Księga Objawienia 1:12–16
UBG:
I odwróciłem się, aby zobaczyć, co to za głos mówił do mnie.
A gdy się odwróciłem, zobaczyłem siedem złotych świeczników;
A pośród tych siedmiu świeczników kogoś podobnego do Syna Człowieczego,
ubranego w długą szatę i przepasanego na piersi złotym pasem.
Jego głowa i włosy były białe jak biała wełna, jak śnieg,
a jego oczy jak płomień ognia.
Jego stopy podobne do mosiądzu, jakby w piecu rozżarzonego,
a jego głos jak szum wielu wód.
W swej prawej ręce miał siedem gwiazd,
a z jego ust wychodził ostry miecz obosieczny.
Jego oblicze było jak słońce, gdy świeci w pełni swej mocy.
_________________
Kiedy Jan usłyszał głos wzywający go, aby napisał to, co ujrzy, do siedmiu kościołów w Azji Mniejszej (Obj. 1:9–11), odwrócił się, aby zobaczyć, kto do niego mówi.
Dzisiejszy fragment (wersety 12–16) mówi nam o tym, ale oczywiście wiemy już, że to Jezus przemawia (werset 1). Jednak w momencie, gdy Jan otrzymał wizję, nie wiedział o tym, dopóki nie rozejrzał się za Tym, który się do niego zwracał.
Zanim jednak opisze osobę, która do niego przemówiła, Jan zauważa, że stała ona pośród siedmiu złotych świeczników (wersety 12–13).
Obj 1:20 identyfikuje siedem złotych świeczników jako siedem kościołów, do których skierowana jest ta księga.
Tak więc, jak zauważa wielu komentatorów, mamy tu obraz wielkiej pociechy dla pierwszych czytelników Księgi Objawienia, z których wielu doświadczało prześladowań.
Jezus nie jest oddzielony czy oderwany od swojego kościoła, ale stoi pośrodku niego. Nie pozostawia swojego ludu samego sobie, aby radził sobie w tym świecie, ale jest z nami.
Jest to prawdą nawet wtedy, gdy musi wypowiedzieć do nas surowe słowa, tak jak powie je do kilku z siedmiu kościołów w Obj r. 2–3.
Warto również zauważyć, że świecznik był w tamtym czasie powszechnym symbolem judaizmu w Azji Mniejszej. Używając świeczników jako symbolu kościołów, Jezus prawdopodobnie pokazuje, że Kościół jest prawdziwym ludem Bożym, złożonym z prawdziwych Żydów – tych, którzy ufają wyłącznie Chrystusowi, niezależnie od swojego pochodzenia etnicznego (zob. Rz 2:12–29).
Jan opisuje Jezusa, którego widzi, jako „Syna Człowieczego”, który przychodzi na obłokach w Księdze Daniela 7:13–14 i otrzymuje wieczne królestwo od Przedwiecznego – samego Boga.
Ale Jezus, Syn Człowieczy, którego widzi Jan, wygląda dokładnie jak Przedwieczny z Księgi Daniela, z włosami białymi jak wełna (Obj. 1:14; zob. Dn 7:9–12). Jan pokazuje nam, że Syn Człowieczy, który różni się od Przedwiecznego z Księgi Daniela 7, jest również Przedwiecznym.
Jezus, Syn Boży, jest w pełni Bogiem,
a jednocześnie jest odrębny od swojego Ojca.
Dn 7:9-13 SNP:
9 Patrzę — ustawiono trony,
zajął miejsce Odwieczny.
[Wiekuisty, Przedwieczny, wiecznie żyjący]
Jego szata była biała jak śnieg,
włosy na głowie jak czysta wełna.
Jego tron niczym płomienie ognia,
a koła tronu jak płonący ogień.
10 Rzeka ognia wypływała sprzed Niego!
Służyło Mu tysiąc tysięcy,
stało przed Nim dziesięć tysięcy
razy dziesięć tysięcy!
Sąd zajął miejsce i rozwinięto zwoje. 11 Moją uwagę przykuł dźwięk wyniosłych słów, które wypowiadał róg. W końcu zobaczyłem, że bestię zabito, a jej ciało zniszczono; rzucono je w ogień, na spalenie. 12 Pozostałym bestiom też odebrano władzę, lecz przedłużono im życie do wyznaczonego okresu i ustalonego czasu.
(13) I dalej przypatrywałem się temu, co mi się w nocy ukazywało: I oto zobaczyłem, jak zstępowała na obłokach z nieba postać jakby Syna Człowieczego. Zbliżył się on do Przedwiecznego i podprowadzono Go tuż przed Niego. (14) I Jemu przekazał [Przedwieczny] władzę, chwałę i całe królestwo oraz wszystkie ludy, narody i języki. Swoją władzę będzie sprawował na wieki i nikt Mu jej nie odbierze, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.
Syn Człowieczy, Jezus Chrystus, w wizji Jana nosi długą szatę i pas (Ap 1:13). Jest to strój kapłanów Starego Przymierza (Wj 28:4), więc Jezus objawia się Janowi jako nasz Arcykapłan.
Jezus objawia się również w sposób, który przypomina człowieka lub anioła posłanego z orędziami do Daniela (Ap 1,14–15; zob. Dn 10). Podkreśla to rolę Jezusa jako ostatniego Proroka, który przekazuje swojemu ludowi orędzie od Boga Najwyższego.
Coram Deo
Kiedy jesteśmy zmartwieni, pamięć o tym, że Jezus jest naszym Prorokiem, Kapłanem i Królem, przynosi nam wielkie korzyści.
Jako Prorok, Jezus mówi nam tylko prawdę.
Jako Kapłan, Jezus wstawia się za nami przed Bogiem, gwarantując nasze odkupienie.
Jako Król, Jezus pokonuje wszystkich swoich i naszych wrogów.
Spójrz dziś na Jezusa jako na swojego Proroka, Kapłana i Króla, radując się pewnością, jaką niesie ta prawda.
Do dalszego studiowania
Iz 49:1-3 SNP:
1 Słuchajcie Mnie, wyspy!
Uważajcie, narody z daleka!
Pan powołał Mnie od poczęcia,
wspomniał moje imię już
we wnętrzu mej matki.
2 I uczynił moje usta jakby
ostrym mieczem,
ukrył Mnie w cieniu swojej ręki.
Zrobił ze Mnie gładką strzałę,
schował Mnie w swoim kołczanie.
3 I powiedział do Mnie:
Jesteś moim sługą,
Izraelu, przez ciebie
ukażę swą świetność!
(To Izrael miał być tym przykładnym i zbawiennym Sługą Pańskim ale zawiódł. Dopiero Jezus jest tym spełnieniem).
____
Ez 1:22-24 UBG: 22 Nad głowami żywych istot rozciągało się coś, co przypominało kopułę. Z wyglądu było to jak kryształ, przejmowało lękiem, a rozciągało się nad ich głowami od góry. 23 Pod tą kopułą były ich skrzydła: dwa przeciwległe skierowane do siebie i dwa okrywające ich ciała. 24 Słyszałem też odgłos skrzydeł w czasie ich ruchu. Brzmiał on jak szum potężnych mas wody, jak głos Wszechmocnego, jak łoskot burzy, jak odgłos obozu. Lecz na czas postoju istoty opuszczały swe skrzydła. (…)
Ez 1:28: Jak widok tęczy, która pojawia się w chmurze w dzień deszczowy, tak wyglądał blask wokoło. To było widzenie podobieństwa chwały PANA. A gdy ją zobaczyłem, upadłem na twarz i usłyszałem głos mówiącego.
JANA 4:19 Kobieta mu powiedziała: Panie, widzę, że jesteś prorokiem.
HEBRAJCZYKÓW 1:1–4
1 Bóg, który wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś do ojców przez proroków; 2 W tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez swego Syna, którego ustanowił dziedzicem wszystkiego, przez którego też stworzył światy; 3 Który, będąc blaskiem jego chwały i wyrazem jego istoty i podtrzymując wszystko słowem swojej mocy, dokonawszy oczyszczenia z naszych grzechów przez samego siebie, zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach; 4 I stał się o tyle wyższy od aniołów, o ile znamienitsze od nich odziedziczył imię.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz