Pink | Najgroźniejsze oszustwo nie zawsze przychodzi z zewnątrz

 

Najgroźniejsze oszustwo nie zawsze przychodzi z zewnątrz

Jednym z największych błędów chrześcijan jest przekonanie, że największym zagrożeniem dla ich życia duchowego jest wyłącznie szatan. Pismo Święte rzeczywiście uczy, że diabeł jest przebiegły, kłamliwy i potrafi przybierać pozory dobra. Ale Biblia równie mocno ostrzega przed kimś, kto jest jeszcze bliżej nas – przed naszym własnym sercem.

John Owen napisał, że choć szatan jest niezwykle przebiegły, to ciało (grzeszna natura) również jest niezwykle pomysłowe i potrafi odgrywać wiele ról, aby osiągnąć swoje cele.

To właśnie dlatego Jeremiasz stwierdza:

„Podstępne jest serce bardziej niż wszystko inne i zepsute – któż je pozna?” (Jer. 17:9).

Nasze serce nie tylko pragnie grzechu. Ono potrafi go doskonale uzasadnić, zamaskować, a nawet ubrać w religijny strój.

Biblia pełna jest ludzi w przebraniach

Od pierwszych stron Biblii widzimy, że grzech rzadko pokazuje swoją prawdziwą twarz.

Jakub zakłada koźlą skórę, aby wyglądać jak Ezaw (Rdz 27). Oszustwo nie polega jedynie na wypowiedzeniu kłamstwa. Polega na stworzeniu fałszywego obrazu siebie.

Król Saul, który wcześniej wypędzał wróżbitów z Izraela, sam przebiera się, aby potajemnie udać się do wróżki w En-Dor (1 Sam. 28:8). Człowiek może publicznie bronić świętości, a prywatnie szukać tego, co Bóg potępia.

Żona Jeroboama zmienia wygląd, aby prorok Achiasz jej nie rozpoznał (1 Krl 14). Zapomniała jednak, że choć prorok był niemal ślepy, Bóg widział wszystko.

Pan Jezus mówił o wilkach w owczej skórze (Mt 7:15). Nie przychodzą z rogami i czerwonym płaszczem. Przychodzą z Biblią pod pachą, religijnym językiem i pozorami pobożności.

Paweł ostrzega przed ludźmi, którzy:

„podają się za apostołów Chrystusa” (2 Kor. 11:13-15).

A Juda dodaje:

„Wkradli się bowiem niektórzy ludzie…” (Jud. 4).

Fałsz najczęściej nie puka do drzwi. On się wkrada.

Ale największy aktor mieszka we mnie

Najłatwiej czytać te fragmenty i myśleć o innych.

„To o fałszywych nauczycielach.”

„To o obłudnikach.”

„To o świecie.”

Jednak reformatorzy i purytanie nieustannie przypominali, że pierwszym podejrzanym powinienem być... ja sam.

Grzeszna natura potrafi przebierać się w najbardziej zaskakujące kostiumy.

Może udawać gorliwość, podczas gdy szuka uznania ludzi.

Może udawać pokorę, podczas gdy pragnie usłyszeć pochwałę za swoją skromność.

Może udawać troskę o prawdę, podczas gdy naprawdę kocha wygrywanie sporów.

Może udawać odwagę, gdy w rzeczywistości kieruje nią pycha.

Może nawet używać języka łaski, aby usprawiedliwić brak świętości.

Dlatego tak łatwo jest oszukać innych. Ale najłatwiej oszukujemy samych siebie.

Szatan najczęściej wykorzystuje to, co już jest w nas

Diabeł nie musi tworzyć wszystkich pokus od zera.

Często wystarczy, że wykorzysta pragnienia, które już mieszkają w naszym sercu.

Jak pisze Jakub:

„Każdy bywa kuszony przez własne pożądliwości, które go pociągają i nęcą.” (Jak. 1:14)

To bardzo ważna prawda.

Szatan kusi. Świat zachęca. Ale to nasze serce odpowiada.

Dlatego prawdziwa walka duchowa nie polega jedynie na rozpoznawaniu zewnętrznych zagrożeń, lecz na codziennym umartwianiu grzesznej natury.

Jedynym lekarstwem jest światło Chrystusa

Bóg nie wzywa nas przede wszystkim do większej podejrzliwości wobec innych, ale do większej szczerości wobec siebie.

Psalmista modli się:

„Badaj mnie, Boże, i poznaj moje serce; doświadcz mnie i poznaj moje myśli. Zobacz, czy nie kroczę drogą zagłady, a prowadź mnie drogą odwieczną.” (Ps. 139:23–24)

To modlitwa człowieka, który wie, że sam nie potrafi dostrzec wszystkich masek swojego serca.

Duch Święty nie tylko pociesza. On również obnaża. Rozświetla zakamarki duszy, pokazuje motywacje, których sami byśmy nie zauważyli, i prowadzi do pokuty.

___________

Najgroźniejsze przebranie nie zawsze nosi fałszywy nauczyciel.

Czasem noszę je ja.

Dlatego każdego dnia potrzebuję Ewangelii. Potrzebuję Chrystusa, który nie tylko przebacza moje jawne grzechy, ale także obnaża moje ukryte motywacje. Potrzebuję Jego Słowa, które – jak mówi autor Listu do Hebrajczyków – „jest żywe i skuteczne… zdolne osądzić zamiary i myśli serca” (Hbr 4:12).

Im bliżej Chrystusa żyjemy, tym mniej zależy nam na pielęgnowaniu pozorów. Coraz bardziej pragniemy być tymi samymi ludźmi przed innymi, jakimi jesteśmy wtedy, gdy stoimy sami przed Bogiem. I właśnie tam zaczyna się prawdziwa świętość – nie w doskonałym wizerunku, lecz w sercu nieustannie poddawanym oczyszczającej łasce Zbawiciela.

~ w oparciu o: Arthur Pink, “Gleanings in Joshua”