SNP'18, Hbr 8:3-5
Arcykapłan ustanawiany jest po to, aby składał dary i ofiary. Dlatego również Ten powinien mieć coś, co mógłby ofiarować. Otóż gdyby był na ziemi, nie byłby kapłanem. Tu już są tacy, którzy składają dary zgodnie z Prawem. Pełnią oni posługi w tym, co jest ziemskim odbiciem i cieniem świątyni w niebie. Mojżesz bowiem otrzymał takie polecenie, gdy zamierzał postawić przybytek: Dopilnuj, abyś wykonał wszystko według wzoru, który ci ukazano na górze.
BW, Hebr 8:3-5
Albowiem każdy arcykapłan bywa ustanawiany, aby składał dary i ofiary; dlatego jest rzeczą konieczną, żeby i ten miał co ofiarować. Otóż, gdyby był na ziemi, nie byłby kapłanem, skoro są tu tacy, którzy składają dary według przepisów zakonu; Służą oni w świątyni, która jest tylko obrazem i cieniem niebieskiej, jak to zostało objawione Mojżeszowi, gdy miał budować przybytek: Bacz, powiedziano mu, abyś uczynił wszystko według wzoru, który ci został ukazany na górze.
PSZ, Hbr 8:3-5
Do zadań każdego najwyższego kapłana należy składanie darów i ofiar. Dlatego również Chrystus musiał złożyć swoją ofiarę. Gdyby pełnił służbę na ziemi, nie mógłby być kapłanem. Tu bowiem składaniem ofiar zajmują się ci, którzy zostali do tego powołani zgodnie z Prawem Mojżesza. Oni jednak służą w świątyni, która jest tylko niedokładną kopią tej prawdziwej w niebie. To o niej mówił Bóg, gdy nakazał Mojżeszowi zbudować świątynię:
„Staraj się zrobić wszystko według wzoru,
jaki zobaczyłeś na górze Synaj”.
List do Hebrajczyków 8:1–2 wyraźnie stwierdza, że mamy kapłana według porządku Melchizedeka, a konkretnie Najwyższego Kapłana Jezusa, a zatem mamy kogoś, kto pełni nadrzędną posługę kapłańską opisaną w Liście do Hebrajczyków 7.
To skłania autora do rozważenia obowiązków naszego Najwyższego Kapłana i pracy kapłanów lewickich. Chociaż jednym z najważniejszych obowiązków kapłanów jest modlitwa za lud Izraela (np. 2 Kron. 30:27; Hbr 7:25), autor Listu do Hebrajczyków mówi nam w dzisiejszym fragmencie, że kapłaństwo istnieje zasadniczo po to, aby składać „dary i ofiary”.
A ponieważ jest to podstawowe zadanie posługi kapłańskiej, Jezus również musi mieć ofiarę do złożenia (Hbr 8:3).
W odniesieniu do kapłaństwa lewickiego, dary i ofiary te odnoszą się do wielu ofiar opisanych w Księdze Kapłańskiej, które obejmują ofiary wymagane w celu przebłagania za grzechy, a także ofiary dobrowolne, które ludzie składali z własnej woli, gdy chcieli podziękować Panu za coś.
Szczególnie ważne w systemie lewickim były oczywiście coroczne ofiary składane w Dzień Pojednania najpierw za arcykapłana a potem za cały naród (Księga Kapłańska 16).
Jednak autor Listu do Hebrajczyków ma do powiedzenia coś bardzo interesującego na temat ofiary Jezusa, Arcykapłana, w odniesieniu do ofiar lewickich.
Jezus nie może wykonywać swojej pracy na ziemi, bo wtedy nie byłby kapłanem, bo przecież tu są już kapłani, którzy składają ofiary zgodnie z prawem Mojżeszowym (Hbr 8:4).
Podstawą tego stwierdzenia jest argumentacja zawarta w całym 7 rozdziale Listu do Hebrajczyków: kapłaństwo Melchizedeka jest lepsze od kapłaństwa Lewiego, bo zostało ustanowione przysięgą i jest sprawowane w niebie, a Jezus jest tym Arcykapłanem zgodnie z porządkiem Melchizedeka.
Tak więc werset 8:4 mówi, że ponieważ Chrystus jest członkiem wyższego kapłaństwa, Jego dzieło nie może być wykonywane na ziemi. Sprawowanie posługi kapłańskiej na ziemi należy do niższej rangą służby kapłańskiej Lewiego, która jest sprawowana zgodnie z Prawem Mojżeszowym, prawem, które nie może nikogo udoskonalić.
Autor Listu do Hebrajczyków poświęca rozdziały 9–10 szczegółowemu omówieniu ofiary Jezusa, więc w rzeczywistości nie zaprzecza, że Chrystus złożył swoją ofiarę na ziemi. Jednakże, chociaż ofiarna śmierć Jezusa miała miejsce na Golgocie, Jego kapłańska służba ma charakter niebiański.
Ziemski przybytek i świątynia były jedynie obrazem większego niebiańskiego przybytku i świątyni; nie były one prawdziwym sanktuarium, w którym wykonywano skuteczną posługę kapłańską (8:5).
____________________
Odkupienie przez ofiarę ma fundamentalne znaczenie dla religii biblijnej. Pismo Święte pokazuje nam na wiele sposobów, że Bóg zażądał ofiary, aby grzesznicy mogli być w społeczności z Nim, a każdy system teologiczny, który zaprzecza potrzebie odkupienia, nie może być słusznie nazwany chrześcijańskim.
Nie możemy nigdy pójść na kompromis w tej kwestii, ponieważ jeśli nasza ewangelia nie zawiera odkupienia, jest to ewangelia, która nie może zbawić, bez względu na to, jak dobre są jej intencje.
Do dalszego studiowania
WYJŚCIA 25:9
2 KRONIK 7:5
KOLOSAN 2:16–17
HEBRAJCZYKOW 10:14
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz