Wieczór z Johnem Piperem - Zraniony ojciec i marnotrawny syn

Poniższy tekst jest literacką fikcją inspirowaną teologią i publicznym nauczaniem, a nie autentycznym zapisem rozmowy Johna Pipera z zagubionym i zranionym ojcem.

Wieczór z Johnem Piperem 

Deszcz bębnił o szyby małego gabinetu Johna Pipera w Minneapolis. Na biurku, obok otwartej Biblii i kubka z zimną kawą, paliła się tylko jedna lampka. Naprzeciwko starszego teologa siedział Tom – mężczyzna po pięćdziesiątce, z podkrążonymi oczami, nerwowo obracający w dłoniach obrączkę.

– Nie wiem już, kim on jest, John – zaczął Tom, a jego głos załamał się na samym początku. – Mat... przecież on dorastał w kościele. Pamiętam, jak płakał na obozach młodzieżowych, jak czytał Pismo. A teraz? Mówi mi, że Jezus to tylko „wspaniały nauczyciel duchowego oświecenia”, postać historyczna, która pomogła mu odnaleźć „wewnętrzny spokój”. Ale to nie wszystko...

Tom schował twarz w dłoniach. Piper nie przerywał. Patrzył na niego z głębokim, surowym, ale pełnym współczucia zrozumieniem. Sam przeszedł tę drogę.

– On chce się wyprowadzić – kontynuował Tom przez łzy. – Zamieszkać z jakąś kobietą.. starszą od niego rozwódką z dwójką dzieci. Kiedy zapytałem go o czystość, o małżeństwo, o Boży porządek, zaśmiał mi się w twarz. Powiedział, że jego „oświecony Jezus” nie patrzy na papierki i dogmaty, tylko na miłość. John, moje serce pęka. Jak mam go traktować? Mam go wyrzucić z serca? Odciąć się, żeby zrozumiał swój grzech? Czy udawać, że nic się nie stało i zaprosić ich na niedzielny obiad?

Piper westchnął głęboko, oparł się w swoim fotelu i splótł palce.

– Tom – zaczął cicho, ale z tą charakterystyczną dla siebie intensywnością. – Pierwsza rzecz, którą musisz usłyszeć, brzmi: twój ból jest całkowicie uzasadniony. Płacz. Płacz przed Panem, bo to, co się dzieje, to duchowa tragedia. Twój syn zamienił nieskończoną chwałę żywego Boga na tanie, gnostyckie bożyszcze, które ulepił na własne podobieństwo, by usprawiedliwić swoje pożądliwości. Ale posłuchaj mnie uważnie: nie jesteś w tym sam. Mój syn, Abraham, zrobił to samo. Ja też siedziałem w tym fotelu, pytając Boga, gdzie popełniłem błąd.

Tom podniósł wzrok, zaskoczony surową szczerością rozmówcy.

– Więc co mam robić? – zapytał bezradnie. – Jak z nim rozmawiać?

– Przede wszystkim: przestań oczekiwać od duchowo martwego człowieka, że będzie zachowywał się jak żywy – Piper pochylił się do przodu, a jego oczy rozbłysły. – Mat zaparł się Chrystusa. Nie widzi Jego piękna. Jest w tym momencie ślepy. Dlaczego więc dziwisz się, że chce zamieszkać z rozwódką bez ślubu? Skoro odrzucił Króla, dlaczego miałby przestrzegać praw Jego Królestwa? Jeśli będziesz teraz nieustannie suszył mu głowę o moralność, o czystość przedmałżeńską, o status cywilny tej kobiety – stworzysz tylko faryzeusza albo popchniesz go w całkowitą nienawiść do ciebie. Jego problemem nie jest ta kobieta. Jego problemem jest to, że nie widzi piękna i chwały Jezusa.

– Ale przecież nie mogę tego aprobować! – zawołał Tom, zaciskając pięści. – Jeśli powiem: „Świetnie, synu, mieszkajcie sobie”, stanę się wspólnikiem jego grzechu!

– Oczywiście, że nie musisz i nie możesz tego aprobować. I Mat musi znać twoje zdanie – odpowiedział spokojnie Piper. – Musi wiedzieć, bez cienia wątpliwości, że uważasz jego styl życia za niszczycielski bunt przeciwko Bogu. Ale jest ogromna różnica między byciem prorokiem, który wzywa do upamiętania, a byciem zrzędliwym, obrażonym ojcem. Zapytaj samego siebie: czy chcesz mieć rację w dyskusji, czy chcesz ratować jego duszę?

– Niczego bardziej nie pragnę jak to, żeby wrócił do Boga – szepnął Tom.

– Więc twoja strategia musi się zmienić – Piper położył dłoń na otwartej Biblii. – Kiedy Mat przyjdzie do twojego domu, albo kiedy ty pójdziesz do niego, nie zaczynaj od wykładów z teologii małżeństwa. Nie bój się go przytulić. Nie bój się zjeść z nim obiadu. Mój syn Abraham, gdy był poza kościołem, wiedział jedno: jego ojciec uważa, że on idzie do piekła, ale jego ojciec nie przestanie go kochać, zapraszać na kolacje i pytać o jego życie. Bądź dla niego ojcem, nie sędzią śledczym. Niewierzący przyjaciele i partnerzy twojego syna muszą zobaczyć w tobie coś, czego nie znajdą w swoim „oświeceniu” – nadprzyrodzoną, owszem bolesną, ale niezłomną miłość.

Tom milczał przez dłuższą chwilę, przetwarzając w duchu te słowa.

– A ta kobieta? I jej dzieci? Jak mam ich traktować, jeśli zamieszkają razem?

– Z najwyższym szacunkiem i współczuciem – odpowiedział natychmiast Piper. – Ona też jest zgubioną owcą. Jej dzieci potrzebują ewangelii. Jeśli odetniesz Mata, odetniesz także ich od jedynego źródła prawdy, jakim mógłbyś dla nich być. Powiedz synowi wprost: „Mat, wiesz, że to, co robisz, łamie mi serce i jest grzechem wobec Boga. Nie mogę udawać, że to pochwalam. Ale jesteś moim synem. Kocham cię. I jeśli ta kobieta i jej dzieci są częścią twojego życia, drzwi mojego domu są dla was otwarte na obiad. Chcę was poznać. Chcę wam służyć”. Czy widzisz, jak potężne byłoby to świadectwo? Pokazujesz mu, że twoja wiara nie jest zestawem sztywnych zasad… Twoja wiara związana jest z osobą Jezusa, który trzyma cię przy życiu nawet wtedy, gdy pęka ci serce.

Tom spuścił głowę. Łzy płynęły mu po twarzy.

– Tom – powiedział Piper po chwili – pozwól, że przypomnę ci jedną historię, którą znasz od dzieciństwa. Historię ojca i dwóch synów.

Tom spojrzał na niego.

– Ojciec z piętnastego rozdziału Łukasza miał syna, który powiedział mu w zasadzie: „Daj mi to, co mi się należy. Chcę żyć po swojemu”. I odszedł. Nie pojechał na misję. Nie odszedł, żeby szukać prawdy. Odszedł, żeby żyć bez ojca.

Piper zrobił krótką pauzę.

– I zauważ coś niezwykłego. Jezus nie mówi, że ojciec pobiegł za nim do odległego kraju. Nie czytamy, że wynajął detektywów, śledził jego konto bankowe, codziennie dzwonił i przez telefon wygłaszał mu wykłady o moralności. Ojciec pozwolił mu odejść.

– Ale przecież go kochał – powiedział Tom.

– Właśnie. I dlatego jego miłość nie polegała na udawaniu, że odejście syna jest dobre. Syn musiał doświadczyć rzeczywistości swojego wyboru. Musiał dojść do miejsca, w którym „przyszedł do siebie”. Musiał zobaczyć, dokąd zaprowadziło go życie z dala od ojca.

Piper wskazał na Biblię.

– Ale teraz spójrz na drugą rzecz. Kiedy syn wraca, ojciec nie stoi w drzwiach z założonymi rękami i nie mówi: „A więc jednak wróciłeś? A nie mówiłem ci…?!”. Nie zaczyna od rachunku krzywd. Nie każe mu najpierw udowodnić, że się zmienił. Jezus mówi: „A gdy jeszcze był daleko, ujrzał go jego ojciec i ulitował się; i pobiegłszy rzucił mu się na szyję i pocałował go”.

Tom otarł oczy.

– Ojciec najwyraźniej patrzył w tamtą stronę – powiedział cicho Piper. – Jego serce nie przestało oczekiwać powrotu.

Przez chwilę obaj milczeli.

– Tom, być może właśnie to musisz teraz zrobić. Nie możesz zmusić Mata do powrotu. Nie możesz wyprodukować w jego sercu miłości do Chrystusa. Nie możesz go nawrócić argumentami, kontrolą ani presją. Ale możesz być takim ojcem, którego dom pozostaje miejscem, do którego można wrócić.

– Nawet jeśli on nadal żyje w grzechu?

– Tak. Ale posłuchaj mnie bardzo uważnie: otwarte drzwi domu nie oznaczają otwartych drzwi dla grzechu. Miłość nie mówi: „To, co robisz, jest dobre”. Miłość mówi: „To, co robisz, jest złe, ale nie przestałem cię kochać”.

– Czyli mam mu powiedzieć prawdę?

– Tak. I mówić ją tak, aby za każdym razem, gdy ją słyszy, słyszał ją od człowieka, który go kocha. Nie od człowieka, który chce go upokorzyć.

Piper pochylił się nad stołem.

– Wyobraź sobie, że pewnego dnia Mat wróci. Może nie będzie miał odpowiedzi. Może nadal będzie pełen pytań. Może powie: „Tato, nie wiem, czy jeszcze wierzę”. A ty wtedy możesz powiedzieć: „Synu, cieszę się, że jesteś tutaj. Porozmawiajmy. Posłucham cię. Nie będę udawał, że zgadzam się ze wszystkim, co zrobiłeś. Ale nie musisz najpierw stać się doskonały, żeby wejść do mojego domu”.

Tom zacisnął usta.

– Rzeczywiście, to właśnie zrobił ojciec z przypowieści.

– Tak. Ale jest jeszcze coś znacznie większego.

Piper wskazał na tekst.

– Historia tego ojca nie jest przede wszystkim instrukcją wychowania dzieci. Jezus opowiada tę historię, żeby pokazać nam serce Boga wobec grzesznika, który wraca. A największym problemem syna nie było tylko to, że zmarnował pieniądze. Jego największym problemem było to, że chciał darów ojca bez ojca.

Piper spojrzał Tomowi prosto w oczy.

– I dokładnie to widzę w twoim synu. On chce Jezusa bez Jezusa. Chce duchowości bez krzyża. Miłości bez prawdy. Akceptacji bez pokuty. „Oświecenia” bez Pana i Króla. To nie jest niewinna zmiana poglądów. To jest próba stworzenia sobie boga, który nie będzie mu mówił „nie”.

– Więc co mam robić?

– Czekać i modlić się. Mówić prawdę. Kochać. I zostawić Bogu to, czego tylko Bóg może dokonać.

Tom milczał.

– Pamiętaj jednak o jednej rzeczy – dodał Piper. – W tej przypowieści ojciec nie mówi: „Nieważne, gdzie jesteś i co robisz, synu. Wszystko jest w porządku”. Kiedy syn wraca, ojciec mówi w gruncie rzeczy: „Ten mój syn był martwy, a ożył; zaginął, a odnalazł się”. Powrót do ojca jest powrotem z martwoty do życia.

– Czyli prawdziwa miłość czeka na upamiętanie?

– Tak. Ale nie czeka z zimnym sercem. Czeka z otwartymi ramionami.

Tom wziął głęboki oddech.

– A jeśli nigdy nie wróci?

Piper długo nie odpowiadał.

– Wtedy będziesz musiał nadal należeć do Chrystusa. To jest najtrudniejsza część. Nie możesz uczynić zbawienia Mata warunkiem własnego pokoju. Możesz płakać. Możesz tęsknić. Możesz modlić się przez dwadzieścia lat. Możesz nawet nie rozumieć, dlaczego Bóg dopuszcza tę drogę. Ale nie możesz przestać ufać Temu, który jest Bogiem także wtedy, gdy twoje dziecko mówi Mu „nie”.

Tom spuścił głowę.

– Czyli mam patrzeć dalej w stronę drogi?

Piper uśmiechnął się smutno.

– Tak. Ale nie po to, żeby kontrolować, czy Mat wraca. Patrz w stronę drogi i jednocześnie patrz na Chrystusa.

Potem dodał:

– I módl się, aby pewnego dnia Mat, podobnie jak tamten syn, „przyszedł do siebie”. Aby Bóg zdjął zasłonę z jego oczu. Aby zobaczył, że cały jego „oświecony Jezus” jest nędzną imitacją w porównaniu z prawdziwym Chrystusem. Módl się o to, o czym pisał Paweł: „Bóg, który rzekł: Z ciemności niech światłość zaświeci, ten zaświecił w sercach naszych, aby zajaśniało poznanie chwały Bożej, która jest na obliczu Chrystusowym” (2 Kor 4:6).

Piper zamknął Biblię.

– Tom, nie jesteś zbawicielem swojego syna. I to jest dobra wiadomość.

Tom podniósł wzrok.

– Dlaczego dobra?

– Bo jego zbawienie nigdy nie było w twoich rękach. Jest w rękach Boga. Twoim zadaniem nie jest sprowadzić go do domu własną siłą. Twoim zadaniem jest pozostać wiernym ojcem, który nie nazywa ciemności światłem, ale też nie przestaje kochać człowieka pogrążonego w ciemności.

Za oknem deszcz nadal uderzał o szyby.

– A jeśli pewnego dnia zadzwoni? – zapytał Tom.

– Odbierz.

– A jeśli powie, że chce przyjechać?

– Otwórz drzwi.

– A jeśli przyjedzie z tą kobietą?

Piper skinął głową.

– Nakryj stół.

Tom spojrzał na niego zaskoczony.

– Nakryj stół?

– Tak. Nie dlatego, że aprobujesz jego grzech. Dlatego, że chcesz, aby zobaczył coś, czego być może dawno nie widział: dom, w którym prawda i miłość nie są wrogami.

Piper zrobił krótką pauzę.

– I pamiętaj: kiedy ojciec zobaczył syna wracającego z daleka, nie stał w drzwiach i nie pytał: „Czy już wszystko zrozumiałeś?”. Pobiegł.

Za oknem deszcz wciąż padał.

Ale po raz pierwszy od wielu tygodni Tom nie czuł, że siedzi bezradnie w ciemności.

Nie wiedział, czy jego syn wróci.

Ale wiedział, gdzie sam powinien stać.

Przy Chrystusie. Z prawdą na ustach i otwartymi ramionami.