ODB 20 maja - Kenneth Petersen - O Bogu pogrążonym w smutku

 

W następstwie niszczycielskiego trzęsienia ziemi w Turcji w lutym 2023 r. w wiadomościach pojawiło się przerażające zdjęcie: ojciec siedzący wśród ruin i trzymający rękę wyciągniętą spod gruzów - rękę swojej córki. Widzimy krawędź materaca, na którym spała jego córka, i widzimy jej martwe palce, które teraz trzyma. Jego twarz jest ponura; jego smutek jest głęboki.

W posępnej twarzy tego ojca widzę podobieństwo do naszego niebiańskiego Ojca. 

-Księga Rodzaju mówi nam, że Bóg był zasmucony z powodu dewastacji spowodowanej grzechem w Jego stworzeniu: „Pękło Jego serce” (6:6 nlt). 

-Izajasz, mówiąc o przyszłym Mesjaszu, mówi: „On był ... mężem boleści, zaznał najgłębszego smutku” (53:3 nlt). 

-Bóg smuci się za nas i z nami, i siedzi na skraju gruzów naszego życia, sięgając po nas: „Jam jest Pan, Bóg twój, który cię ujął za prawicę” (41:13).

Niezależnie od tego, z jakim zniszczeniem obecnie się zmagasz - tragicznymi okolicznościami, utratą bliskiej osoby, a może nawet skutkami własnego grzechu - wiedz, że Bóg smuci się z tobą. Jakiekolwiek trzęsienie ziemi wstrząsnęło twoim życiem, zobacz, że Bóg sięga po twoją rękę. Niezależnie od tego, jaki jest twój obecny smutek, usłysz, jak Bóg miłości mówi do ciebie: „Nie bój się, Ja ci pomogę” (w. 13).

_________

Izaj 41 BWP:

(8) Ty zaś, Izraelu, sługo mój, Jakubie, którego sobie wybrałem, pokolenie Abrahama, przyjaciela mego. (9) Ty, którego wziąłem w posiadanie już na krańcach ziemi i którego wezwałem z samego końca świata; ty, któremu powiedziałem: Sługą moim jesteś, wybrałem ciebie, a nie odrzuciłem. (10) Nie bój się, bo Ja jestem z tobą, nie trwóż się tak bardzo, bom Ja twoim Bogiem. Ja cię umocnię i będę cię wspierał, i podtrzymywał zwycięsko moją własną prawicą. (11) Zaprawdę, tamtych wstyd i hańba okryją, wszystkich tych, co tobie złość okazują. Wszyscy zostaną pognębieni i zginą, ci, co odważają się spór prowadzić z tobą. (12) W końcu sam będziesz szukał, lecz nie znajdziesz twych wrogów, bo zostaną pokonani i unicestwieni ci wszyscy, co krwawe prowadzą wojny. (13) Ja bowiem Pan i Bóg twoim jestem; to Ja ująłem cię za twoją rękę prawą i rzekłem: Nie lękaj się, bo oto Ja sam już spieszę ci na pomoc.

Izajasza 41 zaczyna się od ostrzeżenia Boga przed „wyspami” i „narodami” (w. 1). 

Zadaje retoryczne pytanie: „Kto podburzył (wzbudził) kogoś ze wschodu?” (v. 2). 

To sam Bóg wzbudził tego „jednego”. Jest nim Cyrus, wielki perski król, który nie narodzi się przez kolejne 150 lat, ale Izajasz przedstawia go z imienia (44:28-45:1). Bóg nazywa tego przyszłego perskiego monarchę „swoim pomazańcem” (45:1) - pomazańcem w tym sensie, że Bóg użyje Cyrusa do pokonania tych, którzy podbili Jego lud. Uczyni to „przez wzgląd na Jakuba, mojego sługę, Izraela, mojego wybranego” (w. 4).

Izajasza 41:8-20 zawiera zmianę tonu w stosunku do pierwszych siedmiu wersetów rozdziału: „Ale ty, Izraelu, mój sługo...”. (v. 8). Bóg pociesza lud od dawna prześladowany: „Wybrałem cię i nie odrzuciłem” (w. 9). Bóg smuci się z nami i pociesza nas dzisiaj.

_____________

W jaki sposób twoje życie, obecne lub przeszłe, zostało wstrząśnięte do głębi? 

Co oznacza dla ciebie to, że Bóg smuci się z tobą?

 Boże Ojcze, który smucisz się ze mną i za mnie, dziękuję Ci za Twoją „sprawiedliwą prawicę” podaną w Chrystusie Jezusie. 

032125 Skąd to opóźnienie?

W różnych momentach historii i w różny sposób Bóg przemawiał do naszych przodków poprzez swoich proroków. 

Teraz natomiast, w czasach ostatecznych, przemówił do nas przez swojego Syna, któremu poddał wszystko i przez którego stworzył wszechświat.

Hebrajczyków 1:1-2 PSZ

Istnieje wiele sposobów na opisanie czasów, w których żyjemy: XXI wiek, postmodernizm, globalizacja, technologia. Ale fundamentalnie i zasadniczo żyjemy w „dniach ostatnich”. 

Wyrażenie to może brzmieć bardzo dziwnie lub ekscytująco, w zależności od tego, na ile jest nam znane. Rzeczywiście, wokół idei „dni ostatecznych” może być wiele zamieszania.

Nowy Testament używa tego wyrażenia po prostu do opisania czasu między pierwszym a drugim przyjściem Jezusa. Jezus przyszedł i Jezus przyjdzie, a my żyjemy pomiędzy tymi dwoma wielkimi etapami historii zbawienia. 

Jego pierwsze pojawienie się sprowadziło Jego królestwo na ziemię i zapoczątkowało „dni ostateczne” jako obecną rzeczywistość. Jego życie, śmierć, zmartwychwstanie i wniebowstąpienie wskazują na działanie Ducha Bożego - a jeśli Duch Boży działa, Jezus naucza, że „..nadeszło królestwo Boże” (Mt 12:28… Lecz jeśli wypędzam demony mocą Ducha Bożego, znaczy to, że przyszło do was królestwo Boże.).

Dlatego Jezus mówi w czasie teraźniejszym, gdy zaprasza tłum do „przyjęcia królestwa Bożego” (Mk 10:15; Łk 18:17). Mówi o wejściu nie do jakiegoś przyszłego królestwa, ale do obecnej rzeczywistości - obecnych rządów i panowania samego Jezusa.

Tak więc królestwo jest teraz. Ale królestwo jest również wtedy: coś, na co czekamy w przyszłości, kiedy zostanie w pełni zainaugurowane przez powrót naszego Pana, Jezusa. 

Podczas swojego powtórnego przyjścia Jezus w pełni ustanowi swoje królestwo. W tym czasie powita wierzących, aby „odziedziczyli królestwo przygotowane dla nich od założenia świata” (Mateusza 25:34), a „ziemia będzie pełna poznania Pana jak wody pokrywające morze” (Izajasza 11:9). 

Królestwo, które po raz pierwszy przybyło ze swoim Królem w przeszłości, w pełni objawi się w całej swojej doskonałości i chwale w przyszłości.

Chrześcijanin żyje zatem w wymiarze pośrednim, zwanym „dni ostateczne”. Ci, którzy są w Chrystusie, należą do nowego stworzenia, ale nie otrzymali jeszcze wszystkich korzyści i błogosławieństw tego nowego stworzenia. Na razie wierzący żyją w obecnym wieku, w upadłym świecie naznaczonym grzechem, tęskniąc za wiekiem, który ma nadejść.

Dlaczego więc czas między pierwszym a drugim przyjściem Chrystusa wydaje się tak długi? Skąd to opóźnienie? 

Dzieje się tak dlatego, że Bóg celowo opóźnił powrót Jezusa, aby więcej ludzi miało okazję usłyszeć słowa, które wypowiedział, nawrócić się i uwierzyć (2 Piotra 3:9). 

Dni ostateczne są dniami możliwości wejścia do królestwa, zanim drzwi zostaną zamknięte.

Skoro wiemy, w którym wieku żyjemy. Skoro wiemy, że nadejście Chrystusa doprowadzi do końca tego wieku, Piotr pyta, „jakimi ludźmi powinniśmy być?” (2 Piotra 3:11). 

I dalej Pismo Święte mówi nam: „Dołóżcie więc wszelkich starań, abyście byli znalezieni bez skazy, bez zarzutu i w pokoju z Nim. Pamiętajcie, że cierpliwość naszego Pana jest dla was ratunkiem” (w. 14-15). 

Innymi słowy, jeśli „dni ostateczne” dobiegną dziś końca i Pan Jezus powróci w swojej chwale, upewnij się, że będziesz żył w sposób, który Mu się podoba i szukał sposobów na wypowiadanie słów, które Go ogłaszają. Alistair Begg

_____________

Łk 17:20-37 PSZ

20 Pewnego razu faryzeusze zapytali Jezusa, kiedy nastanie królestwo Boże. —Królestwo Boże nadejdzie niezauważalnie—odpowiedział. 

21 —Nikt nie powie: „Tu jest!” albo: „Jest tam!”. Królestwo Boże jest bowiem wśród was. 

22 Później, zwracając się do uczniów, powiedział: —Przyjdzie czas, że zapragniecie abym Ja, Syn Człowieczy, choć na chwilę znów był z wami, ale nie będzie Mnie. 23 Będą wam mówili: „Mesjasz jest tam!” albo: „Tu się pojawił!”, ale nie biegajcie i nie szukajcie Mnie. 

24 Gdy powtórnie przyjdę, będzie to tak widoczne, jak błyskawica na niebie. 

25 Najpierw jednak spotkają Mnie straszne cierpienia i zostanę odrzucony przez to pokolenie. 26 Czas mojego przybycia będzie podobny do czasów Noego. 27 Ludzie wtedy zwyczajnie jedli i pili, zawierali małżeństwa—aż do chwili, gdy Noe wszedł do arki. Wtedy przyszedł potop i wszyscy zginęli. 

28 Czas ten będzie również podobny do czasów Lota, kiedy to ludzie jak zwykle jedli, pili, kupowali, sprzedawali, uprawiali ziemię, budowali —aż do dnia, gdy Lot opuścił grzeszną Sodomę. Wtedy na miasto spadł z nieba ogień z siarką i wszystkich wytracił. 

30 Tak samo będzie w czasie mojego objawienia. 

31 Jeśli tego dnia będziecie na tarasie, nie wchodźcie do domu, aby zabrać swoje rzeczy. Jeśli będziecie na polu, również nie wracajcie do domu. 

32 Przypomnijcie sobie, co spotkało żonę Lota. 

33 Kto kocha swoje życie, utraci je. Lecz ten, kto poświęci życie dla Mnie, odnajdzie je. 

34 Wiedzcie, że w noc mojego powrotu z dwóch osób śpiących w jednym łóżku jedna będzie zabrana, a druga pozostawiona. 35 Z dwóch kobiet, pracujących w domu, jedna zostanie wzięta, druga zaś pozostawiona. 

36 Z dwóch ludzi pracujących w polu, jeden zostanie wzięty, a drugi pozostawiony. 

37 —Panie, gdzie się to wszystko wydarzy?—zapytali uczniowie. 

—Gdzie jest padlina, tam w naturalny sposób pojawiają się i sępy—odrzekł Jezus.

(Padlina? - mowa zapewne o największym zepsuciu świata, czyli ukrzyżowaniu Dawcy Życia, Stwórcy i Zbawiciela… oraz o strasznym końcu Jerozolimy)

Zwycięstwo nie zawsze przychodzi wtedy, gdy go oczekujemy. Zawsze jednak możemy ogłaszać ostateczne zwycięstwo Jezusa nad grzechem i śmiercią, które już się dokonało. Nawet podczas walki możemy odpoczywać, oddając chwałę wszechmogącemu Bogu i wołając: przyjdź Panie Jezu. 

032025 Łaskawa wdzięczność

PSZ:

11 Prosimy Boga także o to, abyście—napełnieni Jego potężną i wspaniałą mocą—byli coraz bardziej cierpliwi i wytrwali, i byście z radością 12 okazywali wdzięczność Bogu Ojcu. To On sprawił bowiem, że razem z innymi świętymi, którzy żyją w Jego świetle, korzystacie z Jego daru. 

BWP:

(11) A Jego moc pełna chwały niech na was zstąpi w całej obfitości, abyście mogli być zawsze niezachwiani w waszej cierpliwości. (12) Wy zaś sami, pełni radości, również dziękujcie Ojcu, który pozwolił wam uczestniczyć w dziedzictwie świętych w światłości. 

Umocnieni wszelką mocą według chwalebnej siły jego, ku wszelkiej wytrwałości i cierpliwości z radością dziękując Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziedzictwie świętych w światłości.

Kolosan 1:11-12

Prawie każdy docenia wartościowe obdarowanie. Rodzina, wolność, wypoczynek, ciepłe łóżko i orzeźwiający napój - wszystko to sprawia, że serce jest wdzięczne i wszyscy jesteśmy w stanie wyrazić za to przynajmniej pewną dozę wdzięczności. „Dziękuję” to zwrot, którego uczymy się od najmłodszych lat.

Amerykański reformator (badacz, duchowny, filozof) Jonathan Edwards dokonał pomocnego rozróżnienia między tym, co nazywał „naturalną wdzięcznością” i „łaskawą wdzięcznością”[“A Treatise Concerning Religious Affections, in Three Parts,” in The Works of Jonathan Edwards,]. 

Naturalna wdzięczność zaczyna się od rzeczy, które otrzymujemy i korzyści, które im towarzyszą. Każdy jest zdolny do naturalnej wdzięczności. 

Łaskawa wdzięczność (wdzięczność zrodzona z łaski) jest jednak czymś zupełnie innym i tylko dzieci Boże mogą jej doświadczać i wyrażać. 

Łaskawa wdzięczność dostrzega charakter, dobroć, miłość, moc i doskonałość Boga - niezależnie od wszelkich darów lub przyjemności, które On nam oferuje. Wie, że mamy powód, by być wdzięczni Bogu, niezależnie od tego, czy jest to dobry, czy zły dzień, czy mamy pracę, czy jesteśmy bezrobotni, czy codzienne wiadomości są optymistyczne, czy przytłaczające, czy jesteśmy całkowicie zdrowi, czy też stoimy w obliczu diagnozy nieuleczalnej choroby. 

Taką wdzięczność można odkryć tylko dzięki łasce i jest ona prawdziwym znakiem Ducha Świętego w życiu człowieka. Łaskawa wdzięczność pozwala nam stawić czoła wszystkim rzeczom ze świadomością, że Bóg jest głęboko zaangażowany w nasze życie i okoliczności, ponieważ uczynił nas szczególnymi obiektami swojej miłości.

Kiedy Jonathan Edwards zmarł w wyniku szczepienia przeciwko ospie, Sara, jego żona, napisała do córki: „Co mam powiedzieć? Święty i dobry Bóg okrył nas ciemną chmurą”. Zwróćmy uwagę na szczerość. Nie ma w tym powierzchownego triumfalizmu. Ale jej mąż nie został zabrany przez przypadek; to nadrzędna suwerenność Boga określiła właściwy czas, aby sprowadzić Jonathana do domu po jego wieczną nagrodę. Sara kontynuowała: „Ale mój Bóg żyje i ma moje serce... Wszyscy jesteśmy oddani Bogu, ja też jestem i uwielbiam być (do Jego dyspozycji)”[Sarah Pierpont Edwards to Esther Burr, April 3, 1758, in Memoirs of Jonathan Edwards by Sereno Dwight].

Pogrążeni w smutku nigdy nie będziemy w stanie wypowiedzieć takich słów z naturalnej wdzięczności, która nie może nam pomóc w stracie. Taka refleksja może wypływać jedynie z łaskawej wdzięczności. 

Być może stoisz obecnie w obliczu trudnych, a nawet rozdzierających serce okoliczności; a jeśli tak nie jest, to ten dzień nadejdzie, ponieważ jest to upadły świat. Ale w takich chwilach możesz przylgnąć do Bożej miłości i zdecydować się zaufać Bożej dobroci, wyrażonej najwyraźniej na krzyżu. 

Wtedy, nawet w najciemniejszych godzinach, poznasz radość Jego obecności i zawsze będziesz miał powód, by Mu dziękować. Jakaż siła, szlachetność i pełne uwielbienie wypływa z serca, które potrafi powiedzieć: „Pan dał i Pan zabrał; błogosławione niech będzie imię Pana” (Job 1:21). Alistair Begg

____________

PSZ, Rz 11:33-36

Jak niezgłębiona jest mądrość, 

wiedza i bogactwo Boga!

Jak niedościgłe Jego decyzje i sposoby działania! 

Kto ogarnie myśli Pana? 

Kto może zostać Jego doradcą? 

I kto Go czymś obdarował, 

aby oczekiwać czegoś w zamian? 

Wszystko przecież pochodzi od Niego, 

dzięki Niemu istnieje i do Niego zmierza.

Jemu niech będzie wieczna chwała! Amen!.

318 Wypełnione proroctwo | Izaj.53

Lecz PAN pragnął zmiażdżyć go cierpieniem. Jeśli swoje życie odda jako ofiarę wynagradzającą, ujrzy potomstwo i cieszyć się będzie długim życiem, a pragnienie PANA spełni się przez niego. Po swojej udręce zobaczy światłość i nasyci się tym, co pozna. Mój sprawiedliwy sługa wielu uczyni sprawiedliwymi, bo on weźmie na siebie ich winy.

Izajasza 53:10-11

Jednym z najpotężniejszych aspektów ewangelicznych opisów ukrzyżowania Chrystusa jest sposób, w jaki raz po raz odnotowują one, jak wydarzenia tego dnia wypełniły proroctwa Starego Testamentu, które powstały setki lat wcześniej.

Kiedy arcykapłani i uczeni w Piśmie wydali Jezusa Piłatowi, rzymski gubernator był zdumiony Jego decyzją, by nie bronić się osobiście przed sądem. Kiedy Piłat zapytał: „Czy Ty jesteś królem żydowskim?”. Jezus odpowiedział enigmatycznie: „Ty tak powiedziałeś” (Mt 27:11). 

Gdy przywódcy religijni nadal wysuwali oskarżenia, Piłat zapytał ponownie: „Nie masz nic do powiedzenia? Zobacz, ile oskarżeń przeciw Tobie wnoszą” (Marka 15:4-5). Jednak Chrystus postąpił dokładnie tak, jak przepowiedział Izajasz 53:7: „nie otworzył ust swoich”, lecz czekał w milczeniu na wyrok śmierci.

Jeszcze tego samego dnia, na kilka godzin przed ostatnim oddechem Jezusa, słońce w południe zostało nagle i dramatycznie pochłonięte przez ciemność (Mt 27:45). Obecni tam Żydzi powinni byli zrozumieć znaczenie tego wydarzenia na podstawie tego, co wydarzyło się podczas pierwszej Paschy. 

Wiedzieli, że w Egipcie dziewiątą plagą, która poprzedzała śmierć pierworodnych, była plaga ciemności (Wj 10:21-29). Ciemność w dniu ukrzyżowania odzwierciedlała tę plagę, identyfikując potrzebę przelania krwi, zabicia baranka i zapewnienia schronienia przed sądem, który sama ciemność zapowiadała.

Ewangelie pokazują nam, że Jezus wiedział, że jest tym, który został obiecany, tym, który poniesie nasz grzech, aby zapewnić nam zbawienie. Wypełnił prorocze słowa Izajasza 53 i działał z własnej woli zgodnie z planem Boga Wszechmogącego, wyrażając Bożą miłość i poświęcając wszystko za tych, którzy nie zasługują na nic poza sądem.

Gdy starotestamentowe proroctwo wypełniło się na ich oczach w dniu ukrzyżowania Chrystusa, największym pytaniem, przed jakim stanęli Piłat i Żydzi, było zasadniczo: „Co mam zrobić z Jezusem?”. 

Jest to wielkie pytanie, przed którym wszyscy stajemy każdego dnia. Z natury lekceważymy Jego mądrość, buntujemy się przeciwko Jego autorytetowi i wątpimy w Jego dobroć. To dlatego „wolą Pana było zmiażdżyć go”, ponieważ Bóg zaplanował, że On sam „poniesie [nasze] winy”. 

Uświadomienie sobie, że Bóg zaplanował śmierć swojego Syna za grzechy na wieki przed tym, jak zawisł na krzyżu - w rzeczywistości zaplanował ją jeszcze przed stworzeniem świata - powinno rzucić nas na kolana z zachwytu, nie tylko nad suwerennością Bożego planu, ale także nad miłością, która go powołała do istnienia, miłością, która osiągnęła swój punkt kulminacyjny na Golgocie. 

Chrystus milczał, gdy stał przed Piłatem; nie ma powodu ani wymówki, abyśmy milczeli, gdy klękamy przed Nim i rozważamy wszystko, co dla nas uczynił.

___________

PSZ, Łk 4:16-21

Gdy przybył do rodzinnego Nazaretu, jak zwykle w szabat udał się do synagogi. Podczas nabożeństwa wstał, aby przeczytać tekst z Pisma. Podano Mu księgę proroka Izajasza, a On otworzył ją i przeczytał następujący fragment: 

 —„Duch Pana jest ze Mną. 

On wybrał Mnie,

abym przekazał biednym dobrą nowinę.

Posłał Mnie, abym ogłosił,

że więźniowie odzyskają wolność,

niewidomi—wzrok,

a zniewoleni będą uwolnieni od tych,

którzy ich gnębią. Mam również obwieścić wszystkim, 

że nadszedł czas szczególnej łaski od Pana”. 

Potem zamknął księgę, oddał ją słudze i usiadł. A wszyscy obecni w synagodze z napięciem wpatrywali się w Niego. 

Wtedy zaczął mówić: —Dziś jesteście świadkami spełnienia się tych słów!