„Duch ochoczy”
Jesienny wieczór otulał mury seminarium delikatną mgłą. W bibliotece panowała cisza, przerywana jedynie szelestem kartek i cichym tykaniem starego zegara. Michał, student pierwszego roku teologii, siedział pochylony nad greckim Nowym Testamentem. Obok leżała Biblia hebrajska i kilka otwartych komentarzy.
Westchnął głęboko.
– Im więcej czytam – powiedział do siedzącego naprzeciw starszego wykładowcy, profesora Jana – tym bardziej mam wrażenie, że wiem mniej.
Profesor uśmiechnął się.
– To dobry początek mądrości. Co cię dziś zatrzymało?
– Psalm 51.
– Dawid po swoim największym upadku?
– Tak. Zwłaszcza te słowa: „Duchem ochoczym podeprzyj mnie.” Zacząłem porównywać je z greckim Nowym Testamentem. Czytałem o πίμπλημι i πληρόω. Jedno oznacza nagłe napełnienie Duchem do szczególnego zadania, drugie bardziej trwałe życie pod Jego wpływem. I zacząłem się zastanawiać czy ja to dobrze rozumiem…
Profesor zamknął książkę.
– A konkretnie..?
– Czy ja przypadkiem przez całe życie nie modliłem się o niewłaściwe rzeczy?
– To znaczy?
– Zawsze prosiłem Boga o wielkie chwile. O szczególne przeżycia. O niezwykłe kazania. O odwagę przed usługiwaniem. Ale Dawid… on po swoim upadku nie prosi najpierw o moc. Nie mówi: „Panie, daj mi znowu przemawiać jak dawniej.”
Profesor skinął głową.
– No właśnie, a co mówi?
– „Stwórz we mnie serce czyste… odnów we mnie ducha prawego… nie odbieraj mi Ducha Świętego… duchem ochoczym podeprzyj mnie.”
Zapadła chwila ciszy.
– Widzisz kolejność? – zapytał profesor.
Michał zamyślił się.
– Najpierw serce.
– Dalej?
– Potem duch prawy.
– Jeszcze?
– Obecność Ducha Świętego.
– A dopiero potem…
– Duch ochoczy.
Profesor uśmiechnął się.
– I dopiero po tym wszystkim Dawid mówi: „Wtedy będę nauczał przestępców dróg Twoich.”
Michał spojrzał przez okno.
– Nigdy tego nie zauważyłem.
Profesor podszedł do regału i wyjął niewielki tom komentarza.
– W Dziejach Apostolskich Łukasz często używa słowa πίμπλημι. Piotr zostaje napełniony Duchem i przemawia. Zachariasz zostaje napełniony i prorokuje. Paweł zostaje napełniony i stawia czoła Elimasowi.
– To niezwykłe chwile.
– Tak. Ale Paweł, pisząc do Efezjan, nie mówi: „Szukajcie niezwykłych chwil.” Mówi: „Bądźcie napełniani Duchem.” To codzienność. To życie pod Bożym panowaniem.
Michał zamknął oczy.
– Obawiam się, że całe życie myliłem owoce z korzeniem.
Profesor spojrzał na niego uważnie.
– Rozwiń tę myśl.
– Chciałem głosić odważnie, zanim nauczyłem się pokornie uniżać. Chciałem być użyteczny, zanim nauczyłem się być posłuszny. Marzyłem o chwilach podobnych do Piotra z dnia Pięćdziesiątnicy, ale zapominałem o Dawidzie, który płakał nad swoim grzechem.
Profesor długo nic nie mówił.
W końcu odezwał się cicho:
– Wiesz, czym właściwie jest „duch ochoczy”?
– Gotowością do służby?
– Tak… ale jeszcze głębiej. To serce, które nie musi być ciągnięte do Boga.
Michał uniósł wzrok.
– Nigdy tak o tym nie myślałem.
– Człowiek może być posłuszny z obowiązku, ze strachu lub z przyzwyczajenia. Ale Dawid modli się o coś więcej. Modli się o serce, które chce być posłuszne.
Profesor otworzył Biblię.
– Pomyśl o synu marnotrawnym. Czy ojciec chciał tylko, aby wrócił do domu? Nie. Chciał odzyskać syna. Posłuszeństwo bez miłości jest ciężarem. Miłość rodzi ochotę, pragnie bliskości Ojca.
Michał spuścił głowę.
– Czasami czytam Biblię, bo wiem, że powinienem.
– A Dawid modli się: „Panie, spraw, abym chciał.”
Znowu zapadła cisza.
Po chwili profesor zapytał:
– Jak myślisz, dlaczego po swoim upadku Dawid nie prosi o odzyskanie korony?
– Bo utrata społeczności z Bogiem bolała bardziej niż utrata wszystkiego innego.
– Nie prosi o zwycięstwa militarne? Dlaczego?
– Bo zrozumiał, że największa bitwa toczy się w sercu.
– Nie prosi też o nowy autorytet?
– Bo bez czystego serca autorytet jest niebezpieczny.
Profesor zamknął Biblię.
– Właśnie dlatego Psalm 51 jest tak ponadczasowy. Grzech zabiera ochotę zbliżania się do Boga. Zostawia obowiązek. Chrystus przywraca nie tylko przebaczenie, ale także radość zbawienia. A Duch Święty nie tylko uzdalnia do wielkich chwil świadectwa, lecz przemienia nasze wnętrze tak, że zaczynamy pragnąć Boga bardziej niż własnej chwały.
Michał powoli wstał od stołu.
– Myślę, że dziś zrozumiałem coś ważnego.
– Co takiego?
Student spojrzał na otwartą Biblię.
– Dawid nie modlił się przede wszystkim o mocne ręce.. a raczej o nowe serce.
Profesor skinął głową.
– A kiedy Bóg daje nowe serce, daje również ochotnego ducha. Taki człowiek nie biegnie za Bogiem dlatego, że musi. Biegnie dlatego, że odkrył, iż nie ma większej radości niż iść za Tym, który pierwszy okazał mu miłosierdzie.
Michał zgasił lampkę nad swoim biurkiem. Wychodząc z biblioteki, nie zabrał ze sobą odpowiedzi na wszystkie pytania. Ale zabrał modlitwę, która odtąd miała często wracać na jego usta:
„Panie, spraw abym nie tylko więcej dla Ciebie robił.
Spraw, abym bardziej pragnął Ciebie samego.
Podeprzyj mnie duchem ochoczym.”
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz