„Starość się Panu Bogu nie udała..” - Jozue

– Babciu, dlaczego jesteś taka smutna? – zapytał wnuk, siadając obok starszej kobiety.

Staruszka uśmiechnęła się blado i spojrzała na swoje dłonie, naznaczone latami pracy.

– Wiesz, synku, ludzie czasem mówią, że „starość się Panu Bogu nie udała”. Im jestem starsza, tym bardziej rozumiem, dlaczego tak mówią. Człowiek słabnie, coraz mniej może zrobić, coraz więcej go boli...

Chłopiec zamyślił się przez chwilę.

– A Pan Bóg też tak myśli?

______________________________

Kiedy masz za złe Panu Bogu,

Że starość Mu się nie udała,

Wspomnij przyjaciół swych i wrogów,

Których przedwcześnie śmierć zabrała.

Gdy z trudem z łóżka wstajesz rano

I czujesz się jak połamany,

Pamiętaj: życie wszystkim dano,

A starość – tylko tym wybranym.

_____________________________

Gdy otwieramy Biblię, znajdujemy starego Jozuego. Wiele bitew już za nim. Siły nie te same. I właśnie wtedy Bóg mówi do niego: „Jesteś stary i posunięty w latach, a pozostaje jeszcze bardzo wiele ziemi do zdobycia” (Joz 13:1).

Zauważmy, czego Pan nie powiedział. Nie powiedział: „Jozue, twoja rola się skończyła”. Nie powiedział: „Teraz jesteś już tylko ciężarem dla innych”. Nie powiedział nawet: „Odpoczywaj, bo nic już od ciebie nie oczekuję”.

Bóg widzi starość, ale widzi ją inaczej niż świat. Świat może mierzyć przydatność i wartość człowieka jego sprawnością. Bóg mierzy go owocnością. A owocność nie kończy się wtedy, gdy kończą się siły.

Może starszy człowiek nie przebiegnie już pola bitwy jak dawniej. Ale może będzie o wiele bardziej wytrwały na długiej drodze modlitwy. Może nie zbuduje domu własnymi rękami, ale może budować innych swoją mądrością, cierpliwością i świadectwem. Może nie będzie już prowadził, ale nadal może błogosławić.

Dlatego Psalm 92 mówi o sprawiedliwych: „Jeszcze w starości przynoszą owoc”. Nie tylko istnieją. Nie tylko czekają na koniec. Przynoszą owoc.

Prawdą jest, że starość przynosi ból, słabość i ograniczenia. Ale nie jest prawdą, że „starość się Panu Bogu nie udała”. Czy nie jest tak, że Biblia często pokazuje nam siwowłosych świętych jako ludzi szczególnie użytecznych dla Boga?

Może starość nie została dana po to, by pokazać, jak silny jest człowiek. Może została dana po to, by pokazać, jak wierny jest Bóg.

Kiedy młodość mówi: „Zobacz, co ja potrafię”, starość mówi: „Zobacz, jak długo Pan mnie prowadził”.

I być może właśnie dlatego dla Boga starość nie jest pomyłką. Jest ostatnim, często najpiękniejszym rozdziałem świadectwa o Jego łasce. To czas, gdy człowiek coraz mniej może powiedzieć o sobie, a coraz więcej o swoim Zbawicielu.

Bo nawet wtedy, gdy ciało słabnie, pozostaje jeszcze bardzo wiele ziemi do zdobycia. Nie mieczem, nie siłą, ale wiarą, modlitwą i cichym świadectwem życia, które przez dziesiątki lat przekonywało się, że Bóg jest wierny.

A jeśli jesteś dziś młody, nie marnuj lat, które Bóg ci daje. Przyjdzie dzień, gdy spojrzysz za siebie i zobaczysz całe swoje życie jak zbyt szybko opowiedzianą historię. A jaką historię opowie ono o tobie? Czy będzie świadectwem twoich sukcesów, czy świadectwem Bożej łaski?

Największym problemem człowieka nie jest starość ze wszystkimi słabościami, lecz grzech. 

Największą nadzieją człowieka nie jest odzyskanie młodości, lecz nowe życie w Jezusie Chrystusie. 

Dlatego nie szukaj ratunku w młodości, zdrowiu ani własnej sile. Szukaj go w Chrystusie. Oddaj Mu swoje życie, ufaj Jego doskonałemu dziełu na krzyżu i idź za Nim. Wtedy nawet starość stanie się nie końcem nadziei, lecz przedsionkiem wiecznej chwały. 

„Choć nasz zewnętrzny człowiek niszczeje, jednak ten nasz wewnętrzny odnawia się z każdym dniem” (2 Kor 4:16). A gdy zakończy się ziemska pielgrzymka, rozpocznie się młodość, która nigdy się nie skończy.