Przykłady pozytywne
W Biblii znajdziemy piękne przykłady komunikacji, która daje współmałżonkowi poczucie bezpieczeństwa, wysokiej wartości i głębokiej adekwatności. Taki język leczy rany, buduje pewność siebie i sprawia, że druga osoba czuje się mądra, piękna i doceniona.
Oto najsilniejsze biblijne przykłady i fragmenty obrazujące budującą komunikację w małżeństwie:
1. Elkana i Anna – empatia i ukojenie w bólu (1 Samuela 1:8)
Anna była bezpłodna, co w tamtych czasach wiązało się z ogromnym społecznym upokorzeniem i poczuciem niższości. Dodatkowo była z tego powodu dręczona przez drugą żonę swojego męża. Jej mąż, Elkana, widząc jej płacz i to, że z rozpaczy nie mogła jeść, podszedł do niej i zapytał z wielką czułością:
„Anno, czemu płaczesz? Czemu nie jesz? Czemu serce twoje smutne? Czyż ja nie znaczę dla ciebie więcej niż dziesięciu synów?”
Dlaczego to działa? Elkana nie bagatelizuje problemu, nie mówi: „przesadzasz” ani „nie bądź głupia”. Zadaje pytania pełne troski, pozwala jej na emocje, a na koniec wypowiada słowa, które mają przywrócić jej poczucie wartości. Komunikuje jej: „Twoja wartość w moich oczach nie zależy od tego, czy dajesz mi dzieci. Jesteś dla mnie ważna ty sama”.
2. Pieśń nad Pieśniami – potęga zachwytu i afirmacji
Ta księga to wręcz podręcznik pozytywnej komunikacji małżeńskiej. Oblubieniec i Oblubienica nie szczędzą sobie słów, które budują poczucie wyjątkowości.
Docenienie unikalności (PnP 2:2):
„Jak lilia pośród cierni, tak przyjaciółka moja pośród dziewcząt.”
Mąż mówi żonie, że na tle całego świata jest dla niego kimś absolutnie wyjątkowym. To potężne antidotum na poczucie nieadekwatności.
Podnoszenie pewności siebie (PnP 4:7):
„Cała piękna jesteś, przyjaciółko moja, i nie ma w tobie żadnej skazy.”
Wypowiadanie takich słów sprawia, że druga strona zrzuca z siebie ciężar kompleksów i w obecności współmałżonka czuje się w pełni bezpieczna i akceptowana.
3. Boaz i Rut – budowanie poczucia bezpieczeństwa (Księga Rut 2:11-12; 3:10-11)
Rut była ubogą cudzoziemką, wdową, która zbierała kłosy na polu, by przeżyć. Czuła się nikim. Boaz, jej późniejszy mąż, od samego początku rozmawiał z nią w sposób, który przywracał jej godność:
„Wyczerpująco mi opowiedziano o wszystkim, co uczyniłaś dla swojej teściowej po śmierci twego męża (...). Niech ci wynagrodzi Pan to, coś uczyniła...” (Rt 2:11-12)
A gdy Rut prosi go o opiekę, on odpowiada: „Nie bój się więc, moja córko; wszystko, co powiedziałaś, uczynię dla ciebie, bo wie każdy człowiek w bramie mojego miasta, że jesteś dzielną kobietą.” (Rt 3:11)
Dlaczego to działa? Boaz stosuje docenienie publiczne i prywatne. Zauważa jej trud, chwali jej charakter i nazywa ją „dzielną kobietą” (w innych tłumaczeniach: „kobietą pełną cnót”, „wartościową”). Słowa męża zdejmują z niej lęk przed odrzuceniem i dają jej poczucie, że jest mądra i szanowana.
4. Pochwała dobrej żony – publiczne uznanie (Księga Przysłów 31:28-29)
Na zakończenie Księgi Przysłów (która tak ostro krytykowała raniące słowa) pojawia się piękny obraz męża, który potrafi głośno chwalić swoją żonę:
„Jej synowie nazywają ją szczęśliwą, jej mąż sławi ją, mówiąc: Jest wiele dzielnych kobiet, lecz ty przewyższasz wszystkie! Zmienny jest wdzięk i zwiewna jest uroda, lecz bogobojna żona jest godna chwały. Oddajcie jej, co się jej należy! Niech ją w bramach wysławiają jej czyny!”.
Dlaczego to działa? Mąż nie bierze starań żony za oczywistość. Widzi jej mądrość, pracowitość i zaradność, po czym wypowiada to na głos. Taki komunikat sprawia, że współmałżonek czuje, że jego codzienne wysiłki mają głęboki sens i są zauważane.
Mądrość Salomonowa: Słowa, które leczą (Księga Przysłów 16:24)
Jako podsumowanie tej biblijnej mapy drogowej warto zapamiętać ten krótki wers:
„Miłe słowa są jak plaster miodu, słodyczą dla gardła, lekiem dla kości.”
W przeciwieństwie do słów, które są jak „próchnica kości”, dobre, pełne szacunku komunikaty fizycznie i psychicznie regenerują człowieka.
Chrystocentryczne spojrzenie na nasze słowa
Jako chrześcijanie nie jesteśmy jednak zostawieni w beznadziei własnych egoizmów i raniących nawyków. Kluczem do uzdrowienia komunikacji jest Chrystus – Słowo, które stało się Ciałem (J 1:14).
Jak Jezus mówi do nas, kiedy upadamy, kiedy czujemy się nieadekwatni lub zagubieni? Czy Chrystus kiedykolwiek nas upokarza? Nie. On, choć zna każdą naszą słabość, nigdy nie rzuca w nas kamieniem sarkazmu. Jezus nie mówi językiem Mikal. Kiedy spotyka kobietę cudzołożną, kiedy rozmawia z Samarytanką, kiedy podnosi Piotra po potrójnej zdradzie – Jego słowa zawsze przywracają godność. Jezus nazywa rzeczy po imieniu, ale czyni to w prawdzie, która wyzwala, a nie w pogardzie, która rozgniata nas na miazgę.
W liście do Efezjan św. Paweł wzywa: „Niech nie wychodzi z ust waszych żadna mowa szkodliwa [greckie 'sapros' – zgniła], lecz tylko budująca…” (Ef 4:29). W kontekście Chrystusa oznacza to, że moje słowa wobec współmałżonka mają być przedłużeniem głosu samego Boga. Jeśli moje słowo sprawia, że druga strona czuje się głupia lub gorsza, to znaczy, że w tym momencie nie mówię głosem Chrystusa, ale głosem oskarżyciela.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz