Wiara, która widzi Niewidzialnego
Hebrajczyków 11:27–29
W 1937 roku Japonia zaatakowała Chiny, a prowincja Shanxi zamieniła się w strefę wojny. Samoloty myśliwskie zamieniały wioski w gruzy. Gospoda Ośmiu Błogosławieństw, w której służyła Gladys, została zniszczona.
I wtedy dzieci zaczęły pojawiać się u jej drzwi.
Pierwsza była mała dziewczynka, którą odkupiła od żebraczki za dziewięć pensów. Nazwała ją Ninepence.
Potem pojawiały się kolejne.
I kolejne.
Każde z tych dzieci straciło wszystko: rodziców zabitych w bombardowaniach, domy spalone do fundamentów, rodzeństwo rozproszone po świecie.
Gladys przyjmowała je wszystkie.
Wkrótce opiekowała się prawie setką dzieci — bez zapasów, bez pomocy, podczas gdy japońscy żołnierze byli coraz bliżej.
Jedną grupę dzieci udało się już wcześniej wysłać w bezpieczne miejsce. Ale Gladys została z resztą, wierząc, że chrześcijanie nie uciekają przed niebezpieczeństwem.
Wtedy dowiedziała się, że Japończycy wyznaczyli nagrodę za jej głowę. Przekazywała informacje chińskim oddziałom. Wróg chciał ją schwytać — albo zabić.
Tej nocy, gdy się o tym dowiedziała, kule zaczęły przebijać jej okna. Uciekła z miasta ledwie żywa, z krwawiącym ramieniem draśniętym kulą.
Teraz stanęła przed niemożliwym wyborem.
Najbliższy bezpieczny sierociniec znajdował się w mieście Sian — 240 mil dalej, za pasmami gór i Żółtą Rzeką.
Nie było samochodów.
Nie było pociągów.
Nie było zapasów.
Tylko jej własne nogi — i prawie setka dzieci, z których niektóre ledwie potrafiły chodzić.
W kwietniu 1940 roku wyruszyli.
Każde dziecko niosło miskę, pałeczki, ręcznik i cienki koc.
To było wszystko, co posiadało na świecie.
Przez dwadzieścia siedem dni szli.
Przez strome przełęcze, gdzie wysokość odbierała im oddech.
Przez doliny, gdzie za każdą skałą mogli czaić się bandyci.
Starsze dzieci nosiły młodsze na plecach. Gladys zawsze miała przynajmniej jedno dziecko na rękach, a dwoje innych trzymało się jej ubrania.
Gdy najmłodsi płakali z wyczerpania — śpiewała im hymny.
Gdy błagali, by się zatrzymać — opowiadała historie.
Gdy kończyło się jedzenie — pukała do drzwi i prosiła obcych o resztki.
Większość ludzi pomagała.
Żołnierze dzielili się racjami żywnościowymi.
Buddyjski mnich pozwolił im pewnej nocy spać w opuszczonej świątyni.
Dwunastego dnia dotarli do Żółtej Rzeki.
Była prawie półtorej kilometra szeroka. Szybka. Głęboka na tyle, by w kilka sekund pochłonąć dorosłego człowieka.
Miasto nad rzeką było opuszczone.
Nie było łodzi.
Nie było promu.
Nie było sposobu, by się przeprawić.
Za nimi japońscy żołnierze byli coraz bliżej...
_______________________
1. Co robisz, gdy nie widzisz drogi?
Wyobraź sobie, że stoisz nocą nad brzegiem wód.
Za tobą zbliża się armia. Słychać ryk rydwanów, szczęk broni i krzyki żołnierzy.
Przed tobą — tylko woda. Nie ma mostu. Nie ma łodzi. Nie ma drogi.
A jednak Bóg mówi: „Idźcie naprzód.”
Tak wyglądała sytuacja Izraela w czasie wyjścia z Egiptu. Autor Listu do Hebrajczyków opisuje tę historię jednym zdaniem, które odsłania serce całego wydarzenia:
„Przez wiarę Mojżesz opuścił Egipt, nie uląkłszy się gniewu króla; wytrwał bowiem, jakby widział Niewidzialnego.” (Hebr 11:27)
To zdanie pokazuje nam, czym naprawdę jest biblijna wiara.
2. Wiara widzi zagrożenie, ale bardziej dostrzega Boga.
Autor Listu do Hebrajczyków mówi, że Mojżesz „nie uląkł się gniewu króla”.
Faraon był najpotężniejszym człowiekiem w tamtym świecie. Sprzeciwienie się jego woli oznaczało praktycznie wyrok śmierci. A jednak Mojżesz prowadzi lud z Egiptu.
Dlaczego?
Bo — jak mówi tekst — „wytrwał, jakby widział Niewidzialnego.”
Te słowa są niezwykle głębokie. Autor Listu do Hebrajczyków wskazuje tutaj na duchową perspektywę Mojżesza: nie ignorował on niebezpieczeństwa, lecz patrzył na Boga, który jest większy niż każde niebezpieczeństwo.
To właśnie jest wiara.
Wiara nie oznacza, że nie ma problemów.
Wiara oznacza, że Bóg jest bardziej realny niż problemy.
Dlatego Paweł napisze później:
„Albowiem w wierze postępujemy, a nie w oglądaniu.”
“Nasze postępowanie opiera się na wierze (pełnym zaufaniu Bogu), a nie na tym, co widzialne.”
(2 Kor 5:7)
3. Wiara ufa Bożemu słowu, nawet gdy sposób zbawienia wydaje się dziwny
Następny werset mówi:
„Dzięki wierze również zarządził Paschę i nakazał Izraelitom oznaczyć drzwi krwią baranka. Dzięki temu anioł, który uśmiercał najstarszych synów we wszystkich rodzinach, oszczędził Izraelitów..”
(Hebr 11:28)
Bóg polecił Izraelitom zrobić coś zaskakującego:
zabić baranka i pokropić krwią odrzwia domu.
Po ludzku to nie miało sensu. Kilka kropli krwi na drzwiach nie wyglądało jak ochrona przed sądem Bożym.
Reformator John Calvin zauważył, że...:
„Mogło to wydawać się niezwykłe i dziwne, żeby kilka kropli krwi miało być lekarstwem przeciwko gniewowi Boga.”
A jednak Mojżesz i lud Izraela uwierzyli.
Dlaczego?
Bo Bóg tak powiedział.
I rzeczywiście, czytamy:
„Kiedy ujrzę krew, ominę was.”
(Wj 12:13)
To wydarzenie było zapowiedzią czegoś większego.
Nowy Testament mówi, że prawdziwą Paschą jest Jezus:
„Zostaliście przecież oczyszczeni przez samego Chrystusa, który stał się naszą ofiarą paschalną!”
(1 Kor 5:7)
Tak jak krew baranka chroniła Izraelitów przed sądem i karą śmierci w Egipcie, tak krew Chrystusa chroni grzeszników przed sądem Bożym.
4. Wiara idzie drogą Boga — a niewiara prowadzi do zguby
Ostatni obraz w tym fragmencie to przejście przez Morze Czerwone.
„Dzięki wierze Izraelici suchą stopą przeszli Morze Czerwone, mimo że ścigający ich Egipcjanie zostali pochłonięci przez wodę..”
(Hebr 11:29)
To niezwykły szczegół:
Egipcjanie weszli w tę samą drogę co Izrael.
Różniła ich jedna rzecz — wiara.
Izrael szedł drogą wiary, ufając Bogu.
Egipcjanie szli drogą swojej wiary, chcąc zniszczyć lud Boży.
Rezultat był zupełnie inny.
Ta historia pokazuje ważną prawdę:
zewnętrzne naśladowanie ludu Bożego nie jest tym samym co prawdziwa wiara.
Można robić rzeczy podobne do chrześcijan:
chodzić do kościoła
znać Biblię
mówić religijne słowa
a jednak nie ufać Bogu naprawdę.
Dlatego Jezus ostrzega:
„Nie każdy, kto mi mówi: Panie, Panie, wejdzie do królestwa niebios.”
(Mt 7:21)
5. Praktyczne pytanie: czy naprawdę ufam Chrystusowi?
Ten fragment kończy się ważnym wezwaniem dla naszego serca.
Autor Listu do Hebrajczyków pokazuje, że prawdziwa wiara:
patrzy na niewidzialnego Boga,
ufa Bożemu słowu,
i idzie drogą, którą Bóg otwiera.
Dlatego muszę zadawać sobie pytanie:
Czy moja wiara jest prawdziwa?
Nie chodzi tylko o religijne zwyczaje.
Chodzi o to, czy naprawdę polegamy na Chrystusie.
Czy wierzymy, że:
Jego krew naprawdę gładzi nasze grzechy
Jego obietnice są pewne
Jego droga jest najlepsza, nawet gdy wygląda niemożliwie
Patrz na Niewidzialnego
Mojżesz mógł patrzeć z trwogą na Faraona.
Mógł patrzeć ze strachem na morze.
Mógł dostrzegać realne niebezpieczeństwo.
Ale zamiast tego patrzył na Boga.
I dlatego szedł naprzód.
Tak samo chrześcijanin żyje każdego dnia.
Nie dlatego, że wszystko widzi jasno — lecz dlatego, że zna Boga, który widzi wszystko.
____________
...Przez trzy dni siedzieli skuleni na brzegu rzeki — głodni, bezbronni, patrząc na wodę, która wydawała się oceanem.
Gladys zaczęła popadać w rozpacz.
Wtedy mała dziewczynka zadała jej pytanie, które zmieniło wszystko:
„Czy nie wierzysz, że Bóg może rozdzielić wody tak jak dla Mojżesza?”
Gladys padła na kolana i modliła się goręcej niż kiedykolwiek w życiu.
Kilka godzin później pojawił się chiński oficer z łodziami. Rozkazał przeprawić wszystkich przez rzekę, choć oficjalnie była zamknięta dla wszelkich przepraw.
Przed nimi wciąż było kolejne pasmo gór.
Więcej dni marszu.
Więcej nocy na gołej ziemi.
Pod koniec kwietnia, gdy dotarli do Sian, Gladys ledwie mogła stać na nogach.
Doprowadziła każde jedno ocalałe dziecko do drzwi sierocińca.
A potem upadła.
Lekarze znaleźli u niej tyfus, zapalenie płuc i poważne krwawienie wewnętrzne z powodu rany postrzałowej, którą ignorowała przez tygodnie. Przez kilka dni była w majaczeniu. Nikt nawet nie wiedział, kim jest.
Przez miesiąc walczyła o życie.
I tak jak w obliczu każdej niemożliwej rzeczy wcześniej — nie poddała się.
Gladys przeżyła.
Do końca życia pracowała z sierotami — najpierw w Chinach, potem na Tajwanie, gdy władzę przejęli komuniści.
________
Dlatego:
gdy pojawia się strach — patrz na Boga
gdy droga wydaje się zamknięta — ufaj Jego słowu
gdy sumienie oskarża — schroń się pod krwią Chrystusa
Bo prawdziwa wiara zawsze robi jedną rzecz:
widzi Niewidzialnego — i idzie za Nim.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz