Obj 2–3 Napomnienia i zrozumienie kwestii zbawienia
W Obj 2–3 trzeba szczególnie uważać, żeby nie wpaść w jedną z dwóch skrajności:
„Skoro raz uwierzyłem, to sposób, w jaki żyję, nie ma znaczenia.”
„Jeżeli chrześcijanin upadnie, zaniedba wiarę albo nawet odejdzie, może utracić usprawiedliwienie i zbawienie.”
Ujęcie G.K. Beale’a, Johna Pipera i — w bardziej pastoralnym, konfrontacyjnym zastosowaniu — Voddiego Bauchama pozwala zobaczyć coś bardziej biblijnego: prawdziwe zbawienie jest dziełem Boga, ale prawdziwe zbawienie nigdy nie pozostaje bez owocu wytrwania.
Wytrwanie nie jest ceną, którą płacimy za zbawienie;
jest drogą, na której Bóg zachowuje swoich.
Beale szczególnie mocno pokazuje, że listy do siedmiu kościołów są zapowiedzią tego, co później zobaczymy w całym Objawieniu: zwyciężyć = pozostać wiernym Chrystusowi aż do końca. (Logos Sermons)
Piper z kolei bardzo mocno łączy konieczność wytrwania z Bożą suwerenną łaską: ci, których Bóg usprawiedliwił, doprowadzi do chwały, a jednym ze sposobów, w jaki to robi, jest zachowanie ich w wierze. (Crossway)
1. Najpierw klucz do Objawienia 2–3
Chrystus mówi do Kościoła.
To nie jest przesłanie skierowane do świata:
„Oto siedem sposobów, jak niewierzący mogą zostać zbawieni”.
Mówi do ludzi, którzy wyznają Chrystusa, należą do wspólnot chrześcijańskich, słuchają Ewangelii, cierpią, pracują, głoszą, a czasami nawet bronią prawdy.
Dlatego Obj 2–3 pokazuje nam bardzo realistyczny obraz Kościoła:
- są tam prawdziwie wierzący,
- są ludzie, których wiara jest zagrożona,
- są ludzie żyjący w kompromisie,
- są fałszywi nauczyciele,
- są osoby, które tylko zachowują zewnętrzną formę chrześcijaństwa,
- i jest Chrystus, który zna serce każdego człowieka.
Schemat listów jest bardzo charakterystyczny: Chrystus przedstawia siebie, mówi „znam...”, ocenia, napomina, wzywa do pokuty lub wytrwania, a następnie daje obietnicę „zwycięzcy”. (The Gospel Coalition)
To oznacza, że Obj 2–3 nie pozwala nam oddzielić zbawienia od wytrwania.
2. Efez — można mieć prawdę, pracę i gorliwość, a utracić miłość
Obj 2:1–7
Efez jest bardzo interesujący.
Chrystus mówi:
„Znam uczynki twoje i trud, i wytrwałość twoją…”
Oni: pracują, cierpią, nie tolerują zła, badają fałszywych apostołów, wytrwają.
A jednak dodaje:
„Mam ci za złe, że porzuciłeś pierwszą swoją miłość.”
Czyli... można być ortodoksyjnym, aktywnym i zmęczonym dla Chrystusa, a jednocześnie sercem oddalać się od Niego.
Co jednak znaczy „usunę twój świecznik”?
Czy to oznacza, że: „Efez był zbawiony, a następnie utracił indywidualne zbawienie?”.
Beale interpretuje świecznik przede wszystkim jako kościół, jako światło i świadectwo Chrystusa. Usunięcie świecznika oznacza sąd nad wspólnotą i odebranie jej funkcji świadectwa. (Scribd)
To bardzo ważne rozróżnienie:
utrata pozycji kościoła jako świadectwa ≠ automatycznie utrata usprawiedliwienia przez każdego pojedynczego wierzącego.
Ale ostrzeżenie jest realne.
Chrystus mówi wyraźnie: „Upamiętaj się!”
Nie uspokaja ich: „Nie przejmuj się, przecież kiedyś uwierzyłeś”.
3. Smyrna — „bądź wierny aż do śmierci..” Obj 2:8–11
„Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę żywota.”
I zaraz potem:
„Zwycięzca nie dozna szkody od drugiej śmierci.”
Piper bardzo mocno wykorzystuje właśnie takie teksty do pokazania konieczności wytrwania. W jego ujęciu Biblia rzeczywiście mówi, że człowiek musi wytrwać w wierze aż do końca, aby zostać zbawionym — ale nie oznacza to zbawienia z uczynków. (Desiring God)
To jest pozorna sprzeczność i tylko wtedy, kiedy oddzielimy Boże działanie od ludzkiej odpowiedzi.
Biblia mówi jednocześnie:
Bóg zachowuje:
„.... przez wiarę strzeżeni jesteście mocą Bożą ku zbawieniu.” 1 P 1:5
i: człowiek ma wytrwać:
„Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.” Mt 24:13
Piper powiedziałby: Bóg nie tylko wyznaczył cel — wyznaczył również drogę do tego celu.
Dlatego:
„Bóg mnie zachowa” nie oznacza „nie muszę (wy)trwać”.
Raczej:
„Bóg mnie zachowa, dlatego będę trwał.”
4. Pergamon — problemem nie jest tylko jawne zaparcie się Jezusa
Obj 2:12–17
Pergamon zachował imię Chrystusa nawet w czasie prześladowania.
Ale pojawił się kompromis.
Chrześcijanie zaczęli tolerować nauczanie prowadzące do:
bałwochwalstwa,
niemoralności,
duchowego kompromisu ze światem.
To bardzo współczesny problem.
Nie zawsze odejście od wiary wygląda następująco:
„Nie wierzę już w Jezusa.”
Czasami wygląda tak:
„Nadal wierzę w Jezusa, ale nie chcę, żeby Jezus mówił mi, jak mam żyć.”
I to jest niezwykle ważne dla pytania o odejście od wiary.
Można zacząć od doktrynalnego odejścia.
Ale można też zacząć od moralnego kompromisu.
Najpierw: „To tylko jeden wyjątek.”
Potem: „Bóg przecież rozumie.”
Potem: „Różni chrześcijanie różnie to interpretują.”
A w końcu: „Nie można traktować Biblii (aż tak) dosłownie.”
Objawienie pokazuje, że kompromis moralny może prowadzić do kompromisu duchowego.
5. Tiatyra — można wzrastać, a jednocześnie tolerować grzech
Obj 2:18–29
To chyba jeden z najbardziej interesujących listów.
Chrystus mówi:
„Znam uczynki twoje i miłość, i wiarę, i służbę, i wytrwałość twoją.”
Czyli kościół się rozwija!
A jednak:
„Mam przeciwko tobie to, że pozwalasz niewieście Jezabel…”
Problemem nie jest więc tylko to, co robimy, ale także czego nie zatrzymujemy, na co przyzwalamy.
Warto zaakcentować tutaj odpowiedzialność wspólnoty: miłość bez prawdy staje się pobłażliwością, a tolerowanie grzechu w imię „łaski” przestaje być miłością.
Chrystus jednak daje czas na opamiętanie:
„Dałem jej czas, żeby się upamiętała…”
Ostrzeżenie Chrystusa jest jednocześnie aktem Jego miłosierdzia.
6. Sardes — najbardziej przerażający przypadek
Obj 3:1–6
„Masz imię, że żyjesz, a jesteś umarły.”
To prawdopodobnie najpoważniejsze zdanie w Obj 2–3.
Sardes miało reputację.
Ludzie mówili:
„To jest żywy kościół!”
Chrystus mówi:
„Jesteście martwi.”
Tutaj mamy ogromną lekcję dotyczącą zbawienia.
Nie wystarczy chrześcijańska tożsamość.
Nie wystarczy:
- chodzić do kościoła,
- znać doktrynę,
- mieć chrześcijańskich znajomych,
- służyć,
- mieć dobre świadectwo,
- być uznanym za wierzącego.
Chrystus zna prawdziwy stan serca.
Dlatego:
„Czy jestem chrześcijaninem?”
jest pytaniem ważniejszym niż:
„Czy inni uważają mnie za chrześcijanina?”
Ale Chrystus nie kończy na potępieniu.
Mówi:
„Obudź się!.. Bądź czujny..”
„Wzmocnij, co pozostało…”
„Pamiętaj (wspomnij, przypomnij sobie)…(naukę)”
„Zachowaj (strzeż)…”
„Upamiętaj się…”
To jest właśnie charakter biblijnych ostrzeżeń.
Chrystus ostrzega, ponieważ ostrzeżenie jest jednym z narzędzi, przez które zachowuje swoich.
7. „Nie wymażę jego imienia z księgi żywota”
I tutaj dochodzimy do jednego z najważniejszych tekstów.
Obj 3:5
„Zwycięzca zostanie przyobleczony w szaty białe i nie wymażę jego imienia z księgi żywota…”
Czy to oznacza:
„Jeżeli prawdziwie wierzący przestanie trwać, Bóg wymaże jego imię?”
Piper zdecydowanie odpowiada: nie.
W swoim komentarzu do Obj 3:5 zwraca uwagę, że zdanie „nie wymażę” może być przede wszystkim obietnicą bezpieczeństwa, a nie stwierdzeniem, że wcześniej zapisane imię może zostać później usunięte.
Jeszcze mocniejsze jest zestawienie:
Obj 3:5 „Zwycięzca… nie wymażę…”
z Obj 13:8 oraz Obj 17:8 gdzie mowa jest o tych, których imiona są zapisane w księdze życia.
Piper podkreśla paradoks:
Jeśli zwyciężysz — nie zostaniesz wymazany.
ale jednocześnie:
Jeżeli jesteś zapisany w księdze — Bóg doprowadzi cię do zwycięstwa.
To nie jest sprzeczność.
To jest właśnie biblijne połączenie:
ludzka odpowiedzialność + Boża suwerenność.
8. Philadelphia — „trzymaj, co masz” Obj 3:7–13
Tutaj Chrystus mówi: „Ponieważ zachowałeś moje słowo o wytrwałości…”
oraz: „Przyjdę rychło; trzymaj, co masz, aby nikt nie wziął korony twojej.”
Znowu: wytrwanie.
Nie: „Skoro jesteście wybrani, możecie przestać uważać.”
Ale: „Trzymajcie się Chrystusa.”
Beale bardzo mocno widzi w tych listach wezwanie do wiernego świadectwa aż do końca. Obietnice dla zwycięzców prowadzą później do obietnic Obj 21–22.
Czyli rozdziały 2–3 są jakby przedpokojem całej księgi.
Chrystus mówi: „Wytrwajcie.”
A potem Objawienie pokazuje: kto rzeczywiście wytrwał.
9. Laodycea — „letni” człowiek
Obj 3:14–22
To chyba najbardziej niewygodny tekst dla współczesnego chrześcijaństwa.
„Znam uczynki twoje, żeś ani zimny, ani gorący.”
Laodycea jest:
- bogata,
- samowystarczalna,
- zadowolona,
- przekonana o swoim duchowym stanie.
Mówi: „Bogaty jestem i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję.”
A Chrystus: „Nie wiesz, żeś pożałowania godzien i biedny, i ślepy, i nagi.”
To jest obraz człowieka, który nie widzi swojej rzeczywistej sytuacji.
I znowu Chrystus mówi: „Bądź tedy gorliwy i upamiętaj się.”
A następnie niezwykle piękne: „Oto stoję u drzwi i kołaczę…”
To nie jest przede wszystkim romantyczny obraz Jezusa pukającego do serca niewierzącego.
W kontekście jest to Chrystus pukający do drzwi własnego Kościoła.
I mówi: „Jeśli ktoś usłyszy mój głos…”
Chrystus wzywa swój lud do odnowienia wspólnoty z Nim.
10. Co więc oznacza „odejście od wiary”?
Tutaj trzeba bardzo precyzyjnie rozróżnić trzy rzeczy.
A. Upadek prawdziwego wierzącego
Piotr zaparł się Jezusa. Dawid zgrzeszył. Jonasz uciekał.
Chrześcijanin może:
- zaniedbać modlitwę,
- oziębnąć,
- popaść w grzech,
- przez jakiś czas żyć bardzo źle,
- utracić radość,
- przechodzić przez okres duchowej pustki.
To jest poważne, ale nie oznacza automatycznie utraty zbawienia.
Piotr upadł, ale Chrystus go przywrócił i do społeczności i do służby.
11. B. Długotrwałe zaniedbanie wiary
To jest już coś poważniejszego.
Człowiek przestaje:
- karmić się Słowem,
- modlić się,
- walczyć z grzechem,
- uczestniczyć we wspólnocie,
- słuchać napomnień,
- okazywać skruchę.
Początkowo mówi: „Jestem (tylko) zmęczony.”
Potem: „Nie potrzebuję tego aż tak bardzo.”
Potem: „Mogę być chrześcijaninem bez Kościoła.”
Potem: „Nie widzę już potrzeby czytania Biblii.”
A później: „Nie jestem już pewien, czy w to wszystko wierzę.”
To jest właśnie moment, w którym ostrzeżenia Objawienia 2–3 powinny nas obudzić.
Nie wolno sobie wmawiać: „Spokojnie, raz zbawiony, zawsze zbawiony.”
W sensie pastoralnym takie zdanie może być wręcz niebezpieczne.
Lepiej powiedzieć: „Oddalasz się od Chrystusa, lepiej wróć do Niego.”
12. C. Apostazja — rzeczywiste odejście od Chrystusa
I tutaj pojawia się najtrudniejsze pytanie:
Czy ktoś może być prawdziwie odrodzonym chrześcijaninem, a następnie całkowicie utracić zbawienie?
W klasycznym reformowanym ujęciu: Nie.
Ale z bardzo ważnym dopowiedzeniem:
Nie oznacza to, że apostazja jest czymś nierealnym.
Jest realna.
Człowiek może:
- wyznać Chrystusa w chrzcie,
- należeć do Kościoła,
- uczestniczyć w życiu wspólnoty,
- doświadczać błogosławieństw wspólnoty,
- znać prawdę,
- być przez pewien czas bardzo aktywny,
a następnie odpaść od wyznawanej wiary.
W takim przypadku nie musimy mówić:
„Był na pewno zbawiony, ale utracił zbawienie.”
Możemy powiedzieć:
„Jego odejście ujawniło, że jego wiara nie była prawdziwą, wytrwałą wiarą.”
To jest bardzo bliskie temu, co widzimy w:
1 J 2:19
„Wyszli spośród nas, lecz nie byli z nas; gdyby bowiem byli z nas, pozostaliby z nami…”
Nie pisze: „Byli z nas, potem przestali być z nas.”
Jan mówi: „Gdyby byli z nas, pozostaliby.”
13. I tutaj spotykają się Beale i Piper
To jest chyba najważniejszy punkt całej analizy.
Nie mówimy: „Wytrwam, więc Bóg mnie zbawi.”
To byłoby zbawienie oparte na człowieku.
Ani: „Bóg mnie zbawił, więc moja późniejsza niewierność nie ma znaczenia.”
To byłoby wypaczenie łaski.
Ale:
„Bóg mnie zbawił, dlatego mnie zachowa; a jednym ze sposobów, w jaki mnie zachowa, będzie to, że sprawi, że będę trwał w wierze.”
Piper ujmuje to bardzo mocno: między usprawiedliwieniem a uwielbieniem nie ma „wypadnięć” z grona tych, których Bóg rzeczywiście zbawił. Bóg zachowuje swoich i sprawia, że trwają.
Dlatego wytrwanie świętych jest jednocześnie wytrwaniem Boga w zachowywaniu swoich świętych.
14. A co z człowiekiem, który mówi: „Już nie wierzę”?
Tutaj potrzebujemy ogromnej ostrożności duszpasterskiej.
Nie powinniśmy automatycznie mówić:
„Nigdy nie byłeś chrześcijaninem.”
Bo nie znamy serca.
Ale nie powinniśmy też mówić:
„Skoro kiedyś wyznałeś Jezusa, jesteś na pewno zbawiony niezależnie od tego, co teraz robisz.”
Powinniśmy powiedzieć:
„Twoje obecne odejście od Chrystusa jest bardzo poważne. Chrystus wzywa cię do opamiętania i wiary. Wróć do Niego.”
Jeżeli ktoś przez rok, pięć czy dziesięć lat żyje w świadomym buncie, odrzuca Chrystusa, odrzuca Jego Słowo i nie chce pokuty, nie powinien czerpać fałszywego pocieszenia z tego, że kiedyś odmówił modlitwę albo kiedyś nazwał siebie chrześcijaninem.
To jest właśnie ostrzeżenie Sardes i Laodycei.
15. Najpiękniejsze w Obj 2–3: Jezus nie tylko ostrzega — Jezus zachowuje
To jest chyba najważniejsza rzecz, którą trzeba zobaczyć.
Wszystkie te listy mogą początkowo brzmieć jak:
„Uważaj! Możesz odpaść!”
Ale kiedy czytamy je w całym Objawieniu, widzimy coś większego.
Chrystus jest Tym, który trzyma swoje Kościoły.
Obj 1: siedem gwiazd jest w Jego ręce.
Obj 2: przechadza się między świecznikami.
Obj 3: otwiera drzwi, których nikt nie może zamknąć.
A w Obj 21–22: prowadzi swój lud do nowego stworzenia.
Dlatego historia zbawienia NIE kończy się:
„Czy chrześcijaninowi udało się wystarczająco długo być wiernym?”
Kończy się:
„Baranek doprowadził swoich do domu.”
16. Jedno zdanie, które moim zdaniem najlepiej podsumowuje Obj 2–3
Nie jesteśmy zbawieni dlatego, że wytrwaliśmy; (wy)trwamy dlatego, że jesteśmy zbawieni — ale właśnie nasze wytrwanie jest jednym z najważniejszych dowodów, że rzeczywiście należymy do Chrystusa.
Baucham mógłby powiedzieć:
Nie pytaj tylko: „Czy kiedyś uwierzyłem?” Pytaj również: „Czy dzisiaj trwam przy Chrystusie?”
Nie dlatego, że dzisiejsze uczynki kupują zbawienie.
Ale dlatego, że żywa wiara ma korzeń, a korzeń wydaje owoc.
17. I jeszcze jedno: ostrzeżenie jest środkiem zachowania
To jest niezwykle ważne z reformowanej perspektywy.
Jeżeli Bóg postanowił zachować swoich aż do końca, to nie znaczy, że może powiedzieć:
„Możecie spać spokojnie. Nic nie róbcie.”
Przeciwnie.
Bóg używa: napomnień, ostrzeżeń, dyscypliny, cierpienia, Słowa, wspólnoty, pastorów, rodziny, sumienia, doświadczeń konsekwencji grzechu, aby doprowadzić swoich do końca.
Dlatego ostrzeżenie: „Jeśli się nie upamiętasz…” jest prawdziwym ostrzeżeniem.
Ale dla Bożego dziecka może być również narzędziem łaski.
Piper bardzo dobrze łączy te dwie rzeczy: trzeba walczyć o wytrwanie, ale walczymy jako ludzie, w których Bóg działa i wypracowuje „zarówno chcenie, jak i wykonanie” (Flp 2:12–13). W jego ujęciu pewność zbawienia nie prowadzi do bierności, lecz do ufnej walki.
Dlatego Objawienie 2–3 nie mówi:
„Możesz utracić zbawienie przy każdym upadku.”
Ale też nie mówi:
„Twój sposób życia nie ma znaczenia, skoro kiedyś uwierzyłeś.”
Mówi:
„Trwaj przy Chrystusie. Upamiętaj się. Nie idź na kompromis. Nie śpij duchowo. Nie ufaj swojej reputacji. Nie ufaj swojemu bogactwu. Nie ufaj swoim uczynkom. Trzymaj się Chrystusa aż do końca.”
A dla tego, kto naprawdę należy do Chrystusa, odpowiedź brzmi:
„I właśnie dlatego możesz trwać — ponieważ On pierwszy trzyma ciebie.”
To prowadzi bezpośrednio do Obj 4–5: zwycięstwo Kościoła nie jest ostatecznie historią ludzkiej siły. Baranek zwyciężył. A lud Baranka zwycięża przez wierność Barankowi. I to jest chrystocentryczna perspektywa całej księgi.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz