(Na Spotify opowiadanie) 

Milczenie, które zwyciężyło świat

W świecie, w którym każdy chce mieć ostatnie słowo, Jezus pokazuje niezwykłą moc milczenia. Przed Piłatem padają przeciwko Niemu kolejne oskarżenia. Fałszywi świadkowie wypowiadają kłamstwa. Przywódcy religijni domagają się Jego śmierci. A On... milczy.

„A gdy arcykapłani i starsi oskarżali Go, nic nie odpowiadał.” (Mt 27:12 BW)

To milczenie nie było oznaką bezradności. Nie wynikało z braku argumentów. Jezus, który uciszał burzę jednym słowem, który zawstydzał uczonych w Piśmie mądrością, który jednym zdaniem powalił strażników w Getsemane („Ja jestem” – J 18:6), z pewnością mógł obronić siebie. Jednak wybrał milczenie.

Milczenie Baranka

Izajasz przepowiedział to setki lat wcześniej:

„Znęcano się nad nim, lecz znosił to w pokorze i nie otworzył swoich ust, jak jagnię na rzeź prowadzone i jak owca przed tymi, którzy ją strzygą, zamilkła i nie otworzyła swoich ust.” (Iz 53:7)

Mateusz pokazuje, że właśnie ta chwila jest wypełnieniem proroctwa. Jezus jest prawdziwym Barankiem Bożym.

Spurgeon trafnie zauważył:

„Cichy Baranek pośród swoich wrogów.”

To obraz niezwykle poruszający. Nie ryczący lew, nie wojownik walczący o swoje prawa, lecz Baranek świadomie idący na ofiarę.

Są chwile, gdy milczenie przemawia głośniej niż słowa

Spurgeon napisał, że spokojne znoszenie cierpienia odpowiada na wiele pytań bardziej przekonująco niż najwspanialsza mowa obrończa.

Historia Kościoła wielokrotnie to potwierdziła. Największymi apologetami chrześcijaństwa nie byli jedynie wybitni mówcy, ale męczennicy. Ich cierpliwość wobec cierpienia mówiła więcej niż setki debat.

Spurgeon używa pięknego obrazu:

Kowadło rozbija tysiące młotów właśnie dlatego, że spokojnie znosi ich uderzenia.

Tak właśnie wygląda Chrystus. Oskarżenia spadają na Niego jak kolejne uderzenia młota, lecz to nie One zwyciężają. Ostatecznie rozpadają się same.

Nie każde oskarżenie zasługuje na odpowiedź

Piłat pyta Jezusa:

„Nic nie odpowiadasz? Nie słyszysz, jak wiele świadczą przeciwko Tobie?” (Mt 27:13)

Dla ludzkiej logiki zachowanie Jezusa wydaje się nierozsądne. Przecież wystarczyłoby kilka zdań.

Ale Jezus doskonale wiedział, z kim rozmawia.

Nie szukano prawdy.

Nie prowadzono uczciwego procesu.

Wyrok zapadł jeszcze przed rozpoczęciem rozprawy.

Komentarz Pulpit trafnie zauważa, że Jezus nie bronił się przed ludźmi, których nie interesowała ani prawda, ani sprawiedliwość. Chodziło wyłącznie o doprowadzenie do Jego śmierci.

To ważna lekcja również dla nas.

Nie każda dyskusja jest szczerym poszukiwaniem prawdy.

Nie każdy krytyk chce zrozumieć.

Nie każdy oskarżyciel słucha odpowiedzi.

Salomon pisał:

„Nie odpowiadaj głupiemu według jego głupoty, abyś i ty nie stał się do niego podobny.” (Prz 26:4)

Mądrość polega nie tylko na tym, co powiedzieć, ale również kiedy zamilknąć.

Milczenie jako wyraz zaufania Ojcu

Komentarz Bensona zwraca uwagę na jeszcze jeden niezwykły aspekt.

Jezus mógł publicznie obronić siebie tak skutecznie, że tłum domagałby się Jego uwolnienia. Jednak wtedy droga na Golgotę zostałaby zatrzymana.

Dlatego milczy.

Nie dlatego, że nie potrafi mówić.

Lecz dlatego, że pragnie wykonać wolę Ojca.

Jego milczenie jest aktem całkowitego poddania się Bożemu planowi.

To przypomina modlitwę z Getsemane:

„Wszakże nie jako Ja chcę, ale jako Ty.” (Mt 26:39)

Milczenie Jezusa nie jest więc pustką.

Jest posłuszeństwem.

Milczenie nie zawsze oznacza słabość

Świat utożsamia milczenie z porażką.

Biblia często przedstawia je jako przejaw duchowej siły.

1. Milczenie jest oznaką mądrości

„Nawet głupi, gdy milczy, uchodzi za mądrego.” (Prz 17:28)

Mądrość nie polega na ilości wypowiedzianych słów.

Polega na umiejętności panowania nad nimi.

Jak zauważa inny werset:

„Kto powściąga swoje słowa, ma poznanie.” (Prz 17:27)

2. Milczenie uczy zaufania

Jeremiasz napisał:

„Dobrze jest w milczeniu oczekiwać zbawienia od PANA.” (Lm 3:26)

Nie każde cierpienie wymaga natychmiastowej odpowiedzi.

Czasami największym wyznaniem wiary jest spokojne oczekiwanie na Bożą interwencję.

3. Milczenie prowadzi do uwielbienia

Habakuk woła:

„PAN jest w swoim świętym przybytku; niech umilknie przed Nim cała ziemia.” (Ha 2:20)

Są chwile, gdy najlepszą modlitwą nie są kolejne słowa.

Jest nią zachwyt.

Pokora.

Cisza wobec świętości Boga.

4. Milczenie pomaga słuchać Boga

Psalmista zachęca:

„Uspokójcie się i wiedzcie, że Ja jestem Bogiem.” (Ps 46:11)

Nasze życie jest pełne hałasu.

A przecież Bóg często przemawia do serca, które nauczyło się milczeć.

5. Milczenie jest owocem panowania nad sobą

Jakub pisze:

„Każdy człowiek niech będzie skory do słuchania, nieskory do mówienia, nieskory do gniewu.” (Jk 1:19)

Większość konfliktów nie wybucha dlatego, że zabrakło słów.

Przeciwnie.

Wybuchają dlatego, że padło ich zbyt wiele.

Psalmista modli się:

„Postaw, PANIE, straż przy ustach moich, pilnuj drzwi warg moich.” (Ps 141:3)

To modlitwa, której każdy wierzący potrzebuje każdego dnia.

Czy zawsze należy milczeć?

Oczywiście nie.

Jezus nie milczał zawsze.

Bronił prawdy.

Napominał obłudników.

Głosił Ewangelię.

Odpowiadał tym, którzy szczerze pytali.

Milczenie z Mateusza 27 nie ustanawia uniwersalnej zasady, że chrześcijanin nigdy nie powinien się bronić.

Istnieje czas, gdy rezygnacja z samoobrony jest właściwa, zwłaszcza wtedy, gdy oskarżyciel nie szuka prawdy, a sędzia nie zamierza być sprawiedliwy.

Chrystus wcześniej nauczał:

„Nie stawiajcie oporu złemu...” (Mt 5:39)

Nie oznacza to bierności wobec zła, lecz gotowość zrezygnowania z odwetu i pozostawienia sprawy Bogu.

Pokora wynikająca z Ewangelii

Jeszcze jedna myśl..

Kiedy jesteśmy fałszywie oskarżani o jedną rzecz, warto pamiętać, że przed Bogiem pozostaje wiele innych grzechów, za które zasługiwaliśmy na potępienie, a których ludzie nawet nie znają.

To nie znaczy, że fałszywe oskarżenie staje się sprawiedliwe.

Ale przypomina nam, że żyjemy wyłącznie dzięki łasce.

Chrześcijanin nie walczy o swoją doskonałą reputację tak, jakby była podstawą jego usprawiedliwienia.

Jego usprawiedliwieniem jest jedynie Chrystus.

Najgłośniejsze milczenie w historii

Paradoks polega na tym, że milczenie Jezusa przemówiło głośniej niż wszystkie mowy obrończe świata.

Nie odpowiedział arcykapłanom.

Nie przekonał Piłata.

Nie uciszył tłumu.

Poszedł na krzyż.

A właśnie tam Bóg odpowiedział na wszystkie oskarżenia człowieka wobec Boga i wszystkie oskarżenia Boga wobec grzesznika.

Na krzyżu spotkały się sprawiedliwość i miłosierdzie.

Tam Baranek, który milczał przed ludzkim sądem, przemówił.. swoją śmiercią.

Autor Listu do Hebrajczyków napisze później, że krew Chrystusa „przemawia lepiej niż krew Abla” (Hbr 12,24). Abel wołał o sprawiedliwość. Krew Chrystusa woła o przebaczenie.

Dlatego cisza Jezusa nie była pustką.

Była ciszą posłusznego Syna, który całkowicie ufał Ojcu. Była ciszą Baranka gotowego ponieść grzech świata. Była ciszą, która doprowadziła do największego zwycięstwa w historii odkupienia.

Pytania do refleksji

• Czy potrafię rozpoznać sytuacje, w których moje słowa nie przyniosą dobra, a milczenie będzie wyrazem zaufania Bogu?

• Czy bardziej zależy mi na obronie własnej reputacji niż na wierności Chrystusowi?

• Czy moje milczenie wynika z bojaźni ludzi, czy z mądrości i panowania nad sobą?

• Czy modlę się słowami Psalmu 141:3, prosząc Boga, by strzegł moich ust?

• Czy pamiętam, że moje usprawiedliwienie nie zależy od opinii ludzi, lecz od dzieła Chrystusa?

Modlitwa

Panie Jezu, dziękuję Ci za Twoje święte milczenie przed niesprawiedliwym sądem. Ty nie broniłeś siebie, ponieważ przyszedłeś bronić mnie przed sprawiedliwym sądem Boga. Naucz mnie rozróżniać chwile, gdy mam odważnie mówić prawdę, od chwil, gdy powinienem zamilknąć i zaufać Tobie. Postaw straż przy moich ustach, aby moje słowa były pełne łaski, a moje milczenie było wyrazem wiary, pokory i miłości. Amen.