Flp.2 Z czego rodzi się prawdziwa siła do codziennego życia?

 Z czego rodzi się prawdziwa siła do codziennego życia?

 - nie rodzi się z ludzkiego samodoskonalenia, ale z suwerennej łaski Boga, która przemienia nas na obraz pokornego Chrystusa. 

Paweł pisze do Filipian nie po to, by dać im moralistyczną listę zadań, ale by pokazać, jak ewangelia głęboko przekształca motywacje ludzkiego serca do codziennego działania.

I. Źródło siły: Suwerenne działanie Boga (Flp. 2:12-13)

„(...) sprawujcie swoje zbawienie z bojaźnią i drżeniem. Albowiem Bóg jest tym, który w was sprawia zarówno chcenie, jak i wykonanie według swojej dobrej woli.”

Wersety te doskonale ilustrują relację między suwerennością Boga a odpowiedzialnością człowieka. Paweł nie mówi: „wzmocnij się i zrób to sam”. Mówi: „działaj, ponieważ to Bóg już w tobie działa”.

Twoja codzienna siła do wstawania rano, wykonywania uczciwej pracy, opieki nad rodziną czy walki z grzechem nie jest produktem Twojej silnej woli. Jest owocem łaski skutecznej (gratia irresistibilis). Bóg w swojej suwerenności nie tylko daje nam zbawienie jako status prawny (usprawiedliwienie), ale też czynnie podtrzymuje i zasila nasz proces uświęcenia. Bojaźń i drżenie nie oznaczają paraliżującego strachu przed potępieniem, ale głęboki, pełen czci zachwyt nad tym, że Wszechmogący Bóg wybrał nasze słabe ciała i codzienne życie jako pole swojej manifestacji.

Pytania:

- Czy rozpoczynając dzień, polegasz na własnych zasobach (talencie, kawie, dyscyplinie), czy stajesz przed Bogiem w modlitwie z pełną świadomością, że bez Niego nie masz nawet „chcenia”, by czynić dobro?

- W jakich obszarach codzienności czujesz największe wypalenie i czy nie wynika ono z próby „sprawowania zbawienia” o własnych siłach, zamiast w oparciu o obietnicę, że to Bóg jest Sprawcą?

II. Model działania: Uniżenie Chrystusa i unia z Nim (Flp 2:5-8)

„Niechaj będzie w was takie nastawienie umysłu, jakie było też w Chrystusie Jezusie, który (...) wyparł się samego siebie, przyjął postać sługi...”

Teologia biblijna kładzie ogromny nacisk na unię z Chrystusem (unio cum Christo). Nie jesteśmy w stanie naśladować Jezusa z zewnątrz, jak odległego wzoru. Możemy żyć tak jak On tylko wtedy, gdy przez wiarę jesteśmy w Niego wszczepieni.

Hymn o kenozie (ogołoceniu) Chrystusa pokazuje, skąd czerpać siłę w trudnych relacjach i pracy, która wydaje się niewdzięczna. Jezus dobrowolnie rezygnuje z manifestacji swoich praw i majestatu, aby służyć. W codzienności najwięcej energii tracimy na obronę własnego „ja”: walcząc o uznanie, denerwując się, gdy ktoś nas nie docenia, czy uciekając przed trudnymi obowiązkami. Siła do codzienności płynie z faktu, że w Chrystusie Twoja tożsamość jest już bezpieczna. Jesteś adoptowanym dzieckiem Boga, w pełni zaakceptowanym. Nie musisz niczego udowadniać światu. Możesz bezpiecznie „ogołocić się” z pychy i przyjąć postać sługi w swojej pracy, domu czy kościele.

Pytania:

- Gdzie w Twoim codziennym życiu (w pracy, w małżeństwie, w relacjach) najczęściej dochodzi do głosu Twoje niezaspokojone ego? Jak prawda o Twojej bezpiecznej tożsamości w Chrystusie może uwolnić Cię od potrzeby ciągłej obrony swoich praw?

- Czy traktujesz codzienne, prozaiczne obowiązki jako okazję do wejścia w „postać sługi” na wzór Chrystusa, pamiętając, że każda uczciwa praca ma wartość przed Bogiem (Vocatio)?

III. Cel działania: Wszystko bez szemrania na chwałę Bożą (Flp 2:14-15)

BWP, Flp 2:14-15

Czyńcie wszystko bez utyskiwań, zdecydowanie [i w taki sposób], byście byli spokojni w sumieniu i niewinni, jak przystało na nienaganne dzieci Boże, żyjące wśród ludzi zepsutych i przewrotnych. Macie być między nimi w świecie niczym gwiazdy rozświetlające przestworza.

EKU'18, Flp 2:14-15

Wszystko czyńcie bez szemrania i powątpiewania, abyście się stali nienagannymi i niewinnymi, dziećmi Bożymi bez skazy pośród pokolenia wypaczonego i przewrotnego. Pośród niego starajcie się świecić jak światła na świecie,

Świat jest teatrem chwały Bożej (theatrum gloriae Dei). Zepsucie świata, o którym pisze Paweł, przejawia się w codzienności przez permanentne niezadowolenie, narzekanie i egocentryzm. Szemranie jest w istocie atakiem na suwerenność i mądrość Boga – jest komunikatem: „Boże, źle rządzisz moim życiem, zasługuję na coś lepszego”.

Siła do działania bez narzekania rodzi się z głębokiego zaufania w Bożą Opatrzność. Jeśli wierzysz, że Bóg suwerennie kieruje każdym detalem Twojego dnia dla Twojego dobra i swojej chwały, Twoje podejście do trudności radykalnie się zmienia. Wykonywanie zadań „bez szemrania” staje się aktem uwielbienia i najpotężniejszym świadectwem ewangelii w zgorzkniałym świecie. Szara codzienność rozświetlona światłem Chrystusowym pokonuje ciemność.

Pytania:

- Kiedy najczęściej łapiesz się na „szemraniu”? Jakie ukryte bożki (komfort, kontrola, uznanie) stoją za Twoim narzekaniem w tych momentach?

- W jaki sposób świadomość, że Twoje codzienne, nawet najmniejsze obowiązki są sferą, w której masz przynieść chwałę Bogu (Soli Deo Gloria), zmienia Twoją motywację do ich wykonywania?