Czas Wyboru: Między Złotem Egiptu a Hańbą Chrystusa
Zegar na ścianie lśniącego korytarza jednego z najbogatszych szpitali w kraju wybijał północ. W dłoniach młodego lekarza drżał arkusz dokumentacji medycznej – dowód na krytyczny błąd nietykalnego autorytetu, cenionego profesora. W tej ciszy, przerwanej jedynie miarowym oddechem pacjentów, ważyły się losy dwóch istnień: człowieka na łóżku i lekarza, przed którym otwierały się drzwi do wielkiej kariery. „Po co ryzykować?” – szeptali koledzy. „Zataj to, a system cię wynagrodzi”. Jednak on wiedział, że lojalność wobec systemu oznaczałaby w tej chwili zdradę Boga. Ten moment – moment, w którym tracisz poparcie środowiska, by ratować sumienie – jest echem dramatu, który tysiąclecia wcześniej rozegrał się na dworze najpotężniejszego mocarstwa ówczesnego świata.
Pałacowa pułapka
Mojżesz, wychowany jako egipski książę, posiadał wszystko, o czym marzy ludzkość: nieograniczone bogactwa, najwyższe wykształcenie, jakie można było kupić, i władzę, przed którą drżały narody. Znajdował się w sytuacji niemal identycznej jak niegdyś Józef – jako zastępca faraona mógł uznać, że Egipt jest jego wiecznym domem. Mógł bezpiecznie korzystać z luksusów, tłumacząc sobie, że jego pozycja jest Bożym błogosławieństwem. Przecież Pismo mówi, że Pan nagradza tych, którzy się Go boją, „bogactwem i czcią”.
Jednak Mojżesz, gdy dorósł, przejrzał tę iluzję. Zrozumiał, że skarby Egiptu stały się dla niego „przemijającą rozkoszą grzechu”. Nie dlatego, że złoto samo w sobie jest złe – bo przecież każde dobro pochodzi od Boga – ale dlatego, że w tym konkretnym momencie historycznym, zachowanie tych dóbr wymagałoby od niego odrzucenia Boga i Jego uciśnionego ludu.
Na czym polega anatomia samowyrzeczenia?
Dramat wyboru Mojżesza polegał na tym, że nie polegał on już na wierze swoich rodziców, którzy kiedyś odważnie ukryli go przed gniewem faraona. Teraz to on sam musiał stanąć twarzą w twarz z systemem. John Owen zauważa, że prawdziwe samowyrzeczenie, którego dokonał Mojżesz, to nie tylko zewnętrzne „nie” wobec grzechu, ale „umartwianie pragnień i uczuć umysłu”, który przypisuje zbyt wielką wartość rzeczom doczesnym.
Mojżesz musiał dokonać niemożliwego w oczach świata obliczenia: uznał hańbę Chrystusową za większe bogactwo niż skarby Egiptu. Jak to możliwe? Jak odrzucenie i cierpienie mogą być „bogactwem”? Wiara dała mu zdolność widzenia tego, co niewidzialne dla ludzkiego oka. Zrozumiał, że sukces ziemski jest tymczasowy, a trudności znoszone dla Królestwa Bożego są bramą do wiecznych błogosławieństw.
Czego dotyczy konflikt lojalności?
W życiu każdego z nas nadchodzi taki dzień, gdy stajemy przed wyborem: „uznanie ze strony człowieka albo wierność Bogu”.
Biblia ostrzega: „Ten, kto żyje w rozkoszach popadnie w niedostatek” (lub "kto miłuje rozkosz, zubożeje") Prz 21, 17
Ten „niedostatek, ubóstwo” to nie brak pieniędzy, ale pustka duszy, która wybrała chwilowy komfort kosztem wiecznej obietnicy. Mojżesz wybrał „cierpienie z ludem Bożym” zamiast pałacowych wygód, ponieważ „patrzył na zapłatę”.
(To przyznawanie się do ludu Bożego zaczyna się od regularnego uczestnictwa w społeczności, wspierania duchowego i materialnego, od publicznej i prywatnej modlitwy... Bogu na niczym tak nie zależy w tym świecie jak na pięknie Oblubienicy swojego Syna.).
Potrzebujemy dziś tej samej wytrwałości, o której mówi List do Hebrajczyków, aby po wypełnieniu woli Bożej dostąpić spełnienia obietnicy.
Co jest dziś Twoim „Egiptem i pałacową wygodą”?
Może jest to prestiżowy projekt wymagający kłamstwa, a Twoją „hańbą” – odważne przyznanie się do Chrystusa w nieprzychylnym środowisku.
Każde przekonanie, każda wiara ma swoje konsekwencje
Historia młodego lekarza kończy się stwierdzeniem: „Nie mogłem być lojalny wobec systemu i jednocześnie wobec Boga”. Stracił poparcie, ale zyskał pokój, którego nie kupi żadna klinika świata.
Mojżesz stracił koronę Egiptu, ale zyskał wieczne dziedzictwo.
Pamiętajmy: jesteśmy wolni, by cieszyć się dobrami tego świata, dopóki nie musimy za nie płacić ceną naszego posłuszeństwa Bogu. Każdego dnia stajemy przed takimi wyborami. Wybierzmy dziś wierność, bo to, co przemija, nigdy nie jest warte porzucenia tego, co wieczne.
Panie, daj mi wiarę, która widzi dalej niż teraźniejszość. Naucz mnie wybierać Ciebie ponad przemijające przyjemności. Daj odwagę, bym umiał stanąć po stronie prawdy – nawet wtedy, gdy kosztuje to coś realnego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz