B. Pszczoła | Gorsze ubranie

 

Gorsze ubranie

W Luwrze znajduje się gliniana tabliczka o numerze katalogowym AO 8372, zapisana pismem klinowym. To starobabiloński list z pierwszej połowy II tysiąclecia p.n.e., w którym Iddin-Sin zwraca się do swojej matki, Zinu.

Po początkowym życzeniu zdrowia przechodzi do sprawy, która najwyraźniej bardzo go porusza: ubrania innych stają się z roku na rok lepsze, podczas gdy jego, jak twierdzi, coraz gorsze. Wypomina matce oszczędzanie na jego odzieży, chociaż w domu wełnę zużywa się jak chleb.

Przywołuje też przykład syna podwładnego swojego ojca, który ma dwa nowe ubrania. Na koniec zarzuca matce, że matka tamtego chłopca, choć go adoptowała, kocha go, podczas gdy ona nie kocha własnego syna.

Trudno nie usłyszeć w tej skardze znajomego tonu. Można go sparafrazować tak: Inni mają lepiej. To znaczy, że mnie nie kochasz!.

Kiedy przeczytałem ten list, od razu przypomniało mi się moje dzieciństwo.

Kiedy byłem mały, w naszym domu się nie przelewało. Ponieważ byłem młodszy i mniejszy od siostry, rodzice uznali, że mogę nosić ubrania po niej. Starali się kupować rzeczy, które pasowałyby zarówno dziewczynce, jak i chłopcu, ale część mojej garderoby była jednak powiedzmy dziewczęca.

Najbardziej bolało mnie coś innego: ona dostawała nowe ubrania, a ja już trochę znoszone. W mojej dziecięcej głowie rodziła się myśl: Widocznie jestem dla rodziców mniej ważny.

Trochę inaczej było z biblijnym Józefem:

A Izrael kochał Józefa najbardziej ze wszystkich synów swoich, ponieważ urodził mu się na starość. Sprawił mu też długą szatę z rękawami.

1 Moj 37:3 

Tutaj Biblia mówi wprost: ojciec kochał Józefa bardziej niż pozostałych synów, a ta szczególna szata była widocznym znakiem jego wyróżnienia. W następnym wersecie czytamy, że bracia dostrzegali tę różnicę i nienawidzili Józefa.

W tej rodzinie faworyzowanie jednego dziecka było rzeczywistością. Nie każde znoszone ubranie świadczy jednak o mniejszej miłości choć dziecko może właśnie tak je odczytać. Patrzy na to, co dostaje ono, i na to, co dostają inni. Z tych obserwacji próbuje wywnioskować, jak ważne jest dla rodziców.

Niestety, czasem rozczarowanie rodzicami kierujemy przeciwko komuś innemu: rodzeństwu albo koledze, który dostał więcej. Zamiast powiedzieć: Boli mnie, że czuję się mniej ważny, zaczynamy atakować osobę, z którą się porównujemy. Nasz ból może być prawdziwy, ale krzywdzenie drugiego człowieka nie uleczy go.

Jedną z naszych najgłębszych potrzeb jest potrzeba bycia kochanym i ważnym dla najbliższych. Dlatego czasem za sporem o ubranie kryją się pytania o coś znacznie większego: Czy mnie widzisz? Czy o mnie pamiętasz? Czy jestem dla ciebie ważny?.

Te historie dają nam możliwość nauki:

Jeśli jesteś rodzicem zwracaj uwagę na to, jak dzieci odbierają Twoje decyzje. Sprawiedliwość nie zawsze oznacza kupowanie wszystkim tego samego. Dzieci mają różne potrzeby. Każde jednak potrzebuje Twojej uwagi, czasu i pewności, że jest kochane. Wyjaśniaj swoje decyzje i słuchaj, kiedy dziecko mówi, że czuje się pomijane. To, co dla Ciebie jest rozsądną oszczędnością, dla niego może wyglądać jak mniejsza miłość.

Jeśli jesteś dzieckiem, które otrzymuje więcej lub jest wyróżniane pamiętaj, że nie czyni Cię to lepszym od innych. Nie musisz czuć się winny z powodu otrzymanych rzeczy, ale warto być uważnym na uczucia rodzeństwa. Nie wykorzystuj wyróżnienia do wywyższania się. Jeśli widzisz, że ktoś jest pomijany, możesz stanąć po jego stronie.

Jeśli nosisz ubrania po kimś sam ten fakt nie dowodzi, że rodzice mniej Cię kochają. Może wynikać z ograniczonych możliwości, oszczędności albo chęci dobrego wykorzystania rzeczy. Twoje rozczarowanie zasługuje jednak na wysłuchanie. Możesz powiedzieć: Kiedy zawsze dostaję rzeczy po innych, czuję się mniej ważny. Taka rozmowa daje szansę na zrozumienie.

I jeszcze jedna myśl dla nas wszystkich: ubranie nie stanowi o naszej wartości. Może sprawić, że ktoś potraktuje nas lepiej, ale nie uczyni nas lepszymi ludźmi. Nowa szata nie dodaje nam wartości, a znoszona.. nie odbiera jej.

Nasza wartość przed Bogiem nie zależy od zawartości szafy. Nasz charakter ujawnia się natomiast w tym, jak traktujemy innych zarówno tych, którzy mają więcej, jak i tych, którzy mają mniej od nas. I głównie.. chodzi o miłość. Ubrania.. to szczegół.

_________________

Moje trzy grosze…

Chrystocentrycznie możemy spojrzeć na te historie jeszcze głębiej. Wszyscy znamy pokusę porównywania się z innymi. Patrzymy na to, co otrzymali, i zastanawiamy się, czy jesteśmy równie ważni. Czasem zazdrościmy, czasem czujemy się odrzuceni, a czasem próbujemy udowodnić swoją wartość tym, co posiadamy.

Ewangelia prowadzi nas jednak do Tego, który nie mierzy naszej wartości zawartością szafy ani pozycją wśród ludzi. Jezus Chrystus, Syn umiłowany Ojca, przyszedł na świat nie po to, by otoczyć się ziemskim bogactwem, lecz by stać się sługą. Ogołocił samego siebie, przyjął postać sługi i uniżył się aż do śmierci krzyżowej (Flp 2:6–8).

Na krzyżu widzimy, jak daleko sięga Boża miłość. Chrystus nie przyszedł dlatego, że byliśmy lepsi od innych. Przyszedł ratować grzeszników, którzy nie mieli Mu nic do zaoferowania. A tym, którzy przez wiarę należą do Niego, Bóg daje coś nieporównanie cenniejszego niż najpiękniejsze ziemskie ubranie: usprawiedliwienie w Chrystusie i godność dzieci Bożych. (por. co robi ojciec, kiedy wraca syn marnotrawny... szata, pierścień, obuwie dla syna, który był umarły a ożył..)

Biblia prowadzi nas jednak jeszcze dalej — aż do Objawienia Jana. Widzimy tam wielki tłum zbawionych, stojących przed tronem Boga i przed Barankiem. Są odziani w białe szaty, a jeden ze starszych wyjaśnia Janowi: „To są ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i wyprali szaty swoje, i wybielili je we krwi Baranka” (Obj 7:14).

Naszą nadzieją nie jest szata, którą sami potrafimy sobie uszyć, ani dobroć, którą moglibyśmy zasłużyć na Bożą przychylność. Białe szaty przypominają nam, że zbawienie zawdzięczamy Barankowi — Jezusowi Chrystusowi, który przelał swoją krew za grzeszników. To On oczyszcza nas z grzechu i daje nam sprawiedliwość, której sami nigdy nie moglibyśmy osiągnąć.

W Objawieniu pojawia się także wezwanie, by radować się, ponieważ nadeszły zaślubiny Baranka, a Jego oblubienica „przyoblekła się w czysty, lśniący bisior” (Obj 19:7–8). Ten obraz kieruje nas ku ostatecznej nadziei: Chrystus nie tylko przebacza swojemu ludowi, ale prowadzi go do siebie, aby na zawsze żył w Jego obecności.

Dlatego nie musimy już budować swojej wartości na tym, czy mamy więcej, czy mniej niż inni. Nie musimy pomniejszać drugiego człowieka, aby samemu poczuć się ważniejszym. W Chrystusie możemy uczyć się cieszyć z dobra, które otrzymują inni, i dostrzegać tych, którzy czują się pominięci.

Najważniejsze pytanie nie brzmi więc: kto ma lepszą szatę? Brzmi: czy należysz do Chrystusa, który daje nam szatę zbawienia? Ziemskie ubrania z czasem się zużyją, przestaną być modne i stracą swoją wartość. Ale ci, którzy należą do Baranka, mają obietnicę, której nic nie zdoła odebrać: staną przed Bogiem odziani w białe szaty, oczyszczeni Jego krwią i przyjęci dzięki Jego łasce.

A człowiek, który coraz głębiej poznaje tę łaskę, nie musi już walczyć o swoją wartość kosztem innych. Może kochać, ponieważ sam został umiłowany, i służyć innym, ponieważ jego największym skarbem nie jest to, co nosi na sobie, lecz Ten, do którego należy.