Pastor siedział naprzeciw mężczyzny, który od dłuższej chwili patrzył w podłogę. Nie wyglądał jak ktoś, kto właśnie popełnił jeden błąd. Wyglądał jak człowiek, który przez wiele miesięcy, a może lat, próbował udawać przed innymi i przed samym sobą, że wszystko jest w porządku, aż w końcu życie brutalnie go dogoniło.
— Wiesz — odezwał się pastor spokojnie — kiedy czytam ten fragment Psalmu 119, mam wrażenie, że siedzę obok człowieka, który właśnie zaliczył glebę.
Mężczyzna podniósł wzrok.
— Glebę?
— Tak. Nie potknięcie. Nie zadrapanie. Nie gorszy dzień. Glebę. Taką, po której człowiek leży twarzą w ziemi i nawet nie ma siły wstać.
Pastor otworzył Biblię.
— Posłuchaj pierwszych słów: „Dusza moja przylgnęła do prochu”.
To nie jest język zwycięzcy. To nie jest świadectwo człowieka, który właśnie wraca z konferencji o sukcesie. To język człowieka, który leży w kurzu i prochu ziemi.
Przez chwilę milczał.
— Może właśnie tam jesteś?
Mężczyzna nerwowo przełknął ślinę.
— Czuję się chyba gorzej niż zdeptana ziemia.
— Psalmista też tak się czuł. Proch w Biblii to miejsce śmierci. To przypomnienie, że jesteśmy słabi, ograniczeni, że bez Boga nie jesteśmy w stanie podnieść samych siebie.
Pastor nachylił się lekko.
— Ale zauważ, czego nie mówi. Nie mówi: „Panie, pomóż mi się ogarnąć”. Nie mówi: „Daj mi jeszcze jedną szansę, a pokażę Ci, że potrafię”. Nie składa obietnic.
Czyta dalej:
— „Ożyw mnie według słowa twego”.
— Czyli?
— Czyli przyznaje, że nie potrzebuje kosmetyki. Potrzebuje życia, o którym mówi Jego Słowo.
Pastor przymknął na chwilę oczy.
— To właśnie robi Chrystus. On nie przyszedł poprawić ludzi, którzy trochę się pobrudzili. Przyszedł ożywić tych, którzy duchowo leżą w prochu. Sam zapewnia: Błogosławieni.. ubodzy w duchu, zasmuceni, uciszeni...
Po chwili dodał:
— Największym problemem ludzi po upadku często nie jest sam upadek. Jest nim przekonanie, że teraz muszą jakoś sami się z niego wydostać.
Zapadła cisza.
— Werset następny jest równie piękny — mówił dalej. — „Opowiedziałem Ci losy moje, a Ty wysłuchałeś mnie”.
Wiesz, co mnie tu porusza?
— Tak..?
— Że Bóg nie powiedział: „Wróć, gdy się naprawisz”.
Pastor uśmiechnął się łagodnie.
— Psalmista przyniósł Bogu cały bałagan swojego życia. Wszystkie porażki. Wszystkie pytania. Wszystkie wstydliwe rozdziały. I został wysłuchany.
To właśnie dlatego Ewangelia jest tak dobra.
Chrystus nie umarł za ludzi, którzy wszystko sami naprawili. Umarł za tych, którzy nie potrafili.
Pastor przesunął palcem po kolejnych wersetach.
— Potem czytamy: „Dusza moja zalewa się łzami ze smutku, podźwignij mnie słowem swoim”.
Nie wiem, czy zauważyłeś, ale psalmista nie prosi: „Usuń moje łzy”.
Prosi: „Podźwignij mnie”.
Czasami Bóg nie zabiera ciężaru od razu.
Czasami najpierw wkłada swoją dłoń pod człowieka.
Tak jak ojciec podnosi dziecko, które przewróciło się na chodniku.
Nie krzyczy.
Nie wygłasza wykładu.
Najpierw podnosi.
Pastor spojrzał mężczyźnie prosto w oczy.
— Myślisz, że Jezus nie zna tego miejsca? To On jest tym, który "zaliczył największą glebę" za nas...
Getsemane. Pot. Krew. Samotność. A wreszczie krzyż.
On zna ciężar większy niż twój i mój.
Dlatego jest tak dobrym Zbawicielem dla ludzi, którzy upadli.
Mężczyzna siedział nieruchomo.
— Dalej psalmista mówi: „Oddal ode mnie drogę kłamstwa”.
Pastor pokiwał głową.
— Po każdym większym upadku szatan ma zwykle przygotowane kilka kłamstw.
„To już koniec.”
„Bóg ma cię dosyć.”
„Nie możesz wrócić.”
„Jesteś wyjątkiem od Bożej łaski.”
„Innym można przebaczyć, ale nie tobie.”
— Dokładnie tak brzmią moje myśli — wyszeptał mężczyzna.
— Wiem.
Pastor lekko uniósł Biblię.
— Dlatego potrzebujesz prawdy bardziej niż poczucia winy. Poczucie winy już masz. Prawdy ci brakuje.
A prawda jest taka, że Chrystus przyszedł ratować grzeszników.
Nie potencjalnych grzeszników.
Nie byłych grzeszników.
Prawdziwych grzeszników.
Znowu zapadło milczenie.
Pastor przewrócił kilka stron.
— A potem dzieje się coś niezwykłego.
Na początku dusza przylgnęła do prochu.
Na końcu czytamy:
„Biegnę drogą przykazań twoich, bo dodajesz otuchy sercu mojemu”.
— Biegnę... — powtórzył mężczyzna.
— Tak. Widzisz tę drogę?
Leżał w prochu. Płakał. Wyznawał. Wołał.
Trzymał się Bożego Słowa.
A potem biegnie.
Nie dlatego, że jest silny.
Nie dlatego, że odzyskał pewność siebie.
Nie dlatego, że inni zaczęli go podziwiać.
Biegnie dlatego, że Bóg poszerzył jego serce.
Pastor zamknął Biblię.
— Bracie, jeśli dziś leżysz w prochu, nie próbuj udowodnić Bogu, że potrafisz sam wstać.
Wołaj do Chrystusa.
To właśnie takich ludzi On najczęściej podnosił.
Ludzi pobitych przez grzech i leżących na poboczu.
Ludzi płaczących, zawstydzonych.
Ludzi, którzy nie mieli już nic do pokazania.
Bo Ewangelia zaczyna się dokładnie tam, gdzie kończą się nasze własne możliwości.
A ten sam Chrystus, który podniósł Piotra po jego zaparciu się, który podniósł Tomasza po jego zwątpieniu i który podniósł Marię Magdalenę po jej rozpaczy, nadal podnosi ludzi z prochu.
Nie po to, żeby tylko stali.
Ale po to, żeby znowu mogli biec.
_______________________________________________
Ps 119:25-32:
25 Dusza moja przylgnęła do prochu,
Ożyw mnie według słowa twego.
26 Opowiedziałem ci losy moje,
a Ty wysłuchałeś mnie;
Naucz mnie ustaw twoich!
27 Spraw, bym zrozumiał drogi wskazane przez postanowienia twoje,
A będę rozmyślał o cudach twoich!
28 Dusza moja zalewa się łzami ze smutku,
Podźwignij mnie słowem swoim!
29 Oddal ode mnie drogę kłamstwa,
Ucz mię łaskawie zakonu swojego!
30 Obrałem drogę prawdy,
Prawa twoje stawiam przed sobą.
31 Przylgnąłem do świadectw twoich, Panie!
Nie dopuść, bym doznał wstydu!
32 Biegnę drogą przykazań twoich,
Bo dodajesz otuchy sercu mojemu."
_______________________________________________
W dzisiejszym fragmencie widzimy człowieka leżącego niemal w prochu, a jednocześnie chwytającego się Bożego Słowa jak tonący liny ratunkowej. Kolokwialnie powiedzielibyśmy: „zaliczył glebę”.
W świetle całej Biblii ten fragment znajduje swoje najpełniejsze spełnienie w Chrystusie, który jest wcielonym Słowem Boga (J 1:1,14).
_______________________________________________
„Dusza moja przylgnęła do prochu,
ożyw mnie według słowa twego” (w. 25)
Psalmista nie mówi o drobnym zniechęceniu. Jego dusza „przylgnęła do prochu”. To język śmierci, upokorzenia i bezsilności. Ten człowiek nie prosi tylko o lepsze okoliczności, lecz o życie.
Chrystocentrycznie patrząc, widzimy tutaj cień Chrystusa, który dla nas zstąpił aż do prochu śmierci. Na krzyżu wszedł w najgłębszą ciemność ludzkiego cierpienia, aby dać życie tym, którzy są duchowo martwi.
Człowiek może być tak „przywiązany do ziemi”, że sam nie jest w stanie się podnieść; potrzebuje życia przychodzącego z góry.
Tym życiem jest sam Chrystus.
„Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” (J 11:25).
Gdy psalmista prosi: „ożyw mnie według słowa twego”. My wiemy, że ostatecznie tym ożywczym Słowem jest Chrystus.
_______________________________________________
„Opowiedziałem ci losy moje, a Ty wysłuchałeś mnie” (w. 26)
To ciekawy obraz modlitwy. Psalmista nie przynosi Bogu pięknie uporządkowanego raportu duchowego. Przynosi swoje życie takim, jakie jest.
Prawdziwa modlitwa zaczyna się wtedy, gdy człowiek przestaje ukrywać się przed Bogiem.
Chrystus otworzył nam drogę do takiej szczerości. Dzięki Jego krwi możemy przychodzić do Ojca bez udawania. Nie musimy najpierw naprawić siebie, aby zostać wysłuchani.
_______________________________________________
„Spraw, bym zrozumiał drogi wskazane przez postanowienia twoje” (w. 27)
Psalmista nie prosi jedynie o informację, lecz o duchowe zrozumienie.
Wspominaliśmy to, co uczynił Jezus z uczniami po zmartwychwstaniu:
„Wtedy otworzył ich umysły, aby mogli zrozumieć Pisma” (Łk 24:45).
Ale później jeszcze wiele razy przeczytamy o przemianie w myśleniu List do Rzymian 12:2 – "Nie naśladujcie wzorców tego świata, ale niech was przemienia nowy sposób myślenia - byście wiedzieli, jaka jest wola Boga: co jest dobre, podobające się Mu i co doskonałe.". Paweł używa tu greckiego słowa metamorphoo (skąd mamy metamorfozę), co oznacza całkowitą zmianę sposobu myślenia i patrzenia na świat.
Bez Chrystusa możemy znać słowa Biblii, ale nie widzieć jej chwały. Duch Święty pokazuje nam, że wszystkie cuda Bożych dzieł prowadzą do osoby i dzieła Chrystusa.
_______________________________________________
„Dusza moja zalewa się łzami ze smutku,
podźwignij mnie słowem swoim” (w. 28)
Psalmista nie mówi: „usuń mój smutek”, ale „podźwignij mnie”.
Bóg nie zawsze natychmiast usuwa ciężar, lecz daje siłę, by go nieść.
Czyż nie tak było z Jezusem w Ogrodzie Getsemane? Nie został uwolniony od krzyża, lecz został umocniony do przejścia przez niego.
Dlatego wierzący może modlić się podobnie:
„Panie, jeśli nie zabierasz cierpienia, podtrzymaj mnie swoim Słowem”.
_______________________________________________
„Oddal ode mnie drogę kłamstwa” (w. 29)
Każdy grzech jest jakąś formą uwierzenia kłamstwu.
Już w Edenie szatan nie zaczął od przemocy, lecz od fałszu.
Chrystus przyszedł jako Prawda:
„Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14:6).
Nie wystarczy porzucić kłamstwo. Trzeba przyjść do Tego, który jest Prawdą.
_______________________________________________
„Obrałem drogę prawdy” (w. 30)
To nie jest przechwalanie się własną duchowością.
Cały psalm pokazuje człowieka całkowicie zależnego od Bożej łaski.
Reformatorzy często podkreślali, że człowiek wybiera Boga tylko dlatego, że wcześniej został przez Boga pociągnięty.
Psalmista wybiera drogę prawdy, ponieważ Bóg najpierw otworzył mu oczy na jej piękno.
_______________________________________________
„Przylgnąłem do świadectw twoich” (w. 31)
Na początku psalmu dusza przylgnęła do prochu.
Teraz przylgnęła do świadectw Bożych.
To wielka przemiana.
Naturalny człowiek przykleja się do ziemi. Odrodzony człowiek zaczyna lgnąć do Boga.
Można powiedzieć, że całe chrześcijańskie życie polega na stopniowym odrywaniu serca od prochu i coraz mocniejszym przywieraniu do Chrystusa.
_______________________________________________
„Biegnę drogą przykazań twoich,
bo dodajesz otuchy sercu mojemu” (w. 32)
Psalm zaczyna się w prochu - Kończy się biegiem.
Zaczyna się łzami - Kończy się wolnością.
Zaczyna się niemocą - Kończy się energią duchowego życia.
Co spowodowało tę zmianę?
Nie siła człowieka.
Nie poprawa okoliczności.
Nie wzrost poczucia własnej wartości.
Bóg „dodał otuchy” jego sercu. Dosłownie można oddać ten tekst: „rozszerzyłeś/uwolniłeś moje serce, moje zrozumienie”.
Gdy Duch Święty ukazuje nam Chrystusa, serce przestaje być ciasne, przygniecione i sparaliżowane. Otrzymuje nową wolność do posłuszeństwa.
Podsumowanie
W tych ośmiu wersetach widzimy drogę Ewangelii:
- człowiek leży w prochu,
- woła o życie,
- wyznaje swoją nędzę,
- szuka światła,
- płacze pod ciężarem grzechu i smutku,
- odwraca się od kłamstwa,
- przywiera do Bożego świadectwa,
- a potem biegnie drogą posłuszeństwa.
To jest historia każdego wierzącego.
A przede wszystkim jest to historia działania Chrystusa wobec swoich ludzi. On znajduje nas w prochu, podnosi swoim Słowem, prowadzi swoją prawdą i sprawia, że ci, którzy ledwie pełzali, zaczynają biec.
Jak powiedziałby Spurgeon:
„Łaska nie tylko podnosi człowieka z ziemi; daje mu także nogi jelenia, aby biegł drogą Pańską.”
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz