R.C.Sproul | Wychwalanie Baranka Obj.5:11-14

 

Księga Objawienia 5:11–14

11 Potem zobaczyłem mnóstwo aniołów, otaczających tron, cztery istoty oraz starszych, i usłyszałem ich śpiew. Setki milionów aniołów wołały: 

„Baranek, który został zabity,

zasługuje na to, aby otrzymać władzę,

bogactwo, mądrość i moc

oraz odebrać cześć, chwałę i uwielbienie!”. 

13 Usłyszałem również, jak każde stworzenie—na niebie, na ziemi, pod ziemią, na morzu oraz w jego głębinach—wołało: 

„Temu, który zasiada na tronie,

oraz Barankowi należy się

wieczne uwielbienie,

cześć, chwała i moc!”. 

14 Po tych słowach cztery istoty powiedziały: 

„Amen!”, a starsi padli na twarz, oddając Mu pokłon.

W Liście do Rzymian 8:19 Paweł mówi nam, że „stworzenie z niecierpliwością oczekuje objawienia się synów Bożych”. Stworzenie zostało poddane przekleństwu dlatego, że Adam złamał warunki przymierza Bożego. Wszechświat tęskni za dniem, w którym skutki przekleństwa zostaną usunięte ze stworzenia (w. 20–21). 

W tym dniu wszystko zostanie naprawione, a chwała Pana będzie w pełni widoczna w całym wszechświecie (Hab. 2:14). Usunięcie przekleństwa nastąpi oczywiście dzięki dziełu Chrystusa w Jego służbie, śmierci, zmartwychwstaniu, wniebowstąpieniu i powrocie (Rz. 8:1–17, 22–25).

Takie było Boże zamierzenie od samego początku (Ef 1:3–10) i realizuje się ono od czasu przyjścia Jezusa ponad dwa tysiące lat temu. Obecnie czekamy jedynie na powrót Jezusa i szereg wydarzeń, które będą mu towarzyszyć, a które muszą przebiegać zgodnie z odwiecznym postanowieniem Boga, aby przekleństwo zostało całkowicie zniesione.

Mając to na uwadze, możemy zrozumieć, dlaczego Jan widzi tak intensywne wielbienie Baranka Bożego w 5 rozdziale Księgi Objawienia. Jako Ten, który zwyciężył, jest On godny, aby otworzyć zwój (w. 1–7), który nie tylko ujawni wydarzenia związane z ostatecznym dopełnieniem dzieła Chrystusa, ale także pozwoli, aby te wydarzenia i dopełnienie miały miejsce. 

Ostatecznym rezultatem otwarcia zwoju będzie nowe niebo i nowa ziemia (rozdział 21), więc w niebie panuje wielka radość, gdy Baranek zostaje uznany za godnego złamania pieczęci na zwoju, a Jego imię jest gorąco wychwalane za Jego wartość zarówno jako wiecznego Boga, jak i posłusznego człowieka, który zrealizował odwieczny plan zbawienia Boga (5:8–10).

Dzisiejszy fragment stanowi kontynuację opisu Jana dotyczącego oddawania czci Barankowi w niebie. W wersach 5:11–12 nie tylko cztery żywe stworzenia i dwudziestu czterech starszych oddają cześć Jezusowi, ale także „tysiące tysięcy i tysiące tysięcy”. 

Ponieważ „miriada” oznacza dziesięć tysięcy, Jan widzi ogromną liczbę aniołów, prawdopodobnie miliony. Jego zamiarem nie jest podanie nam dokładnej liczby, ale ukazanie, że ogromna rzesza aniołów oddaje cześć Panu w niebie, a zatem znaczenie Baranka znacznie przewyższa znaczenie wszystkiego innego. Nie da się tego wyrazić liczbowo. W czasach Jana rzymscy cesarze przypisywali sobie chwałę, ale prawdziwa chwała należy się Bogu i Jego namaszczonemu Duchem Barankowi.

Ale to nie wszystko. Wszystkie inne stworzenia we wszechświecie również przyłączają się do uwielbienia Jezusa (w. 13–14). Nawet ci, którzy nie oczekują z niecierpliwością powrotu Pana, ostatecznie oddadzą chwałę naszemu wspaniałemu Trójjedynemu Stwórcy.

Coram Deo

Całe stworzenie będzie wielbić Pana Jezusa Chrystusa i w tej chwale przypisze Mu całkowitą cześć i uwielbienie, jak widzimy w 5 rozdziale Księgi Objawienia. Poprzez nasze nabożeństwo już teraz rozpoczynamy gloryfikację Chrystusa, dlatego tak ważne jest, aby nasze chwalenie skupiało się na tym, kim On jest i co uczynił. Nasze prywatne oddawanie czci Jezusowi musi opierać się na oddawaniu Mu chwały i czci ale także musi przekładać się na nasze wspólne nabożne oddawanie Mu czci poprzez skupienie na naszym Trójjedynym Bogu i Jego chwale. 

Do dalszego studiowania

BWP 1 Kronik 16

(23)  Śpiewajcie dla Jahwe, wszystkie ludy ziemi, ogłaszajcie z dnia na dzień, że jest Zbawicielem! (24)  Opiewajcie Jego chwałę wśród narodów, Jego cuda pośród wszystkich ludów. (25)  Bo Jahwe jest wielki i bardzo godzien chwały, i lęk budzi większy niż wszyscy bogowie. (26)  Gdyż bóstwa wszystkich ludów - to nicość, Jahwe zaś stworzył niebiosa. (27)  Przed obliczem Jego majestat i chwała, a moc i radość tam, gdzie On przebywa.

PSALM 18

(1)  Dla kierującego chórem. Sługa Pański Dawid wyśpiewał słowa tej pieśni po uwolnieniu go spod władzy wszystkich jego wrogów oraz z rąk Saula. (2)  Powiedział wtedy tak: 

Będę Cię sławił, Panie, mocy moja. 

(3)  O Panie, Tyś moją skałą, twierdzą i wybawieniem, 

Boże mój, obrońco mój, u którego szukam schronienia. 

Tyś moją tarczą, umocnieniem i ucieczką moją.

Filipian 2 

(5) Niech was ożywiają uczucia znamienne dla Jezusa Chrystusa: (6)  On to, istniejąc [od wieków] w postaci Boga, nie uznał za stosowne korzystać ze swej równości z Bogiem, (7)  lecz [przeciwnie] wyzbył się wszystkiego, co Boskie, pojawił się w postaci sługi. Stał się podobnym do ludzi i zgodnie z tym, czym był na zewnątrz został uznany za człowieka. (8)  Zgodził się dobrowolnie na stan poniżenia, stał się posłuszny aż do śmierci i to aż do śmierci na krzyżu. (9)  Dlatego Bóg Go wywyższył ponad wszystko i nadał Mu imię godniejsze od wszelkiego imienia, (10)  po to, aby na imię Jezus zginało się wszelkie kolano: istot, które są w niebie, na ziemi i pod ziemią, (11)  i aby wszyscy wyznawali, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.

Rzymian 14 

(11)  Napisane jest bowiem: Na moje życie, mówi Pan: każdy upadnie przede Mną na kolana i każdy będzie wyznawał wielkość Boga.