Flp 1:15–18 | cz.5 „..byle tylko Chrystus był zwiastowany..”

 

zaktualizowana wersja rozważania, wzbogacona o bardzo życiowy i bliski każdemu wątek małżeńskich i rodzinnych. Ten element idealnie ilustruje, jak mechanizm „partByle tylko Chrystus był zwiastowany…

---

Tekst: List do Filipian 1:15–18

Są w Piśmie Świętym fragmenty, które potrafią nas głęboko zaszokować. Przełamują one nasze ludzkie schematy myślenia o religii, sprawiedliwości i moralności. Jedno z takich najbardziej zdumiewających wyznań znajdujemy w pierwszym rozdziale Listu do Filipian.

Wyobraźmy sobie jeszcze raz apostoła Pawła. Siedzi w rzymskim więzieniu. Jest skuty łańcuchem, odcięty od świata, a jego przyszłość wisi na włosku. W tym samym czasie, na wolności, trwają pewne działania misyjne, ewangelizacyjne. Ludzie głoszą Chrystusa. Mogłoby się wydawać, że Paweł, słysząc o tym, powinien się tylko cieszyć. Jednak rzeczywistość była o wiele bardziej skomplikowana i bolesna.

Paweł pisze wprost:

„Niektórzy wprawdzie głoszą Chrystusa z zazdrości i przekory, inni zaś z dobrej woli […] tamci z partyjniactwa, nieszczerze, sądząc, że utrudnią mi pobyt w więzieniu”.

Zatrzymajmy się nad tym. Ludzie głoszą Ewangelię z zazdrości, z przekory, z partyjniactwa i z chęci dokuczenia więźniowi! Jak reaguje Paweł? Czy z ambony rzuca na nich anatemy? Czy żąda ich uciszenia? Nie. Jego odpowiedź brzmi:

„Lecz cóż z tego? Byle tylko wszelkimi sposobami Chrystus był zwiastowany, czy obłudnie, czy szczerym sercem, i z tego się raduję i radować będę”.

Profesor Moisés Silva, wybitny reformowany biblista, w swoim komentarzu do Listu do Filipian zwraca uwagę na kluczowy szczegół. Paweł nie mówi tutaj o heretykach. Gdyby ci ludzie głosili fałszywą ewangelię, Paweł zareagowałby tak jak w Liście do Galatów, gdzie pisał: „Choćbyśmy my albo anioł z nieba głosił wam ewangelię odmienną... niech będzie przeklęty!”.

Nie, treść ich zwiastowania była ortodoksyjna. Mówili prawdę o Chrystusie. Problem leżał zupełnie gdzie indziej – w ich sercach. Ich motywacja była skażona grzechem.

Jak zauważa Silva, ci kaznodzieje prawdopodobnie czuli zazdrość wobec autorytetu Pawła. Gdy apostoł został zamknięty w więzieniu, oni zobaczyli w tym swoją szansę. Chcieli przejąć przywództwo, zyskać poklask, zbudować własną pozycję kosztem uwięzionego lidera. Chcieli pokazać: „Zobaczcie, Paweł siedzi w więzieniu, jego misja się kończy, ale to my teraz robimy to lepiej!”. To była czysta, ludzka rywalizacja. Chcieli, mówiąc potocznie, „wbić szpilkę” cierpiącemu apostołowi.

Łatwo jest nam oceniać rzymskich kaznodziejów sprzed dwóch tysięcy lat. Łatwo też przenieść ten tekst na poziom wielkiej polityki kościelnej. Ale duchowość duszpasterska zawsze pyta: Jak to wygląda w twoim prywatnym życiu? Połączmy ten tekst z naszą codziennością – z życiem rodzinnym, z naszymi małżeństwami i domami.

Co jest naszym problemem w takich momentach? Dokładnie to, co Paweł nazywa „partyjniactwem” i „przekorą”. W naszych relacjach (np.rodzinnych) częściej zależy nam na tym, by „moja racja była na wierzchu”, by zachować kontrolę i udowodnić swoją wyższość, niż realne dobro drugiego człowieka i zachowanie pokoju w domu.

Jan Kalwin w swoim komentarzu do tego fragmentu napisał: „Ewangelia, choćby była głoszona przez złych ludzi, nie przestaje być ewangelią”. Kalwin przypomina, że moc prawdy nie bierze się z czystości naczynia, które ją niesie, ale z samego Boga.

Bóg jest suwerenny. On potrafi posłużyć się niedoskonałymi ludźmi w naszej rodzinie, aby nas czegoś nauczyć. Czasami Pan Bóg używa niezdarnej uwagi naszego współmałżonka, by pokazać nam naszą własną pychę. Czasami posługuje się prostym pytaniem dziecka, by obnażyć nasz egoizm. Narzędzie może być ułomne, ale jeśli niesie dobro i prawdę, to Bóg za tym stoi.

Dla Pawła najwyższą wartością nie był jego własny komfort psychiczny czy uznanie jego osobistej racji w dyskusji. Najwyższą wartością był Chrystus. A jak to jest z nami przy rodzinnym stole?

To prowadzi nas do duszpasterskiego pytania, które ten tekst stawia przed nami dzisiaj. Pytania, które uderza w nasze religijne i rodzinne ego:

Czy bardziej zależy mi na tym, żeby Chrystus był wywyższony, czy żeby to moja grupa, mój kościół, mój nauczyciel albo ja sam miał rację?

W kontekście rodziny to pytanie brzmi tak: Czy ważniejsze jest dla mnie to, żeby w moim domu panowała miłość Chrystusa, czy to, żebym ja zawsze wygrywał każdą kłótnię?

Charles Spurgeon powiedział kiedyś, że jeśli ktoś niesie Chrystusa, powinniśmy rzucić mu pod nogi nasz własny płaszcz, byle tylko ułatwić mu drogę. O ileż bardziej powinniśmy rzucać pod nogi nasze płaszcze pychy i ambicji w naszych domach! Powinniśmy ułatwiać naszym bliskim drogę do Boga, nawet jeśli idą nią potykając się i robiąc rzeczy inaczej niż my byśmy chcieli.

Paweł uczy nas niesamowitej wolności od samych siebie. Potrafił powiedzieć: „Mogę być zapomniany w tym więzieniu, moi wrogowie mogą zbierać oklaski na ulicach Rzymu. To bez znaczenia. Ważne, że grzesznicy słyszą o Jezusie”. Czy potrafisz powiedzieć w swoim małżeństwie: „Mogę zostać niedoceniony, moja zasługa może zostać niezauważona, byleby tylko w tym domu objawiła się Boża miłość”?

Ewangelia wyzwala nas z egocentryzmu. Przebaczenie, które sami otrzymaliśmy od Chrystusa na krzyżu, sprawia, że nie musimy już kurczowo walczyć o własną pozycję – ani w ławce kościelnej, ani przy rodzinnym stole. Nie musimy budować sobie pomników.

Sprawdź dzisiaj swoje motywacje. Dlaczego służysz? Dlaczego budujemy nasze rodziny? Czy robimy to z miłości do Chrystusa, czy po to, by udowodnić swoją wyższość nad innymi?

Uczmy się od Pawła tej świętej wielkoduszności. Kiedy widzimy, że Bóg działa – przez innych kaznodziejów, przez inny kościół, albo przez tego domownika, z którym akurat najtrudniej nam się dogadać – ucieszmy się. Wznieśmy się ponad osobiste urazy i dumę. Wybierzmy radość z tego, że Chrystus jest zwiastowany i uwielbiony. Bo to On, a nie nasza racja, jest Panem naszego życia i naszych domów.

Nie porzucajmy też nadziei, że Bóg będzie zmieniał serca tych... inaczej myślących.. ze złymi motywacjami... :)

Kto to zrobił? - opowiadanie dla dzieci o stworzeniu i Stwórcy

 (nagranie na Spotify)

Kto to zrobił?

Maks miał dziesięć lat i właśnie wrócił ze szkoły. Rzucił plecak pod drzwi, zdjął buty i pobiegł do kuchni.

— Mamo! Widziałem dzisiaj coś niesamowitego!

— Co takiego?

Maks poprosił mamę o włączenie filmiku na jej telefonie.

— Pani od przyrody pokazała nam film o ludzkim oku. Wiesz, że oko potrafi dostosować się do światła? A potem pokazała nam zdjęcie komórki pod mikroskopem. To jest jak małe miasto!

Mama uśmiechnęła się.

— I co jeszcze o tym powiedziała?

Maks wzruszył ramionami.

— Że... natura jest niesamowita.

— Tylko tyle?

— No… właściwie tak.

Mama spojrzała na niego.

— A ty co pomyślałeś?

Maks przez chwilę milczał.

— Zastanawiałem się nad tym.. „Kto to wszystko zrobił?”

Wieczorem Maks wyszedł z tatą na spacer. Niebo było bezchmurne. Nad miastem pojawiły się setki gwiazd.

Tata zatrzymał się.

— Spójrz.

Maks spojrzał w górę.

— Ale ich jest dużo.

— Wiesz, co mówi Biblia?

Tata otworzył Biblię w telefonie i przeczytał:

„Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię”.

— Zauważ coś — powiedział. — Biblia nie zaczyna się od człowieka.

— To znaczy?

— Nie mówi: „Na początku pojawił się człowiek i zaczął zastanawiać się, skąd się wszystko wzięło”. Nie mówi też: „Na początku były gwiazdy”. Biblia zaczyna się od Boga.

Maks spojrzał jeszcze raz w niebo.

— Czyli najpierw był Bóg?

— Tak. Bóg nie jest częścią stworzenia. On jest Stwórcą.

Szli dalej.

Po chwili Maks zapytał:

— Ale przecież nie możemy Boga zobaczyć.

— Nie możemy zobaczyć Go tak, jak widzimy drzewo czy samochód. Ale pomyśl o czymś takim...

Tata wyjął z kieszeni stary zegarek.

— Gdybyśmy znaleźli ten zegarek na środku pustej plaży, czy pomyślałbyś, że wiatr i piasek same go zrobiły?

Maks roześmiał się.

— Oczywiście, że nie!

— Dlaczego?

— Bo ktoś musiał go zrobić.

— Właśnie. Patrząc na zegarek, możesz dowiedzieć się czegoś o jego twórcy. Musiał być wystarczająco mądry, żeby go zaprojektować.

Maks popatrzył na zegarek.

— A więc kiedy patrzymy na świat, możemy zobaczyć, że Bóg jest mądry i potężny?

— Tak. Psalm mówi: „Niebiosa opowiadają chwałę Boga”.

Przez chwilę szli w ciszy.

— Tato?

— Tak?

— To skoro Bóg zrobił wszystko… to zrobił też mnie?

— Tak.

Maks uśmiechnął się.

— I ciebie też?

— Mnie też.

— I mamę?

— Mamę również.

— A naszego psa?

— Tak.

Maks zaśmiał się.

— Nawet Rufusa?!

— Nawet Rufusa.

Ale po chwili tata spoważniał.

— Jest jednak coś jeszcze ważniejszego.

— Co?

— Jeżeli Bóg mnie stworzył, to nie jestem właścicielem samego siebie.

Maks zmarszczył brwi.

— Jak to?

— To znaczy, że Bóg ma prawo powiedzieć mi, jak mam żyć.

— Dlaczego?

— Bo jest moim Stwórcą.

Maks pomyślał o tym.

— Czyli jeżeli Bóg mówi: „Nie kłam”, to nie jest tylko rada?

— Nie. To słowo naszego Stwórcy.

— A jeśli ktoś nie chce Go słuchać?

Tata westchnął.

— Wtedy pojawia się problem grzechu.

— Czyli kiedy robimy coś złego?

— Tak, ale grzech jest czymś.. głębszym. To nie tylko pojedyncze złe zachowanie. To bunt stworzenia przeciwko Stwórcy.

Maks spuścił głowę.

Przypomniał sobie, jak tego samego dnia skłamał nauczycielowi. Powiedział, że nie ma pracy domowej, bo zapomniał zeszytu. Tak naprawdę zeszyt miał w plecaku, tylko nie chciało mu się odrabiać zadania.

— Ja czasami nie chcę robić tego, co Bóg mówi — powiedział cicho.

— Ja też — odpowiedział tata.

— Nawet ty?

— Nawet ja.

Maks spojrzał na tatę zaskoczony.

— To co wtedy?

Tata zatrzymał się i przyklęknął przy nim.

— Właśnie dlatego potrzebujemy Jezusa.

— Ale przecież Bóg nas stworzył.

— Tak. I właśnie dlatego Ewangelia jest tak niezwykła. Ten, który nas stworzył, nie zostawił nas w naszym buncie.

— Co zrobił?

— Posłał swojego Syna.

Tata otworzył Biblię.

— Jezus przyszedł do świata, który stworzył Bóg. Żył tutaj. Nigdy nie zbuntował się przeciwko Ojcu. Nigdy nie zgrzeszył. A potem umarł za grzeszników i zmartwychwstał.

Maks patrzył na Biblię.

— Czyli Stwórca przyszedł do swojego stworzenia, żeby je uratować?

— Właśnie.

Tata wskazał na gwiazdy.

— Możemy patrzeć na niebo i powiedzieć: „Bóg jest wielki”. Możemy patrzeć na ludzkie oko i powiedzieć: „Bóg jest mądry”. Możemy patrzeć na góry i powiedzieć: „Bóg jest potężny”.

— Ale żeby wiedzieć, że Jezus umarł za nasze grzechy…

— Potrzebujemy Biblii.

— A żeby być zbawionym?

— Potrzebujemy Jezusa.

Maks jeszcze raz spojrzał w niebo.

Tym razem gwiazdy wyglądały trochę inaczej.

Nie były już tylko pięknymi punktami na niebie.

Przypominały mu o Kimś.

O Tym, który był przed wszystkim.

O Tym, który stworzył wszystko.

O Tym, który stworzył także jego.

I o Tym, który tak bardzo umiłował grzeszników, że posłał swojego Syna, aby ich zbawić.

Maks uśmiechnął się.

— Tato?

— Tak?

— Chyba wiem, co powiedzieć, kiedy jutro pani znowu zapyta, skąd się wziął świat.

— Co?

Maks odpowiedział:

— „Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię”.

Tata się uśmiechnął.

— To dobry początek.

— A potem?

— Potem możesz powiedzieć coś jeszcze ważniejszego.

— Co?

Tata zamknął Biblię.

— Ten, który stworzył świat, wszedł do swojego świata, aby zbawić zbuntowanych ludzi.

To opowiadanie można potem skracać dla 5-latków, dla 8-latków zatrzymać się przy pytaniu „skąd wiemy?”, a dla 12-latków wykorzystać je jako punkt wyjścia do rozmowy o objawieniu ogólnym, odpowiedzialności człowieka i różnicy między wiedzą, że Bóg istnieje, a wiarą w Chrystusa.

Flp 1:12–18 | cz.4. „Moje więzienie stało się kazalnicą”

 

4. „Moje więzienie stało się kazalnicą”

Flp 1:12–18 (BWP)

(12)  Bracia, chciałbym, żebyście wiedzieli, że to, co teraz znoszę, wychodzi raczej na korzyść Ewangelii. (13)  W całym bowiem pałacu królewskim i wśród wszystkich innych stało się wiadome, że jestem więziony dla Chrystusa. (14)  I tak wiedząc, że jestem w więzieniu, większość braci tym silniej zaufała Panu i z większą odwagą poczęli głosić słowo Boże. (15)  To prawda, że niektórzy głoszą Chrystusa przez zwykłą zawiść [do mnie] i przekorę, inni powodowani dobrą wolą, (16)  z miłości, ponieważ wiedzą, że sam Bóg zlecił mi zadanie występowania w obronie Ewangelii. (17)  Natomiast ci pierwsi, próbując współzawodniczyć z nami w sposób fałszywy, głoszą Chrystusa nieszczerze, sądząc że przyczynią się przez to do zwiększenia moich cierpień w więzieniu. (18)  Wszystko to jednak nie ma znaczenia. Mniejsza o to, czy obłudnie, czy szczerze głoszą Chrystusa. Ważne jest to, że głosi się Chrystusa, a to jest i będzie dla mnie zawsze źródłem radości.

PSZ

Przyjaciele, pragnę abyście wiedzieli, że napotkane przeze mnie przeszkody tak naprawdę pomogły tylko w głoszeniu dobrej nowiny! Całe koszary i wszyscy dookoła wiedzą już, że zostałem uwięziony z powodu Chrystusa. Ponadto coraz większa grupa wierzących, zachęconych moją postawą, z odwagą głosi słowo Boże, nie bojąc się nawet więzienia. Są jednak i tacy, którzy mówią o Chrystusie dlatego, że zazdroszczą nam owoców naszej pracy. Wielu ma jednak zupełnie czyste motywy i opowiada ludziom o Jezusie z miłości do Niego. Oni dobrze wiedzą, że znalazłem się tu, aby bronić dobrej nowiny. Ci zaś, którzy mówią o Chrystusie powodowani zazdrością, nie mają szczerych zamiarów. Chcą bowiem przysporzyć mi jeszcze więcej cierpienia. Ale to jest bez znaczenia. Liczy się tylko to, że—szczerze czy nieszczerze—mówi się o Chrystusie! A z tego mogę się tylko cieszyć, bo wiem, że dzięki waszym modlitwom i pomocy Ducha Jezusa Chrystusa wszystko to przyczyni się do mojego uwolnienia.

Kiedy więzienie staje się kazalnicą

Filipian 1:12–18

Paweł pisze ten fragment z więzienia. Jest ograniczony, przykuty do strażników, nie może swobodnie podróżować, odwiedzać założonych przez siebie zborów ani zakładać nowych wspólnot. Z ludzkiej perspektywy jego służba została zatrzymana.

Można by pomyśleć: „Pawle, twoja działalność się skończyła.”

A jednak Paweł pisze:

„A chcę, bracia, abyście wiedzieli, że sprawy moje przyczyniły się raczej do rozkrzewienia ewangelii.”
(Flp 1:12)

Jak to możliwe?

Moisés Silva zwraca uwagę, że Paweł nie interpretuje swojej sytuacji przede wszystkim przez pryzmat wygody, cierpienia czy osobistego sukcesu. Patrzy na nią przez pryzmat Bożego planu i misji Ewangelii.

Więzienie nie stało się przeszkodą dla Ewangelii. Stało się jej kazalnicą.

Paweł nie mógł iść do ludzi, więc ludzie przychodzili do niego. Strażnicy słyszeli o Chrystusie, a inni wierzący, widząc jego odwagę, sami zaczynali z większą śmiałością głosić Słowo.

To bardzo zmienia perspektywę.

My często pytamy:

„Dlaczego Bóg pozwolił, żeby to mnie spotkało?”

„Dlaczego nie zabrał tej przeszkody?”

„Dlaczego zamknęły się te drzwi?”

Gordon Fee pomaga dostrzec inną perspektywę tego tekstu. Paweł nie koncentruje się przede wszystkim na pytaniu „dlaczego?”, lecz na tym, co Bóg robi przez jego sytuację.

I wtedy więzienie zaczyna wyglądać inaczej.

Nie jest tylko miejscem ograniczenia.

Staje się miejscem misji.

Nie jest tylko miejscem cierpienia.

Staje się miejscem świadectwa.

---

Ewangelia nie jest przykuta

Paweł mówi, że jego kajdany stały się znane „w Chrystusie w całym pretorium”.

Pomyśl o tym: rzymski żołnierz zostaje przydzielony do pilnowania Pawła. Jest przykuty do niego i spędza z nim czas.

Czego słucha? Nie tylko narzekania więźnia. Słyszy o Jezusie. O krzyżu. O zmartwychwstaniu. O łasce. O nadziei. Żołnierz może pilnować Pawła, ale nie może powstrzymać go przed mówieniem o Chrystusie.

Paweł jest związany, ale Ewangelia nie jest związana.

To jedna z najważniejszych prawd tego fragmentu.

Bóg nie zawsze usuwa przeszkodę. Czasem używa jej do realizacji swojego celu.

Paweł nie mówi: „Gdy wyjdę z więzienia, znowu będę służył Bogu”.

On służy Bogu w więzieniu.

---

Twoja wierność może być czyimś kazaniem

Werset 14 mówi, że większość braci, widząc więzienie Pawła, nabrała odwagi i zaczęła z większą śmiałością głosić Słowo.

To jest niezwykłe.

Paweł nie tylko sam głosi Ewangelię. Jego wierność dodaje odwagi innym.

Być może właśnie dlatego Bóg czasem pozwala nam przechodzić przez trudne sytuacje, których sami nie wybralibyśmy.

Ktoś patrzy, jak przechodzisz przez cierpienie.

Widzą, że płaczesz, ale się modlisz.

Widzą, że nie rozumiesz wszystkiego, ale nadal ufasz Bogu.

Widzą, że jesteś słaby, ale nie porzucasz Chrystusa.

I może zaczynają myśleć:

„Jeżeli jego wiara jest prawdziwa również wtedy, gdy jest trudno, to może naprawdę Chrystus jest wart zaufania.”

Twoja wierność może być kazaniem, którego nigdy nie planowałeś wygłosić.

---

„Byle tylko Chrystus był zwiastowany”

W drugiej części fragmentu pojawia się jeszcze bardziej zaskakująca rzecz.

Niektórzy głoszą Chrystusa z dobrej woli, inni z miłości, ale niektórzy robią to z zazdrości i przekory.

Jak reaguje Paweł?

Nie mówi: „Muszę ich pokonać.”

Nie mówi: „Muszę udowodnić, że moja służba jest lepsza.”

Mówi:

„Lecz cóż z tego? Byleby tylko wszelkim sposobem (…) Chrystus był zwiastowany; a z tego się raduję.”

To pokazuje, gdzie naprawdę znajduje się centrum jego życia.

Nie Paweł. Chrystus.

Nie chodzi o to, kto zostanie zauważony.

Nie chodzi o to, czyja metoda zwycięży.

Nie chodzi nawet o to, czy Ewangelia będzie głoszona dokładnie tak, jak ja bym ją głosił.

Najważniejsze jest:

„Byle tylko Chrystus był zwiastowany.”

To jest przeciwieństwo kultu własnego „ja”.

Także dzisiaj łatwo nawet służbę Bogu zamienić w budowanie własnego znaczenia:

„Moja służba.” „Moje nauczanie.” „Mój kościół.” „Moje doświadczenie.” „Moje osiągnięcia.”

Paweł pokazuje inną drogę:

Nie ja. Chrystus.

Dlatego może się radować nawet wtedy, gdy inni głoszą Chrystusa z niewłaściwych pobudek.

Bo jego największym pragnieniem nie jest własna chwała.

Jego największym pragnieniem jest chwała Chrystusa.

---

A co z twoim „więzieniem”?

Każdy z nas zna sytuacje, w których czujemy się ograniczeni.

Może jest to trudna praca, samotność, rozczarowanie. Może trudna sytuacja rodzinna. Może okres oczekiwania, którego nie rozumiemy. Może miejsce, w którym wcale nie chcieliśmy się znaleźć.

Naturalnie widzimy przede wszystkim to, czego nie możemy zrobić.

Paweł zachęca nas, abyśmy spojrzeli także na to, co Bóg może zrobić właśnie tam.

Może twoje miejsce pracy jest dzisiaj twoją kazalnicą. Może szkoła, dom. Może miejsce, w którym opiekujesz się bliską osobą. Może trudny sezon twojego życia.

Nie oznacza to, że zawsze mamy biernie pozostawać w trudnej sytuacji. Jeśli możemy coś zmienić — działajmy. Jeśli możemy szukać pomocy — szukajmy jej.

Ale dopóki jesteśmy w danym miejscu, nie zakładajmy, że Bóg nic tam nie robi.

Może właśnie tam postawił nas na pewien czas. Może ktoś właśnie tam potrzebuje usłyszeć o Chrystusie. Może ktoś obserwuje naszą wiarę.

Może Bóg chce zrobić przez nasze ograniczenia coś, czego nie zrobiłby przez nasze poczucie pełnej kontroli.

---

Zastosowanie

Zadaj sobie dziś pytanie:

Jak patrzę na swoje okoliczności — przez pryzmat własnej wygody czy przez pryzmat Bożego planu?

A kiedy pojawia się trudność, spróbuj zamiast pytać tylko: „Dlaczego, Panie?”

zapytać: „Panie, co chcesz uczynić przez tę sytuację?”

A kiedy drzwi się zamykają, zamiast: „Dlaczego mi to zabrałeś?”

może pytać: „Jak mogę być wierny Chrystusowi w tym nowym miejscu?”

I jeszcze jedno pytanie:

„Gdyby moja sytuacja nie zmieniła się przez najbliższy rok, jak mógłbym żyć w niej tak, aby Chrystus był bardziej widoczny dla ludzi wokół mnie?”

Paweł jest w więzieniu. Ale Ewangelia idzie naprzód.

Paweł jest przykuty. Ale Słowo Boże nie jest przykute.

Paweł jest ograniczony. Ale Bóg nie jest ograniczony.

Dlatego możemy powiedzieć:

Bóg nie zawsze najpierw usuwa nasze ograniczenia. Czasem najpierw pokazuje nam, jak może być uwielbiony właśnie przez nie.

Niech więc naszą modlitwą będzie nie tylko: „Panie, wyprowadź mnie z tego miejsca”.

Ale również: „Panie, jeśli jeszcze mam tutaj być, pokaż mi, jak mogę być tutaj wierny Tobie.”

Modlitwa

Panie Jezu, naucz mnie patrzeć na moje okoliczności Twoimi oczami.

Tak często widzę przede wszystkim to, czego nie mogę zrobić, czego nie rozumiem i czego chciałbym się pozbyć.

Daj mi wiarę Pawła, aby pytać nie tylko: „Dlaczego?”, ale także: „Co chcesz uczynić przez tę sytuację?”

Jeśli możesz usunąć moje ograniczenia — uczyń to.

Ale jeśli mam jeszcze pozostać w tym miejscu, daj mi łaskę, abym był tam wierny Tobie.

Spraw, aby nawet moje ograniczenia stały się miejscem, w którym inni zobaczą Chrystusa.

I naucz mnie mówić za Pawłem:  „Byle tylko Chrystus był zwiastowany.” Amen.

Pytania do dyskusji — Flp 1:12–18

1. Czy trudna sytuacja zawsze oznacza, że Bóg nie chce, abyśmy w niej byli?

2. Jak zmieniłoby się twoje patrzenie na problem, gdyby zamiast „Dlaczego Bóg mi to robi?” zapytać: „Co Bóg może zrobić przez tę sytuację?”

3. Czy potrafisz przypomnieć sobie sytuację, w której coś trudnego ostatecznie Bóg wykorzystał dla dobra?

4. Czy można mieć radość, kiedy sytuacja się nie poprawia? Co daje taką możliwość?

5. Czy twoja obecna sytuacja może być dla kogoś „kazalnicą”? Kto może obserwować twoją wiarę?

6. Co w praktyce oznacza: „Byle tylko Chrystus był zwiastowany”?

Flp 1:9–11 | cz.3. Miłość, która potrafi myśleć

 

cz.3. Miłość, która potrafi myśleć

Flp 1:9–11

Paweł modli się:

„aby miłość wasza coraz bardziej obfitowała w poznanie i wszelkie rozeznanie”

To niezwykle aktualne.

Kultura mówi: „Jeśli kochasz, nie oceniaj.”

Biblia mówi: „Jeśli kochasz, naucz się rozeznawać.”

Miłość chrześcijańska nie jest ślepa.

Nie wszystko, co wygląda na dobre, jest dobre.

Nie wszystko, co jest popularne, jest prawdziwe.

Nie wszystko, co brzmi duchowo, pochodzi od Boga.

O’Brien

W tym fragmencie szczególnie mocno wybrzmiewa związek pomiędzy poznaniem, rozeznaniem i życiem. Prawda nie jest dla Pawła abstrakcyjną informacją. Ma prowadzić do właściwych wyborów.

Zastosowanie

Chrześcijanin powinien umieć zapytać: „Czy to jest biblijne?” zanim zapyta: „Czy to dobrze brzmi?”

Oraz: „Czy to prowadzi mnie do Chrystusa?” zanim zapyta: „Czy to sprawia, że dobrze się czuję?”

__________________________

Miłość i rozeznanie — Flp 1:9–11

Dlaczego sama „miłość” bez prawdy może prowadzić do błędu?

Jak odróżnić biblijne rozeznanie od zwykłego krytykowania innych?

Jakie popularne dzisiaj idee brzmią dobrze, ale nie są zgodne z Ewangelią?

Co powinieneś zrobić, gdy coś wydaje się duchowe, ale nie jesteś pewien, czy jest biblijne?

Czy twoje emocje mogą powiedzieć ci, co jest prawdą? Dlaczego tak albo dlaczego nie?

• __________________________

  Miłość, która umie rozeznawać

  Rozważanie do Filipian 1:9–11

  „I o to modlę się, aby miłość wasza coraz bardziej obfitowała w poznanie i wszelkie doznanie, abyście umieli odróżniać to, co słuszne, od tego, co niesłuszne, i byli czyści i bez nagany na dzień Chrystusowy, pełni owocu sprawiedliwości przez Jezusa Chrystusa, ku chwale i ku czci Boga.” (Flp 1:9–11, BW)

  O co modlisz się najczęściej?

  Gdy modlimy się za bliskich, zwykle prosimy o zdrowie, pracę, bezpieczeństwo, rozwiązanie problemów lub Boże błogosławieństwo. Wszystkie te prośby są dobre.

  Ale czy zauważyłeś, o co modli się Paweł?

  Nie prosi najpierw o uwolnienie od prześladowań ani o większą liczbę nawróceń. Nie modli się nawet o zakończenie własnego uwięzienia.

  Prosi o coś głębszego: „Aby miłość wasza coraz bardziej obfitowała…”

  Dlaczego właśnie o to?

  Czy każda miłość jest dobra?

  Współczesny świat często powtarza: „Najważniejsze jest kochać.” (All you need is love..)

  Ale natychmiast pojawia się pytanie: Jak kochać? Co to znaczy kochać?

  Czy miłość oznacza akceptowanie wszystkiego?

  Czy miłość rezygnuje z prawdy?

  Czy można kochać i jednocześnie napominać? (..nie mylić z nieustannym krytykowaniem..)

  Paweł nie przeciwstawia miłości i prawdy.

  Pisze: „…aby miłość wasza coraz bardziej obfitowała w poznanie i wszelkie rozeznanie.”

  Miłość potrzebuje poznania

  Greckie słowo epignōsis oznacza pełniejsze, dojrzałe poznanie. Nie chodzi o gromadzenie informacji ani o wiedzę akademicką.

  To poznanie Boga, które przemienia sposób myślenia i życia.

  Miłość bez poznania łatwo staje się sentymentalizmem.

  Poznanie bez miłości staje się zimnym intelektualizmem.

  Paweł nie wybiera jednego z tych biegunów.

  Łączy je bo jest to niezwykle ważne… również dzisiaj.

  Rozeznanie – zapomniana cnota

  Drugie słowo, na które powinniśmy zwrócić uwagę to aisthesis – duchowa zdolność właściwej oceny.

  Nie chodzi o intuicję oderwaną od objawienia czy o jakieś mistyczne przeczucia.

  Chodzi o wyćwiczoną przez Słowo Boże umiejętność odróżniania dobra od zła.

  Autor Listu do Hebrajczyków używa podobnej myśli:

  „Pokarm zaś stały jest dla dorosłych, którzy przez długie używanie mają władze poznawcze wyćwiczone do rozróżniania dobrego i złego.” (Hbr 5:14)

  Rozeznanie nie pojawia się nagle. Dojrzewa.

  Gdzie szukać prawdy?

  To miejsce szczególnie mocno przemawia do współczesnego świata, który zachęca:

  „Słuchaj swojego wnętrza.”

  „Twoja intuicja nigdy cię nie zawiedzie.”

  „Prawda jest w tobie.”

  Pismo mówi coś innego.

  Serce człowieka po upadku nie jest nieomylnym przewodnikiem.

  Jeremiasz napisał: „Podstępne jest serce, bardziej niż wszystko inne…” (Jr 17:9)

  Dlatego chrześcijanin nie pyta najpierw: „Co czuję?”

  Lecz: „Co objawił Bóg w swoim Słowie?”

  John Stott trafnie to ujął: „Miłość chrześcijańska nie jest ślepa. Jest oświecona prawdą.”

  To zdanie warto zapamiętać.

  Czy wszystko, co duchowe, pochodzi od Boga?

  Żyjemy w czasach ogromnego zainteresowania duchowością.

  Ludzie mówią o energii, wibracjach, aniołach, uzdrawiających częstotliwościach, manifestacji czy wewnętrznym świetle.

  Wszystko to sprawia wrażenie głębokiej duchowości.

  Ale Paweł modli się o coś innego. Nie o więcej doświadczeń. Nie o niezwykłe przeżycia czy nowe objawienia.

  Modli się o poznanie, rozeznanie i świętość.

  To ważna różnica.

  W Biblii dojrzałość duchowa nie polega na niezwykłych doświadczeniach. Polega na coraz wierniejszym poznawaniu Chrystusa.

  „Abyście umieli odróżniać to, co najlepsze”

  Paweł nie mówi jedynie o odróżnianiu dobra od zła.

  Grecki tekst można również oddać jako: „abyście umieli wybierać to, co najlepsze.”

  Często wybór nie dotyczy dobra i zła. Dotyczy dobra i tego, co lepsze.

  Czy warto poświęcić więcej czasu pracy kosztem rodziny?

  Czy każda aktywność w Kościele jest równie ważna?

  Czy każda książka religijna prowadzi równie blisko Chrystusa?

  Czy każda internetowa nauka zasługuje na uwagę?

  Rozeznanie pomaga odpowiadać na takie pytania.

  Owoc, a nie maska

  Paweł kończy modlitwę słowami: „Pełni owocu sprawiedliwości przez Jezusa Chrystusa.”

  Nie mówi: „Pełni religijnych osiągnięć.” Albo: „Pełni sukcesów.”

  Owoc wyrasta z życia. Nie można go przykleić i zawiesić jak na choince..

  Jezus nie nakazuje gałęzi produkować owoce własnym wysiłkiem. Nakazuje jej trwać w krzewie winnym (J 15).

  Podobnie tutaj. Owoc sprawiedliwości rodzi się przez Jezusa Chrystusa.

  Paweł nie oddziela nigdy etyki od Ewangelii. Posłuszeństwo nie jest drogą do zbawienia. Jest jego owocem.

  Dokąd prowadzi całe życie chrześcijańskie?

  Paweł kończy niezwykle wymownie: „Ku chwale i ku czci Boga.”

  To zdanie uderza w samo serce współczesnej duchowości.

  Dzisiaj często usłyszymy: „Jak mogę osiągnąć pełnię siebie?”

  Paweł pyta: „Jak moje życie może przynieść chwałę Bogu?”

  To dwa zupełnie różne kierunki. Jedna droga prowadzi do człowieka. Druga prowadzi do Boga.

  R.C. Sproul często przypominał, że największym problemem współczesnej duchowości jest to, iż w centrum zainteresowania Bóg został zastąpiony człowiekiem. Filipian 1:9–11 przywraca właściwy porządek. Miłość, poznanie, rozeznanie i świętość mają jeden cel: aby Bóg był uwielbiony.

  Pytania do serca
  
  

  Czy modlę się bardziej o zmianę okoliczności czy o wzrost podobieństwa do Chrystusa?
  
  

  Czy moja miłość jest zakorzeniona w prawdzie objawionej przez Boga?
  
  

  Czy potrafię odróżniać to, co tylko atrakcyjne, od tego, co naprawdę najlepsze?
  
  

  Czy podejmuję decyzje na podstawie emocji, czy na podstawie Słowa Bożego?
  
  

  Czy moim celem jest samorealizacja, czy chwała Boga?
  
  

  Czy rozpoznaję subtelne nauki, które używają chrześcijańskiego języka, ale przesuwają punkt ciężkości z Chrystusa na człowieka?

  Zakończenie

  Paweł nie modli się o spektakularne doświadczenia duchowe. Modli się o ludzi, którzy będą coraz bardziej kochać Boga i bliźnich, ponieważ coraz lepiej poznają Chrystusa. Taka miłość nie jest naiwna. Umie rozeznawać. Nie podąża za każdą nową modą duchową ani za każdym nauczycielem. Bada wszystko w świetle Ewangelii.

  To przesłanie jest niezwykle potrzebne w XXI wieku. W czasach, gdy wielu szuka „nowego objawienia”, „głębszej duchowości” lub „ukrytej wiedzy”, Paweł przypomina, że prawdziwa dojrzałość polega na wzrastaniu w poznaniu Chrystusa, aby nasze życie przynosiło owoc sprawiedliwości przez Jezusa Chrystusa i ku chwale Boga. Tylko taka duchowość jest naprawdę chrześcijańska.