Małżeństwo – ostatnia pamiątka raju
Młody człowiek często myśli: „Gdy tylko się ożenię lub wyjdę za mąż, wszystko w moim życiu się ułoży.” Samotność zniknie, problemy przeminą, a szczęście będzie trwało już zawsze.
Jednak życie szybko pokazuje, że małżeństwo nie jest końcem trudności, lecz początkiem nowego etapu. Nie dlatego, że jest czymś złym, ale dlatego, że Bóg nie ustanowił go jako ucieczki od problemów, lecz jako szkołę miłości, pokory i uświęcenia.
Pismo Święte mówi:
„Kto znalazł żonę, znalazł coś dobrego i dostąpił łaski od Pana.” (Przyp. 18:22 BW)
To wielkie błogosławieństwo, ale każde błogosławieństwo niesie również odpowiedzialność.
Nie warto zwlekać z małżeństwem z lęku przed przyszłością, jeśli Bóg prowadzi dwoje ludzi ku sobie. Trzeba jednak wejść w nie mądrze, rozumiejąc, że przysięga małżeńska nie usuwa naszych grzesznych skłonności. Dwoje grzeszników nie tworzy doskonałego związku. Potrzebują łaski.
I właśnie tutaj pojawia się najważniejsza prawda.
Małżeństwo nie jest całe „cukierkowe”. Są dni słodkie i są dni gorzkie. Są nieporozumienia, zmęczenie, różnice charakterów, choroby, troski o dzieci, problemy finansowe i rozczarowania. Ale tam, gdzie w sercu mieszka Boża łaska, nawet gorycz nie zatruwa całego życia.
Łaska sprawia, że zamiast odpowiadać złością na złość, uczymy się przebaczać.
Zamiast pielęgnować urazy – szukamy pojednania.
Zamiast walczyć ze sobą – zaczynamy walczyć o siebie nawzajem.
Pan Jezus powiedział:
„Beze mnie nic uczynić nie możecie.” (Jana 15:5 BW)
To odnosi się również do małżeństwa.
Pięknym obrazem jest para dobrze dobrana duchowo. Nie chodzi jedynie o podobne zainteresowania czy temperament, ale o wspólne poddanie się Chrystusowi. Tacy małżonkowie przypominają dwa woły zaprzężone do jednego jarzma. Gdy idą w tym samym kierunku, ciężar staje się lżejszy.
Ich życie przypomina dwóch zwiadowców wracających z Kanaanu z ogromnym gronem winogron z doliny Eszkol (Lb 13:23). Żaden z nich nie uniósłby tego ciężaru sam, ale razem nieśli owoc Bożej obietnicy. Tak samo jest w dobrym małżeństwie. Radości mnożą się, gdy są dzielone, a cierpienia stają się lżejsze, gdy rozkładają się na dwoje. To rzeczywiście najpiękniejsza matematyka życia: wspólna radość się pomnaża, wspólny ból się zmniejsza. (Tam ból twój się podzieli a radość pomnoży się…)
Oczywiście zdarzają się konflikty. Łatwo wtedy wskazać winnego. Jednak doświadczenie uczy pokory. Gdy małżonkowie się spierają, zazwyczaj oboje ponoszą jakąś odpowiedzialność. Czasem jedna strona zawini bardziej, druga mniej – ale pycha rzadko pozwala to dostrzec.
Dlatego zamiast pytać: „Co jest nie tak z moim współmałżonkiem?”, lepiej zapytać: „Co Duch Święty chce zmienić we mnie?”
Miłość działa jak światło. Tam, gdzie jest jej dużo, łatwiej dostrzec dobro drugiej osoby niż jej wady. Natomiast gdy miłość stygnie, nawet drobiazgi urastają do rozmiarów wielkich problemów.
Apostoł Piotr napisał:
„Miłość zakrywa mnóstwo grzechów.” (1 Piotra 4:8 BW)
Nie oznacza to ignorowania zła, lecz gotowość do przebaczania, cierpliwości i okazywania łaski – takiej, jaką sam Chrystus codziennie okazuje nam.
Nieprzypadkowo pierwszego cudu Jezus dokonał właśnie na weselu w Kanie Galilejskiej (J 2). Małżeństwo było ostatnią pozostałością raju po upadku człowieka – miejscem, gdzie dwoje ludzi mogło jeszcze doświadczać jedności, bliskości i przymierza. Chrystus przyszedł, aby tę instytucję uhonorować swoją obecnością.
To również ważna lekcja dla nas. Największym błogosławieństwem małżeństwa nie jest romantyczna miłość ani materialny dobrobyt. Największym błogosławieństwem jest obecność Chrystusa.
Tam, gdzie On jest zaproszony do codzienności, zwykła woda obowiązków może stać się winem radości. Tam, gdzie On króluje, dwie niedoskonałe osoby uczą się kochać w sposób, który staje się świadectwem Ewangelii.
Małżeństwo nie jest rajem. Ale jest jedną z najpiękniejszych dróg, na których Bóg przygotowuje swoje dzieci do nowego nieba i nowej ziemi, gdzie wszelka miłość znajdzie swoje doskonałe spełnienie w wiecznej społeczności z Barankiem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz