01.02.25 Oto twój Bóg | Izajasz 40

 

Wejdź na wysoką górę, o Syjonie, zwiastunie dobrej nowiny; podnieś swój głos z mocą, o Jeruzalem, zwiastunie dobrej nowiny; podnieś go, nie bój się; powiedz miastom Judy: „Oto twój Bóg!”.

Izajasza 40:9

Za życia proroka Izajasza lud Boży został wzięty do niewoli i znalazł się na obcym terytorium. Byli przygnębieni, niezdolni nawet do śpiewania pieśni pochwalnych dla Pana (zob. Psalm 137:1-4). Jednak gdy znajdowali się w stanie wygnania, Bóg przyszedł do swojego ludu ze słowami pocieszenia (Izajasza 40:1) - pocieszenia, które można znaleźć tylko w wypełnieniu Jego obietnicy: że chwała Pana zostanie objawiona nie tylko Izraelowi, ale całej ludzkości.

Te dobre wieści nie miały być czymś zwyczajnym. Lud Boży miał wydać triumfalny okrzyk, oczarowując się nawzajem chwałą swojej nadziei. Niegdyś opisywani jako „ludzie, którzy chodzili w ciemności”, teraz ujrzeli „światłość wielką” (Izaj. 9:2).

Rozróżnienie między ciemnością upadłego świata a światłem niebios jest uderzającym obrazem, który przewija się przez całą Księgę Izajasza, a nawet przez całą Biblię. Ciemność jest wynikiem braku zainteresowania Bogiem, buntu przeciwko Niemu i niechęci do czynienia tego, co On mówi. Jest tylko jedno przesłanie, które rzuca światło na taką ciemność, odświeżając serca i umysły: „Oto wasz Bóg!”.

To przesłanie jest tak samo istotne dla ludu Bożego dzisiaj, jak było w czasach Izajasza. Ciemność często wydaje się bardzo ciężka, a światło czasami wydaje się bardzo słabe. Jednak często przesłanie nadziei pojawia się również w niepewnych czasach. Bóg obiecał: „Objawi się chwała Pańska i ujrzy ją wszelkie ciało, bo usta Pańskie przemówiły” (Izajasza 40:5). Ostatecznie Bóg spełnił tę obietnicę, gdy przyjął ciało i ustanowił swoją obecność pośród nas.

Kiedy Jan pisał swoją Ewangelię, spoglądał wstecz na tę samą scenę, której oczekiwał Izajasz, mówiąc: „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas, i ujrzeliśmy chwałę jego, chwałę, jaką ma jedyny Syn od Ojca, pełne łaski i prawdy” (J 1:14). Oto On był Światłością świata, a „światłość świeci w ciemności, a ciemność jej nie zwyciężyła” (w. 5). Izajasz opisywał Tego, który miał przyjść - ale my, podobnie jak Jan, jesteśmy w stanie zastanowić się nad ukończonym dziełem: obiecaną chwałą, która została teraz objawiona.

Bóg przyszedł do nas, przełamując naszą ciemność i przynosząc zbawienie. Możesz zobaczyć swojego Boga w żłobie, na krzyżu, wychodzącego z grobu, a teraz królującego na wysokościach. Nie jest trudno dostrzec ciemność - ale mimo to musimy patrzeć w stronę światła, ponieważ tam znajdujemy nadzieję, która wyrzuca strach i przynosi dobrą nowinę, którą warto zwiastować. Dziś zobacz swojego Boga!

Nie ma innego Boga | Przekleństwa Goliata

 

EKU, 1 Sm 17:42-46

Gdy Filistyn przyjrzał się Dawidowi i zobaczył, że był rudym chłopcem o pięknym wyglądzie, to go wyśmiał. Filistyn zapytał też Dawida: Czy jestem psem, że przychodzisz do mnie z kijami? Potem Filistyn przeklinał Dawida, przywołując swoich bogów. A następnie Filistyn zawołał do Dawida: Podejdź do mnie, a twoje ciało dam na pożarcie ptactwu podniebnemu i zwierzętom ziemi. Na to Dawid odpowiedział Filistynowi: Ty wychodzisz do mnie z mieczem, włócznią i krótkim mieczem, a ja wychodzę do ciebie w imię PANA Zastępów, Boga wojsk izraelskich, które lżyłeś. Dzisiaj PAN wyda cię w moje ręce, a ja cię pokonam, odetnę ci głowę i dziś jeszcze dam trupy z obozu Filistynów na pożarcie ptactwu podniebnemu i zwierzętom ziemi. Wtedy cała ziemia dowie się, że jest Bóg w Izraelu.

Obrzucanie przeciwnika wyzwiskami to jak widać na naszym przykładzie praktyka sięgająca czasów na długo przed sportem.. szczególnie chyba w boksie. Gdy Goliat poczuł się obrażony przez zwykłego chłopca wysłanego do walki z nim, rozpoczął “rozmowę” - i „przeklinał Dawida przez swoich bogów”.

Przeklinanie Goliata jest znaczące. Dzięki tej wypowiedzi olbrzym nieświadomie przyznał, że to, co miało się wydarzyć, było o wiele bardziej znaczące niż typowy konflikt między dwoma ludźmi, dwiema armiami lub dwoma narodami. Wzywając swoich bogów, pokazał, że bitwa toczyła się ostatecznie między tak zwanymi bogami Filistynów a żywym Bogiem, Bogiem Izraela.

Chwila refleksji przypomniałaby wszystkim Izraelitom, że bogowie Filistynów nie byli imponującą grupą. Jak wszyscy fałszywi bogowie, musieli być noszeni i nie mogli działać samodzielnie. Był taki moment, że Filistyni musieli postawić swojego boga Dagona po tym, jak się przewrócił - a w końcu nawet odpadła mu głowa (1 Samuela 5:3-4)!

Nic dziwnego zatem, że obelgi Goliata lub wzmianki o jego bogach nie przestraszyły Dawida. Nasz pastuszek zdawał sobie sprawę, że olbrzym był przerażająco duży i zaatakuje go potężną bronią. Ale wiedział również, że olbrzym miał rację co do jednej rzeczy: to było o wiele większe wydarzenie niż walka jeden na jednego - i Dawid wiedział, że żywy Bóg, któremu służył, może uratować jego i Izrael.

Dawid rozumiał, że pokonanie Goliata nie miało na celu zdobycia sławy, rozgłosu czy “połowy królestwa i ręki królewny”; miało to być po to, aby „cała ziemia poznała, że jest Bóg w Izraelu” (1 Samuela 17:46). Zwycięstwo miało być świadectwem dla tłumu zgromadzonego po obu stronach doliny, że Bóg żyje i ma moc zbawić.

________________

Dzisiaj również toczy się bitwa między żywym Bogiem a nie-bogami naszego wieku (Efezjan 6:12 Nie walczymy bowiem przeciw krwi i ciału, ale przeciw zwierzchności i władzom, przeciw władcom tego świata ciemności, przeciw duchowemu złu na wyżynach niebiańskich.). 

Zatem pytaj uprzejmie swoich przyjaciół ot to, jak działają ich bogowie - bogowie ambicji, polityki, edukacji i tak dalej. Czy mają pokój? Czy mają trwałą pewność ratunku? Czy są spełnieni? Czy mają radość?

Na szczęście my posiadamy coś, co daje nam to wszystko i jeszcze więcej. Mamy Boga, który się nie przewraca i który niczego od nas nie potrzebuje. Znamy żywego Boga, który jest wierny od tysiąca pokoleń i który mówi nam: „Aż do waszej starości się nie zmienię, aż do wieku sędziwego będę was dźwigać. Ja was uczyniłem i Ja będę nosić, Ja będę dźwigać i ratować.” (Izajasza 46:4). 

Niech świat wokół ciebie zobaczy i usłyszy, komu dziś służysz. Pytanie pozostaje proste: Kim dla ciebie jest Jezus?

219 O nadwadze i wadze chwały

A gdy on wspomniał o Skrzyni Bożej, Heli spadł z krzesła na wznak obok bramy, złamał kark i umarł, gdyż był to mąż stary i ociężały. 

Przez czterdzieści lat był sędzią w Izraelu.

1 Samuela 4:18

Niewiele miejsc w Biblii wspomina o czyjejś wadze! Ten werset powinien nas więc zastanowić nad jej znaczeniem. Może się wydawać, że o wadze Helego wspomina się tylko po to, by wyjaśnić fizyczną rzeczywistość jego śmierci. Ale w rzeczywistości chodzi o coś więcej.

Wcześniej, w 1 Samuela 2:12-17, narrator mówi nam, że synowie Helego mieli zwyczaj używania trójzębnego widelca do wybierania mięsa składanego na ofiarę, aby wziąć część dla siebie i swojej rodziny z pokarmów, które należały do Boga. 

Gardzili przybytkiem - miejscem, które Bóg wyznaczył na swoje własne mieszkanie wśród swego ludu - decydując, że ich własne ziemskie pragnienia czy samolubne zachcianki mają pierwszeństwo przed Jego chwałą. 

W pewnym sensie chwała Boża została skradziona i owinięta wokół brzucha Heliego (w. 29). Jego obwód w pasie był fizycznym wyrazem grzechu popełnianego i promowanego przez kapłanów w Szilo.

Staje się to jeszcze jaśniejsze w oryginalnym języku hebrajskim, gdzie słowo oznaczające "ciężki" jest transliterowane kabed. Jest to werbalna forma słowa kabod, które tłumaczy się jako "chwała". 

Pisarz prowadzi grę słów, pokazując, że kiedy ci, którzy są przywiązani do swojej pozycji i własnego znaczenia, próbują okraść Boga z Jego chwały, traktują Go tak, jakby był lekki i można nim manipulować. I tak, uważając się za ciężkich (w j.pol waga, ważny), starają się mieć pierwszeństwo we wszystkim.

Niemniej jednak słońce w końcu zaszło - a raczej wydarzenia zwaliły się na głowę Helego i dobiły go - zmarł żałośnie. 

Jest on teraz jedną z kilku osób w Biblii, szczególnie w sferze funkcji kapłańskich lub duszpasterskich, które stanowią ostrzeżenie przed zarozumiałością ujętą w słowach Pawła: "Niech każdy, kto sądzi, że stoi, baczy, aby nie upadł" (1 Koryntian 10:12). (..kto uważa, że może lekceważyć grzech.. kto uważa siebie za mocnego, nietykalnego…)

Mądrość ta nie jest skierowana tylko do osób, które uważają się za nieporuszone - choć z pewnością jest dla nich. Jest to również poważne ostrzeżenie dla każdego zgromadzenia ludu Bożego. 

Nienawidźmy myśli, że w naszych zgromadzeniach moglibyśmy kiedykolwiek odbierać Bogu chwałę, na którą zasługuje, po to, żeby wykorzystywać swoją pozycję dla swoich korzyści, wzbogacać się. 

W najbliższą niedzielę, gdy udasz się do swojego kościoła, pamiętaj, że jesteś tam przede wszystkim nie dla siebie, ale po to, by chwalić swojego majestatycznego, transcendentnego, chwalebnego Pana i zachęcać Jego lud.

——-

Dennis Fisher:

Barbara Mertz skarży się na egipskiego faraona Ramzesa II. W swojej książce "Świątynie, grobowce i hieroglify" archeolog Mertz pisze: "Można się zmęczyć Ramzesem; jego twarz, postać i / lub imię są otynkowane na połowie powierzchni ścian wciąż stojących w Egipcie…". Nienasycony pragnieniem chwały, Ramzes rozkoszował się egipską religią, która nauczała, że faraon jest boski.

Porównajmy pragnienie chwały Ramzesa z postawą Pawła i Barnaby. Podczas jednej ze swoich podróży misyjnych stanęli w obliczu sytuacji, w której odmówili przyjęcia próżnej chwały. Kiedy tłum w bałwochwalczym mieście Listra zobaczył, jak uzdrawiają kalekiego człowieka, ludzie wykrzyknęli: "Bogowie zstąpili do nas w postaci ludzi!". (Dzieje Apostolskie 14:11). Natychmiast przygotowali zwierzęta, aby złożyć je w ofierze na cześć Pawła i Barnaby. Ci jednak szybko zaprotestowali, mówiąc: "My również jesteśmy ludźmi tej samej natury co wy i głosimy wam, abyście się odwrócili od tych bezużytecznych rzeczy do Boga żywego" (w.15).

Nie musimy rywalizować z apostołami w naszych osiągnięciach dla Boga, ale każdy z nas ma do zrobienia rzeczy, które Bóg dla nas wyznacza. Dlatego musimy być "odbijaczami chwały", upewniając się, że Bóg otrzyma całą chwałę za wszystko, co zrobiliśmy.

Święć się imię .. czyje??

(7) Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy, gdyż Pan nie pozostawi bezkarnie tego, który wzywa Jego imienia do czczych rzeczy. bt

(7) Nie nadużywaj imienia Pana, Boga twojego,... bw

(7) Nie używaj imienia PANA, twojego Boga, nadaremnie,...lit

Księga Wyjścia 20:7

Gdybyśmy mieli przeprowadzić ankietę, pytając ludzi, które z dziesięciu przykazań uważają za najmniej znaczące, zastanawiam się, czy "zwycięzcą" nie byłoby trzecie.

W porównaniu z fałszywymi bogami i rzeźbami czy obrazami, trzecie przykazanie nie wydaje się tak poważnym wykroczeniem. Ale jeśli ten, kto niewłaściwie używa imienia Boga, jest obarczany winą, to musi to być ważne - i musimy zrozumieć dlaczego.

Pismo Święte wyraźnie mówi, że imię Boga jest cenne i potężne. Jednym z miejsc, w których to widzimy, są spotkania Boga z Mojżeszem.

W Księdze Wyjścia (33) Mojżesz prosi Boga by ukazał mu swoją chwałę. Jego prośba grozi wyrokiem śmierci, ponieważ nie można zobaczyć Bożej chwały i żyć.

Bóg jednak łaskawie spełnia prośbę w sposób, który zapobiega śmierci Mojżesza, ponieważ demonstruje swoją chwałę nie poprzez fizyczną manifestację, ale poprzez objawienie swojego imienia: "PAN, PAN, Bóg miłosierny i łaskawy" (Wj 34:6).

Jego imię objawia Jego charakter, który z kolei objawia Jego chwałę.

Wcześniej, w Księdze Wyjścia 3, Bóg objawił się Mojżeszowi w płonącym krzewie. Mojżesz otrzymał ważną misję i chciał wiedzieć, co powiedzieć, gdy ludzie zapytają, kto go posłał. Bóg polecił Mojżeszowi powiedzieć: "JESTEM posłał mnie do was" (Wj 3:14).

Używając formy czasownika „być”, aby nazwać siebie, Bóg oświadczył, że jest samoistny, samowystarczalny i suwerenny, nie zależny od nikogo i niczego. Któż inny może pretendować do takiego imienia?

Ogłaszając i ujawniając siebie, Bóg nie tylko przedstawia siebie; On objawia cud tego, kim jest. Zatem nadużywanie imienia Bożego oznacza niezrozumienie Jego wielkości i chwały. Dopiero gdy to zrozumiemy, możemy pojąć, dlaczego trzecie przykazanie jest tak ważne.

W jaki zatem sposób możemy łamać to przykazanie?

1.Po pierwsze, łamiemy je za każdym razem, gdy używamy imienia Boga, aby wzmocnić nasze przysięgi i obietnice - deprecjonując imię Boga, aby brzmieć bardziej wiarygodnie (Jakuba 5:12).

2.Bluźnimy również Bogu, gdy używamy Jego imienia w gniewie, arogancji lub wbrew temu, kim On jest.

3.Nadużywamy Jego imienia, gdy wypowiadamy kłamstwa i używamy Go do ich potwierdzenia.

4.A co z twoim domem, albo każdym nabożeństwem, w którym uczestniczysz.. oddając cześć Bogu... jedynie ustami, a nie sercem - tak też łamiemy trzecie przykazanie.

Tylko wtedy, gdy widzisz chwałę imienia Bożego i gdy używasz go w pełnym zachwycie, z miłością, w modlitwie, posłuszeństwie i wdzięczności - rozumiesz, dlaczego nasz Pan Jezus nauczył nas modlić się: "Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje" (Mt 6:9).

Jego imię ma być święcone, ponieważ głosi, kim On jest, objawia Jego charakter i jest potężnym schronieniem dla wszystkich, którzy go wzywają (Przysłów 18:10).

Jesli nazywasz siebie chrześcijaninem - nosisz Jgo Imię... To Imię ma być uświęcone w twoim życiu. Noś imię Chrystusa i bierz je na usta z czcią i miłością.