Spotkanie 9: Pokój (Hebrajskie Szalom vs Greckie Eirene)
Na zewnątrz panował wyjątkowo podniosły nastrój – całe miasto świętowało ogłoszenie nowego traktatu politycznego. Z tarasu Biblioteki bohaterowie widzieli udekorowane girlandami ulice, parady ptolemejskiej piechoty oraz namiestników wznoszących toasty. Na Agorze heroldowie ogłaszali nadejście ery powszechnego pokoju, a tłum wiwatował, ciesząc się, że legiony wracają do garnizonów.
Nikodemos przyniósł na stół kolejny zwój – Księgę Proroka Izajasza – i z lekkim uśmiechem ulgi spojrzał na świętujące miasto.
– Słyszysz te okrzyki, Baruchu? – zaczął młody lekarz, opierając się o balustradę. – Na ten dzień Aleksandria czekała od lat. Tłumcząc wersety o „królestwie pokoju”, użyliśmy naszej greckiej Εἰρήνη (Eirene). Dla mojego świata to słowo oznacza koniec koszmaru. Eirene to czas, kiedy milkną miecze, granice są bezpieczne, a podatki nie idą na wojnę. To wolność od zewnętrznego zagrożenia, błogi stan, w którym można wreszcie spokojnie uprawiać ziemię i handlować. Dla nas pokój to po prostu brak wojny. Przerwa w rozlewie krwi.
Baruch popatrzył na wiwatujące tłumy, ale jego twarz pozostała dziwnie smutna i zamyślona. Podszedł do stołu, na którym leżała piękna, szklana waza – podarunek od jednego z aleksandryjskich rzemieślników. Starzec delikatnie przesunął palcem po jej idealnym, gładkim obwodzie.
– Wasza eirene jest bardzo krucha, Nikodemosie – odparł cicho stary Żyd. – Zależy od kaprysu królów, podpisu na papirusie i siły waszych garnizonów. Kiedy tłumaczyliśmy obietnice dane przez Boga, wasz polityczny pokój wydał nam się zbyt płytki. Słowo, które przelaliśmy na wasz język, niesie w sobie zupełnie inny ładunek. To nasze שָׁלוֹם (Szalom).
– Szalom? – powtórzył Grek. – Przecież wy używacie go na co dzień, witając się na ulicy. Czy to nie to samo, co rzymskie życzenie spokojnego dnia?
– Nie, przyjacielu – uśmiechnął się Baruch, podnosząc szklaną wazę. – Rdzeń tego słowa, szalem, oznacza dosłownie: „być kompletnym”, „nienaruszonym”, „w pełni zdrowym”. Szalom to nie jest sytuacja polityczna. To jest stan integralnej pełni. Wyobraź sobie tę wazę: jeśli jest cała, bez ani jednego pęknięcia, panuje w niej szalom. Ale jeśli upuszczę ją na posadzkę i rozpadnie się na tysiąc kawałków, to choćby w pokoju panowała absolutna, grobowa cisza, nie będzie w niej szalom. Będzie tam pofragmentowane rozbicie.
Nikodemos spojrzał na naczynie w rękach mędrca, powoli chwytając głębię tej metafory.
– Chcesz powiedzieć, że można żyć w czasie wolnym od wojen, a nie mieć w sobie waszego pokoju?
– Właśnie tak! – zawołał Baruch, odstawiając wazę bezpiecznie na stół. – Spójrz na tych ludzi na dole. Wiwatują, bo rzymskie i ptolemejskie legiony zawarły pakt. Ale ilu z nich wróci dziś do domów z sercem rozdartym przez lęk, nienawiść, chciwość czy poczucie winy? Ich świat nie ma wojny na granicach, ale w ich wnętrzach toczy się krwawa bitwa. Biblijne Szalom to Boży ład w sercu człowieka. To absolutna harmonia twoich myśli, emocji i ducha z wolą Stwórcy. Możesz być w samym środku oblężenia, wokół mogą walić się mury, a ty – jeśli jesteś zjednoczony z Bogiem – będziesz miał w sobie niezłomne Szalom. Pokój, którego nikt i nic nie jest w stanie ci odebrać, bo nie zależy od ziemskich traktatów.
Młody lekarz wpatrywał się w litery słowa EIRENE na pergaminie. Widział już nie raz, jak semicka myśl rozsadza ramy greckiego słownika.
– Ożywiliśmy kolejne słowo... – mruknął Nikodemos z zachwytem. – Wzięliśmy naszą eirene, która była tylko chwilowym rozejmem między wojnami, i napełniliśmy ją waszą obietnicą wewnętrznej, Boskiej pełni.
– Tak – potwierdził Baruch, gdy słońce znowu zaczęło powoli chylić się ku zachodowi, malując niebo na złoto. – Od teraz, kiedy świat przeczyta w naszych zwojach o „Pokoju Bożym”, nie pomyśli tylko o dekretach władców lub o sile armii. Zrozumie, że to dar z nieba – lekarstwo, które scala połamane ludzkie serce i przynosi ukojenie, jakiego nie da się kupić za żadne złoto tego świata.
Dzisiejsze Wezwanie: Jezus Chrystus – Nasze Jedyne Szalom
Dialog Barucha i Nikodemosa obnaża jedną z największych iluzji, w jakich żyjemy. Bardzo często szukamy pokoju w taki sposób, jak robili to starożytni Grecy – w kluczu zewnętrznej eirene. Wydaje nam się, że zyskamy pokój, gdy wreszcie spłacimy kredyt, gdy zmienią się trudne okoliczności w pracy, gdy znikną konflikty w rodzinie albo gdy uciszy się życiowa burza. Budujemy swój spokój na kruchych, zewnętrznych traktatach: „jeśli wszystko wokół mnie będzie poukładane, wtedy moje serce odpocznie”. To ślepy zaułek. Zewnętrzny komfort nigdy nie uleczy wewnętrznego rozdarcia.
Ewangelia przychodzi z radykalną odpowiedzią, wskazując na Jezusa Chrystusa – który Sam jest naszym Szalom.
Jezus przed swoją męką, wiedząc, że za chwilę zostanie zdradzony, opuszczony i przybity do krzyża, mówi do swoich uczniów zdumiewające słowa: „Pokój (Eirene/Szalom) zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję” (Jan 14:27). Chrystus nie przyniósł na ziemię politycznego rozejmu. On przyniósł Siebie. Kiedy wchodzisz w relację z Jezusem, On wkracza w samo centrum Twojego życiowego chaosu – w Twoje lęki, zranienia i poczucie winy – i swoim dotknięciem scala to, co w Tobie pęknięte i pofragmentowane. Jego pokój nie polega na usunięciu burzy z Twojego życia, ale na uciszeniu burzy w Twoim sercu.
Chrystus wzywa Cię dzisiaj: przestań szukać pokoju tam, gdzie daje go świat.
Okoliczności Twojego życia mogą się zmienić z dnia na dzień, a kruche ludzkie zabezpieczenia mogą runąć w jednej sekundzie. Ale jeśli Twoje serce jest zakorzenione w Chrystusie, zyskujesz pokój niezależny od tego, co dzieje się wokół Ciebie. Gdy Twoje wnętrze napełnia Jego Szalom, możesz przechodzić przez najtrudniejsze życiowe doświadczenia z głębokim, niewytłumaczalnym poczuciem bezpieczeństwa. Pozwól Jezusowi posklejać Twoje połamane serce. Przyjmij Jego Pokój – ten, który przewyższa wszelki ludzki umysł i daje siłę, by stać niezłomnie w każdym czasie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz