Księga Powtórzonego Prawa 32:3,4 SNP
Ponieważ pragnę głosić imię JHWH!
Musicie przyznać, że wielki jest nasz Bóg!
On jest Skałą!
Jego dzieło — doskonałe!
Wszystkie Jego drogi — prawe!
To Bóg wierny i bez fałszu,
sprawiedliwy On i prawy.
„To niesprawiedliwe!” – to żałosny okrzyk sfrustrowanego rodzeństwa na całym świecie. Jeśli mała Zosia zostanie ukarana za przewinienie małego Jasia: „To niesprawiedliwe!”.
Umieść dziesięcioro dzieci na szkolnym boisku podczas przerwy, a spędzą dziesięć z dwudziestu minut przeznaczonych na zabawę, decydując, kto będzie dowodził, ustalając zasady i wybierając drużyny. Jeśli jedno z nich złamie zasady, pojawia się oburzenie: „To niesprawiedliwe!”.
Wydaje się, że poczucie sprawiedliwości jest wpisane w naszą naturę jako ludzi stworzonych na obraz Boga.
Oczywiście, pragniemy sprawiedliwości, gdy to my doznajemy krzywdy lub gdy podważana jest sprawa, w którą my wierzymy. Pragniemy sprawiedliwości w sensie abstrakcyjnym. Pragniemy sprawiedliwości jako zasady.
Jednak gdy jesteśmy winni lub gdy mamy interes w obronie winnej strony, tak naprawdę nie pragniemy już sprawiedliwości: „Wiem, że Janek pobił tego chłopca, ale tak naprawdę to dobre dziecko. Ma dobre serce. Czy nie możemy dać mu drugiej szansy?”.
Aby nasze zaangażowanie w sprawiedliwość się rozpadło, wystarczy, że my lub nasi bliscy zostaniemy zważeni na wadze sprawiedliwości i uznani za niewystarczających.
Ale Bóg nie jest taki jak my. Kiedy wyznajemy, że Bóg jest nieskończenie, wiecznie i niezmiennie sprawiedliwy, mówimy, że On nigdy nie przymyka oczu. Nigdy nie lekceważy grzechu. Nigdy nie usprawiedliwia niegodziwości. W Księdze Powtórzonego Prawa 32:4 BT Mojżesz śpiewał:
„On Skała, dzieło Jego doskonałe,
bo wszystkie drogi Jego są słuszne;
On Bogiem wiernym, a nie zwodniczym,
On sprawiedliwy i prawy.”.
Na drugim końcu historii zbawienia Jan widział triumfujący Kościół w Księdze Objawienia 15, śpiewający „pieśń Mojżesza, sługi Bożego, i pieśń Baranka, mówiących: «Wielkie i cudowne są Twoje dzieła, Panie Boże Wszechmogący! Sprawiedliwe i prawdziwe są Twoje drogi, Królu narodów!»” (w. 3).
Sprawiedliwość Boga jest fundamentalną cechą Jego charakteru i stanowi źródło inspiracji dla uwielbienia wyrażanego przez Jego lud w każdej epoce. On musi być sprawiedliwy, ponieważ jest niezmiennie i z konieczności prawy i dobry we wszystkim, co czyni.
Ale to stawia nas przed ogromnym problemem. Przed sądem niebiańskiej sprawiedliwości wszyscy jesteśmy winni: „Wszyscy zgrzeszyli i nie osiągnęli chwały Bożej” (Rz 3,23).
Palącym pytaniem, na które wszyscy musimy odpowiedzieć, staje się zatem: „Jak można jednocześnie zaspokoić sprawiedliwość i zbawić grzesznika takiego jak ja?”.
Chwalebna odpowiedź Pawła brzmi: Bóg wystawił Jezusa „jako ofiarę przebłagalną przez krew Jego, aby została przyjęta przez wiarę... aby był sprawiedliwy i usprawiedliwił tego, kto wierzy w Jezusa” (wersety 25–26). Na krzyżu spotykają się gniew i miłosierdzie: „Doprawdy, Jego zbawienie jest blisko tych, którzy się Go boją, by w naszej ziemi mogła zamieszkać chwała. Spotkają się Łaska i Wierność, ucałują się Sprawiedliwość i Pokój.” (PAU, Ps. 85:10).
Zadośćuczynienie oznacza ofiarę, która zaspokoiła wymagania świętego gniewu Boga. To właśnie uczynił dla nas Bóg w Jezusie Chrystusie. On sam, Sprawiedliwy, poniósł sprawiedliwą karę za nasze grzechy.
Panie nasz i Boże, uwielbiamy cię za twoją doskonałość, za twoje piękno i dobro, i że ty, jedyny sprawiedliwy postanowiłeś usprawiedliwić tego, kto wierzy w Jezusa. Ty tego dokonałeś…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz