Thomas Büchi - uznany praktyk konstrukcji drewnianych mówi jak budowano więźbę Notre Dame: „Około roku 1200 ścięto 1500 wielowiekowych dębów. Ułożono je czubami w stronę północy i zostawiono na rok, aby odpoczęły. Potem ociosano je z kory i zanurzono na 25 lat w bagnach – co na wieki uodpornia na działanie grzybów i szkodników. Z mokradeł wyciągnięto je dopiero około roku 1225, po czym pnie pocięto i zostawiono na kolejne 25 lat aby schły.” Techniki tej budowniczy katedr nauczyli się od natury, która tworzy „czarne dęby”.

Katedra, której nie zobaczysz

A teraz wyobraź sobie młodego cieślę we Francji w tamtych czasach. Stoi przed ogromnymi dębami przeznaczonymi na budowę katedry. Wie, że drzewa będą przygotowywane przez dziesiątki lat. Wie też coś jeszcze: nigdy nie zobaczy ukończonego dzieła.

A jednak pracuje starannie.

Nie mówi:
– Po co się starać? Mnie już przy tym nie będzie.

Nie pyta:
– Jaki będę miał z tego zysk?

Nie domaga się:
– Chcę efektów natychmiast.

On buduje dla tych, którzy przyjdą po nim.

To niezwykły obraz, bo pokazuje sposób myślenia niemal obcy współczesnemu człowiekowi.

Budowniczowie katedr rozumieli, że wielkie rzeczy wymagają czasu. Dęby przez lata dojrzewały. Drewno przez dziesięciolecia przygotowywano do swojej roli. Potem kolejne pokolenia podejmowały pracę rozpoczętą przez poprzedników.

Nikt nie próbował przyspieszać procesu.

Nikt nie oczekiwał natychmiastowych rezultatów.

Nikt nie uważał, że wszystko musi wydarzyć się za jego życia.

Tak działa również Bóg

Pismo Święte ukazuje Boga jako Budowniczego działającego przez pokolenia.

Gdy Pan zawarł przymierze z Abrahamem, obiecał mu wielki naród. Abraham jednak nie zobaczył spełnienia większości obietnic.

Mojżesz wyprowadził Izraela z Egiptu, ale nie wszedł do Kanaanu.

Dawid pragnął zbudować świątynię, lecz zrobił to dopiero jego syn Salomon.

Autor Listu do Hebrajczyków pisze:

„W wierze pomarli wszyscy ci, nie otrzymawszy tego, co głosiły obietnice, lecz ujrzeli je i powitali z dala” (Hbr 11,13).

To jest język ludzi budujących katedry.

Pracowali, choć nie oglądali końca dzieła.

Siali, choć inni mieli zbierać plon.

Wierzyli, że Bóg będzie działał także wtedy, gdy ich już nie będzie.

Pokolenia potrzebują siebie nawzajem

Dzisiaj łatwo myśleć tylko o własnym czasie życia.

Tymczasem Biblia nieustannie mówi o przekazywaniu... wiary.

Psalmista woła:

„Pokolenie pokoleniu będzie wychwalać twoje dzieła i opowiadać o twoich potężnych czynach. ” (Ps 145:4).

Dziadkowie opowiadają wnukom o Bożej wierności.

Rodzice uczą dzieci Bożego Słowa.

Starsi przekazują młodszym mądrość zdobytą przez lata.

Młodsi natomiast niosą dzieło dalej.

Żadne pokolenie nie jest samowystarczalne.

Kiedy młodzi gardzą starszymi, tracą korzenie.

Kiedy starsi lekceważą młodych, przyszłość zostaje bez przewodników.

Kościół Chrystusa jest wspólnotą pokoleń, a nie zbiorem jednostek.

Cierpliwość jest aktem wiary

Budowniczowie Notre Dame wiedzieli, że drewno musi leżeć dziesiątki lat.

Współczesny człowiek chce wszystkiego natychmiast.

Natychmiastowej kariery.

Natychmiastowego wzrostu duchowego.

Natychmiastowych odpowiedzi na modlitwy.

Tymczasem Bóg często działa jak ogrodnik, nie jak producent żywności instant.

Jakub przypomina:

„Przyjaciele, bądźcie cierpliwi, oczekując powrotu naszego Pana. Rolnik musi cierpliwie czekać na swe cenne plony, aż nadejdzie pora żniw. Bądźcie więc i wy cierpliwi i nabierzcie odwagi, bo czas nadejścia Pana jest już bliski.” (Jak 5:7,8).

Niektóre modlitwy dojrzewają latami.

Niektóre służby przynoszą owoce dopiero po śmierci tych, którzy je rozpoczęli.

Niektóre dzieci wracają do Boga po dziesięcioleciach modlitw rodziców.

Bóg nie spieszy się, ponieważ buduje rzeczy, które mają trwać wiecznie.

Największa katedra

Największa katedra budowana od dwóch tysięcy lat to Kościół Jezusa Chrystusa.

Pan powiedział:

„Zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą” (Mat 16:18).

Każde pokolenie dokłada do tej budowli swój kamień.

Jak powiedział Jezus: Jeden sieje, inny żnie... (Jana 4:37)

Jedni głoszą Ewangelię. 

Inni wychowują dzieci w wierze.

Jeszcze inni modlą się, służą, cierpią lub wspierają dzieło Pańskie.

Niewielu z nas zobaczy pełnię rezultatów swojej pracy.

Ale nie jesteśmy powołani do oglądania całej budowli.

Jesteśmy powołani do wierności przy naszym odcinku muru (por. Nehemiasz).

Wezwanie

Może jesteś zmęczony, bo nie widzisz owoców swojej służby.

Może modlisz się o kogoś od wielu lat.

Może wydaje ci się, że twoja praca dla Boga niewiele zmienia.

Pamiętaj o budowniczych katedr.

Oni pracowali dla przyszłości, której nie zobaczyli.

Chrześcijanin żyje jeszcze większą nadzieją. Nie tylko wierzy, że następne pokolenie będzie kontynuować dzieło. Wierzy, że sam Bóg doprowadzi je do końca.

Nie wszystko, co Bóg zaczyna przez ciebie, zostanie ukończone za twojego życia.

Ale wszystko, co zaczyna Bóg, zostanie ukończone w Jego czasie.

Dlatego „bądźcie stali, niewzruszeni, zawsze gorliwi w dziele Pańskim, wiedząc, że trud wasz nie jest daremny w Panu” (1 Kor 15:58).

Buduj wiernie. Siej cierpliwie. Ufaj Bogu.

A resztę pozostaw Temu, który widzi nie tylko jedno życie, lecz wszystkie pokolenia naraz.

1 Koryntian 3 

(8)  Ten, który sieje, i ten, który podlewa, stanowią jedno; każdy według własnego trudu otrzyma należną mu zapłatę. 

(9)  My bowiem jesteśmy pomocnikami Boga, wy zaś jesteście uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą. 

(10)  Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem fundament, ktoś inny zaś wznosi budynek. Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje. 

(11)  Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus. 

(12)  I tak jak ktoś na tym fundamencie buduje: ze złota, ze srebra, z drogich kamieni, z drzewa, z trawy lub ze słomy, (13) tak też jawne się stanie dzieło każdego: odsłoni je dzień /Pański/; okaże się bowiem w ogniu, który je wypróbuje, jakie jest. 

(14)  Ten, którego dzieło wzniesione na fundamencie przetrwa, otrzyma zapłatę; 

(15)  ten zaś, którego dzieło spłonie, poniesie szkodę: sam wprawdzie ocaleje, lecz tak jakby przez ogień. (16)  Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? 

(17)  Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest świętą, a wy nią jesteście. 

(18)  Niechaj się nikt nie łudzi. Jeśli ktoś spośród was mniema, że jest mądry na tym świecie, niech się stanie głupim, by posiadł mądrość...