Pociecha płynąca z Boskiej przysięgi
EKU, Hbr 7:19-22
Prawo bowiem nie uczyniło niczego doskonałym, ale wprowadziło lepszą nadzieję, przez którą zbliżamy się do Boga. A dokonało się to nie bez przysięgi. Tamci bowiem zostali kapłanami bez przysięgania, Ten zaś dzięki przysiędze Tego, który do Niego powiedział:
Pan przysiągł
i nie będzie żałował:
Ty jesteś kapłanem na wieki.
Tak więc Jezus jest gwarantem lepszego Przymierza.
Nasze studium Listu do Hebrajczyków 7 wymaga od nas zgłębienia pewnych głębokich nauk teologicznych dotyczących kapłaństwa Chrystusa i prawa Bożego, opartych na postaci Melchizedeka, która dla wielu osób jest dość niejasna, ponieważ Stary Testament niewiele o nim mówi.
Nie powinniśmy jednak pozwolić, aby względna niejasność postaci Melchizedeka przesłoniła nam niezwykle pocieszające prawdy zawarte w kapłaństwie Chrystusa wzorowanym na kapłaństwie Melchizedeka.
Dzisiejszy fragment traktuje prawdę o kapłaństwie Chrystusa jako wielką pociechę dla nas.
Ponownie cytując Psalm 110, autor Listu do Hebrajczyków zauważa, że kapłaństwo Chrystusa, w przeciwieństwie do kapłaństwa Lewitów, zostało zabezpieczone przysięgą (Hbr 7:20–21). W świetle pełniejszego wyjaśnienia zawartego w nauczaniu Jezusa (Mt 22:41–46) rozumiemy, że Psalm 110 daje nam wgląd w wymianę zdań między Bogiem Ojcem a Bogiem Synem wcielonym, w której to Ojciec składa przysięgę, że uczyni wcielonego Syna kapłanem na zawsze według porządku Melchizedeka.
Oczywiście nigdy nie miało to miejsca w przypadku kapłaństwa lewickiego, które zostało ustanowione dekretem, ale nie zostało ustanowione na zawsze boską przysięgą.
Należy tutaj zauważyć, że brak przysięgi oznacza pośrednio, że kapłaństwo lewickie, a tym samym system religijny Mojżesza, nigdy nie miały trwać wiecznie. Bóg nigdy nie był im tak oddany, jak jest oddany kapłaństwu Chrystusa.
Po drugie, w świetle Listu do Hebrajczyków 6:13–20, przysięga Boga, że uczyni Jezusa kapłanem na wieki, stanowi dla nas wielką pociechę. Przekonuje nas ona, że nasz Stwórca jest oddany sprawie pośrednictwa Jezusa i nikomu innemu.
Nie musimy się nigdy obawiać, że Bóg zmieni zdanie na temat kapłaństwa Chrystusa lub że dzieło Jezusa okaże się niewystarczające do osiągnięcia celów, jakie Bóg dla niego wyznaczył. Pan niejako postawił na szali swój honor, przysięgając ustanowić Chrystusa wiecznym, doskonale skutecznym kapłanem według porządku Melchizedeka. A ponieważ Bóg nie poświęci swojego honoru (Iz 42:8), Jezus musi pozostać naszym Najwyższym Kapłanem na wieki i naprawdę zbawi wszystkich, których Ojciec Mu powierzył.
John Owen komentuje: „To, że Chrystus został ustanowiony kapłanem na wieki na mocy przysięgi Boga, stanowi solidną podstawę pokoju i pocieszenia dla Kościoła”.
Wreszcie niezmienne i niezachwiane przywiązanie Boga do przymierza w Chrystusie, widoczne w boskiej przysiędze, dowodzi, że nowe przymierze jest lepsze od starego (7:22). Będzie ono trwało wiecznie, więc nie ma żadnego powodu, aby porzucić Jezusa.
____________
Bóg dał nam nie tylko swoje nieomylne i bezbłędne Słowo, które prowadzi nas do prawdy, ale także nauczycieli, których wyposażył, aby nas nauczali tego Słowa. Powinniśmy zatem słuchać pobożnych i mądrych nauczycieli, których Pan powołał do swojego Kościoła, i powinniśmy dziękować Bogu za nauczycieli, których nam dał. To prawdziwe błogosławieństwo, móc słuchać zdrowych nauk Słowa Bożego.
Do dalszego studiowania
IZAJASZA 59:1
OSEASZA 1:7
HEBR 5:8–10
https://open.spotify.com/episode/48Tk9oJw2k838qgMAaoFai?si=2UQWHv6EQaGOqs5klAC2pg
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz