Rozważanie o lęku - „Nie daję już rady.”

Wyobraź sobie tę noc. Jest już ciemno. Wiatr przybiera na sile. Fale z coraz większym impetem uderzają o łódź. Woda dostaje się do środka. Uczniowie próbują ratować sytuację. Są przecież rybakami. Znają się na tym. Wiedzą, co robić. Pracują, próbują sterować, wylewają wodę. Ogarniają temat...

Ale przychodzi taki moment, kiedy jeden po drugim odkrywa:

„Nie daję już rady.”

I wtedy zauważają coś niezwykłego. Jezus śpi.  Gdy oni walczą o życie, Jezus śpi.

W końcu budzą Go poirytowani i przerażeni:

„Nauczycielu, nic cię to nie obchodzi, że giniemy?”

Czy słyszysz w tym pytaniu coś znajomego?

„Boże, czy Ty w ogóle widzisz, co się dzieje?”

„Czy Ty naprawdę wiesz, jak bardzo się boję?”

„Dlaczego milczysz?”

„Dlaczego pozwalasz, żeby ta burza trwała i mnie pokonywała?”

Lęk często nie zaczyna się od tego, że przestajemy wierzyć w Boga.

Czasami zaczyna się od tego, że patrzymy na wielkość burzy, a przestajemy patrzeć na wielkość Chrystusa.

Uczniowie widzieli złowieszczą wielkość fal - Jezus widział więcej.

Uczniowie widzieli zagrożenie - Jezus wiedział, że ich życie znajduje się w rękach Ojca.

Jezus wstaje.

Zwraca do morza: „Umilknij! Ucisz się!”

I nagle wiatr ustaje. Fale cichną. Morze staje się spokojne.

Ale Jezus nie uciszył tej burzy tylko po to, żeby uratować łódź.

On chciał nauczyć uczniów czegoś głębszego:

można znaleźć się w środku burzy i jednocześnie być bezpiecznym w rękach Boga.

Od niespokojnego morza bardziej niebezpieczne jest niespokojne serce.

Bo można też mieć wzburzone morze i — dzięki Chrystusowi — spokojne serce.

To mocno dotyka naszego życia.

Nie każda burza kończy się natychmiast.

Nie każda modlitwa sprawia, że problem znika następnego dnia.

Nie każda choroba zostaje uzdrowiona.

Nie każda relacja od razu zostaje naprawiona.

Nie każda niepewność otrzymuje odpowiedź.

Ale jest jedna rzecz, której możemy być pewni: Jezus jest w łodzi.

Piotr mówi: „Wszelką troskę swoją złóżcie na niego, gdyż On ma o was staranie” (1 P 5:7).

„Wszelką”. Nie tylko tę dużą troskę.

Nie tylko tę, której nie wstydzisz się powiedzieć innym.

Także tę, o której nikomu nie mówisz.

Tę, która wraca nocami.

Tę, która pojawia się rano, zanim jeszcze wstaniesz z łóżka.

Tę, która ciągle podsuwa pytanie: „A co, jeśli…?”

Bóg mówi: „Złóż to zmartwienie na Mnie.”

Dlaczego?

Bo... „On ma o was staranie”.

Nie tylko: „On miał o was staranie kiedyś...”.

Też nie: „Może kiedyś będzie miał”.

On ma o ciebie staranie — teraz.

I właśnie tutaj warto spojrzeć na krzyż.

Bo kiedy jesteśmy niespokojni, często pytamy:

„Czy Bóg naprawdę się mną zajmuje?”

Spójrz na Golgotę.

Bóg nie udowodnił swojej miłości słowami.

Udowodnił ją krzyżem.

A krzyż pokazuje nam także, jak poważny jest problem grzechu.

Biblia nie przedstawia ostatecznego sądu jako zwykłego unicestwienia człowieka. To ważne, ponieważ istnieje nauczanie — między innymi głoszone przez Świadków Jehowy — że człowiek, który nie zostanie zbawiony, ostatecznie przestaje istnieć.

Tymczasem Jezus mówi o „karze wiecznej” (Mt 25:46). Objawienie przedstawia ostateczny sąd jako rzeczywistość trwającą pod Bożym wyrokiem (Obj 14:10–11; 20:10).

Nie chodzi o to, żeby teraz prowadzić całą dyskusję o naturze piekła.

Chodzi o coś ważniejszego:

grzech jest naprawdę poważny, sąd Boży jest naprawdę realny, a krzyż Chrystusa jest naprawdę konieczny.

Jezus nie przyszedł uratować nas przed małym problemem.

Na krzyżu wziął na siebie sąd, na który zasługiwaliśmy.

Dlatego kiedy dzisiaj przychodzi lęk, spójrz na krzyż.

Jeżeli Bóg rozwiązał największy problem twojego życia — problem twojego grzechu i sądu — możesz zaufać Mu także w tych burzach, których jeszcze nie rozumiesz.

Może dzisiaj twoja burza jeszcze nie ucichnie. Ale najważniejsze.. czy Jezus jest w łodzi. Bo to zmienia wszystko.

Wiara nie mówi tylko: „Nie ma burzy... dam sobie radę.. nie boję się..”

Wiara mówi: „Jezus jest większy od burzy.”

Wiara nie mówi: „Wiem, jak wszystko się skończy.”

Wiara mówi: „Nie wiem, jak się skończy, ale wiem, komu zaufałem.”

Dlatego jeśli twoje serce jest dzisiaj niespokojne, nie noś tego samotnie.

Przynieś to Jezusowi. Módl się. Zatrzymaj się. Przypomnij sobie Jego obietnice. Spójrz na krzyż.

I oddaj Mu swoje: „Co będzie, jeśli…?”

Oddaj Mu jutro. Oddaj Mu swoją rodzinę. Swoje zdrowie, swoją przyszłość.

Oddaj Mu to, czego nie możesz kontrolować.

I powiedz:

„Panie, nie wiem, co przyniesie jutro. Ale wiem, że Ty już tam jesteś.”

Może nie wiem, co wydarzy się jutro.

Ale wiem, kto trzyma moje jutro.

Może nie mogę uciszyć morza.

Ale mogę zaufać Temu, który jest Panem morza i ziemi i całego kosmosu.

Bo twoje bezpieczeństwo nie polega na tym, że morze zawsze będzie spokojne.

Twoje bezpieczeństwo polega na tym, że Chrystus nigdy nie przestaje być Panem. 

(DESPOTES - ktoś, kto posiada nieograniczoną, absolutną władzę prawną (np. w Dz 4:24; 2 P 2:1 lub Judy 1:4)

KYRIOS - suweren, właściciel, mistrz oraz osoba posiadająca absolutną władzę

PANTOKRATOR - „Ten, który ma władzę nad wszystkim” lub „Wszechmogący”.)

Jezus jest w łodzi.

Dlatego.. możesz odpocząć.

Nie dlatego, że wszystko jest pod twoją kontrolą.

Ale dlatego, że wszystko jest w Jego rękach.