Hebr. 11 Lepsza Ojczyzna

 

Gdy Abraham zabrał Izaaka na górę Moria... czy Sara wiedziała o tym, co ma się tam wydarzyć? Ale jest jeszcze ważniejsze pytanie:

Jest wczesny poranek. Mgła jeszcze unosi się nad wzgórzami Moria. Ojciec i syn idą razem. Drewno na ofiarę spoczywa na ramionach chłopca. Nóż i ogień – w rękach ojca. Ciszę przerywa właśnie to zasadnicze pytanie:

Ojcze „mamy ogień i drewno, a gdzie jest baranek na całopalenie?” (Rdz 22,7)

To pytanie musiało przeciąć serce nie tylko historii ale i Abrahama... i nie tylko...

Zgiełk dworca był ogłuszający, a zapach parzonej kawy mieszał się z zapachem wilgotnych płaszczy. Większość ludzi wokół zdawała się urządzać tu na dobre — rozkładali swoje rzeczy na ławkach, planowali kolejne godziny, a nawet dni, jakby to miejsce było ich ostatecznym celem podróży. Pośród nich siedział starszy mężczyzna, który jako jedyny nie zdjął płaszcza. W dłoni mocno ściskał bilet, a jego wzrok co chwilę wędrował w stronę wielkiego zegara zawieszonego pod sufitem. Wiedział on bowiem coś, o czym inni zdawali się zapominać: dworzec to tylko przystanek, a nie dom.

Jego postawa przypominała historię pewnej pary misjonarzy, którzy po latach trudnej pracy wracali statkiem do Europy. Na tym samym pokładzie podróżował znany milioner. Gdy zawinęli do portu, bogacza powitały tłumy, orkiestra i błyski fleszy, podczas gdy misjonarze zeszli na ląd niezauważeni przez nikogo. Kiedy mąż poczuł ukłucie żalu, żona szepnęła mu do ucha słowa, które stały się mottem życia naszego bohatera: „Kochanie, my jeszcze nie jesteśmy w domu”. Ta perspektywa zmienia wszystko.

Autor Listu do Hebrajczyków wraca do tego momentu i pisze:

 „Przez wiarę Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka… Sądził, że Bóg ma moc wskrzeszać nawet umarłych; dlatego, mówiąc obrazowo, otrzymał go z powrotem” (Hbr 11,17.19).

_____________________________

Czy wiara przeczy logice?

... Naszej? Tak. Niezrozumiała, nie znaczy nielogiczna...

Izaak był dzieckiem obietnicy. To z nim wiązała się obietnica: Przez Izaaka otrzymasz potomstwo. (Hbr 11,18). A przecież jego narodziny same w sobie były cudem — minęło 25 lat od pierwszej obietnicy do jego przyjścia na świat (Rdz 12,4; 21,5). Po drodze były zagrożenia, lęk, błędy Abrahama i Sary.

I teraz — Bóg każe złożyć tego syna w ofierze.

To wyglądało jak zaprzeczenie przymierza. Jakby sam Bóg „zagroził” własnej obietnicy.

A jednak Abraham „sądził” — dosłownie: rozumował, kalkulował — że skoro Bóg obiecał, to nawet śmierć nie może zablokować Jego planu.

Śmierć nie jest przeszkodą dla Stwórcy życia.

 „Czy ręka Pana jest za krótka?” (Iz 59,1)

 „Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego” (Łk 1,37)

Abraham nie rozumiał wszystkiego. Ale znał Boga.

___________________________________________

Pierwsza „wiara w zmartwychwstanie”

Hebrajczyków 11,19 mówi coś niezwykłego: Abraham wierzył, że Bóg może wskrzesić z martwych. To pierwsza tak wyraźna wzmianka o wierze w zmartwychwstanie w historii Biblii.

On był gotów podnieść nóż, ponieważ wierzył, że nawet popiół nie zatrzyma obietnicy. Jak zauważył Kalwin, Abraham nie „związał mocy Boga z życiem Izaaka”. Boża moc nie kończy się tam, gdzie kończy się ludzka możliwość.

I rzeczywiście — Izaak został „otrzymany z powrotem”, obrazowo jak z martwych.

Ale ta scena jest czymś więcej.

_______________________

Cień większego Ojca

Na tej samej górze, wiele wieków później, inny Ojciec nie oszczędził swojego Syna.

To, czego Abraham ostatecznie nie musiał zrobić, Bóg uczynił naprawdę.

Krzyż wydawał się ostatecznym zaprzeczeniem obietnic. Mesjasz martwy? Król ukrzyżowany? To wyglądało jak koniec planu.

A jednak:

 „Bóg wskrzesił Go z martwych” (Dz 2,24)

Jeśli Bóg potrafił przeprowadzić swoją obietnicę przez śmierć Chrystusa, nie ma przeszkody, której nie mógłby pokonać.

Zmartwychwstanie Jezusa jest ostatecznym dowodem, że żadna obietnica nie umrze.

________________________

Co to znaczy dla nas?

Są momenty, gdy czujesz, że coś „umiera”:

- marzenie,

- relacja,

- zdrowie,

- powołanie,

- nadzieja.

I wydaje się, że Boże obietnice stoją pod znakiem zapytania.

W takich chwilach rodzi się pytanie:

Czy moja wiara jest związana z tym, jak sprawy wyglądają… czy z tym, kim jest Bóg?

Abraham nie ufał okolicznościom. Ufał charakterowi Boga.

Życie chrześcijanina to ciągły zwrot od świata ku Bogu — nie oznacza to pogardy dla świata, ale używanie go bez czynienia z niego ostatecznego azylu. Można pracować, kochać i budować, ale z tyłu głowy zawsze mieć świadomość, że nasza prawdziwa ojczyzna jest w niebie

_________

A zatem:

1. Czy moja wiara wytrzymuje próbę, gdy Boże drogi są niezrozumiałe?

2. Czy wierzę, że Bóg może działać nawet tam, gdzie wszystko wygląda na koniec?

3. Czy moja nadzieja opiera się na zmartwychwstaniu Chrystusa — czy tylko na poprawie sytuacji?

Jeśli Bóg pokonał śmierć, to żadna twoja sytuacja nie jest poza Jego zasięgiem.

Może stoisz dziś na swojej górze Moria.

Może niesiesz coś, czego nie rozumiesz.

Pamiętaj:

Bóg, który wskrzesił Jezusa, jest tym samym Bogiem, który prowadzi ciebie.

A śmierć — największy wróg — już została pokonana.

_____

Nagle nad dworcem rozległ się długi gwizd lokomotywy. Mężczyzna wstał, wyprostował się i uśmiechnął. Sprawdził bilet po raz ostatni. Wiedział, że pociąg do lepszej ojczyzny właśnie nadjeżdża, a to, co widział dotąd tylko „z daleka” dzięki wierze, za chwilę stanie się jego rzeczywistością. Dla kogoś, kto czuje się pielgrzymem, śmierć lub kres podróży nie jest końcem, ale upragnionym powrotem do domu