Pielgrzymi, którzy patrzą dalej - Hebr 11:8

 

„Przez wiarę Abraham usłuchał wezwania, by wyruszyć do miejsca, które miał objąć jako dziedzictwo, i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie.” (Hbr 11:8)

Wyobraź sobie człowieka pakującego cały swój dobytek. Sąsiedzi pytają:

— Dokąd się przeprowadzasz?

— Nie wiem dokładnie.

— A kto cię tam posyła?

— Bóg.

— I skąd wiesz, że warto?

— Ponieważ obiecał.

Tak właśnie wyglądała wiara Abrahama. Nie była ślepym skokiem w ciemność. Była zaufaniem do Boga, którego poznał. Abraham nie znał przyszłości, ale znał Tego, który przyszłość trzymał w swoich rękach.

Autor Listu do Hebrajczyków przypomina nam, że wiara nie polega na posiadaniu wszystkich odpowiedzi. Wiara polega na posłuszeństwie wobec Boga nawet wtedy, gdy nie znamy wszystkich szczegółów. Abraham wyszedł z rodzinnej ziemi, nie mając mapy, harmonogramu ani gwarancji szybkiego sukcesu. Miał jedynie Bożą obietnicę.

To właśnie jest jedno z największych wyzwań chrześcijańskiego życia. Chcielibyśmy najpierw zobaczyć cały plan, a dopiero potem zaufać. Bóg jednak często pokazuje nam tylko następny krok.

Sarah również jest przykładem takiej wiary. Wszystko w jej sytuacji mówiło, że Boża obietnica jest niemożliwa do spełnienia. Lata mijały. Nadzieje gasły. Ciało starzało się. Jednak autor natchniony mówi, że „uznała za wiernego Tego, który obiecał”.

To niezwykle ważne. Jej wiara nie opierała się na sile własnego przekonania, ale na charakterze Boga. Nie chodziło o to, jak wielka była jej wiara, ale jak wielki był Bóg, któremu zaufała.

Wielu z nas przeżywa okresy, gdy okoliczności zdają się przeczyć Bożym obietnicom. Modlitwy pozostają bez odpowiedzi. Oczekiwania się przedłużają. Droga wydaje się coraz trudniejsza. W takich chwilach wiara przypomina sobie nie tyle obietnicę, ile Obiecującego.

Najbardziej poruszające słowa tego fragmentu pojawiają się jednak później:

„Ci wszyscy pomarli w wierze, nie otrzymawszy tego, co głosiły obietnice.”

Współczesny świat często mierzy sukces natychmiastowymi rezultatami. Jeśli czegoś nie widzimy, uznajemy to za porażkę. Tymczasem Bóg mówi o ludziach, którzy umarli, nie oglądając pełni spełnienia swoich nadziei, a jednak nazywa ich ludźmi wiary.

Dlaczego?

Ponieważ widzieli coś więcej niż teraźniejszość. Patrzyli dalej. „Widzieli je z daleka i pozdrawiali”. Ich oczy były skierowane ku rzeczywistości, której jeszcze nie mogli dotknąć.

Abraham mieszkał w namiotach, choć obiecano mu ziemię. Czekał na coś większego. Wiedział, że nawet Kanaan nie jest ostatecznym celem. Szukał miasta, którego architektem i budowniczym jest sam Bóg.

To właśnie odróżnia wierzących od świata. Chrześcijanin korzysta z dóbr tej ziemi, ale nie buduje na nich swojej nadziei. Pracuje, kocha, tworzy, służy i cieszy się Bożymi darami, ale wie, że nie są one jego ostatecznym domem.

Autor nazywa patriarchów „przybyszami i pielgrzymami na ziemi”.

Pielgrzym nie urządza się tak, jakby miał zostać na zawsze. Wie, że jest w drodze.

To szczególnie ważne przypomnienie w czasach, gdy tak łatwo przywiązać serce do rzeczy przemijających. Możemy zacząć żyć tak, jakby ten świat był wszystkim, co istnieje. Możemy szukać bezpieczeństwa w majątku, zdrowiu, pozycji lub relacjach. Jednak wszystko to jest kruche i tymczasowe.

Patriarchowie pragnęli „lepszej ojczyzny, to jest niebieskiej”.

Ostatecznie ten fragment prowadzi nas do Chrystusa. Abraham patrzył z daleka. My patrzymy na Tego, który przyszedł. Jezus opuścił chwałę nieba, aby sprowadzić pielgrzymów do domu Ojca. Umarł i zmartwychwstał, aby zagwarantować swoim ludziom dziedzictwo, którego nic nie może zniszczyć.

Dlatego chrześcijanin może iść naprzód nawet wtedy, gdy droga jest niejasna. Może czekać, gdy spełnienie obietnic się opóźnia. Może znosić trudności tego świata. Wie bowiem, że jego historia nie kończy się tutaj.

Bóg przygotował dla swojego ludu miasto.

I dlatego autor kończy słowami pełnymi niezwykłej pociechy:

„Dlatego Bóg nie wstydzi się być nazywany ich Bogiem.”

Jakże wielka to łaska! To nie doskonałość patriarchów sprawiła, że Bóg nazwał ich swoimi. Abraham upadał. Sarah wątpiła. Wszyscy oni mieli swoje słabości. Jednak trwali przy Bogu i Jego obietnicach.

Tak samo jest z nami. Nie jesteśmy zbawieni przez doskonałą wiarę, lecz przez doskonałego Zbawiciela. A ci, którzy ufają Chrystusowi, mogą żyć jako pielgrzymi na ziemi, ponieważ wiedzą, że ich prawdziwy dom znajduje się tam, gdzie jest ich Król.

Pytania do refleksji:

1. Czy bardziej kieruję się tym, co widzę, czy tym, co obiecał Bóg?

2. Jakie „ziemskie ojczyzny” kuszą mnie, bym uczynił je swoim ostatecznym celem?

3. W jaki sposób świadomość niebiańskiego miasta zmienia moje codzienne decyzje?

4. Czy moja nadzieja jest zakorzeniona w okolicznościach, czy w wierności Boga?