Zło dobrem zwyciężaj cz.3 (Zwyciężanie zła dobrem nie jest słabością)

 

5. Zwyciężanie zła dobrem nie jest słabością — jest podobieństwem do Chrystusa

Świat uważa, że ustąpienie to przegrana a łagodność to słabość.
Że przebaczenie to naiwność a nieodpłacanie pięknym za nadobne to brak godności.

Ale w Królestwie Bożym wszystko stoi na głowie — a raczej: stoi na nogach, podczas gdy świat chodzi na rękach.

Bo kto wyglądał na większego przegranego niż Jezus na krzyżu?
Wzgardzony. Odrzucony. Wyszydzony. Opluty. Skazany. Przybity do drewna.
Jeśli patrzeć po ludzku — przegrał wszystko.
Nie obronił się. Nie odpowiedział przemocą. Nie wezwał legionów aniołów. Nie zmiażdżył swoich prześladowców jednym słowem, choć mógł.

A jednak właśnie tam odniósł największe zwycięstwo.

Szatan chciał triumfu zła. Ludzie wykrzykiwali słowa nienawiści.
Niesprawiedliwość osiągnęła swój szczyt.

A Chrystus? 

Chrystus odpowiedział doskonałym posłuszeństwem Ojcu, doskonałą miłością i doskonałą ofiarą.

I właśnie przez to zwyciężył.

Nie przez to, że zignorował zło.
Nie przez to, że udawał, że nie boli.
Ale przez to, że nie odpowiedział grzechem na grzech.

Piotr pisze o Nim:

„Gdy Mu złorzeczono, nie odpowiadał złorzeczeniem; gdy cierpiał, nie groził, lecz poruczał sprawę Temu, który sprawiedliwie sądzi.” (1 P 2:23)

To jest komentarz do Rzymian 12.
Tak właśnie wygląda zwyciężanie zła dobrem.
Tu nie chodzi o bezkrwawy slogan. To jest droga krzyża.

---

6. Przebaczenie w chrześcijaństwie nie rodzi się z naturalnej dobroci, ale z doświadczenia łaski

Ktoś może słuchać tego wszystkiego i pomyśleć:
„Dobrze, to brzmi szlachetnie. Ale skąd ja mam wziąć takie serce? Skąd mam wziąć siłę, żeby nie odpłacić, nie nienawidzić..? Żeby nie pielęgnować urazy? Żeby czynić dobro tym, którzy mnie zranili?”

Odpowiedź brzmi: nie z siebie.

Człowiek nie nauczy się przebaczenia jedynie przez moralny wysiłek.
Nie nauczy się miłości do nieprzyjaciół przez zaciskanie zębów.
Nie nauczy się zwyciężania zła dobrem tylko dlatego, że uzna to za rozsądne.

Ta zdlność rodzi się z Ewangelii.
Z tego, że sam zostałeś potraktowany przez Boga nie według swoich uczynków, ale według Jego miłosierdzia.

Przypomnij sobie, kim byłeś wobec Boga.
Pismo nie mówi, że byliśmy tylko „trochę zagubieni” albo „chwilowo słabsi duchowo”.
Pismo mówi dobitnie:

- byliśmy grzesznikami,

- byliśmy bezbożni,

- byliśmy nieprzyjaciółmi Boga.

A jednak, Paweł pisze:

„Bóg zaś daje dowód swojej miłości ku nam przez to, że kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł.”
(Rz 5:8)

Zauważ: Chrystus nie umarł za nas wtedy, gdy najpierw naprawiliśmy swoje winy. 

Nie zbawił nas wtedy, gdy najpierw okazaliśmy skruchę godną zadośćuczynienia. 

Nie czekał, aż staniemy się warci miłości.

On umiłował nas, gdy byliśmy niegodni.
Przebaczył nam płacąc własną krwią.
Uprzedził nas swoją łaską.
Pociągnął nas dobrocią do opamiętania.

Czy to znaczy, że każdy człowiek automatycznie odpowiada na tę łaskę? Nie.
Czy to znaczy, że przebaczenie usuwa potrzebę skruchy? Też nie.
Ale znaczy to jedno: chrześcijanin przebacza nie dlatego, że drugi człowiek na to zasłużył, lecz dlatego, że sam żyje z niezasłużonego przebaczenia.