Hebrajczyków 12:14 Nasza potrzeba pokoju i świętości

Nasza potrzeba pokoju i świętości

(Hebrajczyków 12:14)

Wyobraź sobie pielgrzyma.
Raczej nie biegnie. Idzie. Czasem wolno, czasem szybko. Czasem pod górę, czasem w dół. Niekiedy zatrzymuje się, by złapać oddech. Na jego butach osiada kurz drogi, a na twarzy widać zmęczenie. Ale w jego sercu jest jeden kierunek — dom.
Nie należy już do miejsca, z którego wyszedł ani do tego przez które przechodzi. 

Jest w drodze.

Autor Listu do Hebrajczyków mówi:
- tak właśnie wygląda życie chrześcijańskie.
I daje dwa drogowskazy, bez których pielgrzym nie dotrze do celu:
“pokój” i “świętość”.

Droga, na której uczysz się pokoju
Pielgrzym nie idzie przez pustynię samotnie. Spotyka ludzi. Jedni pomagają. Inni ranią. Czasem ktoś go wyprzedza, czasem ktoś go zatrzymuje. I bardzo łatwo — nawet na drodze do nieba — zgubić pokój.

Dlatego Słowo mówi:
- „starajcie się o pokój ze wszystkimi”
To nie jest naturalne. Naturalne jest zamknąć serce. Odpłacić tym samym. 

Pamiętać urazę.

Ale pielgrzym pamięta coś jeszcze: on sam doświadczył pojednania.
Kiedyś był wrogiem Boga — a teraz ma z Nim pokój.
Ten pokój nie jest tani.
Nie polega na tym, że wszystko jest obojętne.
Nie jest zgodą za wszelką cenę.

Jak przypomina John Owen, pokój nie może być budowany kosztem prawdy.

A jednak — jeśli tylko to możliwe — pielgrzym szuka pojednania. 

Nie dlatego, że ludzie zawsze na to zasługują. 

Ale dlatego, że on sam na niego nie zasłużył, a został nim obdarzony.

Droga, na której uczysz się świętości

Ale jest coś jeszcze.
Nie każdy, kto idzie drogą, dotrze do miasta.

Dlatego padają te poważne słowa: „bez świętości nikt nie ujrzy Pana”
Pielgrzym nie tylko zmierza do celu — on się zmienia w drodze.
Zostawia rzeczy, które go obciążały.
Uczy się nowych pragnień.
Zaczyna coraz mniej pasować do świata, przez który przechodzi.
To nie jest natychmiastowa przemiana.
To proces — czasem bolesny.
Ale jego źródłem nie jest wysiłek samego człowieka.

Jak pisał John Calvin, wszystko, co mamy, mamy w zjednoczeniu z Chrystusem. A to oznacza, że nasza świętość nie zaczyna się od naszego działania, lecz od naszego “złączenia z Nim”.

On jest naszą świętością.
Dlatego pielgrzym nie oczyszcza się, po to by zasłużyć na Boga.
On oczyszcza się, bo już do Boga należy.
Kurz drogi i łaska, która prowadzi
Są dni, gdy pielgrzym upada.
Są chwile, gdy jego serce ciągnie go z powrotem.
Są decyzje, których żałuje.
Ale nie zawraca.
Bo droga nie zależy ostatecznie od jego siły, lecz od Tego, który go powołał.
I za każdym razem, gdy powstaje, dzieje się coś cichego, ale realnego:
umiera dla grzechu i żyje dla Boga.

Zatrzymaj się na chwilę

Gdzie jesteś na tej drodze?
- Czy niesiesz w sercu konflikt, który zatruwa twój pokój?
- Czy trzymasz coś, co wiesz, że nie należy do życia pielgrzyma?
- Czy idziesz — czy tylko stoisz, przekonany, że kiedyś ruszysz?

Wezwanie
Dziś droga znów jest przed tobą.
Zrób krok:
- ku pojednaniu — jeśli to możliwe, bez zdrady prawdy,
- ku świętości — odrzucając to, co cię zatrzymuje,
- ku Chrystusowi — bo On jest zarówno twoim pokojem, jak i twoją świętością.

I pamiętaj:
Pielgrzym nie widzi jeszcze miasta.
Ale idzie.
A na końcu drogi nie czeka tylko jakieś miejsce.
Czeka Osoba.