Hebr. 9 Świątynia jako symbol Bożej świętości i łaski

Analiza Listu do Hebrajczyków 9: Świątynia jako symbol Bożej świętości i łaski

List do Hebrajczyków, rozdział 9, przedstawia szczegółowy opis starotestamentowej świątyni (tabernakulum) oraz jej rytuałów, kontrastując je z doskonałym dziełem Chrystusa w nowym przymierzu. Autor podkreśla, że elementy świątyni nie tylko podkreślały świętość Boga, ale także wskazywały na Jego łaskę, choć w sposób tymczasowy i symboliczny. Poniżej omówię, w jaki sposób wszystko w świątyni wskazuje na te aspekty, opierając się na analizie tekstu biblijnego oraz komentarzach reformowanych, takich jak te autorstwa Johna Owena, Matthew Henry’ego oraz współczesnych teologów reformowanych, jak John MacArthur czy Thomas Schreiner.

Kontekst biblijny Hebrajczyków 9

Rozdział 9 opisuje strukturę tabernakulum: zewnętrzną część (świętą) z menorą, stołem chlebów pokładnych i ołtarzem kadzidlanym, oraz wewnętrzną (najświętszą) z Arką Przymierza, laską Aarona i tablicami Dekalogu. Rytuały obejmowały codzienne ofiary i coroczne wejście arcykapłana do Miejsca Najświętszego z krwią zwierząt. Te elementy podkreślały niedoskonałość starego przymierza, które nie mogło zapewnić pełnego oczyszczenia sumienia (Hebr 9:9-10), lecz wskazywały na Chrystusa jako doskonałego Arcykapłana i Ofiarę (Hebr 9:11-14).

Wskazanie na Bożą świętość

Świątynia symbolizowała absolutną świętość Boga, czyli Jego oddzielenie od grzechu i nieczystości. Struktura tabernakulum podkreślała bariery dostępu do Bożej obecności, co odzwierciedlało potrzebę doskonałej czystości przed świętym Bogiem.

• Podział na części święte i najświętsze: Zewnętrzna część (święta) była dostępna dla kapłanów, ale wewnętrzna (najświętsza) tylko dla arcykapłana raz w roku. Zasłona oddzielająca te przestrzenie symbolizowała oddzielenie grzesznego człowieka od świętego Boga. Jak wyjaśnia Matthew Henry w swoim komentarzu, tabernakulum było “ziemskim sanktuarium”, ukazującym świętość Boga poprzez wymóg ciągłego oczyszczania i ograniczenia dostępu, co przypominało, że tylko to, co czyste, może zbliżyć się do Niego. John Owen podkreśla, że elementy takie jak złoty ołtarz kadzidła w Miejscu Świętym reprezentowały pośrednictwo, ale ich niedoskonałość wskazywała na potrzebę doskonałego Pośrednika, podkreślając Bożą świętość poprzez wymóg nieskazitelności.
  
  
• Rytuały oczyszczenia: Kapłani musieli się myć i składać ofiary za własne grzechy, co podkreślało, że nawet oni byli nieczyści. Krew zwierząt kropiona na Arkę Przymierza symbolizowała konieczność zadośćuczynienia za grzech, lecz nie usuwała go trwale. Reformowany komentarz Johna MacArthura w “The New Covenant” wskazuje, że te rytuały ukazywały tymczasowość starego systemu, gdzie ziemska świątynia była jedynie cieniem niebiańskiej, podkreślając świętość Boga poprzez brak pełnego dostępu bez doskonałej ofiary. Podobnie, w komentarzu z Harvest Community Church, świętość jest opisana jako “serce kultu”, gdzie tylko doskonała czystość pozwala na zbliżenie się do Boga.
  
  

Te elementy przypominały Izraelowi, że Bóg jest transcendentnie święty, a grzech uniemożliwia bezpośredni kontakt, co wymagało pośrednictwa i ofiary.

Wskazanie na Bożą łaskę

Mimo podkreślania świętości, świątynia ukazywała łaskę Boga poprzez system ofiar, który umożliwiał tymczasowe pojednanie i dostęp. Był to symbol Bożej dobroci, oferującej drogę do przebaczenia, choć niedoskonałą, wskazującą na ostateczną łaskę w Chrystusie.

• Ofiary i krew: Krew zwierząt składana na ołtarzu symbolizowała zastępcze zadośćuczynienie za grzech, co było aktem łaski Boga, umożliwiającym oczyszczenie cielesne (Hebr 9:13). Owen wyjaśnia, że kadzidło i ofiary reprezentowały modlitwy i pośrednictwo, dające “słodki zapach” przed Bogiem, co symbolizowało łaskę w przyjmowaniu niedoskonałych ofiar. 9 W komentarzu Sam Storms, krew Chrystusa jest kontrastowana z krwią zwierząt, pokazując, że stara świątynia wskazywała na łaskę poprzez oczyszczenie sumienia, co umożliwia służbę żywemu Bogu.
  
  
• Arka Przymierza i wieko przebłagania: Wieko (miejsce, gdzie Bóg spotykał się z człowiekiem) symbolizowało łaskę, gdzie krew pokrapiana umożliwiała pojednanie. David Harrell w swoim komentarzu podkreśla, że na wieku “sprawiedliwość i łaska spotykały się symbolicznie”, wskazując na Bożą łaskę w zadośćuczynieniu za grzech poprzez ofiarę. Thomas Schreiner w wykładzie na temat Hebr 9 podkreśla, że tabernakulum ukazywało ograniczenia starego systemu, ale jego symbolika łaski znajdowała spełnienie w Chrystusie, który wszedł do niebiańskiej świątyni własną krwią.
  
  

Reformowani komentatorzy, tacy jak ci cytowani, jednogłośnie podkreślają, że świątynia była typem Chrystusa: Jej elementy wskazywały na Jego doskonałą ofiarę, która łączy Bożą świętość z łaską, zapewniając wieczne odkupienie (Hebr 9:12). Stare przymierze było “cieniem dobrych rzeczy przyszłych” (Hebr 10:1), a Chrystus spełnia je, oferując pełny dostęp do Boga przez wiarę.

Wniosek: Hebrajczyków 9 ukazuje świątynię jako teologiczny model, gdzie świętość Boga wymaga separacji od grzechu, a łaska zapewnia drogę pojednania. Komentarze podkreślają suwerenność Boga w zbawieniu, gdzie wszystko wskazuje na Chrystusa jako jedyne źródło prawdziwego oczyszczenia i dostępu.