R.C.Sproul | Sardes - nominalne chrześcijaństwo i księga żyjących

 

List do Kościoła w Sardes

BW, Obj 3:1-6

A do anioła zboru w Sardes napisz: 

To mówi Ten, który ma siedem duchów Bożych i siedem gwiazd: 

Znam uczynki twoje: Masz imię, że żyjesz, a jesteś umarły. 

Bądź czujny i utwierdź, co jeszcze pozostało, a co bliskie jest śmierci; nie stwierdziłem bowiem, że uczynki twoje są doskonałe przed moim Bogiem. 

Pamiętaj więc, czego się nauczyłeś i co usłyszałeś, i strzeż tego, i upamiętaj się. 

Jeśli tedy nie będziesz czujny, przyjdę jak złodziej, a nie dowiesz się, o której godzinie cię zaskoczę. 

Lecz masz w Sardes kilka osób, które nie skalały swoich szat, więc chodzić będą ze mną w szatach białych, dlatego że są godni. 

Zwycięzca zostanie przyobleczony w szaty białe, i nie wymażę imienia jego z księgi żywota, i wyznam imię jego przed moim Ojcem i przed jego aniołami. Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi do zborów.

PSZ, Ap 3:1-6

Aniołowi kościoła w Sardes napisz tak: 

To mówi Ten, który ma siedem Bożych Duchów i siedem gwiazd. 

Znam twoje czyny. 

Nosisz imię świadczące o tym, że żyjesz, ale jesteś martwy. 

Dlatego uważaj na siebie! 

Zadbaj też o tych, którzy pozostali przy życiu, ale są już bliscy śmierci! 

Twoje czyny są w oczach Boga dalekie od doskonałości. 

Wróć więc do nauki, którą przyjąłeś na początku! 

Uchwyć się jej i opamiętaj się! 

Jeśli nie posłuchasz, zjawię się nieoczekiwanie jak złodziej i nie zorientujesz się, kiedy nadejdę! 

Masz jednak w Sardes kilku ludzi, którzy nie pobrudzili swoich szat. Będą oni chodzić razem ze Mną w białych szatach, gdyż są tego godni. 

Zwycięzcy dam białe szaty i nie usunę jego imienia z księgi życia, ale przyznam się do niego wobec Ojca i Jego aniołów. 

Kto ma uszy do słuchania, niech uważnie słucha tego, co Duch mówi do kościołów!

___________________________

Sardes, miasto, w którym znajdował się kościół, o którym mowa w dzisiejszym fragmencie, cieszyło się reputacją ośrodka chwały i bogactwa i było związane z kilkoma słynnymi greckimi królami. Jednak w I wieku Sardes było już cieniem dawnej świetności. Choć miasto było bogate, nie miało już tak dużego znaczenia geopolitycznego jak kiedyś. Jego legendarna reputacja nie przystawała już do rzeczywistości.

Mieszkańcy Sardes, w tym chrześcijanie, doskonale o tym wiedzieli. Nic więc dziwnego, że Jezus posługuje się opartą na tym metaforą, zwracając się do kościoła w Sardes. W Objawieniu 3:1–3 czytamy, że reputacja Kościoła jako żywego nie odpowiadała jego prawdziwemu stanowi. Innymi słowy, w momencie pisania Apokalipsy kościół w Sardes posiadał jedynie nominalną wiarę. Jego dzieła były niekompletne (w. 2) – kościół jako całość nie dotrzymał swojego chrześcijańskiego powołania.

(Pojawia się tu kilka pytań: W jaki sposób stali się “wyznawcami”? Co to znaczy “doskonałe czyny”? Ponieważ wygląda na to, że można należeć do kościoła i nawet mieć działalność chrześcijańską a mimo to być martwym duchowo.).

W związku z tym Jezus ostrzega ich, aby się „obudzili”, aby się nawrócili i wykazywali się wiarą, którą wyznali, ponieważ przyjdzie w nieoczekiwanym momencie, aby ich rozliczyć (w. 3). Nie odnosi się to do powtórnego przyjścia naszego Pana na końcu historii, ale do nadejścia sądu nad tym konkretnym zgromadzeniem. 

Co więcej, ostrzeżenie to jest szczególnie istotne w świetle historii miasta. W minionych wiekach Persowie niespodziewanie zdobyli Sardes, gdy przełamali obronę uważaną za nie do zdobycia. Jezus ostrzega Kościół, że jeśli nie okaże skruchy, zostanie poddany osądowi, który będzie dla niego zaskoczeniem.

Jednak nie każdy wyznający wiarę w Sardes nie dotrzymał swojej przysięgi. Niektórzy mieli nieskazitelne szaty i mieli zostać odziani w białe szaty, jeśli tylko wytrwają w prawdziwej wierze (werset 4). Białe szaty kojarzą się z czystością będącą cechą charakterystyczną tych, którzy cieszą się życiem wiecznym i jego chwałą (Dan. 12:10; Mark 9:2–3; Ap. 19:14). 

Ci, których chrześcijaństwo nie jest tylko nominalne, których wiara i praktyka odpowiadają ich wyznaniu, będą żyć wiecznie. Co więcej, Chrystus nigdy nie wymazuje imion takich ludzi z Księgi Życia, ale wyznaje ich przed Ojcem (Obj. 3:5–6). Nie powinniśmy interpretować tego jako stwierdzenia, że Jezus faktycznie wymazuje imiona, jako potwierdzenia, że ktoś, kto zjednoczył się z Chrystusem, może ostatecznie odpaść od zbawienia. 

Nasz Pan po prostu wykorzystuje powszechne przekonanie, że Bóg ma Księgę Życia, w której zapisani są Jego święci, aby podkreślić pewność zbawienia. Ci, którzy trwają przy Panu i świadectwie o Nim, nie muszą się obawiać, że w przyszłości odpadną. Wszyscy, których Chrystus doprowadza do chwały, będą w tej księdze trwać na wieki.

Coram Deo

Nominalna wiara jest zagrożeniem, które jest zawsze obecne w kościele. Wiele osób wyznaje wiarę w Chrystusa, ale ich życie pokazuje, że prawdopodobnie nie posiadają oni wiary. Prawdziwa wiara objawia się poprzez ciągłe okazywanie skruchy za nasze grzechy, ciągłe życie w łasce, ciągłe dążenie do naśladowania Chrystusa oraz miłość do Boga i innych chrześcijan. Takie postępowanie jest niezbędnym i nieuniknionym owocem zbawczej wiary. Takie rzeczy są znakiem prawdziwych, a nie nominalnych chrześcijan, którzy tylko stwarzają pozory wiary.

Do dalszego studiowania

Zachariasza 3

(1)  Następnie ukazał mi arcykapłana Jozuego. Stał on przed aniołem PANA, a z jego prawej strony stał szatan. Miał on go oskarżać. (2)  Jednak PAN powiedział do szatana: Upomina cię PAN, szatanie! Upomina cię PAN, który wybrał Jerozolimę. Czy Jozue nie jest jak głownia wyrwana z płomieni? (3)  Jozue zaś stał przed aniołem ubrany w szaty poplamione nieczystościami. (4)  Zdejmijcie z niego te brudne szaty! — rozkazał stojącym przed nim. A do niego odezwał się: Spójrz, sprawiłem, że zdjęto z ciebie twoją winę. Każę cię ubrać w odświętne szaty. (5)  I poleciłem: Włóżcie mu na głowę czysty zawój! Włożyli mu więc na głowę czysty zawój i ubrali go w szaty. Anioł PANA tymczasem stał obok. (6)  I oświadczył anioł PANA Jozuemu: (7)  Tak mówi PAN Zastępów: Jeśli będziesz chodził moimi drogami i jeśli będziesz strzegł powierzonych ci przeze Mnie obowiązków, to będziesz zarządzał moim domem, będziesz stróżem moich dziedzińców i pozwolę ci się poruszać między tymi, którzy tutaj stoją. (8)  Posłuchaj więc, arcykapłanie Jozue! Niech też posłuchają twoi towarzysze, którzy przed tobą zasiadają, ci ludzie bowiem są znakiem, że oto sprowadzam mojego sługę — Latorośl. (9)  Bo oto kamień, który położyłem przed Jozuem; na tym kamieniu jest siedmioro oczu. Oto Ja wyryję na nim napis — oświadcza PAN Zastępów — i w jednym dniu zmażę winę tej ziemi. (10)  W tym dniu — oświadcza PAN Zastępów — będziecie się nawzajem zapraszać pod krzew winorośli i pod figowe drzewo.

Mateusza 7:21–23

 (21)  Nie każdy, kto nazywa Mnie swoim Panem, wejdzie do królestwa niebios - tylko ten, kto wykonuje wolę mego Ojca w niebie. 

(22)  W dniu sądu wielu mi powie: "Panie, czy nie prorokowaliśmy, czy nie wypędzaliśmy demonów i nie dokonywaliśmy wielkich dzieł - w twoim imieniu?" (23)  Ale Ja im odpowiem: "Nigdy was nie znałem. Idźcie precz wy, którzy dopuszczacie się zła!"

Łukasza 12:35–48

 (35)  Zapnijcie pasy na biodrach i zapalcie lampy. (36)  Bądźcie podobni do ludzi czekających na powrót swego pana z wesela, abyście — gdy przyjdzie i zapuka do drzwi — natychmiast mu otworzyli. (37)  Szczęśliwi ci słudzy, których pan w chwili przyjścia zastanie na czuwaniu. Zapewniam was, że opasze się fartuchem, usadzi ich przy stole, po czym podejdzie i będzie im usługiwał. (38)  Czy przyjdzie przed północą, czy przed czwartą nad ranem — szczęśliwi oni, jeśli ich tak zastanie! (39)  To zaś weźcie pod uwagę, że gdyby gospodarz wiedział, o której godzinie zjawi się złodziej, nie pozwoliłby włamać się do swojego domu. (40)  I wy bądźcie gotowi, gdyż Syn Człowieczy przyjdzie o godzinie, której się nie domyślacie. 

(41)  Wtedy Piotr zapytał: Panie, czy do nas kierujesz tę przypowieść, czy też do wszystkich? (42)  Pan odpowiedział: A kto jest tym wiernym i rozważnym rządcą, którego pan ustanowił nad służbą w swoim domu, by jej rozdzielał zboże we właściwym czasie? (43)  Szczęśliwy ten sługa, którego pan po powrocie zastanie przy tym zajęciu. (44)  Zapewniam was, że postawi go nad całym swoim mieniem. (45)  Jeśli jednak ten sługa powiedziałby w swoim sercu: Mój pan zwleka z przyjściem — i zacząłby bić młodszych służących i służące, jeść, pić i upijać się, (46)  wówczas gdy przyjdzie pan w dniu dla sługi nieoczekiwanym i o godzinie dla niego nieznanej, surowo go ukarze i potraktuje na równi z niewiernymi. (47)  Ten sługa, który znał wolę pana, lecz nie poczynił przygotowań lub nie zastosował się do jego woli, odbierze wiele razów. (48)  Ten natomiast, który jej nie znał, a zrobił rzecz godną kary, odbierze mniej razów. Od każdego bowiem, komu wiele dano, wiele będzie się żądać, i od tego, komu wiele powierzono, więcej będzie się wymagać. 

Objawienia 20:11–15

(11)  Spojrzałem i zobaczyłem wielki, biały tron. Siedział na nim Ten, przed którego obliczem uciekła ziemia oraz niebo, i nie można już było znaleźć dla nich miejsca. (12)  Zobaczyłem też umarłych. Byli wśród nich wielcy i mali. Stali przed tronem. Rozwinięto zwoje. Otwarto też inny zwój — Zwój życia. I dokonał się sąd nad umarłymi. Podstawą sądu były zapisy w zwojach, a jego miarą — czyny podsądnych. (13)  A umarłych wydało morze — tych, którzy w nim byli — a także śmierć oraz świat zmarłych. I wszyscy zostali osądzeni — każdy według swych czynów. (14)  Następnie śmierć i świat zmarłych zostały wrzucone do jeziora ognistego. To jezioro ogniste jest drugą śmiercią. (15)  Jeśli kogoś nie znaleziono w spisie Zwoju życia, ten został wrzucony do jeziora ognistego.

_____________

Istnieje osiem odniesień do „księgi życia” w Nowym Testamencie, z czego dwa odnoszą się konkretnie do księgi życia, która należy do Baranka, Jezusa Chrystusa. Siedem odniesień pojawia się w Księdze Objawienia. Ci, których imiona zapisane są w księdze życia należą do Boga i oni otrzymują życie wieczne.

Paweł odnosi się do tych, którzy współpracowali z nim przy dziele zwiastowania ewangelii, a których imiona zapisane są w księdze życia (Filipian 4.3), wskazując, że księga życia zawiera imiona tych, którzy mają życie wieczne. W podobny sposób Księga Objawienia 3.5 odnosi się do księgi życia, w której znajdują się imiona wierzących w Pana. To są ci, którzy przezwyciężają trudności życia doczesnego, udowadniając że ich zbawienie jest prawdziwe. Werset ten w jasny sposób podkreśla również, że Jezus obiecał, że gdy imię zostanie zapisane w księdze życia, to nigdy nie zostanie stamtąd usunięte, potwierdzając tym samym doktrynę o wiecznej pewności zbawienia. Pan Jezus, który zwraca się w tej części Księgi Objawienia do kościołów obiecuje, że przyzna się przed Ojcem Niebiańskim do tych, którzy do niego należą. Księga Objawienia 20.15 natomiast mówi o przeznaczeniu tych, których imiona nie są zapisane w księdze życia - a których czeka wieczność w jeziorze ognistym.

W Księdze Objawienia 13.8 oraz 21.27 odnajdujemy odniesienia do „księgi życia Baranka”, w której również znajdują się imiona tych, którzy zostali obmyci krwią Baranka, Jezusa Chrystusa. Baranek, który został zgładzony za występki świata, ma księgę w której spisani są wszyscy, którzy zostali wykupieni jego drogocenną ofiarą. To są ci, którzy wejdą do Świętego Miasta, Nowego Jeruzalem (Księga Objawienia 21.10) i którzy będą żyli na wieki w niebie w obecności Boga. Skoro księga życia jest tą, w której spisani są wszyscy przeznaczeni do życia wiecznego przez Baranka, to staje się jasne, że księga życia i księga życia Baranka są jedną i tą samą księgą.