Zło dobrem zwyciężaj
Rozważanie biblijne na podstawie Rzymian 12:21
„Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj.”
Są chwile, kiedy człowiekowi wydaje się, że najważniejsze jest to, kto ma rację.
Kto pierwszy zawinił. Kto mocniej skrzywdził. Kto powinien przeprosić. Kto ma większe prawo mówić o bólu, o pamięci, o krzywdzie, o historii.
I właśnie w takich chwilach bardzo łatwo pomylić dwie rzeczy:
Żyjemy w świecie, który nieustannie podpowiada nam jedną logikę:
„Nie ustępuj. Nie odpuszczaj. Nie bądź miękki. Nie daj się wykorzystywać. Odpłać. Pokaż, że masz rację. Udowodnij, że to ty jesteś stroną pokrzywdzoną.”
A jednak, kiedy otwieramy Pismo, stajemy przed czymś zupełnie innym. Nie przed poradą psychologiczną. Nie przed politycznym programem ani przed sentymentalnym apelem o bycie milszym człowiekiem. Stajemy przed słowem Króla. Przed rozkazem Chrystusa, który mówi do swoich uczniów:
„Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj.”
Czy to jest słowo łatwe do zastosowania? Nie. To nie jest słowo naturalne dla naszego serca. To nie jest słowo, które przychodzi nam bez walki.
Ale to jest słowo Boże. A skoro jest Boże, to jest prawdziwe, święte i konieczne.
1. Najpierw trzeba zrozumieć, o jaką walkę tu chodzi
Apostoł Paweł nie pisze tych słów w próżni. W Rzymian 12 nie mówi ogólnie o „byciu dobrym człowiekiem”. On schodzi bardzo nisko — do codziennych relacji, do ran, napięć, konfliktów, niesprawiedliwości, do tego wszystkiego, co dzieje się między ludźmi.
Posłuchajmy tego fragmentu szerzej:
„Nikomu złem za złe nie oddawajcie. Starajcie się o to, co jest dobre w oczach wszystkich ludzi. Jeśli można, o ile to od was zależy, ze wszystkimi ludźmi pokój miejcie. Najmilsi, nie mścijcie się sami, ale pozostawcie to gniewowi Bożemu; albowiem napisano: Pomsta do mnie należy, Ja odpłacę, mówi Pan. Jeśli tedy łaknie nieprzyjaciel twój, nakarm go; jeśli pragnie, napój go; bo czyniąc to, węgle rozżarzone zgarniesz na jego głowę. Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj.”
(Rz 12:17–21)
Zwróćmy uwagę: Paweł nie mówi tutaj tylko o wielkich wojnach narodów. On mówi także o wojnach serca. O tym, co dzieje się we mnie, kiedy zostałem zraniony. O tym, co dzieje się w rodzinie, w zborze, między sąsiadami, między narodami, między ludźmi niosącymi ciężar pamięci.
I właśnie tam rozstrzyga się wielka duchowa bitwa. Nie tylko na ulicach, w mediach, w parlamentach czy na granicach. Ona rozstrzyga się w sercu człowieka.
Bo pytanie brzmi nie tylko: „Co oni zrobili?” Ale też: „Co to robi ze mną?”
Czy cudze zło sprawi, że sam stanę się narzędziem zła?
Czy cudza pycha obudzi moją pychę?
Czy cudza pogarda nauczy mnie pogardy?
Czy cudza nienawiść przekona mnie, że odwzajemnianie nienawiści jest uzasadnione?
Właśnie o to chodzi w tym słowie: „Nie daj się zwyciężyć złu.”
Zło zwycięża nie tylko wtedy, gdy ktoś kogoś pokona siłą.
Zło zwycięża wtedy, gdy wślizguje się do mojego serca i zaczyna mną rządzić.
Kiedy cudzy grzech rodzi we mnie grzech.
Kiedy cudza twardość czyni mnie twardym.
Kiedy cudze okrucieństwo daje mi moralne przyzwolenie na własne okrucieństwo.
Można więc przegrać, nawet jeśli „wygrało się spór”.
Można triumfować w oczach ludzi, a zostać pokonanym przez zło we własnym sercu.
2. Świat pyta: „kto wygra?” Jezus pyta: „kto pozostaje podobny do Mnie?”
Naturalny człowiek pyta:
- kto ma większą rację?
- kto bardziej ucierpiał i kto powinien ustąpić?
- kto pierwszy powinien przeprosić albo kto ma moralną przewagę?
To są pytania, które mogą mieć swoje miejsce w historii, w polityce, w sądzie, w badaniu faktów. I nie wolno udawać, że prawda nie ma znaczenia. Prawda ma znaczenie. Krzywda ma znaczenie. Grzech ma znaczenie. A Bóg nie lekceważy zła.
Ale Ewangelia stawia jeszcze jedno pytanie — głębsze i bardziej niebezpieczne dla naszej pychy:
Co zrobisz ze swoim bólem?
Co zrobisz ze swoją racją?
Co zrobisz z prawem do odwetu, które twoje serce tak chętnie bierze w swoje ręce?
Bo można mieć rację i jednocześnie wcale nie być podobnym do Chrystusa.
Można być skrzywdzonym i jednocześnie pozwolić, by rana stała się źródłem grzechu.
Można opowiadać prawdziwą historię własnego cierpienia, a jednocześnie używać tej historii jak miecza, którym uderza się wszystkich dookoła.
Pan Jezus nigdy nie powiedział swoim uczniom: „Najważniejsze jest to, żebyście zawsze umieli wygrać spór.”
Nie powiedział: „Błogosławieni są ci, którzy zawsze potrafią postawić na swoim.”
Nie powiedział też: „Miłujcie waszych nieprzyjaciół, ale dopiero wtedy, kiedy oni zrobią pierwszy krok.”
Powiedział natomiast:
„Miłujcie nieprzyjaciół waszych i módlcie się za tych, którzy was prześladują.” (Mt 5:44)
A to jest coś więcej niż uprzejmość. To jest krzyż zadany naszej pysze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz