R.C.Sproul Obj.2:12-17 Kościół w Pergamonie - tron szatana

 

PSZ Objawienia 2

(12)  Aniołowi kościoła w Pergamonie napisz tak: 

Oto słowa Tego, który ma ostry miecz obosieczny: 

(13)  Wiem, że mieszkasz w mieście, gdzie stoi tron szatana. 

A mimo to dochowujesz Mi wierności i nie wyrzekłeś się Mnie nawet wtedy, gdy zwolennicy diabła zamęczyli mojego wiernego sługę Antypasa - właśnie u was, tam, gdzie mieszka szatan. 

(14)  Ale mam przeciw tobie pewien zarzut: tolerujesz w kościele ludzi postępujących podobnie jak Balaam, który pouczał króla Balaka, jak zniszczyć naród izraelski przez uwikłanie go w rozwiązłość i zachęcanie do udziału w ucztach na cześć bożków. (15)  Znajdują się bowiem wśród was tacy, którzy uznają naukę nikolaitów. (16)  Opamiętaj się więc, bo inaczej przyjdę szybko i będę z nimi walczył mieczem swoich ust. 

(17)  Kto słucha, niech usłyszy, co Duch mówi do kościołów: 

Zwycięzcy dam ukrytej manny i biały kamyk, na którym będzie wyryte jego nowe imię, znane tylko temu, kto je otrzyma. 

Pergamon, kolejne miasto, do którego Jezus zwraca się w Apokalipsie, było centrum kultu Asklepiosa, boga uzdrawiania, którego symbolem był wąż. Znajdował się tam również duży ołtarz poświęcony Zeusowi, na którym widniały wizerunki węży. Pergamon był jednym z pierwszych miast, które opowiedziały się po stronie Rzymu przeciwko innym mocarstwom wschodnim, a po przejęciu władzy przez Rzymian miasto stało się kluczowym miejscem kultu cesarza. W Pergamonie występowały również inne formy pogaństwa. Z tych wszystkich powodów Jezus umiejscawia „tron szatana” w Pergamonie (Obj. 2:13).

W tym mieście, gdzie dominował fałszywy kult, chrześcijanie w Pergamonie byli kuszeni, by porzucić swoją wiarę. Jednak Jezus chwali tamtejszy kościół za to, że wytrwał w obliczu zewnętrznych nacisków, a jeden z jego członków, Antypas, nawet oddał życie za Chrystusa (wersety 12–13). 

Jednakże, jak ujawnia Obj 2:14–15, przynajmniej niektórzy członkowie kościoła w Pergamonie ulegali pokusom bardziej subtelnych form bałwochwalstwa. 

Podążali za „nauką Balaama”, jedząc pokarmy ofiarowane bożkom i oddając się niemoralności seksualnej. Mamy tu nawiązanie do Księgi Liczb 25 i 31:16, gdzie Balaam skłonił starożytnych Izraelitów do bałwochwalstwa i grzechu seksualnego z Midianitami. Coś podobnego działo się w kościele w Pergamonie w I wieku. 

Być może wielu wierzących ulegało presji cechów rzemieślniczych i uczestniczyło w ofiarnych posiłkach składanych bogom, aby zachować swoje miejsca pracy (zob. 1 Kor 10:1–21). Możliwe, że niektórzy chrześcijanie w Pergamonie składali wizyty prostytutkom. Lub też niemoralność seksualna, o której mowa w Obj 2:14–15, mogła odnosić się do bałwochwalstwa, tak jak ma to miejsce w wielu tekstach Starego Testamentu, w tym w Księdze Ozeasza. Niezależnie od tego, na czym polegał problem, przynajmniej niektórzy chrześcijanie z Pergamonu nie byli całkowicie wierni Chrystusowi.

Jezus ostrzega chrześcijan z Pergamonu (i nas), że osądzi ich, jeśli się nie opamiętają (werset 16). Jednak ci, którzy zwyciężyli dzięki okazaniu skruchy, otrzymają „ukrytą mannę” (werset 17). Chrystus obiecuje wspierać swój lud tak samo, jak wspierał Izrael manną na pustyni (Wj 16). 

Jana 6

 (48)  Ja jestem chlebem życia! (49)  Wasi przodkowie jedli wprawdzie mannę na pustyni, ale poumierali. (50)  Natomiast kto je ten chleb z nieba, nie umrze. (51)  To Ja jestem chlebem życia, przysłanym z nieba. Kto się nim posili, będzie żyć na wieki. Chlebem tym jest moje ciało, które poświęcam, by dać życie światu. PSZ

Chrześcijanom z Pergamonu obiecuje się również biały kamień z wyrytym imieniem (Obj 2:17). Białe kamienie były w starożytnym świecie bardzo cenione z wielu powodów, więc Jezus obiecuje wiernym chrześcijanom coś bardzo cennego. 

Na tym kamieniu wyryte jest „nowe imię”, być może nawiązujące do nowego statusu nadanego przez Jezusa, podobnie jak nowy status wiązał się z nowym imieniem dla takich osób jak Abraham (Rdz 17:1–8). Ci, którzy wiernie trwają przy Chrystusie, są na zawsze uznani za dzieci Boże.

[​​W starożytności białych kamieni używano na różne sposoby, np. do głosowania (biały do uniewinnienia, czarny do potępienia) lub jako znak zwycięstwa. W tym kontekście biały kamień reprezentuje czystość, akceptację Boga i znak zwycięstwa.]

por.Obj. 3

 (12)  Zwycięzcę uczynię filarem w świątyni Boga mojego i już z niej nie wyjdzie, i wypiszę na nim imię Boga mojego, i nazwę miasta Boga mojego, nowego Jeruzalem, które zstępuje z nieba od Boga mojego, i moje nowe imię. 

Coram Deo

Zdarza się, że głośno bronimy wiary chrześcijańskiej, a jednocześnie dostosowujemy się do bożków tego świata. Często zdarza się, że największe zagrożenia dla chrześcijanina są najbardziej subtelne, dlatego musimy być czujni, aby nie zacząć cenić rzeczy tego świata bardziej niż Jezusa Chrystusa.

Panie Jezu, jeśli w moim życiu są jakieś bożki, które ciebie obrażają i ranią, pomóż mi je rozpoznać i obalić, pozbyć się ich z mojego życia. 

Ty musisz być moją pierwszą i ostatnią miłością.

Do dalszego studiowania

BW Rodz. 32 

(22)  Ale wstawszy tej jeszcze nocy, wziął obie żony swoje, obie służące swoje i jedenastu synów swoich i przebył bród Jabboku. (23)  A wziąwszy je, przeprawił je przez rzekę, następnie przeprawił też to, co miał. (24)  Jakub zaś pozostał sam. I mocował się z nim pewien mąż aż do wzejścia zorzy. (25)  A gdy widział, że go nie przemoże, uderzył go w staw biodrowy i zwichnął staw biodrowy Jakuba, gdy się z nim mocował. (26)  I rzekł: Puść mnie, bo już wzeszła zorza. Ale on odpowiedział: Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz. (27)  Wtedy rzekł do niego: Jakie jest imię twoje? I odpowiedział: Jakub. (28)  Wtedy rzekł: Nie będziesz już nazywał się Jakub, lecz Izrael, bo walczyłeś z Bogiem i z ludźmi i zwyciężyłeś. (29)  A Jakub zapytał, mówiąc: Powiedz mi, proszę, jakie jest imię twoje? Na to odpowiedział: Dlaczego pytasz o imię moje? I tam mu błogosławił. (30)  I nazwał Jakub to miejsce Peniel, mówiąc: Oglądałem Boga twarzą w twarz, a jednak ocalało życie moje. (31)  A gdy przechodził przez Peniel, wschodziło nad nim słońce, on zaś utykał z powodu biodra swego. (32)  Dlatego synowie Izraela aż do dnia dzisiejszego nie jedzą ścięgna, które jest w stawie biodrowym, ponieważ uderzył Jakuba w staw biodrowy, w to właśnie ścięgno.

Izaj. 62

(1)  Ze względu na Syjon nie będę milczał i ze względu na Jeruzalem nie spocznę, dopóki nie wzejdzie jak jasność jego sprawiedliwość i nie zapłonie jego zbawienie jak pochodnia. (2)  Wtedy ujrzą narody twoją sprawiedliwość i wszyscy królowie twoją chwałę, i nazwą cię nowym imieniem, które usta Pana ustalą. (3)  Będziesz wspaniałą koroną w ręku Pana i królewskim zawojem w dłoni twojego Boga. (4)  Już nie będą mówić o tobie: "opuszczona", a o twojej ziemi nie będą mówić: "pustkowie", lecz będą cię nazywali: "Moja Rozkosz" a twoją ziemię: "Poślubiona", gdyż Pan ma w tobie upodobanie, a twoja ziemia zostanie poślubiona. (5)  Bo jak młodzieniec poślubia pannę, tak poślubi cię twój Odnowiciel, a jak oblubieniec raduje się z oblubienicy, tak twój Bóg będzie się radował z ciebie. (6)  Na twoich murach, Jeruzalem, postawiłem stróżów: przez cały dzień i przez całą noc, nigdy nie umilkną. Wy, którzy wyznajecie Pana, nie milczcie! (7)  I nie dajcie mu spokoju, dopóki nie odbuduje Jeruzalemu i dopóki nie uczyni go sławnym na ziemi! (8)  Pan przysiągł na swoją prawicę i na swoje mocne ramię; już nigdy nie dam twojego zboża na pokarm twoim nieprzyjaciołom, a cudzoziemcy nie będą pili twojego wina, przy którym mozolnie pracowałeś, (9)  lecz ci, którzy zbierają zboże, sami je będą spożywać i wysławiać Pana, a ci, którzy zbierają wino, sami będą je pić w przedsionkach mojej świątyni. (10)  Przechodźcie, przechodźcie przez bramy, gotujcie drogę ludowi! Torujcie, torujcie ścieżkę, usuwajcie kamienie, podnieście sztandar nad ludami! (11)  Oto Pan ogłosił aż po krańce ziemi: Powiedzcie córce syjońskiej: Oto nadchodzi twoje zbawienie, oto jego zapłata idzie z nim, a jego nagroda jest przed nim. (12)  I nazwą ich ludem świętym, odkupionymi Pana, a ciebie nazwą "Poszukiwaną" (upragnione miasto, które JHWH kocha), a nie miastem porzuconym.