PIPER | Wiara, która kocha przebaczenie

 Co odróżnia żywą wiarę od czysto religijnego przekonania? 

John Piper: człowiek naprawdę wierzący nie tylko cieszy się z tego, że uniknął potępienia, ale zakochuje się w samym Bogu, który przebacza. 

---

Wiara, która kocha przebaczenie

"Bądźcie jedni dla drugich uprzejmi, serdeczni, odpuszczając sobie nawzajem, jak i wam Bóg odpuścił w Chrystusie."
(Efezjan 4:32)

Wyobraź sobie człowieka, który właśnie otrzymał wiadomość, że jego niewyobrażalny (nie-do-spłacenia) dług został całkowicie umorzony.

Przez długi czas żył w strachu. Każdy telefon budził niepokój. Każdy list przypominał o długu, którego nigdy nie będzie w stanie spłacić.

Pewnego dnia przychodzi wiadomość:

"Cały dług został zapłacony. Nic już nie jesteś winien."

Jaka jest jego pierwsza reakcja? Ulga. Kamień spada z serca. Ale po chwili pojawia się pytanie:

Ale kto to zrobił? Kto zapłacił? Dlaczego?

Im bardziej poznaje dobroczyńcę, tym bardziej zachwyt nad samym darem zamienia się w zachwyt nad osobą, która go ofiarowała. I właśnie tak wygląda zbawcza wiara... a przynajmniej powinna.

Nie tylko "jestem uratowany"

Wielu ludzi myśli o chrześcijaństwie wyłącznie w taki sposób:

"Bóg przebaczył mi grzechy, więc nie pójdę do piekła."

To prawda. Ale to jeszcze nie jest pełnia wiary.

Piper zauważa coś niezwykle ważnego.

Można wierzyć, że jest się "po bezpiecznej stronie", a jednocześnie pozostać człowiekiem zgorzkniałym, nieprzebaczającym, zimnym wobec innych.

Dlaczego? Bo centrum takiej wiary jestem... ja sam. Nie Bóg. Podobnie z radością.. 

największa radość to fakt, że uniknąłem kary... a nie sam Dawca. 

Co widzi prawdziwa wiara?

Prawdziwa wiara najpierw patrzy na własny grzech. Nie umniejsza go. Nie usprawiedliwia.

Nie mówi: "Nie było aż tak źle... są inni.. gorsi".

Patrzy uczciwie. Widzi pychę. Egoizm. Brak miłości. Niewdzięczność.

Widzi, że wobec świętego Boga jest całkowicie winna. A potem patrzy na Boga. Nie na Boga surowego i niechętnego przebaczeniu. Ale na Boga, który posyła własnego Syna. Na Boga, który sam płaci cenę, który zamiast odrzucić buntownika, przygarnia go jak ojciec syna marnotrawnego.

I wtedy serce zaczyna podziwiać nie tylko przebaczenie. Podziwia Tego, który przebacza.

Krzyż objawia serce Boga

Krzyż nie mówi jedynie: "Twoje grzechy zostały zapłacone."

Krzyż mówi coś jeszcze większego. Pokazuje, jaki jest Bóg. Miłość Boga nie jest teorią. Ma kształt przebitych dłoni. Miłosierdzie Boga nie jest jedynie uczuciem. Kosztowało życie Jego Syna.

Każde spojrzenie na Golgotę przypomina nam nie tylko o tym, że jesteśmy wolni od winy. Przypomina nam, że nasz Bóg jest nieskończenie łaskawy.

Jak napisał apostoł Paweł:

"Bóg zaś daje dowód swojej miłości ku nam przez to, że kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł." (Rzymian 5:8)

Dlaczego trudno przebaczać?

Każdy zna smak zranienia. Niesprawiedliwe słowa. Zdradę. Plotkę. Lekceważenie. Naturalną reakcją jest pielęgnowanie urazy. Człowiek nieustannie wraca myślami do wydarzenia. Ponownie odtwarza rozmowę. W sercu odbywa się proces. Powoli buduje się więzienie. I często okazuje się, że więźniem wcale nie jest sprawca. Jest nim ten, który nie potrafi przebaczyć.

Dlaczego tak trudno odpuścić? Bo nasze serce ciągle liczy rany, krzywdy, niesprawiedliwość. "On powinien zapłacić." "Powinna cierpieć tak jak ja." "Powinni przeprosić pierwsi."

Ewangelia uwalnia od księgowości

Jezus zrobił coś niezwykłego. Na krzyżu zamknął księgę naszych długów. Nie dlatego, że nasze były względnie małe. Ale dlatego, że sam je spłacił. 

Kiedy wierzący człowiek codziennie zachwyca się tym przebaczeniem, zaczyna patrzeć inaczej na ludzi. Nie dlatego, że krzywda przestaje boleć. Ale dlatego, że przebaczenie przestaje wydawać się niemożliwe. 

Nie przebaczamy dlatego, że inni na to zasłużyli.

Przebaczamy dlatego, że sami otrzymaliśmy coś, na co nigdy nie zasłużyliśmy.

Przebaczenie trwa wiecznie

Piper zwraca uwagę na jeszcze jedną niezwykle piękną prawdę.

Krzyż wydarzył się raz. To wydarzenie historyczne. Ale doświadczenie Bożego przebaczenia nigdy się nie kończy. Przez całą wieczność będziemy żyli w społeczności z Bogiem, który przebacza. Nie będziemy jedynie wspominać dnia naszego nawrócenia. Każdy dzień wieczności będzie zachwytem nad Tym, który umiłował nas mimo naszej niegodności.

Niebo będzie miejscem bez cierpienia... bez obecności grzechu. Tak! 

Ale ponad to będzie miejscem nieustannej społeczności z kochającym, przebaczającym Bogiem.

Czy kocham przebaczenie... czy Boga?

To pytanie warto postawić samemu sobie. 

Czy cieszę się jedynie z tego, że moje grzechy zostały odpuszczone?

Czy też zachwycam się Tym, który mi przebaczył?

Czy moją największą radością jest bezpieczeństwo?

Czy Osoba Jezusa Chrystusa?

Bo właśnie tutaj objawia się natura zbawczej wiary.

Nie zatrzymuje się ona na darze.

Prowadzi do Dawcy.

Nie kończy się na przebaczeniu.

Kończy się miłością do Boga.

A człowiek, który codziennie zachwyca się przebaczającym Bogiem, coraz bardziej przypomina swojego Ojca.

Dlatego Paweł nie mówi jedynie:

"Przebaczajcie sobie."

Dodaje:

"...jak i wam Bóg odpuścił w Chrystusie." (Efezjan 4:32)

Źródłem chrześcijańskiego przebaczenia nie jest silna wola ani naturalna dobroć człowieka. Jest nim serce nasycone Ewangelią. Im głębiej zachwycamy się łaską okazaną nam w Chrystusie, tym łatwiej nasze dłonie otwierają się wobec tych, którzy nas zranili. Człowiek, który każdego dnia żyje świadomością: „Mnie przebaczono nieskończenie więcej”, stopniowo uczy się przebaczać innym. Tylko ten, kto kosztuje słodyczy Bożego miłosierdzia, może z czasem stać się narzędziem tego samego miłosierdzia dla świata.