Christopher Yuan
Historia pewnego męża
Po jednym z wykładów Christophera wśród słuchaczy pozostał jeszcze jeden człowiek. Sala powoli pustoszała, ludzie zbierali swoje rzeczy i wychodzili, ale on stał z boku, jakby walczył ze sobą, czy podejść. W końcu ruszył.
Nie wyglądał na kogoś, kto chce tylko zadać teologiczne pytanie. Jego twarz zdradzała zmęczenie i ciężar, który nosił od dawna.
Gdy stanął przed Yuanem, powiedział cicho:
— Christopher, muszę ci coś powiedzieć. Kilka lat temu moja żona oznajmiła mi, że jest lesbijką.
Nie była to chwila zamieszania ani nagły kryzys. Z czasem zaczęła coraz bardziej identyfikować się ze swoimi uczuciami. Aż w końcu pewnego dnia powiedziała wprost:
— Zakochałam się w kobiecie.
Na chwilę zapadła cisza.
— A my mamy dzieci — dodał mężczyzna.
Opowiadał dalej powoli, jak ktoś, kto wraca pamięcią do bolesnych chwil.
— Wszystko we mnie krzyczało, żeby odejść. Czułem się zdradzony, upokorzony, zniszczony. Nie rozumiałem, jak nasze życie mogło się tak rozpaść.
W tamtym czasie ktoś powiedział mi jednak jedno zdanie. Proste, niemal surowe:
— Twoje powołanie jako chrześcijanina nie zmieniło się.
Te słowa nie dawały mu spokoju.
Powracały w myślach, gdy budziłem się rano. Wracały wieczorem, gdy siedziałem sam. W końcu pewnego dnia ukląkłem i pomodliłem się.
— Boże, nie wiem, czy to małżeństwo przetrwa. Nie wiem, czy moja żona kiedykolwiek wróci. Ale wiem jedno — chcę być wierny Tobie.
I wtedy podjąłem decyzję.
Postanowiłem, że nie będę krzyczał na swoją żonę. Nie będę jej upokarzał. Nie będę też manipulował dziećmi, próbując nastawić je przeciwko matce.
Zamiast tego postanowiłem coś trudniejszego.
Będę mówił prawdę o Bożym planie dla małżeństwa. Będę traktował ją z godnością. I każdego dnia będę modlił się za nią.
Nie było to łatwe.
Były chwile niemal nie do zniesienia. Czasami moja żona mówiła z goryczą:
— Nie rozumiesz mnie. Nigdy nie będziesz w stanie mnie zrozumieć.
Bywało, że wracała do domu chłodna i zdystansowana, jakby między nami wyrósł mur.
— Co miałem wtedy robić? — powiedział mężczyzna. — Czasami modliłem się tylko jednym zdaniem:
„Boże, pomóż mi dziś kochać ją tak, jak Ty mnie kochasz.”
Na końcu powiedział coś, co szczególnie poruszyło Yuana:
— Nie wiem, jak ta historia się skończy. Nie wiem, co wybierze moja żona. Ale zrozumiałem jedno. Moje powołanie nie polega na kontrolowaniu jej decyzji. Moje powołanie polega na wierności Chrystusowi.
Właśnie w takich chwilach — mówi później Yuan — widać, czym naprawdę jest „święta seksualność”. Nie chodzi tylko o powstrzymywanie się od pewnych zachowań. Chodzi o coś głębszego: o to, że Chrystus staje się ważniejszy niż nasze pragnienia, nasza duma i nasze poczucie sprawiedliwości.
Kiedy Yuan opowiada tę historię, zwykle kończy ją mocnym zdaniem:
— Nie jesteśmy odpowiedzialni za czyjąś przemianę. Jesteśmy odpowiedzialni za naszą wierność.
A potem dodaje jeszcze jedną myśl, która zostaje w pamięci słuchaczy:
— Świętość czasem wygląda bardzo zwyczajnie — jak człowiek, który każdego dnia wybiera wierność Bogu, choć jego serce jest złamane.
=========================================
Historia pewnej kobiety
Christopher Yuan opowiada czasem historię pewnej kobiety, która podeszła do niego po jednym z wykładów. Sala powoli się opróżniała, ludzie rozmawiali jeszcze w małych grupach, a ona stała chwilę z boku, jakby zbierała odwagę. Kiedy w końcu podeszła, mówiła spokojnie, ale było widać, że nosi w sobie ciężar, który dźwigała przez wiele lat.
Powiedziała:
„Christopher, jestem chrześcijanką od dawna. Kocham Jezusa. Ale od młodości czuję pociąg do kobiet.”
Nie jestem nastolatką szukającą swojej tożsamości ani osobą przechodzącą chwilowy kryzys. Jestem żoną. Matką. Mam rodzinę, życie w kościele, lata wiary za sobą. A jednak przez wszystkie te lata zmagam się z czymś, o czym nikt nie wie. Przez długi czas nawet mój własny mąż nie znał tej części mojej walki.
W końcu jednak doszłam do momentu, kiedy nie mogłam dłużej milczeć. Po wielu latach wewnętrznej walki zdecydowałam się powiedzieć prawdę. To był jeden z najtrudniejszych momentów w moim życiu.
Usiadłam z mężem i powiedziałam mu mniej więcej tak:
„Kocham cię. Ale muszę być z tobą szczera. Od lat zmagam się z pociągiem do kobiet.”
Bałam się tej rozmowy. Bałam się jego reakcji. Bałam się, że wszystko się rozpadnie — małżeństwo, rodzina, wspólne życie.
Mój mąż był wstrząśnięty. Nie był na to przygotowany. A jednak nie odpowiedział gniewem ani oskarżeniem. Po chwili milczenia powiedział coś prostego:
„Dziękuję, że mi powiedziałaś. Przejdziemy przez to razem.”
Te słowa nie rozwiązały problemu w jednej chwili. Nie sprawiły, że zmagania nagle zniknęły. Ale otworzyły przestrzeń na coś bardzo ważnego — na szczerość i wspólną walkę.
Kiedy ta kobieta opowiadała swoją historię Yuanowi, powiedziała zdanie, które on później często cytuje podczas konferencji:
„Moje pragnienia mogą wskazywać w jedną stronę. Ale moja tożsamość i moje posłuszeństwo należą do Chrystusa.”
Nie twierdziła, że jej odczucia nagle zniknęły. Wręcz przeciwnie — przyznała, że czasem są nadal silne. Ale podjęła świadomą decyzję: pozostanę wierna mężowi, będę walczyć o świętość i nie pozwolę, aby moje życie zostało zdefiniowane przez pożądanie.
Właśnie dlatego Yuan często opowiada tę historię. Według niego współczesna kultura powtarza jedno zdanie: „Twoje pragnienia mówią ci, kim jesteś.” Ewangelia mówi coś zupełnie innego.
Jak podsumowuje:
„Twoje pragnienia nie definiują twojej tożsamości. Chrystus ją definiuje.”
Co ciekawe, ta kobieta nie nazywa siebie „ex-lesbian”. Nie uważa, że to jest sedno jej historii. Dla niej najważniejsze jest coś zupełnie innego.
Powiedziała:
„Jestem przede wszystkim uczennicą Jezusa.”
Dlatego Yuan używa tej historii, aby pokazać, że chrześcijańskie zwycięstwo nad grzechem nie zawsze polega na tym, że pragnienia natychmiast znikają. Czasami to zwycięstwo polega na czymś innym — na wiernym posłuszeństwie Chrystusowi, nawet wtedy, gdy serce nadal zmaga się z tymi samymi pragnieniami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz