W 1 Piotra 1:13–20 Piotr odpowiada na bardzo ważne pytanie: jeśli zostaliśmy już zbawieni przez łaskę, to po co mamy się jeszcze uświęcać?
Odpowiedź brzmi: nie uświęcamy się po to, aby zostać zbawieni; uświęcamy się dlatego, że zostaliśmy zbawieni.
1. Zbawienie nie usuwa obowiązku świętości
Piotr mówi:
„Jako posłuszne dzieci nie kierujcie się pożądliwościami, jakie poprzednio panowały nad wami w czasie waszej nieświadomości, lecz za przykładem Świętego, który was powołał, sami też bądźcie święci we wszelkim postępowaniu swoim” (1 P 1:14–15).
Zwróć uwagę na kolejność.
Najpierw Piotr mówi o tym, co Bóg dla nas zrobił:
narodziliśmy się na nowo,
otrzymaliśmy żywą nadzieję,
mamy dziedzictwo w niebie,
jesteśmy strzeżeni przez moc Bożą,
oczekujemy objawienia Jezusa Chrystusa.
Dopiero potem mówi:
„Dlatego bądźcie święci”.
To jest fundament chrześcijańskiej etyki. Nie: „Bądź święty, żeby Bóg cię przyjął”.
Ale: „Bóg cię przyjął w Chrystusie — dlatego żyj jak człowiek należący do Boga”.
2. Świętość jest dowodem nowego życia
Piotr nazywa chrześcijan „posłusznymi dziećmi”.
Dziecko nie staje się dzieckiem dlatego, że jest posłuszne. Jest posłuszne, ponieważ jest dzieckiem.
Podobnie chrześcijanin nie zdobywa zbawienia przez swoje dobre życie. Jego święte życie jest odpowiedzią na otrzymaną łaskę.
Dlatego pytanie:
„Skoro jestem już zbawiony, to dlaczego miałbym się przejmować grzechem?” jest trochę podobne do pytania: „Skoro już jestem mężem, dlaczego miałbym się starać o być wiernym swojej żonie?”
Wierność nie jest sposobem zdobycia małżeństwa. Jest sposobem życia w małżeństwie, które już istnieje.
Tak samo świętość nie jest ceną zbawienia. Jest owocem zbawienia.
3. Dlaczego więc mamy być święci?
Piotr podaje niezwykle mocny argument:
„Bądźcie świętymi, ponieważ Ja jestem święty” (1 P 1:16).
Nie mówi: „Bądźcie święci, ponieważ.. np. inni chrześcijanie będą was podziwiać”.
Nie: „Bądźcie święci, ponieważ.. dzięki temu poczujecie się lepiej”.
Ale: „Bądźcie święci, ponieważ wasz Bóg jest święty”.
Świętość chrześcijanina jest odpowiedzią na charakter Boga.
Dziecko przypomina ojca nie po to, żeby zostać jego dzieckiem. Przypomina go dlatego, że jest jego dzieckiem.y
Chrześcijanin ma coraz bardziej przypominać swojego Ojca.
4. Bo zostaliśmy wykupieni ogromną ceną
I tutaj Piotr dochodzi do meritum:
„Wiedząc, że nie rzeczami znikomymi, srebrem albo złotem, zostaliście wykupieni z marnego postępowania waszych ojców, lecz drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niewinnego i nieskalanego” (1 P 1:18–19).
Jeśli pytanie brzmi: „Dlaczego mam walczyć z grzechem, skoro jestem już zbawiony?”
Odpowiedź: Ponieważ wiesz, ile kosztowało twoje zbawienie.
Nie zostałeś wykupiony złotem ani srebrem.
Nie zostałeś wykupiony religijnymi osiągnięciami.
Zostałeś wykupiony krwią Chrystusa.
Wyobraź sobie człowieka, który przez lata żył w niewoli. Ktoś przychodzi i płaci ogromną cenę, aby go wykupić. A potem mówi: „Jesteś wolny. Nie musisz już żyć jak niewolnik”.
Czy człowiek ten odpowie: „Skoro jestem wolny, mogę dalej żyć jak niewolnik”? Nie.
Właśnie dlatego, że został wykupiony, jego życie powinno wyglądać inaczej.
5. Uświęcenie jest odpowiedzią miłości na krzyż
Chrześcijańska świętość nie powinna być próbą „spłacenia” Jezusa. Tego zrobić nie możemy.
Nie możemy powiedzieć:
„Jezu, Ty oddałeś za mnie życie, więc ja teraz wykonam wystarczająco dużo dobrych uczynków, żeby Ci się odwdzięczyć”.
Krzyż jest darem łaski. Ale łaska nigdy nie prowadzi do obojętności wobec grzechu.
Wręcz przeciwnie.
Im bardziej rozumiem cenę łaski, tym bardziej zaczynam nienawidzić tego, co było przyczyną mojego oddalenia od Boga.
Dlatego krzyż nie mówi: „Grzech nie ma znaczenia”.
Krzyż mówi: „Grzech jest tak poważny, że Syn Boży musiał umrzeć — a Boża miłość jest tak wielka, że On dobrowolnie umarł za grzeszników”.
6. „Skoro jestem zbawiony, mogę grzeszyć” — to błędne rozumowanie
Paweł odpowiada na podobne pytanie w Rz 6: „Czy mamy pozostać w grzechu, aby łaska obfitsza była? Przenigdy!” Dlaczego?
Bo zbawienie nie polega jedynie na tym, że Bóg przebacza dawny sposób życia.
Bóg zaczyna także zmieniać człowieka.
Usprawiedliwienie mówi: „Jesteś przyjęty dzięki Chrystusowi”.
Uświęcenie mówi: „Skoro należysz do Chrystusa, będziesz coraz bardziej przypominał Chrystusa”.
Jedno nie może być przeciwstawione drugiemu.
7. Piotr prowadzi nas jeszcze głębiej
Werset 20 mówi o Chrystusie:
„Wprawdzie był On na to przeznaczony już przed założeniem świata, objawiony zaś został w czasach ostatnich ze względu na was”.
To znaczy, że nasze zbawienie nie było Bożym planem awaryjnym.
Krzyż nie był przypadkiem.
Chrystus był przeznaczony do tego dzieła „przed założeniem świata”.
A więc kiedy chrześcijanin pyta: „Czy warto walczyć z grzechem?”... spogląda na Chrystusa i mówi: „Skoro On tak wiele dla mnie uczynił, nie chcę wracać do życia, od którego mnie wykupił”.
Najważniejsza myśl
Nie uświęcamy się, żeby stać się dziećmi Boga. Uświęcamy się, ponieważ przez Chrystusa Bóg uczynił nas swoimi dziećmi.
Nie walczymy o zbawienie.
Walczymy z grzechem z pozycji człowieka, który został zbawiony.
Nie kupujemy łaski posłuszeństwem.
To Łaska uzdalnia nas do posłuszeństwa.
I właśnie dlatego pytanie chrześcijanina NIE powinno brzmieć:
„Jak blisko grzechu mogę podejść i nadal być zbawiony?”
ale:
„Jak mogę żyć tak, aby moje życie pokazywało, jak wielki jest Ten, który mnie wykupił?”
1 Piotra 1:18–19 jest więc sercem odpowiedzi:
„Zostaliście wykupieni… drogocenną krwią Chrystusa”.
Skoro zostałem wykupiony za taką cenę, nie chcę już należeć do tego, z czego Chrystus mnie wykupił.
Nie może mieć pokoju ten, kto żyje w pokoju z grzechem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz