Judasz — ostrzeżenie. O wiarygodności Pisma i suwerennym planie Boga.

 

Tekst: Dzieje Apostolskie 1:15–20

Są fragmenty Biblii, które czytamy z bólem. Nie dlatego, że są niejasne, ale dlatego, że pokazują nam rzeczywistość grzechu w całej jej przerażającej powadze. Jednym z takich fragmentów jest opis śmierci Judasza.

Możemy mieć ochotę szybko przejść dalej. Ale Bóg nie umieścił tego wydarzenia w Piśmie przypadkowo. Piotr, przemawiając do zgromadzonych uczniów, nie próbuje ukryć tragedii Judasza ani jej złagodzić. Przeciwnie — przypomina ją Kościołowi jako ostrzeżenie, jako świadectwo natchnienia Pisma i jako dowód suwerennego działania Boga.

1. Judasza powinniśmy potraktować jako ostrzeżenie

Judasz był niezwykłym człowiekiem.

Był jednym z Dwunastu. Chodził z Jezusem. Słuchał Jego nauczania. Widział cuda. Był świadkiem mocy Mesjasza. Słyszał słowa, których nie słyszało większość ludzi jego pokolenia.

A jednak zdradził Jezusa.

To powinno nas zatrzymać.

Możemy bowiem pomyśleć: „Gdybym tylko miał więcej wiedzy biblijnej, byłbym bezpieczny. Gdybym zobaczył więcej działania Boga, nie uległbym pokusie. Gdybym był bliżej Jezusa, moje serce byłoby zabezpieczone”.

Judasz pokazuje, że sama wiedza, doświadczenie i zewnętrzna bliskość rzeczy świętych nie wystarczają.

Dlatego Piotr wiele lat później napisze:

„Bądźcie trzeźwi, czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, chodzi wokoło jak lew ryczący, szukając kogo by pochłonąć.”
1 Piotra 5:8

Zwróćmy uwagę na język Piotra: „czuwajcie”.

Nie: „Możecie się odprężyć, ponieważ jesteście chrześcijanami”.

Nie: „Skoro znacie prawdę, pokusa nie będzie już problemem”.

Ale: „Czuwajcie!”

Grzech należy traktować poważnie.

Pokusa nie jest zabawką. Nie jest czymś, z czym możemy prowadzić spokojne negocjacje. Nie powinniśmy mówić: „To tylko mały kompromis”, „to nic wielkiego”, „wszyscy tak robią”, „mam nad tym kontrolę”.

Judasz pokazuje, jak niebezpieczne jest serce, które pozwala grzechowi rozwijać się w ukryciu.

Dlatego bezpieczeństwo nie polega na przekonaniu: „Mnie to nigdy nie spotka”.

Bezpieczeństwo zaczyna się od pokornej modlitwy:

„Panie, jestem słaby. Strzeż mojego serca. Daj mi łaskę, abym nienawidził grzechu i uciekał od pokusy”.

Nie zwyciężamy pokusy dlatego, że jesteśmy wystarczająco silni. Zwyciężamy, gdy uciekamy do Chrystusa i polegamy na Jego łasce.

2. Ten fragment przypomina nam, że Biblia jest Słowem Boga

W Dziejach Apostolskich 1:16 Piotr mówi coś niezwykle ważnego:

„Mężowie bracia! Musiało się wypełnić Pismo, które Duch Święty przepowiedział przez usta Dawida o Judaszu...”

Zatrzymajmy się tutaj.

Piotr mówi o słowach Dawida, ale jednocześnie mówi, że Duch Święty przemówił przez usta Dawida.

To jest niezwykle ważna biblijna nauka o natchnieniu Pisma.

Dawid pisał.

Ale przez Dawida mówił Duch Święty.

Ludzki autor nie zostaje wymazany. Dawid rzeczywiście pisał własnym językiem, w swoim czasie, ze swoim stylem. A jednak za jego słowami stał Boski Autor.

Dlatego kiedy otwieramy Biblię, nie czytamy jedynie zbioru starożytnych religijnych refleksji.

Czytamy Słowo Boga przekazane przez ludzkich autorów pod działaniem Ducha Świętego.

To ma ogromne znaczenie.

Jeżeli Biblia jest jedynie ludzką książką, możemy wybierać z niej to, co nam odpowiada.

Jeżeli jednak jest Słowem Boga, wtedy to ona ma prawo sądzić nas, a nie my ją.

Nie pytamy przede wszystkim:

„Czy ten fragment pasuje do mojej kultury?”

„Czy podoba mi się to, co tutaj Bóg mówi?”

„Czy dzisiaj powiedzielibyśmy to samo?”

Pytamy:

„Co Bóg powiedział i jak powinienem podporządkować temu swoje życie?”

Dlatego możemy ufać Pismu również wtedy, gdy czytamy rzeczy trudne, bolesne albo niewygodne.

Bóg nie dał nam Biblii po to, aby zawsze nas pocieszała w taki sposób, w jaki chcielibyśmy być pocieszeni.

Dał nam ją, aby objawiała prawdę.

Czasami prawda pociesza.

Czasami ostrzega.

Czasami koryguje.

Czasami rozbija nasze złudzenia.

Ale zawsze jest prawdą.

3. Historia Judasza pokazuje suwerenność Boga

Piotr mówi, że wydarzenia związane z Judaszem były zapowiedziane w Piśmie.

A to oznacza coś jeszcze większego: zdrada Judasza nie wymknęła się Bogu spod kontroli.

Aresztowanie Jezusa nie było wypadkiem.

Proces nie był wypadkiem.

Ukrzyżowanie nie było wypadkiem.

Śmierć Jezusa nie była wypadkiem.

Zmartwychwstanie nie było wypadkiem.

Wniebowstąpienie nie było wypadkiem.

Wszystko to znajdowało się w Bożym planie od początku.

A jednak musimy zachować tutaj bardzo ważną prawdę: Boża suwerenność nie oznacza, że człowiek przestaje być odpowiedzialny za swoje czyny.

Judasz nie może powiedzieć:

„Nie jestem winny. Bóg zaplanował, że to zrobię”.

Nie.

Judasz zdradził Jezusa z własnego serca. Jego decyzja była jego decyzją. Jego grzech był jego grzechem.

A jednocześnie Bóg wykorzystał nawet tę straszną zdradę do wykonania swojego doskonałego planu zbawienia.

To jedna z najgłębszych prawd Pisma:

Bóg jest suwerenny, a człowiek jest odpowiedzialny.

Nie musimy wybierać między jednym a drugim.

Możemy powiedzieć:

Bóg w pełni panuje, a człowiek w pełni odpowiada za swoje decyzje.

Widzimy to najdoskonalej na krzyżu.

Ludzie ukrzyżowali niewinnego Chrystusa. Ich czyn był grzeszny. A jednak właśnie przez ten grzeszny czyn Bóg dokonał naszego zbawienia.

Jak powiedzą apostołowie:

„...tego męża, wydanego według powziętego z góry Bożego postanowienia i planu, wyście przez ręce bezbożnych ukrzyżowali i zabili.”
Dzieje 2:23

Boży plan nie usprawiedliwił ich grzechu. Ale ich grzech nie był w stanie pokrzyżować Bożego planu.

I to jest dla nas ogromną pociechą.

Bóg nie traci kontroli

Może dzisiaj patrzysz na swoje życie i widzisz rzeczy, których nie rozumiesz.

Widzisz czyjś grzech.

Widzisz własną słabość.

Widzisz konsekwencje złych decyzji.

Widzisz sytuację, która wydaje się całkowicie wymykać spod kontroli.

Historia Judasza przypomina:

Bóg nadal panuje.

Nie oznacza to, że grzech jest dobry.

Nie oznacza, że zło przestaje być złem.

Nie oznacza, że człowiek nie odpowiada za swoje decyzje.

Oznacza natomiast, że nawet ludzkie nieposłuszeństwo nie jest w stanie zniszczyć Bożego planu.

Krzyż jest tego największym dowodem.

Ludzie zamierzali pozbyć się Jezusa.

Szatan chciał zniszczyć Syna Bożego.

Judasz Go zdradził.

Piłat Go skazał.

Żołnierze Go ukrzyżowali.

A Bóg uczynił z krzyża miejsce, w którym Chrystus poniósł karę za grzech swoich ludzi.

To, co wyglądało jak największa klęska, stało się największym zwycięstwem.

Zakończenie

Historia Judasza nie jest więc tylko opowieścią o człowieku, który zakończył swoje życie w straszny sposób.

Jest lustrem dla naszego serca.

Mówi nam:

Nie lekceważ grzechu.

Nie ufaj własnej sile.

Czuwaj nad swoim sercem.

Uciekaj do Chrystusa po łaskę.

Ufaj Słowu Boga, ponieważ przemówił przez nie Duch Święty.

I wreszcie:

Odpoczywaj w Bożej suwerenności.

Nigdy nie mów: „Bóg mnie do tego zmusił”, aby usprawiedliwić swój grzech.

Ale też nigdy nie myśl: „Moje decyzje mogą pokrzyżować Boży plan”.

Nie mogą.

Bóg jest suwerenny.

Człowiek jest odpowiedzialny.

A nad jednym i drugim stoi Chrystus — ukrzyżowany, zmartwychwstały i królujący.

Dlatego właściwą odpowiedzią na historię Judasza nie jest pycha:

„Ja nigdy bym tego nie zrobił”.

Lecz pokora:

„Panie, zachowaj mnie. Strzeż mojego serca. Daj mi łaskę, abym trwał w Tobie. Nie pozwól mi ufać sobie. Spraw, abym ufał Tobie”.

Bo chrześcijańskie bezpieczeństwo nie polega na tym, że jesteśmy zbyt wystarczająco, aby nie upaść.

Polega na tym, że Chrystus jest wystarczająco silny, aby zachować swoich.