Spotkanie: Rozumienie Świętości (Hebrajskie Kadosh vs Greckie Hagios)
Kolejny dzień a raczej noc nad Aleksandrią dobiegała końca, a na wschodnim horyzoncie zaczęła majaczyć blada, purpurowa łuna świtu. W bibliotece panowała absolutna cisza, przerywana jedynie cichym skrobaniem rylca. Nikodemos podniósł wzrok znad ostatniego zwoju – Księgi Kapłańskiej.
– Baruchu – odezwał się cicho młody lekarz, a jego głos brzmiał niemal ze czcią. – Dotarliśmy do słowa, które budzi we mnie głęboki niepokój. Za każdym razem, gdy zbliżamy się do tronu waszego Boga, pojawia się określenie: Święty. Przetłumaczyliśmy je jako Ἅγιος (Hagios). Ale w moim świecie to słowo niesie ze sobą zapach kadzideł, świątynnej ciszy i nieludzkiej czystości. Hagios to coś idealnego, nieskazitelnego, oddalonego od brudu tego świata. Jak biały marmur, którego nie wolno dotknąć nieczystą ręką.
Baruch spojrzał na dogasającą oliwną lampę. Jego twarz w półmroku wydawała się poważniejsza niż zwykle.
– Twoje hagios jest piękne, Nikodemosie, ale zbyt sterylne – odparł stary Żyd. – Nasze hebrajskie קָדוֹשׁ (Kadosh) nie jest białym marmurem. Ono jest płonącym ogniem.
– Ogniem? – powtórzył Grek.
– Tak. Rdzeń tego słowa oznacza dosłownie: odcięty, oddzielony, całkowicie inny. Kiedy mówimy, że Bóg jest Kadosh, nie mamy na myśli jedynie tego, że nie popełnia grzechów. Mówimy o Jego absolutnej „Inności”. Bóg jest tak potężny, tak czysty i tak różny od nas, stworzeń, jak słońce jest różne od świecy. Kiedy Mojżesz stanął przed płonącym krzewem, musiał zdjąć sandały, bo ziemia była kadosh. Ta świętość budziła kosmiczny lęk – świętą bojaźń, przed którą drżały narody. To siła, która mogła spalić wszystko, co nieczyste, nie z nienawiści, ale przez samą swoją naturę, tak jak ogień trawi suchą słomę.
Nikodemos zadrżał lekko. Jako lekarz cenił czystość, ale ten rodzaj świętości wydawał mu się przerażający.
– Jeśli wasz Bóg jest tak potężnym, odizolowanym ogniem, to jak człowiek może się do Niego zbliżyć? Wasz zakon nakazuje przecież: „Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty”. Jak gliniane naczynie może równać się ogniem?
Baruch uśmiechnął się, a blady promień wschodzącego słońca rozświetlił jego siwą brodę.
– I tu dochodzimy do najwspanialszej tajemnicy, którą nasz przekład próbuje uchwycić. W waszej grece hagios oznaczało coś, co zostało wyłączone z użytku codziennego i oddane bogom. Na przykład złoty puchar w świątyni Apollina był hagios – nikt nie mógł z niego pić przy obiedzie. Kiedy połączyliśmy to z naszym Kadosh, stało się coś niezwykłego. Świętość przestała być barierą, a stała się powołaniem.
Stary mędrzec wziął do ręki gliniany kubek, z którego pili wodę przez całą noc.
– Bóg nie chce, abyśmy byli jak nietknięty, zimny marmur w pustej świątyni. Być kadosh – być hagios – to pozwolić Bogu, aby On sam nas „odciął” od mroku, lęku i egoizmu tego świata. Bóg nie izoluje się od nas w swojej świętości. On wchodzi w nasz brud, aby nas sparzyć swoją miłością i przemienić. Przelewając to na wasz język, nadajemy słowu hagios nowy sens: to już nie jest rytualna czystość posągu. To jest serce człowieka w całości oddane i upodobnione do Boga.
Nikodemos patrzył, jak pierwsze promienie słońca zalewają całe miasto, kładąc się na dachach domów, na portowych dokach i na murach wielkiej biblioteki. Mrok nocy ostatecznie ustąpił.
– Rozumiem – powiedział cicho Grek, czując, jak ogarnia go niezwykły pokój. – Przez te wszystkie godziny zmienialiśmy znaczenie słów. Zbawienie przestało być tylko ucieczką, a stało się wolną przestrzenią. Miłość przestała być kaprysem, a stała się wiernym paktem. Wiara z opinii stała się skałą. A teraz świętość... przestała być grozą, a stała się bliskością Boga, który nas przemienia.
Baruch zamknął ostatni zwój i obaj wyszli na taras, by powitać nowy dzień.
– Nasza praca tutaj dobiegła końca, młody przyjacielu – podsumował starzec, patrząc na budzącą się do życia Aleksandrię. – Daliśmy światu nowe słowa. Teraz świat musi tylko poczekać na Kogoś, kto wypełni je życiem.
Dzisiejsze Wezwanie Ewangeliczne: Jezus Chrystus – Ogień, który dotyka brudu
Rozmowa Barucha i Nikodemosa w genialny sposób przygotowuje nas na rewolucję, jakiej dokonał Jezus Chrystus. Przez wieki świętość kojarzyła się z dystansem. W Starym Testamencie to, co nieczyste, po dotknięciu rzeczy świętej ulegało zniszczeniu – zupełnie jak sucha słoma wrzucona w ogień. Człowiek chory, grzeszny czy trędowaty musiał stać z daleka, by kosmiczny płomień Bożego Kadosh go nie spalił.
Jednak w osobie Jezusa Chrystusa płonący ogień Bożej świętości schodzi prosto w nasz ludzki brud i zamiast nas zniszczyć – leczy nas.
Spójrz na Ewangelie. Kiedy Jezus spotyka trędowatego, według dawnego prawa powinien się odsunąć, by zachować rytualne, sterylne hagios. Tymczasem Jezus robi coś przeciwnego: wyciąga rękę i dotyka trędowatego. I dzieje się absolutny paradoks – to nie Jezus staje się nieczysty, ale to trędowaty zostaje oczyszczony! Świętość Chrystusa nie jest zimnym, nienaruszalnym marmurem. Jest tak potężnym i gorącym płomieniem miłości, że kiedy dotyka naszego grzechu, wstydu i poranionych serc, po prostu wypala to, co złe, a nas zostawia przemienionymi.
Jezus Chrystus jest Tym, na którego czekał stary Baruch. On przyszedł wypełnić słowo świętość nową treścią. Dzisiaj On nie żąda od Ciebie sterylnej doskonałości posągu, do którego strach podejść. On zaprasza Cię, abyś przestał ukrywać przed Nim swoje słabości. Pozwól Chrystusowi dotknąć Twojego serca. Nie bój się Jego świętości – ona nie jest grozą, która potępia, ale ogniem Miłości, który ogrzewa, oczyszcza i przywraca do życia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz