Malachiasza 3:13-20 Bóg nie zapomina wiernych

 Księga Malachiasza 3:13-20: 

"Bardzo przykre stały się wasze mowy przeciwko Mnie - mówi Pan. 

Wy zaś pytacie: Cóż takiego mówiliśmy między sobą przeciw Tobie? 

Mówiliście: Daremny to trud służyć Bogu! Bo jakiż pożytek mieliśmy z tego, żeśmy wykonywali polecenia Jego i chodzili smutni w pokucie przed Panem Zastępów? 

A teraz raczej zuchwałych nazywajmy szczęśliwymi, bo wzbogacili się bardzo ludzie bezbożni, którzy wystawiali na próbę Boga, a zostali ocaleni. 

Tak mówili między sobą ludzie bojący się Boga, a Pan uważał i to posłyszał. 

Zapisano to w Księdze Wspomnień przed Nim dla dobra bojących się Pana i czczących Jego imię. 

Oni będą moją własnością, mówi Pan Zastępów, w dniu, w którym będę działał, a będę dla nich łaskawy, jak jest litościwy ojciec dla syna, który jest mu posłuszny. 

Wtedy zobaczycie różnicę między sprawiedliwym a krzywdzicielem, między tym, który służy Bogu, a tym, który Mu nie służy. Bo oto nadchodzi dzień palący jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy wyrządzający krzywdę będą słomą, więc spali ich ten nadchodzący dzień, mówi Pan Zastępów, tak że nie pozostawi po nich ani korzenia, ani gałązki. 

A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego skrzydłach. Wyjdziecie [swobodnie] i będziecie podskakiwać jak tuczone cielęta."

____________

Przekaz z Księgi Malachiasza 3:13-20 ukazuje kontrast między narzekaniem tych, którzy uważają służbę Bogu za daremną, a wiernością tych, którzy boją się Pana i czczą Jego imię. Bóg słyszy zarówno słowa buntu, jak i rozmowy bogobojnych, zapisując ich w Księdze Wspomnień. 

Obiecuje On dzień sądu, w którym pyszni i bezbożni zostaną spaleni jak słoma, natomiast dla czczących Jego imię wzejdzie słońce sprawiedliwości z uzdrowieniem w swoich skrzydłach, przynosząc radość i wolność.

W perspektywie chrystocentrycznej ten fragment znajduje pełne spełnienie w osobie Jezusa Chrystusa. 

Słońce sprawiedliwości (Ml 3,20) jest tradycyjnie interpretowane przez Ojców Kościoła i teologów chrześcijańskich jako zapowiedź Mesjasza – Chrystusa, który jest Światłością świata (por. J 8,12). 

Jego wcielenie, śmierć i zmartwychwstanie przynoszą uzdrowienie z grzechu i śmierci, jak promienie słońca rozpraszające ciemność. 

W dniu Paschy, gdy Chrystus powstał z martwych o świcie, wschodzi prawdziwe Słońce, oferujące łaskę i odkupienie tym, którzy boją się imienia Bożego i pokładają ufność w Nim.

Narzekania ludu na pozorną bezsensowność służby Bogu znajdują odpowiedź w krzyżu Chrystusa: pozorne niepowodzenie i cierpienie sługi Bożego (por. Iz 53) okazują się źródłem zbawienia. Bóg nie zapomina wiernych – zapis w Księdze Wspomnień zapowiada Księgę Życia Baranka (Ap 21,27), do której wpisani są ci, którzy należą do Chrystusa. Dzień palący jak piec to ostateczny sąd, w którym Chrystus oddzieli sprawiedliwych od krzywdzicieli (por. Mt 25,31-46), a dla wierzących przyniesie pełnię radości i wolności w Królestwie Bożym.

Tak więc proroctwo Malachiasza kieruje wzrok ku Chrystusowi jako centrum Bożego planu zbawienia: On jest tym, który przynosi sprawiedliwość, uzdrowienie i wieczną radość tym, którzy czczą imię Pańskie.

https://open.spotify.com/episode/5xZgaiVAhf8J79RBGU7c36?si=L2KY1QOyQTC8yoZ2DJBpYg