W Biblii wyrażenie „syty dni” nie oznacza człowieka, który miał łatwe lub długie życie, ale kogoś, kto doszedł do jego celu i kresu w pokoju z Bogiem.
1. Co znaczy „syty dni”?
W Starym Testamencie kilkakrotnie czytamy o śmierci wielkich Bożych ludzi:
- Abraham: „I skonał Abraham w późnej, szczęśliwej starości, stary i syty dni…” (Rdz 25:8).
- Izaak (Rdz 35:29).
- Dawid: „…umarł w późnej starości, syty dni, bogactwa i sławy…” (1 Krn 29:28).
- Hiob: „Potem umarł Hiob stary i syty dni.” (Hi 42:17).
Hebrajskie wyrażenie śewa jamim (dosł. „nasycony dniami”) niesie obraz człowieka, który nie umiera z poczuciem, że życie zostało mu brutalnie przerwane, ale że otrzymał od Boga pełnię tego, co było mu przeznaczone.
To nie tyle ilość lat, ile wewnętrzne nasycenie Bożą dobrocią.
Dlatego Mojżesz, choć umiera mając 120 lat, nie jest nazwany „sytym dni”, natomiast Hiob po wszystkich cierpieniach już tak. Akcent pada nie na długość życia, lecz na jego dopełnienie.
2. Czy to znaczy, że człowiek miał wszystkiego dość?
Nie. To nie jest zmęczenie życiem.
To raczej człowiek, który może powiedzieć podobnie jak apostoł Paweł:
„Dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem.” (2 Tm 4:7)
Nie dlatego, że wszystko było łatwe, lecz dlatego, że Bóg doprowadził go do końca wyznaczonej drogi.
3. „Cieszyć się życiem” a „nacieszyć się życiem”
To są dwie różne rzeczy.
Cieszyć się życiem oznacza korzystać z Bożych darów każdego dnia.
Dlatego Księga Kaznodziei wielokrotnie zachęca:
„Nie ma nic lepszego dla człowieka niż jeść i pić oraz doznawać zadowolenia ze swojej pracy…” (Kazn 2:24)
To jest codzienna wdzięczność.
Natomiast nacieszyć się życiem oznacza dojść do momentu, w którym człowiek może powiedzieć: „Panie, otrzymałem od Ciebie życie jako dar. Przeżyłem je z Tobą. Jestem gotów odejść.”
Przykładem jest starzec Symeon: „Teraz puszczasz sługę swego, Panie, według słowa swego w pokoju.” (Łk 2:9)
Nie dlatego, że znudziło mu się życie, ale dlatego, że zobaczył spełnienie Bożej obietnicy.
Bez Chrystusa niemożliwym jest nacieszyć się życiem.
4. Czy chrześcijanin powinien „nacieszyć się życiem”?
Tak, ale w zupełnie innym sensie niż świat.
Świat mówi: „Naciesz się życiem, zanim umrzesz.”
Biblia mówi: „Żyj tak blisko Boga, aby gdy nadejdzie śmierć, nie odczuwać, że coś najważniejszego zostało utracone.”
Chrześcijanin nie jest syty przyjemności tego świata, ale syty Bożej wierności… jest pełen łaski Chrystusa.
5. Najgłębszy sens
Jest jeszcze głębszy wymiar. Nawet Abraham, Dawid czy Hiob nie byli ostatecznie nasyceni samymi ziemskimi dniami. Autor List do Hebrajczyków mówi, że oczekiwali „lepszej ojczyzny”, to jest niebiańskiej (Hbr 11:16).
Dlatego dla wierzącego „być sytym dni” oznacza coś więcej niż długie i udane życie. Oznacza dojść do kresu z sercem nasyconym Chrystusem, tak że może powiedzieć słowami psalmisty:
„Kogo innego mam w niebie, jeśli nie Ciebie?…”
Pełnia tego nasycenia nastąpi dopiero w obecności Chrystusa. Jak wyznaje Dawid:
„Nasycę się, gdy się obudzę, widokiem oblicza Twego” (Ps 17:15).
To pokazuje, że ostatecznie człowiek nie jest stworzony po to, by nacieszyć się życiem, lecz by nasycić się Bogiem. Dopiero wtedy jego dni – czy będzie ich trzydzieści, siedemdziesiąt czy sto dwadzieścia – osiągają swoją prawdziwą pełnię.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz