Objawienia 7:1–8
1 Potem zobaczyłem czterech aniołów. Stali oni na czterech krańcach ziemi i powstrzymywali cztery jej wiatry, tak by nie wiał wiatr ani na ziemię, ani na morze, ani na żadne drzewo. 2 Zobaczyłem też kolejnego anioła. Wznosił się od wschodu i miał przy sobie pieczęć żywego Boga. Zawołał on donośnym głosem w stronę czterech aniołów, którym zezwolono szkodzić ziemi oraz morzu:
3 Nie wyrządzajcie szkody ani ziemi, ani morzu, ani drzewom, dopóki nie odciśniemy pieczęci na czołach sług naszego Boga.
4 I usłyszałem liczbę opieczętowanych ze wszystkich plemion synów Izraela — sto czterdzieści cztery tysiące:
5 Dwanaście tysięcy opieczętowanych z plemienia Judy,
dwanaście tysięcy z plemienia Rubena,
dwanaście tysięcy z plemienia Gada,
6 dwanaście tysięcy z plemienia Aszera,
dwanaście tysięcy z plemienia Naftalego,
dwanaście tysięcy z plemienia Manassesa,
(7) dwanaście tysięcy z plemienia Symeona,
dwanaście tysięcy z plemienia Lewiego,
dwanaście tysięcy z plemienia Issachara,
(8) dwanaście tysięcy z plemienia Zebulona,
dwanaście tysięcy z plemienia Józefa,
dwanaście tysięcy opieczętowanych z plemienia Beniamina.
Opisanie chronologicznej kolejności wydarzeń, które będą miały miejsce w dniach ostatecznych, nie wydaje się być celem Księgi Objawienia.
Dzisiejszy fragment pomaga nam to zrozumieć. Pamiętajmy, że Obj. 6:12–16 przedstawia scenę sądu, która towarzyszy otwarciu szóstej pieczęci na niebiańskiej księdze. W tym sądzie góry przemijają, a cały kosmos zostaje wstrząśnięty. W Obj. 7:1–3 czytamy, że „po tym” sądzie czterech aniołów jest powstrzymywanych przed wyrządzeniem szkody „ziemi, morzu i drzewom”, co może oznaczać tylko tyle, że po boskim sądzie z 6:12–16 wszystko pozostaje tak, jak było.
Wyrażenie „po tym” z Apokalipsy 7:1 nie może być chronologicznym oznaczeniem tego, co dzieje się po sądzie; jest to odniesienie do nowej wizji przekazanej Janowi.
Obj. 7 odpowiada na pytanie „Kto może się ostać?” zadane na końcu rozdziału 6. Kto przetrwa wielki dzień gniewu Baranka bez szwanku? - Ludzie wspomniani w rozdziale 7. W ich przypadku Bóg powstrzyma niszczycielskie siły sądu.
Osoby chronione są naznaczone przez Boga na czole (6:3–4). W starożytnym świecie pieczęcie były między innymi znakiem własności, więc osoby naznaczone w Obj. 7:1–8 są oznaczone przez Boga jako należące do Niego. Prawdopodobnie znak na ich czołach ma również związek z tekstami takimi jak Księga Powtórzonego Prawa 11:18, gdzie lud Boży otrzymuje polecenie, aby umieścić prawo na swoich czołach jako symbol lojalności wobec Pana.
144 000 zapieczętowanych to wierni słudzy Boga, oznaczeni przez Niego jako Jego własność, a zatem bezpieczni w dniu nadchodzącego gniewu.
Te 144 000 świętych, którzy zostali zapieczętowani przez Boga, to ludzie z plemion Izraela (Obj. 7:5–8). Najprawdopodobniej Jan nie mówi tu tylko o wierzących Żydach. Lista dwunastu plemion nie pasuje do żadnej listy z dwunastoma plemionami w Starym Testamencie. Nie ma tu plemion Dana i Efraima. Lista zawiera plemię Józefa, ale właściwie nie było plemienia Józefa, tylko plemiona nazwane imionami jego synów, Efraima i Manassesa.
Ef 4:30: Nie zasmucajcie też Bożego Ducha Świętego, którym was opieczętowano na dzień odkupienia.
Jeśli weźmiemy pod uwagę, że nawet wierzący z narodów pogańskich są zapieczętowani przez Boga w Nowym Testamencie (Ef 4:30), staje się jasne, że 144 000 reprezentuje wszystkich wierzących w Chrystusa.
Dwanaście plemion razy dwanaście to po prostu inny sposób na określenie „ludu Bożego”, ponieważ Izrael – lud Boży – można podsumować w dwunastu plemionach. Ta dwunastka razy dwanaście jest następnie mnożona przez tysiąc, czyli liczbę mężczyzn w jednostce wojskowej. Cały kościół, duchowa armia Boża, jest oddzielony od innych i ma być chroniony w dniu gniewu.
