Objawienia 5:12
„Zobaczyłem też i usłyszałem głos wielu aniołów dokoła tronu i stworzeń, i starszych, a liczba ich wynosiła dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy i tysiące tysięcy; Mówiąc głosem donośnym:
Godzien jest Baranek zabity wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo.” (UBG)
Kontekst
Piąty rozdział Objawienia opisuje jedną z najbardziej majestatycznych scen w całym Piśmie Świętym. Apostoł Jan widzi tron Boga. W ręku Ojca znajduje się zwój zapieczętowany siedmioma pieczęciami. Nikt w niebie, na ziemi ani pod ziemią nie jest godny go otworzyć. Jan płacze, ponieważ wygląda na to, że Boży plan odkupienia i sądu nie zostanie objawiony.
Wtedy jeden ze starszych mówi:
„Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy” (Obj. 5:5).
Jan odwraca się, spodziewając się zobaczyć lwa, lecz widzi:
„Baranka jakby zabitego” (Obj. 5:6).
To Jezus Chrystus. Zwyciężył nie przede wszystkim przez miecz i agresję, ale przez uniżenie i krzyż. Nie przez zniszczenie swoich wrogów, lecz przez złożenie siebie w ofierze za grzeszników.
Werset 12 jest odpowiedzią całego nieba na dzieło Chrystusa.
„Godzien jest Baranek”
Kluczowym słowem jest tutaj „godzien” (gr. axios). (Ważący, ważki.. 7xw Obj. 16:6 zasłużyli na to = godni są.. )
Niebo nie mówi tylko, że „Baranek jest sympatyczny, pomocny” albo „Baranek zasługuje na pewien szacunek”.
Stwierdza kategorycznie: „Baranek jest godzien.”
To język królewskiego uznania i uwielbienia.
Jezus nie jest jedynie nauczycielem, prorokiem czy przykładem moralnym. Jest godny otrzymania wszystkiego, co stworzenie może Mu oddać.
To przypomina słowa Pawła:
„Dlatego też Bóg wielce Go wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imiona po to, aby na imię Jezus zginało się wszelkie kolano: istot, które są w niebie, na ziemi i pod ziemią, i aby wszyscy wyznawali, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.” (Filip. 2:9n)
„Baranek zabity”
To ciekawe, że w niebie Jezus jest nadal przedstawiany jako „Baranek zabity”.
Greckie słowo wskazuje na trwały fakt dokonanej ofiary.
Znaki krzyża nie są wymazane z historii odkupienia. Chwała Chrystusa jest nierozerwalnie związana z Jego ofiarą.
W świecie ludzie podziwiają różnego rodzaju zwycięzców i zdobywców.
Niebo podziwia Tego, który oddał życie.
Dlatego wierzący nigdy nie przestaną śpiewać o krzyżu.
Krzyż nie jest wstępem do Ewangelii. Krzyż jest jej centrum.
Siedem atrybutów należnych Chrystusowi
Werset wymienia siedem rzeczy, które Baranek otrzymuje albo inaczej z którymi jest utożsamiany.
Liczba siedem w Objawieniu często oznacza pełnię i doskonałość.
Niebo ogłasza więc, że Chrystusowi należy się pełnia wszelkiej chwały.
Jan słyszy niezliczone zastępy aniołów. Nie wymieniają one przypadkowych cech Chrystusa. Każde słowo jest starannie dobrane. Razem tworzą obraz pełni wielkości i doskonałości Baranka. To tak, jakby całe niebo szukało słów, by opisać Tego, którego wartość przekracza wszelkie ludzkie pojęcie.
1. Moc (gr. dynamis)
Słowo to oznacza zdolność do działania, moc sprawczą, energię zdolną dokonywać rzeczy niemożliwych.
To moc, dzięki której:
powstał wszechświat,
morze słuchało rozkazów Jezusa,
ślepi odzyskiwali wzrok,
umarli wracali do życia,
grzesznicy rodzą się na nowo.
Kiedy Chrystus chodził po ziemi, Jego moc była często ukryta pod zasłoną zwykłego człowieczeństwa. Ludzie widzieli zmęczonego wędrowca, który zasypiał w łodzi. Ale ten sam człowiek jednym słowem uciszał burzę.
Niebo widzi Go już bez tej zasłony.
Dla wierzących jest to wielka pociecha. Nasze problemy często wydają się większe od nas samych. Choroby, prześladowania, grzechy, lęki. Jednak nie ma sytuacji, która by wykraczała poza moc Baranka.
Jak powiedział Abraham:
„Czy dla Pana jest cokolwiek niemożliwego?” (Rdz. 18:14)
2. Bogactwo (gr. ploutos)
W niebie nie chodzi o złoto, srebro czy ziemskie majątki.
Baranek jest właścicielem wszystkich rzeczy.
Psalmista mówi:
„Pańska jest ziemia i wszystko, co ją napełnia.”
W Chrystusie znajdują się wszystkie skarby:
bogactwo łaski i przebaczenia, pełnia sprawiedliwości i życia wiecznego, pełnia mądrości i pokoju.
Ludzie od wieków szukają skarbów. Budują imperia, ryzykują zdrowie, niszczą relacje... dla bogactwa.
Tymczasem najbogatszym człowiekiem jest ten, kto posiada Chrystusa.
Paweł pisał:
„Wszystko jest wasze, wy zaś Chrystusowi.” (1 Kor. 3:22-23)
Baranek nie jest ubogi w miłosierdzie. Nie zabraknie Mu przebaczenia dla skruszonego grzesznika ani łaski dla zmęczonego świętego.
3. Mądrość (gr. sophia)
Mądrość to coś więcej niż wiedza.
Wiedza wie, że coś jest prawdą.
Mądrość wie, jak tę prawdę zastosować.
W Chrystusie objawia się nieskończona mądrość Boga.
Szczytem tej mądrości jest krzyż.
Gdyby człowiek miał wymyślić plan zbawienia, prawdopodobnie zaproponowałby nagrodę dla dobrych i karę dla złych.
Bóg uczynił coś, czego nikt się nie spodziewał.
Sprawiedliwy umarł za niesprawiedliwych.
Na Golgocie: sprawiedliwość została zaspokojona, miłosierdzie zostało okazane, szatan pokonany, a grzesznik uratowany.
To dlatego Paweł woła:
„O głębokości bogactwa, mądrości i poznania Boga!” (Rz. 11:33)
Dzisiaj często nie rozumiemy Bożych dróg. Nie rozumiemy cierpienia, opóźnionych odpowiedzi na modlitwy czy trudnych doświadczeń.
Księga Objawienia przypomina: Baranek jest godzien otrzymać mądrość, bo nigdy się nie myli.
4. Siła (gr. ischys)
Choć „moc” i „siła” brzmią podobnie, nie oznaczają dokładnie tego samego.
Moc podkreśla zdolność działania.
Siła podkreśla potęgę zdolną udźwignąć każdy ciężar i pokonać każdy opór.
Chrystus nie tylko ma władzę nad śmiercią, władzę aby zwyciężyć.
On ma też siłę aby doprowadzić swoje dzieło do końca.
Przez wieki: różni możnowładcy próbowali zniszczyć Kościół, filozofowie próbowali obalić lub zdyskredytować Ewangelię, a heretycy próbowali wypaczyć prawdę.
A jednak Kościół trwa. Dlaczego? Ponieważ stoi za nim siła Baranka.
To również siła, która podtrzymuje wierzącego. My często jesteśmy słabi.
Ale Paweł mówił:
„Gdy jestem słaby, wtedy jestem mocny.”
Dlaczego? Bo opierał się nie na własnej sile, lecz na sile Chrystusa.
5. Cześć (gr. timē)
To słowo oznacza szacunek, wartość, uznanie godności.
Jest przeciwieństwem pogardy.
Kiedy Jezus chodził po ziemi: wyśmiewano Go, opluwano, bito, aż wreszcie ukoronowano cierniem.
Ludzie ocenili Go jako niewartego szacunku.
Niebo wydało całkowicie inny wyrok.
To Baranek jest najcenniejszą, najwartościowszą Osobą we wszechświecie.
Warto zauważyć kontrast.
Świat ma potrzebę oddawania czci, np. sportowcom, politykom, gwiazdom i miliarderom.
Niebo oddaje cześć Chrystusowi.
To pokazuje, jak bardzo ziemskie oceny różnią się od Bożych.
6. Chwała (gr. doxa)
Chwała oznacza objawiony majestat, blask wielkości.
W Starym Testamencie chwała Boża wypełniła świątynię tak, że kapłani nie mogli ustać.
Chwała Jezusa na ziemi była ukryta.
Ludzie widzieli człowieka z Nazaretu.
Jedynie czasami zasłona była odsuwana: podczas przemienienia na górze, przy cudach i znakach, a wreszcie przy zmartwychwstaniu.
W niebie nie ma już zasłony.
Tam Chrystus jest widziany takim, jakim naprawdę jest.
Jan później napisze:
„Ujrzymy Go takim, jakim jest.” (1 J 3:2)
Cała historia zmierza do chwili, gdy każdy język wyzna, że Jezus jest Panem.
Jedni uczynią to z radością.
Inni z przerażeniem.
Ale wszyscy uznają Jego chwałę.
7. Błogosławieństwo (gr. eulogia)
Słowo to oznacza uwielbienie, wysławianie, dziękczynienie.
Tu nie chodzi błogosławieństwo otrzymywane od Boga, lecz błogosławieństwo kierowane ku Bogu.
Innymi słowy: wszelkie stworzenie będzie mówić o Nim dobrze, wielbić Go i wysławiać.
Jest to kulminacja całej tej listy.
Moc budzi podziw.
Bogactwo - zachwyt.
Mądrość - szacunek.
Siła - poczucie bezpieczeństwa.
Cześć - uznanie.
Chwała - uwielbienie.
A wszystko razem wybucha pieśnią błogosławieństwa.
Niebo nie milczy wobec wielkości Chrystusa. Niebo śpiewa.
Piękna kolejność
Niektórzy komentatorzy zauważają ciekawy porządek.
Pierwsze cztery określenia opisują to, co Chrystus posiada sam w sobie:
moc,
bogactwo,
mądrość,
siłę.
Ostatnie trzy opisują to, co stworzenie oddaje Chrystusowi:
cześć,
chwałę,
błogosławieństwo.
Najpierw niebo ogłasza, kim jest Baranek.
Potem odpowiada na Jego wielkość uwielbieniem.
To jest również wzór prawdziwego nabożeństwa. Najpierw poznajemy Chrystusa takim, jakim jest. Dopiero potem nasze serce odpowiada czcią, chwałą i błogosławieństwem.
Im bardziej widzimy Baranka, tym bardziej chcemy Go wielbić. Dlatego centrum nieba nie stanowią złote ulice, perłowe bramy ani aniołowie. Centrum nieba stanowi Baranek zabity, który żyje na wieki, a wszystkie zastępy wołają:
„Godzien jest Baranek!” (Obj. 5:12).
Dlaczego Baranek jest godzien?
Poprzedni werset daje odpowiedź:
„Ponieważ zostałeś zabity i odkupiłeś nas Bogu swoją krwią” (Obj. 5:9).
Niebo skupia się nie na stworzeniu świata, lecz na odkupieniu.
Aniołowie podziwiają Chrystusa jako Stwórcę.
Odkupieni podziwiają Go jako Zbawiciela.
Krzyż jest centrum pieśni nieba.
Zastosowanie
1. Chrystus nie jest dodatkiem do życia
Jeżeli niebo oddaje Mu wszelką cześć, chwałę i błogosławieństwo, to nie może On zajmować drugorzędnego miejsca w naszym życiu.
Jezus nie jest jednym z wielu priorytetów. Jest Panem.
2. Wartość Chrystusa przewyższa wszystko
Ludzie poświęcają życie dla pieniędzy, sławy, kariery lub uznania.
Niebo wskazuje na jedyną Osobę naprawdę godną całkowitego oddania.
3. Krzyż pozostaje centrum uwielbienia
Wielu chce Chrystusa jako pomocnika, ale nie jako ukrzyżowanego Zbawiciela.
Tymczasem niebo nigdy nie oddziela korony od krzyża.
Baranek jest uwielbiany właśnie dlatego, że został zabity.
Podsumowanie
Objawienie 5:12 jest pieśnią całego nieba. Miliony aniołów ogłaszają, że Jezus Chrystus — Baranek zabity za grzeszników — jest godzien otrzymać moc, bogactwo, mądrość, siłę, cześć, chwałę i błogosławieństwo.
To nie jest jedynie opis przyszłego uwielbienia. To wezwanie dla każdego człowieka już teraz.
Pytanie nie brzmi: „Czy Chrystus jest godzien?”
Niebo odpowiedziało na to pytanie dawno temu.
Pytanie brzmi: Czy moje życie zgadza się z tym, co śpiewa niebo? Czy Baranek otrzymuje ode mnie cześć, chwałę i posłuszeństwo, które już teraz należą Mu się na wieki?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz