Kuszenie na pustyni – tam, gdzie zwyciężył Drugi Adam

Kuszenie na pustyni – tam, gdzie zwyciężył Drugi Adam

Mateusza 4:1–11

"Wtedy Duch zaprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła." (Mt 4:1)

Wielu czyta historię kuszenia Jezusa jak podręcznik moralności. Widzą w niej lekcję, jak odpowiadać na pokusy. Oczywiście, to prawda. Jezus rzeczywiście pokazuje nam, że Słowo Boże jest mieczem przeciwko szatanowi.

Ale jeśli na tym zatrzymamy nasze rozważanie, przeoczymy najważniejszą część tej historii.

Mateusz nie opisuje jedynie zwycięstwa pewnego pobożnego człowieka nad pokusami.

Opisuje zwycięstwo Tego, który przyszedł reprezentować swój lud.

To nie jest przede wszystkim historia o tym, co my mamy zrobić.

To jest historia o tym, co Chrystus zrobił dla nas.

Drugi Adam

Już pierwszy rozdział Ewangelii Mateusza przygotowuje nas do tego wydarzenia. Jezus jest Synem Abrahama. Jest Synem Dawida. Jest prawdziwym Królem Izraela.

Ale cała Biblia prowadzi jeszcze dalej.

Paweł nazwie Go później Drugim Adamem.

Pierwszy Adam stanął w ogrodzie pełnym jedzenia. Nie był głodny. Nie był zmęczony. Nie cierpiał. Miał wszystko.

A jednak, kiedy szatan przyszedł z pokusą, Adam zwątpił w dobroć Boga.

Jednym aktem nieposłuszeństwa sprowadził śmierć na całą ludzkość.

Jezus natomiast stoi na pustyni. Nie w ogrodzie. Nie wśród drzew pełnych owoców.

Ale po czterdziestu dniach postu. Wycieńczony. Głodny. Sam.

I właśnie wtedy przychodzi diabeł.

Tam, gdzie pierwszy Adam upadł w obfitości, Drugi Adam zwycięża w skrajnym ubóstwie. Nie jest to przypadek. To jest Boży plan odkupienia.

Prawdziwy Izrael

Ale Mateusz prowadzi jeszcze jedną paralelę.

Izrael przeszedł przez Morze Czerwone.

Jezus przechodzi przez Jordan.

Izrael był prowadzony przez Boga na pustyni czterdzieści lat.

Jezus zostaje wyprowadzony na pustynię na czterdzieści dni.

Izrael wielokrotnie szemrał. Narzekał na brak chleba. Domagał się znaków. Kusił Boga.

Jezus robi dokładnie odwrotnie.

Każda odpowiedź Jezusa pochodzi z Księgi Powtórzonego Prawa – księgi przypominającej Izraelowi o jego niewierności podczas wędrówki przez pustynię.

Tam, gdzie cały naród zawiódł, jeden Człowiek pozostaje wierny. On jest prawdziwym Izraelem. Prawdziwą Winoroślą. Posłusznym Synem.

Nie przypadek, lecz Boży plan

Pierwsze zdanie tej historii może zaskakiwać.

„Wtedy Duch zaprowadził Jezusa na pustynię...”

Nie szatan. Duch Święty.

To nie diabeł kontroluje wydarzenia.

On jedynie wykonuje to, na co Bóg pozwala.

To niezwykle ważna prawda.

Ojciec nie utracił kontroli ani na chwilę. Choć Jezus wydaje się samotny. Choć nie ma tłumów. Nie ma cudów. Nie ma uczniów. Ojciec prowadzi Go dokładnie tam, gdzie powinien być.

Tak samo często wygląda nasze życie.

Wydaje nam się, że znaleźliśmy się na pustyni przez przypadek. Że Bóg o nas zapomniał. Ale Biblia uczy czegoś odwrotnego. Bóg prowadzi nawet przez pustynię. Nigdy nie wypuszcza swoich dzieci spod swojej opatrzności.

Atak na synostwo

Zauważmy, że szatan nie zaczyna od chleba.

On zaczyna od tożsamości.

„Jeśli jesteś Synem Bożym…”

To niezwykle przebiegłe.

Kilka wersetów wcześniej Ojciec powiedział podczas chrztu:

„To jest mój umiłowany Syn…”

Szatan mówi: „Naprawdę?" „Udowodnij."

To ta sama strategia od początku świata.

W Edenie powiedział:

„Czy rzeczywiście Bóg powiedział?”

Na pustyni mówi:

„Czy rzeczywiście jesteś Synem?”

Każda pokusa zaczyna się od podważenia zaufania do Boga.

Najpierw człowiek zaczyna wątpić w charakter Ojca.

Potem dopiero przychodzi grzech.

Chleb czy Ojciec?

Pierwsza pokusa wydaje się rozsądna.

Przecież Jezus naprawdę jest głodny.

Czy zaspokojenie głodu jest grzechem? Nie.

Problem leży gdzie indziej.

Szatan proponuje osiągnięcie dobrego celu poza wolą Ojca.

To zawsze jest istota pokusy.

Nie chodzi tylko o to, co robimy.

Chodzi o to, komu ufamy.

Jezus odpowiada:

„Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem pochodzącym z ust Bożych.”

To jest niesamowite. On bardziej ufa słowu Ojca niż własnemu żołądkowi.

Dzisiaj świat mówi:

„Najważniejsze jest to, co ty czujesz.”

Chrystus mówi:

„Najważniejsze jest to, co powiedział Ojciec.”

Sola Scriptura

Jezus nie prowadzi filozoficznej dyskusji. Nie próbuje błyszczeć argumentacją.

Trzykrotnie odpowiada jednym zwrotem:

„Napisano.”

Nie tradycja. Nie emocje. Nie doświadczenie. Nie ludzka mądrość. Słowo Boże.

Co więcej, Jezus cytuje za każdym razem Księgę Powtórzonego Prawa – księgę, którą wielu współczesnych uważa za mało praktyczną.

A jednak właśnie ona okazuje się mieczem przeciwko diabłu.

To pokazuje, że całe Pismo jest natchnione i użyteczne. Nie ma w Biblii ksiąg zbędnych. Nie ma fragmentów, które utraciły swoją wartość.

Nasycony Słowem

Zauważmy jednak coś jeszcze. Jezus nie tylko zna Pismo. On nim żyje.

Między znajomością Biblii a nasyceniem Biblią istnieje ogromna różnica.

Można znać setki wersetów i nadal kochać świat bardziej niż Boga.

Faryzeusze znali Pismo niemal na pamięć. A jednak odrzucili Mesjasza.

Jezus natomiast był całkowicie nasycony wolą Ojca.

Dlatego pokusa nie znalazła w Nim żadnego punktu zaczepienia.

Serce pełne Boga pozostawia coraz mniej miejsca dla grzechu.

Przywrócenie prawdziwego człowieczeństwa

Współczesny świat uważa, że wolność polega na robieniu wszystkiego, czego pragniemy. Biblia mówi odwrotnie. Człowiek naprawdę wolny to człowiek, który panuje nad swoimi pragnieniami.

Bóg stworzył świat w sześć dni. Siódmego dnia odpoczął. Nie dlatego, że był zmęczony. Ale dlatego, że doskonale panował nad swoim działaniem.

Jezus objawia tę samą doskonałą harmonię. Jest głodny. Ale głód Nim nie rządzi.

Jest kuszony. Ale pokusa Nim nie włada.

Tak właśnie wygląda prawdziwy obraz Boga w człowieku.

Nie chodzi o brak wrażliwości czy o brak emocji. Lecz doskonałe podporządkowanie każdej potrzeby woli Ojca.

My natomiast często pozwalamy, by rządził nami apetyt, gniew, ambicja, lęk czy pożądanie. Grzech odwraca porządek stworzenia: zamiast panować nad pragnieniami, stajemy się ich niewolnikami. Chrystus przyszedł nie tylko przebaczyć naszą winę, ale również rozpocząć odnowienie obrazu Bożego w swoim ludzie.

Zwycięstwo przypisane wierzącym

Najważniejsza prawda pozostaje jednak na końcu.

Jezus nie zwyciężył tylko dla własnej chwały.

On zwyciężył jako nasz Przedstawiciel.

Jego posłuszeństwo jest częścią tego, co reformatorzy nazwali czynnym posłuszeństwem Chrystusa.

On nie tylko umarł za nasze grzechy. On żył doskonale. Każde zwycięstwo nad pokusą. Każdy akt posłuszeństwa. Każda chwila doskonałej wierności.

Cała ta sprawiedliwość zostaje przypisana każdemu, kto wierzy.

Dlatego nasza nadzieja nie opiera się na tym, jak dobrze walczymy z pokusami.

Nasza nadzieja opiera się na Tym, który nigdy nie przegrał.

Adam zawiódł.

Izrael zawiódł.

My zawodzimy niemal każdego dnia.

Ale Chrystus pozostał wierny aż do końca.

_________________

Dlatego, gdy przychodzą pokusy, nie patrz najpierw na swoją siłę. Patrz na Chrystusa. On jest zwycięskim Synem, którego sprawiedliwość została przypisana wierzącym. Z tej pewności rodzi się nowa walka z grzechem.

A jednocześnie uczmy się od naszego Pana. Nie ma trwałego zwycięstwa bez karmienia się Słowem Bożym. Jezus odpowiadał: „Napisano”, ponieważ Jego serce było przeniknięte Pismem. 

Kościół również nie pokona pokus mocą własnej determinacji, lecz wtedy, gdy będzie bardziej ufał Bożej obietnicy niż własnym odczuciom, bardziej cenił wolę Boga niż natychmiastową satysfakcję i bardziej pragnął Chrystusa niż chleba tego świata.

Pustynia nie była porażką Jezusa.

Była początkiem zwycięstwa, które zakończyło się na Golgocie i zostało ogłoszone światu przez pusty grób.

Tam, gdzie pierwszy Adam przyniósł śmierć, Drugi Adam przyniósł życie.

Tam, gdzie Izrael okazał się niewierny, prawdziwy Syn pozostał posłuszny.

A dzięki Jego doskonałej wierności grzesznicy mogą dziś stanąć przed świętym Bogiem nie we własnej sprawiedliwości, lecz odziani w sprawiedliwość Chrystusa. 

I o to właśnie chodzi w Dobrej Nowinie Ewangelii.