy Testament mówi o skromności. Nie możemy przecież udawać, że sposób ubierania się nie ma znaczenia.

Jan: Nie musimy udawać. Przeczytajmy, co Paweł napisał do Tymoteusza.

Otworzył 1 List do Tymoteusza 2:9, gdzie apostoł zachęca kobiety, by ubierały się skromnie i przyzwoicie, nie czyniąc z kosztownych strojów, biżuterii czy fryzur głównego sposobu przyciągania uwagi.

Jan: Biblia nie mówi, że wygląd nie ma znaczenia. Mówi jednak coś więcej niż tylko: „Zakryj ciało”. Paweł zwraca uwagę również na przepych, status i ostentacyjne eksponowanie własnej pozycji.

Laura (z przekąsem): Czyli jednak są zasady. Tyle że nazywacie je teraz zasadami serca, żeby łatwiej było kontrolować ludzi.

Michał: Nie. Nazywamy je zasadami serca, ponieważ sam wygląd nie ujawnia całej prawdy o człowieku.

Laura: Łatwo powiedzieć. W praktyce to kobieta ma się zastanawiać, czy przypadkiem nie wygląda zbyt atrakcyjnie, a mężczyzna może zrzucić na nią odpowiedzialność za swoje myśli.

Anna (gwałtownie): Nikt nie mówi, że mężczyzna nie odpowiada za siebie!

Laura: Naprawdę? Ile razy słyszałam, że kobieta powinna się zakryć, żeby nie powodować zgorszenia? Dlaczego to ona ma odpowiadać za cudze spojrzenia?

Anna zamilkła.

Jan (zwracając się do Anny): Laura porusza ważny problem. Skromność nie daje nikomu prawa do przerzucania odpowiedzialności za własny grzech na drugiego człowieka.

Anna (z wyraźnym zakłopotaniem): Nie chciałam nikogo obciążać. Po prostu myślałam, że im skromniej wygląda kobieta, tym bardziej podoba się Bogu.

Michał: A czy Biblia rzeczywiście mówi, że Bóg mierzy świętość długością spódnicy?

Anna spuściła wzrok.

Michał: Można przestrzegać zasad ubioru, a jednocześnie być pełnym pychy. Można też ubierać się skromnie dlatego, że chce się kochać Boga i innych ludzi. Zewnętrznie te sytuacje mogą wyglądać podobnie, ale serce może kierować się zupełnie innymi motywami.

Jan: Właśnie dlatego chrześcijańska skromność nie jest pogardą dla ciała. Jest częścią życia, w którym również ciało i wygląd zostają poddane Bogu.

Laura (kręcąc głową): Wciąż nie rozumiem, dlaczego Bóg miałby interesować się tym, jak wyglądam. Przecież ważne jest to, kim czuję się wewnątrz. Moje ciało jest tylko zewnętrzną powłoką.

Jan: Zatrzymajmy się przy tym zdaniu. Dlaczego nazywasz ciało tylko powłoką?

Laura: Bo człowiek jest czymś więcej niż wyglądem. Moje prawdziwe „ja” jest głębiej. To, kim jestem naprawdę, odkrywam w sobie. Nie potrzebuję, żeby jakaś księga czy instytucja mówiła mi, kim mam być.

Michał (uważnie): Zgadzam się, że człowiek jest czymś więcej niż wyglądem. Ale nie zgadzam się, że twoje wnętrze jest nieomylnym źródłem prawdy o tobie.

Laura (podnosząc głos): Dlaczego miałabym bardziej ufać starej księdze niż sobie samej? To ja przeżywam swoje życie. To ja wiem, co czuję. Nikt nie zna mnie lepiej niż ja!

Jan: Znasz swoje doświadczenia lepiej niż ja. Ale czy to znaczy, że zawsze właściwie rozumiesz ich znaczenie? Czy nigdy nie zdarzyło ci się czegoś pragnąć, a później odkryć, że to pragnienie cię niszczyło?

Laura zacisnęła usta.

Laura: Oczywiście, że ludzie popełniają błędy. Ale nie potrzebują do tego religii.

Jan: Nie twierdzę, że każdy człowiek musi najpierw zostać religijny, żeby rozpoznać własne błędy. Mówię, że żaden z nas nie jest ostatecznym autorytetem w sprawie własnego serca.

Michał: I tutaj wracamy do piękna. Samo ciało jest darem. Ale możemy oczekiwać od niego czegoś, czego nie potrafi nam dać.

Na kartce napisał:

DOBRY DAR → BOŻEK

Michał: Kobieta może cieszyć się swoim wyglądem i dziękować za niego Bogu. Ale może też dojść do przekonania, że jeśli przestanie być atrakcyjna, przestanie być wartościowa.

Laura: A co złego w tym, że chce być atrakcyjna? Dlaczego od razu podejrzewacie w tym jakiś problem?

Michał: Nic złego w samym pragnieniu atrakcyjności. Problem zaczyna się wtedy, gdy potrzebujesz podziwu innych, żeby uwierzyć, że jesteś kimś.

Laura: To przecież naturalne, że chcemy być zauważani!

Michał: Oczywiście. Ale czym innym jest cieszyć się, że ktoś cię dostrzega, a czym innym uzależnić poczucie własnej wartości od tego, czy ktoś na ciebie patrzy.

Jan: Piękno jest dobrym darem, ale nie jest zbawicielem. Nie może uwolnić cię od lęku przed odrzuceniem, starością ani śmiercią.

Laura nie odpowiedziała od razu.

3. Kiedy człowiek stawia siebie na miejscu Boga

Laura (po chwili, z nutą wyzwania): Wciąż próbujecie sprowadzić wszystko do Boga. A może właśnie tego człowiek powinien się oduczyć? Ciągłego szukania potwierdzenia gdzieś poza sobą. Może prawdziwa duchowość polega na odkryciu boskiego pierwiastka, który już w nas jest. Wtedy nie musimy szukać zbawienia na zewnątrz.

Anna spojrzała na nią z niepokojem. Michał odłożył długopis.

Michał: Jeśli przez to rozumiesz, że człowiek ma godność, bo został stworzony na obraz Boga, zgadzamy się. Ale jeśli twierdzisz, że człowiek sam jest boski i ma odnaleźć w sobie ostateczne źródło prawdy, to mówimy o czymś zupełnie innym.

Laura: Może po prostu nie potraficie zaakceptować, że prawda nie należy wyłącznie do waszej religii. Każdy ma swoją drogę. Każdy musi odkryć własną prawdę.

Jan (poważnie): A jeśli twoja prawda mówi jedno, a moja coś przeciwnego? Która z nich jest prawdziwa?

Laura: Może obie są prawdziwe na swój sposób. Każdy patrzy na świat z własnego miejsca.

Michał: To brzmi tolerancyjnie, dopóki nie musisz rozstrzygnąć, czy coś jest rzeczywiście dobre, czy złe. Jeśli ktoś krzywdzi drugiego człowieka, nie wystarczy powiedzieć, że w swojej rzeczywistości postępuje właściwie.

Laura: Ale przecież religia też krzywdziła ludzi! Ludzie byli poniżani, kontrolowani i zmuszani do życia wbrew sobie w imię Boga.

Jan (bez wahania): Tak. I nie będę bronił krzywdzenia ludzi tylko dlatego, że ktoś robił to w imię religii. Grzech może przybrać również religijną postać.

Anna poruszyła się niespokojnie.

Jan: Ale błędy ludzi nie dowodzą, że prawda nie istnieje. Nie dowodzą też, że człowiek powinien sam siebie ustanowić jej źródłem.

Michał: Paweł opisuje ten problem w Liście do Rzymian 1. Człowiek zamienia chwałę Stwórcy na stworzenie. Bierze coś dobrego, ale zaczyna traktować to tak, jakby było ostatecznym źródłem życia.

Laura: I dlatego według was nawet piękno może być bałwochwalstwem?

Michał: Nie samo piękno. Ale jeśli staje się dla ciebie źródłem tożsamości, nadziei i poczucia wartości, może zająć miejsce, którego nie potrafi wypełnić.

Jan: Posłuchaj słów Pawła:

„Ciało nie jest dla wszeteczeństwa, ale dla Pana, a Pan dla ciała”.

(1 Koryntian 6:13)

Jan pozwolił, by te słowa wybrzmiały.

Jan: Zwróć uwagę na to, co mówi apostoł. Ciało nie jest bez znaczenia. Należy do Pana. Chrześcijaństwo nie zachęca do pogardy dla ciała, ale do oddania go Bogu.

Laura: Czyli moje ciało nie należy do mnie?

Jan: Paweł mówi to jeszcze wyraźniej:

„Albowiem zostaliście drogo kupieni. Wysławiajcie tedy Boga w ciele waszym”.

(1 Koryntian 6:20)

Laura (z oburzeniem): Drogo kupieni? To brzmi tak, jakby ktoś mnie kupił i teraz miał nade mną władzę!

Jan: Rozumiem, dlaczego tak to odbierasz. Ale Paweł nie opisuje handlu niewolnikami. Mówi o odkupieniu. Chrystus oddał za swoich ludzi życie. Jego panowanie nie jest wykorzystaniem człowieka dla własnej korzyści. Jest panowaniem Tego, który umiłował ich aż do śmierci.

Laura: Nadal oznacza to, że mam podporządkować się komuś innemu.

Jan: Tak. Ewangelia nie obiecuje, że zostaniesz własnym bogiem. Obiecuje, że możesz należeć do Boga, który cię stworzył i odkupił.

Laura (z goryczą): A więc wolność oznacza dla was posłuszeństwo.

Jan: Nie każde posłuszeństwo jest wolnością. Ale nie każda niezależność jest wolnością. Człowiek może odrzucić wszystkie zewnętrzne nakazy, a jednocześnie stać się niewolnikiem własnych pragnień, lęków i potrzeby akceptacji.

Michał dopowiedział:

Michał: Paweł napisał:

„Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus”.

(Galacjan 2:20)

Michał: To nie jest wezwanie do zniszczenia człowieczeństwa. To opis nowego życia. Nie muszę już sam budować swojej wielkości, udowadniać swojej wartości ani czynić z własnego „ja” najwyższego autorytetu.

Jan spojrzał na Laurę.

Jan: Chrześcijańska wolność nie polega na tym, że nikt nie ma prawa powiedzieć mi, co jest dobre. Polega na tym, że dzięki Chrystusowi nie muszę już być niewolnikiem grzechu i własnej chwały.

4. Religijność również może stać się bożkiem

Przez dłuższą chwilę Anna milczała. Wreszcie odezwała się cicho.

Anna: Jest coś, o czym nie pomyślałam.

Pozostali spojrzeli na nią.

Anna: Przez lata uważałam, że skromny wygląd jest dowodem mojej pobożności. Patrzyłam na inne kobiety i myślałam, że skoro ubierają się inaczej niż ja, to traktują Boga mniej poważnie.

Laura (z goryczą): Właśnie tak działa religia. Uczy ludzi, że są lepsi od innych, a potem nazywa to świętością.

Anna (dotknięta, ale bez gniewu): Nie mów, że wiesz wszystko o moich motywach. Naprawdę chciałam podobać się Bogu.

Laura: Nie twierdzę, że robiłaś to świadomie. Ale czy nie widzisz, że takie podejście potrafi niszczyć kobiety?

Anna chciała zaprotestować, lecz tym razem się powstrzymała.

Anna: Widzę, że mogłam krzywdzić innych swoim osądzaniem. Ale nie chcę też udawać, że moje motywy zawsze były czyste.

Michał przytaknął.

Michał: I to jest uczciwe spojrzenie na własne serce. Możemy wykorzystywać ciało do zdobywania uznania. Możemy też wykorzystywać religijność do zdobywania uznania.

Na kartce napisał:

„PATRZCIE NA MOJE PIĘKNO”.

Pod spodem:

„PATRZCIE NA MOJĄ ŚWIĘTOŚĆ”.

Michał: Na pierwszy rzut oka to dwa zupełnie różne komunikaty. Ale oba mogą oznaczać to samo: „Chcę, żebyście uznali moją wartość. Chcę być kimś wyjątkowym. Chcę mieć powód, żeby uważać się za lepszego od innych”.

Anna (ze łzami w oczach): Czyli nawet moja skromność może stać się sposobem na wywyższanie siebie?

Jan: Tak. Skromność jest dobra, kiedy wyrasta z miłości do Boga i bliźniego. Staje się problemem, kiedy próbujemy dzięki niej zdobyć własną sprawiedliwość.

Laura: W takim razie wszyscy jesteście hipokrytami.

Jan (spokojnie): Nie. Jesteśmy grzesznikami, którzy potrzebują łaski. Hipokryzja zaczyna się wtedy, gdy udajemy, że nie mamy problemu.

Laura zamilkła.

Jan: Ewangelia nie pozwala nam wywyższać się nad innymi. Ale nie pozwala też uznać, że każdy człowiek jest ostatecznym sędzią samego siebie. Wzywa nas do prawdy o własnym grzechu i do zaufania Chrystusowi.

Michał: Jedna kobieta może szukać usprawiedliwienia w atrakcyjności, druga w skromności. Jedna chce być podziwiana za ciało, druga za moralną wyższość. Żadna z tych rzeczy nie może zastąpić łaski.

Anna otarła łzy.

Anna: Chyba zbyt długo próbowałam udowodnić Bogu, że jestem wystarczająco dobra.

Jan: Właśnie dlatego potrzebujemy Ewangelii.

5. Dlaczego rozmowa o pięknie musi dojść do krzyża?

Laura odsunęła krzesło i wstała. Przez chwilę chodziła po pokoju.

Laura (z narastającą frustracją): Wciąż nie rozumiem jednego. Dlaczego wszystko musi kończyć się krzyżem? Rozmawiamy o kobiecym ciele, pięknie, wolności, a wy sprowadzacie wszystko do grzechu i śmierci. Czy naprawdę nie potraficie po prostu cieszyć się życiem?

Jan podniósł wzrok.

Jan: Potrafimy. Ale nie chcemy udawać, że życie nie stawia przed nami trudniejszych pytań.

Laura: Na przykład?

Jan: Co się stanie, kiedy przestaniesz być piękna? Kiedy twoje ciało się zmieni, kiedy przyjdzie choroba, starość, kiedy ktoś cię odrzuci? Na czym wtedy oprzesz swoją wartość?

Laura (z lekkim rozdrażnieniem): Nie zamierzam całe życie zamartwiać się starością. Przecież można cieszyć się tym, co piękne, dopóki to trwa.

Michał: Oczywiście. Ale powiedz mi: czy można naprawdę cieszyć się pięknem, nie próbując go za wszelką cenę zatrzymać?

Laura spojrzała na niego bez odpowiedzi.

Michał: Chcemy zatrzymać młodość, miłość, radość, pokój. A przecież nawet jeśli przez chwilę je mamy, nie potrafimy zagwarantować, że pozostaną z nami na zawsze. Możemy pielęgnować urodę, ale nie zatrzymamy czasu. Możemy szukać szczęścia, ale nie stworzymy sobie serca, które nigdy nie będzie się bało ani smuciło.

Jan (łagodnie): Bo stworzone rzeczy nie potrafią dać nam tego, co może dać tylko Bóg. Nie wystarczy być piękną, żeby mieć pokój. Nie wystarczy być kochaną przez ludzi, żeby uwolnić się od lęku przed odrzuceniem. I nie wystarczy odkryć w sobie siłę, żeby pokonać śmierć.

Laura (ciszej): Więc co pozostaje?

Jan: Chrystus. On nie obiecuje, że nasze ciała nigdy się nie zmienią. Obiecuje coś znacznie większego: zmartwychwstanie i życie, którego śmierć już nie odbierze. W Nim piękno nie jest czymś, co musimy rozpaczliwie zatrzymać. Staje się czymś, co możemy przyjąć jako dar, nie czyniąc z niego naszego zbawiciela.

Michał: Paul Tripp zwraca uwagę, że piękno stworzenia ma wskazywać na chwałę Boga, a nie zajmować Jego miejsce. I tutaj dochodzimy do sedna: Chrystus nie jest jedynie Tym, który uczy nas właściwie patrzeć na piękno. Jest Tym, w którym znajdujemy piękno, które nie przemija, oraz nadzieję na odnowienie całego człowieka.

Jan: Dlatego nie możemy zatrzymać piękna, pokoju ani radości, próbując uczynić z siebie ich własne źródło. Prawdziwy pokój z Bogiem i trwała nadzieja mają swoje źródło w pojednaniu z Nim przez krzyż Chrystusa. A zmartwychwstanie daje nam obietnicę, że to, co dziś podlega zniszczeniu, nie będzie miało ostatniego słowa.

Laura (po dłuższej chwili): Czyli nie chodzi o to, żeby przestać cenić piękno, ale żeby przestać oczekiwać od niego wieczności?

Jan (z uśmiechem): Właśnie. Nie musisz żądać od piękna, by cię zbawiło. Możesz cieszyć się nim dzisiaj, wiedząc, że twoja przyszłość nie zależy od tego, czy uda ci się zatrzymać młodość. Zależy od Chrystusa, który umarł i zmartwychwstał.

Jan spojrzał na krzyż.

Jan: Świat mówi: „Zatrzymaj piękno, bo inaczej je stracisz”. Ewangelia mówi: „Zaufaj Chrystusowi. On obiecuje ci coś, czego nie zdołasz zatrzymać własnymi siłami, ale co On sam zachowa dla ciebie”.

Laura (jeszcze raz, tym razem ostrzej): Nie zamierzam żyć w strachu przed starością! Nie muszę i nie chcę uzależniać swojej wartości od wyglądu.

Michał: Oby tak było. Ale właśnie o to pytamy: czy twoje poczucie wartości jest naprawdę wolne od tego, co myślą o tobie inni?

Laura nie odpowiedziała.

Jan (z czułością): Nie pytam po to, żeby cię zawstydzić. Każdy z nas chce być kochany, dostrzegany i akceptowany. Problem pojawia się wtedy, gdy próbujemy zdobyć od ludzi coś, czego nie mogą nam zagwarantować.

Laura: A krzyż ma to rozwiązać?

Jan: Tak, ale nie dlatego, że ciało jest nieważne. Dlatego, że Bóg nie czekał, aż staniesz się piękna, moralna czy religijna, żeby okazać ci miłość.

W pokoju zrobiło się cicho.

Jan: Chrystus przyszedł do grzeszników. Nie po to, żeby pomóc im zbudować lepszy obraz samych siebie, ale żeby ich zbawić. Na krzyżu wziął na siebie sąd, na który zasługujemy, aby ci, którzy Mu ufają, mogli otrzymać przebaczenie i nowe życie.

Michał: Dlatego Paweł może powiedzieć: „Zostaliście drogo kupieni”. Nasza wartość nie wynika z tego, jak dobrze potrafimy się sprzedać światu. Nie wynika też z tego, jak bardzo potrafimy udowodnić własną moralną wyższość.

Laura (ciszej): Czyli według was nie muszę niczego udowadniać?

Jan: Nie musisz zdobywać Bożej miłości przez piękno, swoje zachowanie ani religijne osiągnięcia. Zbawienie jest darem łaski, który przyjmujemy przez wiarę w Chrystusa. A kiedy już do Niego należymy, uczymy się żyć inaczej.

Laura: Ale to oznacza, że muszę uznać, iż potrzebuję zbawienia?

Jan: Tak.

Laura: I że sama, taka jaką mnie Bóg stworzył, nie wystarczę?

Jan (łagodnie ale dobitnie): Tak, Lauro. I wiem, że to trudne. Nasza duma woli słyszeć, że potrzebujemy jedynie odkryć w sobie ukrytą siłę. Ewangelia mówi coś innego: potrzebujemy Zbawiciela.

Laura spojrzała na krzyż wiszący na ścianie.

Laura: Nigdy nie myślałam o tym w ten sposób.

Jan: Krzyż odbiera kulturze i religijności prawo do określania twojej wartości. Nie dlatego, że wygląd i postępowanie nie mają znaczenia, ale dlatego, że żadne z nich nie może cię usprawiedliwić przed Bogiem.

Michał: Nie musisz już używać piękna, żeby zasłużyć na podziw. Nie musisz też używać skromności, żeby zasłużyć na uznanie. Możesz po prostu przyjąć dobre dary z wdzięcznością i nie czynić z nich bożków.

6. Prawdziwa wolność

Laura usiadła. Jej głos nie był już tak pewny jak wcześniej.

Laura: No dobrze... Czyli chrześcijaństwo nie mówi kobiecie, że ma się wstydzić swojego ciała?

Jan: Nie. Bóg stworzył ciało i nazwał swoje stworzenie bardzo dobrym.

Laura: Nie mówi też, że mam się zaniedbywać albo udawać, że piękno nie ma znaczenia?

Jan: Nie. Możesz cieszyć się swoim wyglądem, dbać o siebie, ubierać się pięknie i cieszyć się własną kobiecością.

Anna: Ale możemy też pomylić skromność z duchową wyższością. I musimy uważać, żeby nie osądzać innych na podstawie samego wyglądu.

Michał: Piękno jest darem, ale nie powinno być twoim zbawicielem. Skromność jest dobra, ale nie powinna być twoją sprawiedliwością.

Laura (po chwili namysłu): A więc prawdziwa wolność nie polega na tym, że mogę zrobić ze swoim ciałem wszystko, co zechcę?

Jan: Nie. Wolność nie polega na tym, że człowiek staje się własnym bogiem. Polega na tym, że może przestać żyć jako niewolnik grzechu, cudzych oczekiwań i własnej potrzeby chwały.

Laura: Ok. Ale dlaczego miałabym oddać tę wolność Chrystusowi?

Jan: Bo On nie przyszedł, żeby cię wykorzystać. Przyszedł, żeby cię zbawić. Nie żąda, byś najpierw stała się godna Jego miłości. Wzywa cię, byś przyszła do Niego taka, jaka jesteś, i zaufała Temu, który oddał za ciebie życie.

Laura milczała przez dłuższą chwilę.

Laura: A jeśli naprawdę Mu zaufam, co się zmieni?

Jan: Nie staniesz się osobą, która już nigdy nie zmaga się z własnym sercem. Ale nie będziesz musiała budować całej swojej tożsamości na tym, co sama o sobie myślisz. Zaczniesz patrzeć na siebie przez pryzmat tego, kim jest Chrystus i co dla ciebie uczynił.

Michał: Przestaniesz pytać wyłącznie: „Czy jestem wystarczająco piękna?”. Zaczniesz pytać: „Jak mogę używać tego, co otrzymałam, żeby oddawać chwałę Bogu?”.

Anna: I przestaniesz pytać: „Czy jestem bardziej pobożna od innych?”. Zaczniesz pytać: „Czy moje życie rzeczywiście pokazuje miłość Chrystusa?”.

Jan otworzył Biblię i przeczytał:

„A cokolwiek czynicie w słowie lub w uczynku, wszystko czyńcie w imieniu Pana Jezusa, dziękując przez niego Bogu Ojcu”.

(Kolosan 3:17)

Jan: To dotyczy również naszego ciała, ubioru, relacji i sposobu, w jaki myślimy o sobie. Nie chodzi wyłącznie o pytanie: „Czy wolno mi to założyć?”. Ani o pytanie: „Czy powinnam to zakryć?”. Chodzi o to, czy w tym wszystkim żyję przed Bogiem i czy moje postępowanie wyraża miłość do Niego i do bliźniego.

Laura: A jeśli nie wiem, jak odpowiedzieć na wszystkie te pytania?

Jan: Nie musisz znać odpowiedzi na wszystko, żeby zacząć szukać prawdy. Ale nie szukaj jej tak, jakbyś sama była jej ostatecznym źródłem. Słuchaj Słowa Bożego. Sprawdzaj własne pragnienia. Bądź gotowa przyznać, że możesz się mylić. I przede wszystkim patrz na Chrystusa.

Laura spojrzała jeszcze raz na krzyż.

Laura (półgłosem): Może rzeczywiście zbyt długo próbowałam udowodnić, że sama wszystko ogarnę.

Jan tzymał przez chwile rękę na ustach, żeby zaraz powiedzieć:.

Jan: Każdy z nas ma taką pokusę.

Michał: Jedni szukają potwierdzenia w swoim wyglądzie, inni w swojej moralności, jeszcze inni w przekonaniu, że sami odkryli prawdę i nie potrzebują nikogo.

Anna: A przecież wszyscy potrzebujemy łaski.

Jan zamknął Biblię.

Jan: I dlatego nie możemy zakończyć tej rozmowy na ubraniach, pięknie czy nawet na naszej wolności. Musimy zakończyć ją na Chrystusie.

Laura: Dlaczego?

Jan: Bo największym problemem człowieka nie jest to, że nie potrafi znaleźć w sobie wystarczająco dużo wartości. Problemem jest to, że odwrócił się od Boga, który jest źródłem jego życia (a tym samym piękna). A największą nadzieją człowieka nie jest odkrycie własnej boskości, ale pojednanie z Bogiem przez Jego Syna.

Nikt się nie odezwał. Wszyscy siedzieli w zamyśleniu...

Po chwili Jan dodał:

Jan: Krzyż nie niszczy piękna. Nie nakazuje kobiecie gardzić swoim ciałem ani nie pozwala jej uczynić z niego bożka. Odbiera pięknu ciężar, którego nie jest w stanie unieść — obowiązek udowadniania, że człowiek jest coś wart tylko gdy to piękno (zdrowie, siłę) zachowa.

Michał: I robi to samo z religijnością. Nie musisz już budować swojej wartości na tym, jak bardzo wyróżniasz się od innych.

Anna (z wdzięcznością): Możemy wreszcie przestać porównywać się ze sobą i uczyć się żyć przed Bogiem.

Laura zerknęła znowu na krzyż. Nie powiedziała, że zmieniła zdanie. Nie musiała też udawać, że wszystkie jej pytania zniknęły.

W końcu odezwała się cicho:

Laura: Czyli ani moje ciało, ani moje wnętrze, ani moja religijność nie mogą być ostatecznym źródłem mojej wartości.

Jan: Właśnie. Twoje ciało jest darem Stwórcy. Twoje wnętrze potrzebuje Jego prawdy. Twoje życie potrzebuje Jego łaski.

Laura: A prawdziwa wolność zaczyna się wtedy, gdy przestaję próbować być własnym zbawicielem? Tak?

Jan: Tak. I zaczynasz ufać Temu, który rzeczywiście może cię zbawić.

Za oknem zapadał zmrok. Rozmowa, która rozpoczęła się od sporu o kobiece ciało, doprowadziła ich do znacznie głębszego pytania: komu człowiek powierzy określenie swojej wartości?

Kulturze, która podziwia piękno, dopóki trwa?

Własnemu wnętrzu, które bywa szczere, ale nie jest nieomylne?

Religijności, która może stać się powodem do wywyższania się nad innymi?

Czy Chrystusowi, który umiłował grzeszników i oddał za nich swoje życie?

Krzyż nie mówi kobiecie: „Twoje ciało jest złe”. Nie mówi też: „Jesteś boginią, która musi jedynie odkryć własną moc”.

Krzyż mówi: „Zostałaś stworzona przez Boga, zgrzeszyłaś przeciwko Niemu i potrzebujesz Jego łaski. Chrystus przyszedł, aby zbawić grzeszników i przywrócić im życie w społeczności z Bogiem.. czyli uratować od fałszywych podobizn Boga i przywrócić relację z Tym, który obiecuje życie wieczne, życie pozbawione fałszu i zepsucia”.

Dlatego prawdziwa wolność nie polega na tym, że człowiek sam nadaje sobie ostateczną wartość.

Polega na tym, że przestaje szukać zbawienia w sobie i znajduje je w Chrystusie.

Piękno nie musi być bożkiem. Skromność nie musi być narzędziem pychy. A człowiek nie musi być własnym zbawicielem.

Bo Ten, który stworzył ludzkie ciało, nie gardzi swoim stworzeniem. A Ten, który oddał za grzeszników swoje życie, potrafi dać im coś znacznie cenniejszego niż podziw świata.

Nowe życie w Nim.