Coram Deo
Dzień gniewu nadchodzi dla grzeszników, ale ci, którzy należą do Jezusa, nie będą go doświadczać. Jak mówi nam Paweł w 1 Liście do Tesaloniczan 1:10, Jezus zbawił nas od gniewu, który ma nadejść. Jeśli należymy do Jezusa, możemy z ufnością oczekiwać dnia ostatecznego sądu Bożego. Ci, którzy Go nie znają, mają wiele powodów do obaw w tym dniu, ale zostaną zbawieni od gniewu Bożego, jeśli dzisiaj zaufają Jezusowi. Nie wahajmy się głosić tej prawdy.
Do dalszego studiowania
Liczb 1
Ezechiela 47:13 – 48:29
13 Tak mówi Wszechmocny PAN: W tych granicach podzielicie ziemię na własność dziedziczną między dwanaście plemion Izraela. Dziedzictwo potomków Józefa będzie przy tym podwójne.
14 Każdemu przydzielicie tyle samo. Ta ziemia będzie waszym dziedzictwem zgodnie z obietnicą, którą złożyłem waszym ojcom.
15 A oto jej granica północna. Będzie ona przebiegać od Morza Wielkiego na wschód w kierunku Chetlon, obok Chamat do Zedad. 16 Następnie przez Berota, Sibraim położone między Damaszkiem a Chamat, do Chaser-Hatikon na granicy z Chawranem.
17 Granica północna biec zatem będzie od morza do Chasar-Enon, na północ od Damaszku i dalej na północ do granicy z Chamat.
18 Granica wschodnia biec będzie między Chawranem a Damaszkiem, między Gileadem a ziemią Izraela, potem w dół Jordanu i brzegiem Morza Wschodniego do Tamar — oto granica wschodnia.
19 Od strony Negebu na południu granica biec będzie od Tamar do źródeł Meribat-Kadesz, w dół Potoku Egipskiego do Morza Wielkiego. Tak przebiegać będzie granica południowa od strony Negebu.
20 Granicę zachodnią stanowić będzie Morze Wielkie aż do miejsca, skąd się wyrusza w drogę do Chamat — to jest granica zachodnia.
21 Podzielicie tę ziemię między siebie według plemion Izraela.
22 Poprzydzielacie ją losem jako własność dziedziczną między siebie i między obcych przybyszów, tych, którzy wśród was zamieszkali i wśród was urodzili swoje dzieci. Będziecie ich traktować jak rodowitych Izraelitów. Przydzielicie im losem dziedzictwo, tak jak sobie, wśród plemion Izraela.
23 Otrzymają oni swą własność w tym plemieniu, na którego obszarze mieszkają — oświadcza Wszechmocny PAN.
1 A oto podział ziemi według nazw plemion:
Od kresów północnych, to jest od drogi wiodącej do Chetlon i dalej do Chamat i Chasar-Enon, od północnych granic Damaszku, biegnących przy Chamat, ze wschodu na zachód, swój dział otrzyma Dan.
2 Wzdłuż terytoriów Dana, ze wschodu na zachód, swój dział otrzyma Aszer.
3 Wzdłuż terytoriów Aszera, ze wschodu na zachód, swój dział otrzyma Naftali.
4 Wzdłuż terytoriów Naftalego, ze wschodu na zachód, swój dział otrzyma Manasses.
5 Wzdłuż terytoriów Manassesa, ze wschodu na zachód, swój dział otrzyma Efraim.
6 Wzdłuż terytoriów Efraima, ze wschodu na zachód, swój dział otrzyma Ruben.
7 Wzdłuż terytoriów Rubena, ze wschodu na zachód, swój dział otrzyma Juda.
8 Wzdłuż terytoriów Judy, ze wschodu na zachód, rozciągać się będzie obszar, który złożycie w darze PANU: dwadzieścia pięć tysięcy łokci wszerz, a w kierunku z północy na południe mierzący tyle, ile obszary innych plemion. W środku tego obszaru wznosić się będzie świątynia.
9 Szczególny dar w postaci ziemi, który złożycie PANU, będzie miał dwadzieścia pięć tysięcy łokci długości i dwadzieścia tysięcy łokci szerokości. 10 Ten święty szczególny dar podzielony będzie w następujący sposób:
Od strony północnej pas długości dwudziestu pięciu tysięcy łokci przypadnie kapłanon.
A tak będzie podzielony:
Od strony zachodniej na wschód będzie mierzył dziesięć tysięcy.
Od strony wschodniej na zachód też będzie mierzył dziesięć tysięcy łokci. Między tymi częściami, w środku obszaru mierzącego pięć tysięcy łokci, wznosić się będzie świątynia PANA. W sumie, od strony południowej będzie to znów dwadzieścia pięć tysięcy łokci długości.
11 Obszar ten przypadnie kapłanom, wyświęconym potomkom Sadoka, którzy nie odstąpili ode Mnie, lecz — w przeciwieństwie do Lewitów — wiernie Mi służyli nawet w okresie odstępstwa synów Izraela.
12 Obszar ten więc będzie stanowił dla nich szczególny dar w obrębie szczególnego daru, największą świętość, a rozciągać się będzie aż do granic terytoriów Lewitów.
13 Lewici otrzymają swój dział na północ od działu kapłanów. Będzie on mierzył dwadzieścia pięć tysięcy łokci wzdłuż i dziesięć tysięcy łokci wszerz na całej swej długości.
14 Z tej pierwociny ziemi nie będą nic odsprzedawać, nic zamieniać ani nic przenosić, gdyż ona jest poświęcona PANU.
15 Natomiast pas pięciu tysięcy łokci na południe od działu kapłanów, mierzący również dwadzieścia pięć tysięcy łokci, będzie obszarem wspólnym dla wszystkich, przeznaczonym pod zabudowę, tereny pasterskie i rolnicze. Miasto będzie pośrodku.
16 Co do rozmiarów miasta, będzie to kwadrat o boku czterech tysięcy pięciuset łokci.
17 Wokół miasta będzie wolna przestrzeń dwustu pięćdziesięciu łokci z każdej strony, 18 a pozostała część leżąca przy świętym szczególnym darze, to znaczy dziesięć tysięcy łokci na wschód i dziesięć tysięcy łokci na zachód, przeznaczona będzie pod uprawy. Plony z tej części dostarczać będą wyżywienia dla pracowników miasta.
19 Właśnie ci pracownicy, pochodzący z różnych plemion Izraela, będą ten pas ziemi uprawiać.
20 Cały szczególny dar w postaci ziemi mierzyć będzie dwadzieścia pięć tysięcy łokci wzdłuż i dwadzieścia pięć tysięcy łokci wszerz; będzie to kwadrat. Obejmować on będzie święty szczególny dar oraz własność miasta.
21 A to, co pozostanie z obu stron świętego szczególnego daru i własności miasta, to znaczy pas o szerokości dwudziestu pięciu tysięcy łokci, licząc z północy na południe, i ciągnący się na zachód aż do morza, oraz podobnie szeroki pas od wschodu ciągnący się aż do granicy wschodniej, będzie należał do panującego.
Święty szczególny dar i świątynia ze swoim przybytkiem leżeć będą pośrodku.
22 Dobra panującego będą odrębne od obszarów przekazanych Lewitom i odrębne od terenów oddanych na własność położonemu w ich obrębie miastu. Wszystkie one znajdować się będą między działem Judy i Beniamina.
23 Co do reszty plemion: Dalej na południe, ze wschodu na zachód, swój dział otrzyma Beniamin.
24 Wzdłuż terytoriów Beniamina, ze wschodu na zachód, swój dział otrzyma Symeon.
25 Wzdłuż terytoriów Symeona, ze wschodu na zachód, swój dział otrzyma Issachar.
26 Wzdłuż terytoriów Issachara, ze wschodu na zachód, swój dział otrzyma Zebulon.
27 Wzdłuż terytoriów Zebulona, ze wschodu na zachód, swój dział otrzyma Gad.
28 Terytoria Gada rozciągać się będą aż do granicy południowej w Negebie, biegnącej od Tamar do Meribat-Kadesz, wzdłuż Potoku Egipskiego aż po Morze Wielkie.
29 To jest ziemia, którą losem przydzielicie na dziedziczną własność plemionom Izraela, i taki jest jej podział — oświadcza Wszechmocny PAN.
Mateusza 10:1–4
1 I przywołał Jezus swoich dwunastu uczniów, dał im władzę nad duchami nieczystymi, aby je wyganiali i aby uzdrawiali wszelką chorobę i wszelkie niedomaganie. 2 A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy Szymon zwany Piotrem i jego brat Andrzej, Jakub, syn Zebedeusza, i jego brat Jan, 3 Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub, syn Halfeusza, i Tadeusz, 4 Szymon Kananejczyk oraz Judasz Iskariot, ten, który Go wydał.
Jakuba 1:1
Jakub, sługa Boga i Pana Jezusa Chrystusa, do dwunastu pokoleń żyjących na obczyźnie: Pozdrowienia!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz