Chrystus pojawił się tylko raz
Hbr 9:22-26:
W ramach dawnego przymierza, prawie każde oczyszczenie dokonywało się poprzez krew. Przebaczenie grzechów jest bowiem niemożliwe bez przelania krwi.
Dlatego właśnie rzeczy będące kopią niebiańskiej rzeczywistości musiały zostać oczyszczane w taki sposób. Sama niebiańska rzeczywistość wymagała jednak doskonalszych ofiar. Z tego powodu Chrystus wstąpił nie do świątyni zbudowanej przez ludzi według niebiańskiego wzoru, ale do samego nieba, aby stać się naszym reprezentantem przed Bogiem.
Każdy najwyższy kapłan co roku wchodzi do świątyni z krwią zwierząt ofiarnych. Chrystus zaś nie musiał wielokrotnie składać się w ofierze i wiele razy—od początku istnienia świata—umierać. On pojawił się tylko raz, przy końcu czasów, składając w ofierze siebie samego.
W ten sposób uratował nas od kary za grzechy.
Rozdział 9 Listu do Hebrajczyków prowadzi nas tam i z powrotem między ziemskim przybytkiem/świątynią Izraela a niebiańską świątynią, aby wyjaśnić skuteczność, ostateczność i wyższość kapłaństwa Chrystusa.
Wersety 21–22 zgłębiają prawdę, że ziemska świątynia musiała być regularnie oczyszczana poprzez pokropienie krwią ofiarną, co stanowi podstawę dzisiejszego fragmentu, który przenosi nas z powrotem do niebiańskiego przybytku.
Argumentując od mniejszego do większego, autor dowodzi, że skoro ziemski przybytek musiał zostać oczyszczony krwią ofiar zwierzęcych, konieczne jest, aby niebiański przybytek został oczyszczony przez ofiarę wyższą (w. 23).
Może to brzmieć dla nas nieco dziwnie, ponieważ skoro Bóg mieszka w niebie w „niedostępnej światłości” (1 Tm 6,16), niebo i jego świątynia nie mają żadnego skażenia grzechem, które wymagałoby oczyszczenia. Autor jednak posługuje się tu jedynie ogólnymi sformułowaniami, aby podkreślić wielkość dzieła Jezusa.
Różne oczyszczenia i obmycia dokonywane w ziemskim przybytku miały różne cele i niekoniecznie istnieje dokładny odpowiednik wszystkiego, czego Chrystus dokonał w świątyni niebiańskiej.
Co więcej, wiele sformułowań dotyczących oczyszczenia i uświęcenia użytych w Piśmie Świętym dotyczy oddzielenia czegoś do świętego użytku, więc prawdopodobnie to właśnie ma na myśli autor Listu do Hebrajczyków 9:23.
Wchodząc do niebiańskiego przybytku, jak widzimy w wersecie 24, Jezus wszedł do obecności samego Boga. Nasz Stwórca rzeczywiście objawił swoją obecność w ziemskiej świątyni w Miejscu Najświętszym (Wj 25:22), ale nawet wtedy była to obecność pośrednia, w której Pan musiał w pewnym stopniu zasłonić się przed arcykapłanem lewickim, aby arcykapłan nie zobaczył Go bezpośrednio i nie umarł (33:20).
Ale Chrystus, Bóg-człowiek, wszedł w bezpośrednią obecność naszego Stwórcy po swoim wniebowstąpieniu, będąc doskonale bezgrzesznym, a nawet prawdziwym Bogiem prawdziwego Boga, jak również prawdziwym człowiekiem prawdziwego człowieka.
W Liście do Hebrajczyków 9:25 czytamy, że w przeciwieństwie do arcykapłanów Starego Przymierza, którzy musieli składać coroczne ofiary, aby wejść do Miejsca Najświętszego w Dniu Przebłagania (Kpł 16), Jezus musiał złożyć ofiarę tylko raz, aby zapewnić sobie dostęp do niebiańskiego Miejsca Najświętszego.
To ukazuje wyższość dzieła Jezusa. Jego śmierć przeniosła Go na zawsze do niebiańskiego Miejsca Najświętszego. Był to szczytowy moment w historii ludzkości, kiedy Chrystus zainaugurował swoje królestwo (Hbr 9:26).
_____________
Tylko biblijne chrześcijaństwo przewiduje ostateczną ofiarę za grzech. Inne religie nakazują rytuały, pielgrzymki i inne rzeczy, które należy powtarzać w nadziei, że pewnego dnia przyniosą skutek. Ale Chrystus złożył ofiarę raz i nie mamy nic do dodania do Jego ofiary.
Czasami kusi nas, by wierzyć, że musimy zrobić coś więcej, aby zostać przyjęci przez Boga, ale Jezus uczynił wszystko, co konieczne, aby pojednać nas z naszym Stwórcą.
Do dalszego studiowania
EZDR. 5:13–17
GAL. 4:1–7
HEBRAJCZYKÓW 10:11–14
1 Jana 2:1–2
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz