Wieczne i skuteczne kapłaństwo Chrystusa
BT, Hbr 7:23-25
I gdy tamtych wielu było kapłanami, gdyż śmierć nie zezwalała im trwać przy życiu, Ten właśnie, ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające. Przeto i zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi.
BW, Hebr 7:23-25
Tamtych kapłanów było więcej, gdyż śmierć nie pozwalała im pozostawać w urzędzie; Ale Ten sprawuje kapłaństwo nieprzechodnie, ponieważ trwa na wieki. Dlatego też może zbawić na zawsze tych, którzy przez niego przystępują do Boga, bo żyje zawsze, aby się wstawiać za nimi.
EKU'18, Hbr 7:23-25
Tamci kapłani są także liczniejsi, bo śmierć nie pozwala im trwać. Ten zaś, przez to, że trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające. Dlatego też może na zawsze zbawiać tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo w każdej chwili żyje po to, aby wstawiać się za nimi.
PSZ, Hbr 7:23-25
Tamtych kapłanów musiało być wielu, bo śmierć przerywała ich służbę. Jezus zaś żyje wiecznie i jest kapłanem, który nie potrzebuje następcy. Dlatego też może raz na zawsze zbawić tych, którzy dzięki Niemu przychodzą do Boga. Zawsze bowiem żyje i w każdej chwili wstawia się za nimi u Boga.
Na zawsze – tak długo Chrystus będzie naszym Najwyższym Kapłanem. Wiemy, że Jego kapłaństwo będzie trwało, ponieważ Bóg złożył przysięgę na samego siebie, a Pan nie może i nie złamie swoich ślubów (Hbr 7:20–22; zob. 6:13–20).
Dowodzi to wyższości kapłańskiego porządku Chrystusa według Melchizedeka, ponieważ Bóg nie złożył przysięgi, aby potwierdzić porządek lewicki.
Dowodzi to jego tymczasowego charakteru i ostatecznej niezdolności do zapewnienia tego, co ono samo i całe prawo Mojżeszowe przedstawiały – ostatecznego i pełnego przebaczenia i pojednania oraz doskonałości ludu Bożego (7:1–19).
Jeśli kapłaństwo Melchizedeka i jego Najwyższy Kapłan, Jezus Chrystus, są wyższe ponad kapłaństwo lewickie, to Jezus jest również nadrzędny wobec każdego z kapłanów z plemienia Lewiego.
Autor Listu do Hebrajczyków podkreśla tę ideę w dzisiejszym fragmencie, mówiąc, że śmierć kapłanów lewickich w każdej epoce uniemożliwiała im kontynuowanie służby w imieniu ludu Bożego.
Wszelkie korzyści, jakie mogło zapewnić kapłaństwo lewickie, miało charakter tymczasowy, ponieważ śmierć kapłana oznaczała w pewnym sensie, że wszystko musiało zaczynać się od nowa. Nowy kapłan musiał składać nowe ofiary i poprzez swoje nowe wstawiennictwo ponownie zapewnić błogosławieństwa przymierza.
Nawet Aaron, mimo że pełnił wspaniałą posługę jako pierwszy oficjalny arcykapłan Izraela, nie mógł na zawsze pośredniczyć w udzielaniu boskich błogosławieństw, ponieważ umarł, a jego kapłańska praca i korzyści z niej płynące dobiegły końca (Lb 20:22-29).
Wszystko to sugeruje, że jednym z powodów, dla których system mojżeszowy nie mógł uczynić nikogo doskonałym, było to, że nie mógł zapewnić arcykapłana, którego dzieło przebłagania i błogosławieństwa mogłyby trwać po jego śmierci (zob. Hbr 6:11, 19).
Jezus również umarł, a List do Hebrajczyków 9–10 podkreśla, że musiał umrzeć, aby doprowadzić swój lud do doskonałości. Jednak Jezus nie pozostał martwy. Został wskrzeszony dzięki mocy swojego niezniszczalnego życia (7:16, 24; zob. Rz 6:9).
W ten sposób przysięga, którą Ojciec złożył swojemu wcielonemu Synowi, że będzie On kapłanem na wieki, została spełniona (Ps. 110), a Jezus nigdy nie przestanie pośredniczyć w błogosławieństwach, które zapewnił swojemu ludowi.
Nie może On zawieść w doprowadzeniu do ostatecznego i całkowitego zbawienia swojego ludu, ponieważ żyje wiecznie, aby wstawiać się za nami przed Ojcem (Hbr 7:25).
Chrystus żyje, aby nas błogosławić na wieki, tak wielka jest Jego miłość do nas, i tylko On sam odkupi nas swoją nieodpartą mocą.
John Owen komentuje, że Jezus „nie przyniesie nam częściowego zbawienia, pozostawiając resztę nam samym i innym... Cokolwiek składa się na nasze całkowite, pełne zbawienie, On jest w stanie to urzeczywistnić”.
_____________
Jan Kalwin pisze: „Jak wielka jest ta miłość do nas! Chrystus żyje dla nas, a nie dla siebie samego!”. Jezus żyje, aby wielbić chwałę Trójcy Świętej, ale Jego miłość do nas jest widoczna w tym, że żyje również po to, aby zapewnić nam nieustanne zbawienie Boże.
Jest to żywy i prawdziwy Bóg, Ten, który nie uważa, że życie dla nas poprzez kapłańską posługę Syna jest poniżej Jego godności. Rozważmy dzisiaj tę wielką miłość.
Do dalszego studiowania
IZAJASZA 33:22
EZECHIELA 37:15–28
JANA 11:45–52
RZYMIAN 8:31–39
https://open.spotify.com/episode/7z6LwINRsFCPVxCIiCZe2d?si=_hXK-ODKQResot8iVQfneA
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz