M.Henry | „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem ich jest Królestwo Niebios”

M.Henry 

„Błogosławieni ubodzy w duchu, 

albowiem ich jest Królestwo Niebios”

Mateusza 5:3

Jezus rozpoczyna Kazanie na Górze od słów, które całkowicie odwracają ludzką logikę. Świat mówi: szczęśliwi są silni, niezależni i pewni siebie. Chrystus mówi: „Błogosławieni ubodzy w duchu”.

Matthew Henry zauważa, że pokora została postawiona przez Jezusa na pierwszym miejscu. Filozofowie nie uważali jej za najważniejszą cnotę, ale Chrystus uczynił z niej fundament życia z Bogiem. Samozaparcie jest pierwszą lekcją w Jego szkole.

Być „ubogim w duchu” nie oznacza mieć niskie poczucie własnej wartości. Oznacza uznać przed Bogiem: „Nie mam w sobie tego, czego potrzebuję. Nie mogę zbawić siebie. Potrzebuję Ciebie.”

Człowiek „ubogi w duchu” przychodzi do Boga z pustymi rękami. Nie mówi: „Boże, zobacz, jaki jestem dobry”. Mówi: „Boże, potrzebuję Ciebie”.

Matthew Henry zauważa, że pokora jest pierwszą lekcją w szkole Chrystusa. Najpierw człowiek musi zostać „opróżniony” z polegania na sobie, aby mógł zostać napełniony łaską.

To trochę jak ziemia. Twarda, ubita gleba nie przyjmuje ziarna. Trzeba ją skruszyć, aby ziarno mogło wejść głęboko i wydać owoc.

Jest przysłowie, że "z pustego i Salomon nie naleje" ale i odwrotnie.. do pełnego Salomon też nic nie wleje.. 

Dlatego być „ubogim w duchu” nie oznacza myśleć: „Jestem bezwartościowy”. Oznacza powiedzieć:

„Nie jestem samowystarczalny. Potrzebuję Chrystusa. Moja sprawiedliwość nie wystarczy. Moja siła nie wystarczy. Moja mądrość nie wystarczy. Ale Chrystus wystarcza.”

I właśnie dlatego dopiero człowiek, który przychodzi do Jezusa z pustymi rękami, odkrywa, że otrzymuje Królestwo Niebios.

Spurgeon trafnie zauważył, że człowiek musi zejść nisko, aby wznieść się ku niebu; ubóstwo ducha jest fundamentem, na którym wyrastają kolejne łaski. 

Dlatego Jezus mówi również:

„Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a Ja wam dam ukojenie.” Mateusza 11:28

Dlatego ci, którzy przed Bogiem schodzą nisko, odkrywają, że Bóg podnosi ich wysoko. Królestwo nie należy do tych, którzy uważają, że niczego nie potrzebują, lecz do tych, którzy przychodzą do Chrystusa z pustymi rękami.

Jak przyjdziesz dzisiaj do Jezusa? Jako człowiek, który chce coś Mu zaoferować, czy jako ktoś, kto wie, że potrzebuje od Niego wszystkiego?

Jezus opowiada o dwóch ludziach, którzy przyszli do świątyni aby się modlić. Jeden z nich — faryzeusz — przyszedł z „pełnymi rękami”. W swojej modlitwie wyliczał Bogu swoje osiągnięcia:

„Boże, dziękuję ci, że nie jestem jak inni ludzie...”
(Łk 18:11)

Miał coś, czym chciał się przed Bogiem pochwalić: swoją sprawiedliwość, postępowanie, religijność.

A potem pojawia się celnik. On nie ma czym się pochwalić. Nie podnosi nawet oczu ku niebu. Uderza się w pierś i mówi:

„Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu.”
(Łk 18:13)

To są puste ręce.

Celnik nie mówi: „Boże, zobacz, co dla Ciebie zrobiłem”.
Nie mówi: „Nie jestem taki zły jak inni”.
Nie próbuje negocjować z Bogiem.

Przychodzi jako człowiek, który wie, że niczym nie może zasłużyć na Bożą łaskę.

I właśnie o nim Jezus mówi:

„Ten poszedł usprawiedliwiony do domu swego, tamten zaś nie.”
(Łk 18:14)

Faryzeusz przyszedł do Boga z pełnymi rękami — ale nie otrzymał nic. 

Celnik przyszedł z pustymi rękami — i odszedł usprawiedliwiony.

To właśnie jest paradoks Ewangelii: łaski nie można otrzymać, dopóki próbujemy zapłacić za nią własną sprawiedliwością.

Modlitwa:
Panie Jezu, uwolnij mnie od pychy i samowystarczalności. Naucz mnie być ubogim w duchu — uznawać moją potrzebę Ciebie i ufać Twojej łasce. Przyjmuję odpocznienie, które dajesz tym, którzy przychodzą do Ciebie. Amen.