Duchowa obojętność rzadko zaczyna się od wielkiego upadku. Najczęściej pojawia się cicho. Zabiegany tydzień. Zmęczone serce. Kolejny dzień bez modlitwy. Biblia pozostaje zamknięta, a chrześcijaństwo staje się bardziej nawykiem niż żywą społecznością z Chrystusem. Nadal znamy właściwe odpowiedzi, potrafimy rozmawiać o wierze, a z zewnątrz wszystko może wyglądać dobrze. Jednak nasze serce powoli przestaje żyć w zależności od Boga.
Dobrym biblijnym przykładem jest Marta (Łk 10:38–42). Nie robiła niczego grzesznego. Służyła, troszczyła się o dom, gości i wykonywała potrzebne obowiązki. Problem nie polegał na tym, że pracowała, lecz na tym, że w natłoku dobrych rzeczy straciła z oczu Tego, dla którego wszystko miało być czynione. Maria usiadła u stóp Jezusa i słuchała Jego słowa. Chrystus nie potępił służby Marty, ale przypomniał jej, że nawet najlepsza aktywność nie zastąpi społeczności z Nim.
To właśnie tę prawdę rozwija Psalm 119. Nie jest to jedynie hymn na cześć Pisma Świętego. To świadectwo człowieka, który wie, że jego duchowe życie całkowicie zależy od Boga przemawiającego przez swoje Słowo. Psalmista nie traktuje Bożych przykazań jako zbioru informacji. Wie, że właśnie tam Bóg podtrzymuje, prowadzi i odnawia swój lud.
Dlatego modli się: „Dusza moja przylgnęła do prochu; ożyw mnie według słowa Twego” (Ps 119:25). To niezwykle szczere wyznanie. Nie udaje, że wszystko jest w porządku. Czuje ciężar, osłabienie i duchową niemoc. Ale nie szuka ratunku w nowych doświadczeniach, silniejszych emocjach czy większej samodyscyplinie. Woła, aby sam Bóg ożywił go przez swoje Słowo.
Kilka wersetów dalej wyznaje: „Dusza moja płacze ze smutku; podźwignij mnie według słowa Twego” (Ps 119:28). Psalmista rozumie, że prawdziwe odnowienie nie pochodzi z wnętrza człowieka. Jest dziełem Boga. Naszym zadaniem nie jest wyprodukowanie w sobie duchowej gorliwości, lecz trwanie tam, gdzie Bóg obiecał działać.
Dlatego tak niebezpieczne jest zaniedbanie "zwyczajnych środków łaski". Dzień bez modlitwy wydaje się nieistotny. Tydzień bez głębszego karmienia się Słowem wydaje się niewielkim problemem. Odsunięcie się od społeczności wierzących łatwo usprawiedliwić zmęczeniem lub obowiązkami. Jednak właśnie takie drobne zaniedbania stopniowo osłabiają serce. Szatan dobrze wie, że odłączona gałąź nie usycha od razu. Wystarczy, że przestanie czerpać życie z krzewu winnego.
Psalmista pokazuje zupełnie inną drogę. „W sercu moim przechowuję słowo Twoje, abym nie zgrzeszył przeciwko Tobie” (Ps 119:11). Nie gromadzi wiedzy dla samej wiedzy. Chowa Słowo w sercu, aby kształtowało jego myślenie, pragnienia i decyzje. A gdy nie widzi wyraźnie drogi przed sobą, wyznaje: „Słowo Twoje jest pochodnią nogom moim i światłością ścieżkom moim” (Ps 119:105). Bóg prowadzi swój lud przede wszystkim przez swoje zapisane Słowo.
W perspektywie biblijnej ma to ogromne znaczenie. Bóg nie obiecał podtrzymywać wiary przez nieustanne niezwykłe przeżycia. Obiecał działać przez ustanowione przez siebie środki łaski: głoszone Słowo, modlitwę, Stół Pański i społeczność Kościoła. To przez nie Duch Święty wzmacnia wiarę, przekonuje o grzechu, prowadzi do opamiętania i coraz bardziej upodabnia nas do Chrystusa. Dlatego zaniedbywanie tych środków nigdy nie jest drobiazgiem.
Może twój powrót do Boga dzisiaj wydaje się bardzo mały. Kilka minut szczerej modlitwy. Otwarta Biblia. Uważne przeczytanie jednego psalmu. Rozmowa z bratem lub siostrą w Chrystusie. Powrót do wspólnego uwielbienia i nabożeństwa z Kościołem. Nie lekceważ tych prostych kroków. To właśnie przez takie zwyczajne środki Bóg od wieków odnawia swój lud.
Twoje ożywienie nie zależy od siły twoich emocji ani od wielkości twojego postanowienia. Zależy od Boga, który wiernie dotrzymuje swojej obietnicy i wciąż odpowiada na modlitwę swojego ludu: „Ożyw mnie według słowa Twego.”
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz